CLINGE – De gewonnen titel vorig seizoen was een gedenkwaardige, zeker omdat ook Grenswachters evenveel punten haalde maar overal naast greep. Nu werd Clinge op de laatste speeldag in de 3e Klasse A ‘kind van de rekening’ en moest het via de nacompetitie het vege lijf zien te redden. Dat lukte niet, want na een verloren strafschoppenserie tegen Groede was degradatie een feit.

Lange tijd had Clinge zich verzoend met nacompetitievoetbal of misschien zelfs wel met het terugzakken naar de vierde klasse. Tot er ineens enkele resultaten volgden en er zelfs een kans bestond zichzelf direct veilig te spelen. Al moest dan op de laatste speeldag letterlijk alles meezitten. Zelf werd gewonnen met 6-4 van Philippine, maar ook concurrenten pakten punten en duwden de roodhemden richting de nacompetitie.

Volgens de 23-jarige Sven d’Hooghe een logisch gevolg van het spel dit seizoen. “We hebben dat natuurlijk volledig aan onszelf te wijten. Want we hebben in sommige wedstrijden niet de teamgeest getoond waarom we vaak bekend staan. Al vind ik ook dat we wel paar keer goed pech hebben gehad. Wij raakten in een aantal wedstrijden paal en lat, terwijl de tegenstander ze dan net binnenkant paal of lat wel binnen. En daarbij hebben we op enkele cruciale momenten de scheidsrechters niet mee gehad, al ligt het natuurlijk niet daaraan dat je staat waar je staat aan het eind van de rit. Wanneer er dan ook nog bepalende spelers vanwege een blessure ontbreken dan weet je dat je het als promovendus moeilijk krijgt.”

En dat is ook gebleken, al werd er tijdens het seizoen dus wel in de derby’s tegen HVV’24, v.v. Terneuzen én dus op de slotdag tegen Philippine getoond, dat de ploeg zéker wat in zijn mars heeft en de winst werd gepakt. “Als we écht als ploeg spelen, dan kunnen we elke tegenstander zowat verslaan. Dat hebben we in elke derby’s maar zeker ook tegen enkele concurrenten laten zien. Maar wanneer we dat niet doen, dan laten we net zo makkelijk de punten liggen en die wisselvalligheid is typerend voor ons seizoen helaas. Wij moeten echt allemaal honderd procent zijn om te winnen en dat hebben we te vaak nagelaten. Het heeft echter niets afgedaan aan het kameraadschap en de gezelligheid binnen het team en de club. Daar staan we om bekend en dat is ook, ondanks de misschien tegenvallende sportieve prestaties, iets wat hier altijd overeind blijft.” Vanwege een drukke baan als onderhoudsmonteur op enkele grote fabrieken, een opleiding werktuigbouwkunde service monteur en verschillende cursussen in de avonden maakte, dat de jeugdige spits vaker dan hem lief was verstek moest laten gaan op trainingen. “Ik merkte dat ik door minder trainingsarbeid soms met wat scherpte en ritme tekort kwam. Daardoor heb ik niet het seizoen kunnen spelen wat ik voor ogen had en te weinig heb laten zien. In de vierde klasse kan je dat nog wel eens doen, maar in de derde klasse breekt dat op.”

Toch hoopte hij lange tijd op een goed afloop, maar het lukte ook tegen Groede niet. Opnieuw waren enkele voorname pionnen geblesseerd of vielen geblesseerd uit. “We hadden vooraf tot doel om in de derde klasse te blijven. Dat lukte niet rechtstreeks, maar ik had gedacht het via de nacompetitie wel te realiseren. Ook dat lukte helaas niet. Nu moeten we proberen weer zo snel mogelijk terug te keren.”

AXEL – Waar het seizoen van de Axelse hoofdmacht er eentje was om snel te vergeten, daar kunnen Piet de Vries en zijn assistent-trainer Niek de Meijer terugkijken op een geslaagd sportief jaar. Met een tweede plek in de tweede klasse én het spelen van nacompetitie leverden ze een puike prestatie.

‘’Daar zijn we zeker ook erg trots op. Het is hier in Axel nou op zijn zachtst gezegd niet een heel rustig jaartje geweest. En als wij dan met het tweede, ondanks de vele mutaties die er lopende het seizoen waren, op een tweede plaats eindigen dan hebben we alles om tevreden te zijn”, zegt het trainersduo.

De Vries is ‘oudgediende’ en heeft er inmiddels al zestien seizoenen opzitten als trainer van de Axelse reserves, waarvan acht seizoenen bij AZVV en sinds de fusie dus FC Axel2. Daar tussendoor was hij nog drie seizoenen actief bij HSV Hoek en anderhalf seizoen hoofdcoach bij RIA-W. Zijn assistent Niek de Meijer stopte twee seizoenen geleden bij het eerste en sloot zich als speler aan bij de tweede selectie. Sinds begin van dit seizoen is hij assistent-trainer én spits. “Dat bevalt perfect. We werden vorig seizoen kampioen in de derde klasse en toen is me gevraagd of ik wat meer hand- en spandiensten zou willen verrichten. Daar had ik wel oren naar en tot op heden bevalt het perfect. Ik ben verantwoordelijk voor het regelwerk rondom de groep en Piet is eindverantwoordelijke op technisch vlak. We overleggen veel en de klik is goed. We hebben een geweldige groep, waarvan ook enkele oud-selectiespelers zorgen voor een brok aan ervaring. Daaraan trekken jonge gasten zich op en dat zie je terug in de prestaties.”

Die prestaties zijn meer dan goed te noemen. Want van de kampioen Arnemuiden bijvoorbeeld werd niet verloren. Mede door de inbreng van jongens zoals Angelo Plasschaert, Marco Plasschaert, Wouter Boeije, die tot vorig seizoen nog actief waren bij het eerste elftal. “Tijdens het seizoen zijn daar nog enkele jongens bijgekomen, die ontevreden waren en terug instapten. Uiteindelijk hebben al die mannen toch hun Axelhart laten spreken en het eerste geholpen om handhaving te realiseren, wat gelukkig is gelukt.” De ervaring van de dertigers is voor het tweede erg belangrijk beaamt het tweetal.

“Als je ziet hoe dankzij de coaching van die ervaren mannen de jonge gasten zoals Lorenzo Pijpelink en Joran Dankaart zich hebben ontwikkeld, dat is mooi natuurlijk. Het is alleen lastig om elke week te moeten improviseren qua selectie en opstelling’, aldus De Meijer. “Maar juist dat improviseren, dat vind ik het allerleukste wat er is aan trainer zijn bij een tweede elftal. Je aanpassen en dan toch zorgen dat spelers plezier hebben, blijven houden én gezelligheid te koppelen aan prestaties. Dat hebben we met een kampioenschap vorig seizoen en de prestaties van dit jaar laten zien. Voor volgend seizoen is nog een heleboel ongewis, maar ik heb er alle vertrouwen in dat er dan opnieuw een mooie groep spelers zal staan”, vult De Vries aan.

Want als het regent bij een eerste elftal, dan druppelt het ook altijd bij de teams er omheen. Er zullen een hele hoop jongens de deur van het Axelse sportpark dichttrekken en meer dan ooit zal er worden geleund op de eigen jeugd. “We zullen zien hoe de samenstelling er in de voorbereiding zal gaan uitzien. Er loopt zeker talent en wij hebben in ons elftal de nodige ervaring waaraan ze zich kunnen optrekken. Als we jonge jongens kunnen laten ontwikkelen en laten wennen aan het seniorenvoetbal, dan hebben we goed gedaan. We gaan daar met elkaar hard aan werken.”

KLOOSTERZANDE – Toen v.v. Hontenisse in 2014 na slechts één seizoen degradeerde uit de derde klasse van het zondag, kreeg het in 2017 een nieuwe kans. Ook toen zakte men na slechts één seizoen weer terug. Dit seizoen was de club ambitieus en wilde gaan voor de titel. Dat bleek een brug te ver en zal het nu via de nacompetitie een gooi moeten doen naar een hernieuwde promotie.

Na de degradatie van vorig jaar ging het voor de winter erg goed, daarna kwam er zowat zand in de motor en liepen jullie tegen een achterstand op. Toch is middenvelder Alex van Dongen van mening, dat zijn ploeg in de derde klasse thuishoort. “Dat vind ik zeker. Vorig seizoen hebben we laten zien daar prima in mee te kunnen. Alleen was de breedte van onze selectie niet afdoende om blessures en schorsingen op te vangen. Dat heeft ons uiteindelijk mede opgebroken met een degradatie toen als vervelend gevolg.”

De 32-jarige routinier heeft er inmiddels twee seizoenen op Sportpark Prinsebos opzitten. De Brabander begon met voetballen bij Nieuw-Borgvliet en kwam via RKVV Halsteren, v.v. Kloetinge, Wemeldinge, Heinkenszand en SSV’65 uiteindelijk bij v.v. Hontenisse terecht. “Daar heb ik overal met veel plezier gespeeld en ook hier bevalt het me prima. Toen ik hier kwam was het wel even wennen aan het systeem met twee spitsen. Op de zijkanten moet je daarin wat meer loopwerk verrichten omdat je moet verdedigen en aanvallen. Verdedigen is ook niet mijn sterkste punt, terwijl ik ook soms nog wel eens te lang aan de bal wil blijven. Ik probeer altijd alles te geven. Soms wil het niet, maar dat is ook voetbal. Je kan nooit meer doen dan je best, foute keuzes maak je toch al kan ik er achteraf flink van een verloren wedstrijd balen en ook de manier waarop dat gebeurt.”

En die wedstrijden zaten er voor de ploeg die titelaspiraties had, na de winterstop te vaak tussen. Het zorgde ervoor dat het enigszins achterop raakte bij STEEN en Oostburg en wist dat de nacompetitie de enige escaperoute zou zijn richting een sprong omhoog. “Hopelijk kunnen we dat realiseren, want dat zou mooi zijn. Ik ben zelf dan drieëndertig en hoop mijn bijdrage te leveren. Er zit best talent in onze groep en bovendien komen er vanuit de JO19 enkele goeie talenten door. Dus het zou perfect zijn om die stap omhoog te kunnen maken.”

Waar hij wel blijft voetballen voor het eerste elftal, daar stopt hij voorlopig als trainer van de JO16. “Ik heb dat altijd al leuk gevonden, maar heb nu wel ondervonden dat het erg veel tijd in beslag neemt. Toch heb ik het dit seizoen graag gedaan als ga ik er voorlopig mee stoppen totdat ik denk ik zelf niet meer voetbal. Nu sta ik vijf dagen per week op het veld en dat is me net wat te veel.”

,,Never a dull moment bij Philippine.” Een korte zin die voorzitter Ritchie Bosma (49) er halverwege het gesprek uitgooit, maar die de kern enorm doet raken. De voorzitter wordt volgend jaar assistent-trainer bij de club, waar hij de nieuwe trainer Carlo van Grimberghe gaat ondersteunen.

Als voetballer had de geboren en getogen Philippinenaar al de nodige ambitie, en dus koos hij op zijn negentiende voor Hoek, waar hij vijf jaar actief was op het hoogste amateurniveau. Toen hij in november 2011 werd gevraagd om voorzitter te worden van de destijds vijfdeklasser, was zijn antwoord dus ook als volgt: ,,Prima, maar dan wil ik hier wel een ommezwaai teweegbrengen.”

Die kentering kwam er zeker. Bijna zevenenhalf jaren later staat de zondagclub net als de twee voorgaande seizoenen in de subtop van de derde klasse. Er kwam een verjongd bestuur, zelfs een krachthonk én de accommodatie werd opgepimpt. Hoe anders was de situatie in 2002, toen hij zelf voor twee jaar trainer werd bij de club uit het mosseldorp. Of zelfs in 2012 nog, toen hij interim-trainer werd na het wegsturen van Wim Fenijn. ,,Het rommelde toen wat in de spelersgroep. Wat dat betreft is er wél weinig veranderd”, zegt Bosma met een zuinig lachje. Bosma doelt natuurlijk op het vertrek van trainer Tom Nieuwelink, die begin februari zijn ontslag indiende. Wéér een trainde die het seizoen niet afmaakte, net als eerder het geval was bij Nico Knol, Henk Ottens en Frank van Damme. ,,Staat-ie weer met z’n praatje, moeten de spelers na het vertrek van Tom over me gedacht hebben. Ik denk soms dat het ze allemaal niks doet, en dat ze liever bovenin de derde klasse meedraaien dan te promoveren.”

Die gedachte wordt onderstreept door de nacompetitie van vorig seizoen. Daarin werd DESK knap uitgeschakeld, maar een week later werd er – mede door het ontbreken van heel wat spelers die iets anders hadden te doen – met 6-0 verloren van SVSSS. Het voortijdig vertrek van trainers; Bosma is er absoluut niet ongevoelig voor. Zeker gezien zijn baan als personeelsadviseur. ,,Qua integriteit was Tom echt een voorbeeld, en dat heb ik hem ook verteld. Alleen had hij wat moeite om zich open te stellen, en daardoor werd de afstand met de groep groter en groter.” Het Philippine-bestuur én de technische commissie keken de afgelopen tijd in de spiegel, zo laat Bosma blijken. ,,De drive is zó groot, maar soms mag het ietsje minder. Er is hier echt de ambitie om ooit de tweede klasse aan te tikken, maar eerlijk: ik vind wel dat we moeten opletten dat we het niet te ver doordrijven. Bij nieuwe spelers moeten we ons niet meer enkel richten op kwaliteit.”

,,Het zijn nu echt wel succesjaren”, gaat Bosma verder. ,,Daar mogen we van genieten, maar we moeten dus alleen niet vergeten dat onze ambities niet ten koste gaan van alles. Gelukkig herinnert m’n vrouw mij daar af en toe aan. ‘Het is maar een overschat spelletje’, zegt ze dan.”