Home Blog Pagina 1215

”Ik ben geen type trainer die tien jaar in de vierde klasse wil blijven hangen”

Het zat altijd al in zijn achterhoofd om trainer te worden. Die ambitie werd op zijn pas 27ste pas echt kracht bijgezet toen Mario De Fouw (nu 37) bij Zaamslag ging samenwerken met de Belgische trainer Kenny Verhoene. Nu is hij trainer bij vierdeklasser VV Biervliet.

,,Dat was voor het eerst dat een trainer me echt verder hielp, met zaken waar ik nooit eerder over had nagedacht” begint De Fouw over het Verhoene-tijdperk. ,,Hoe sta je het beste in zone, hoe bereid je je als team gericht voor op een wedstrijd; dat soort dingen. Nadien kreeg ik ook Hubert van den Hemel nog als trainer en die liet dan weer zien hoe leuk het voetbalspelletje kan zijn. Iedere speler rende de deur eruit voor hem.”

Op zijn 32ste stopte de middenvelder van weleer om meer tijd vrij te maken voor zijn jonge gezin. Dat lukte maar even, want de drang om naar een wedstrijd toe te kunnen leven werd node gemist. Voorzichtig stippelde hij zijn route uit richting het trainersvak, totdat het begin 2016 plots wel erg rigoureus ging. ,,Hubert van den Hemel lag er een paar maanden uit, en toen werd aan mij gevraagd of ik het tijdelijk over wilde nemen. We pakten weinig punten, maar het was wel érg leerzaam.”

Veel mensen vroegen hem de afgelopen tijd waarom hij vervolgens niet ‘gewoon’ eerst ergens assistent werd. De Fouw: ,,Maar dat past gewoon niet bij me, mits het op een hoger niveau is.” In plaats daarvan keek De Fouw, werkzaam als teamleider bovenbouw op een middelbare school, eerst een paar jaar goed rond bij Zaamslag. ,,Ik snap beginnende trainers vaak niet, die van speler direct assistent-trainer worden. Zelf heb ik er eerst voor gekozen om vrijwilligerswerk te doen.” Zo kon – en kun je – De Fouw nog steeds biertjes zien tappen in de Zaamslag kantine, en maakte hij een aantal jaren deel uit van de technische commissie. ,,Ik wilde gewoon een hele cluborganisatie leren kennen, omdat veel trainers in mijn ogen te veel naar zichzelf kijken.”

En dus stelt De Fouw, ook nog jeugdtrainer bij Terneuzense Boys van zoon Luca, zich ook als trainer meedenkend op. Zo mag hij er zich van zichzelf niet te druk over maken dat hij bijvoorbeeld een speler mist vanwege een haartransplantatie, of dat speler Stephan Thomaes zijn andere hobby minstens even belangrijk vindt. ,,Stephan doet aan tractor pulling. Maar wie ben ik om hem dat te ontzeggen? In het buitenland rijdt hij soms wedstrijden in een stadion met tienduizend man, prachtig toch? Pas was hij nog helemaal naar Polen afgereisd voor een wedstrijd; blies-ie z’n motor binnen vijf seconden op…”

Ondanks het lastige seizoen van de vierdeklasser voelt De Fouw zich in zijn eerste jaar prima op zijn plek bij Biervliet, dat vorig seizoen als nummer vier van de ranglijst promoveerde. ,,Maar ik ben geen type trainer die tien jaar in de vierde klasse wil blijven hangen. Over pakweg vijf jaar wil ik graag aan m’n TCI beginnen.”

Bas van Stokkom trots op Van Dijk: ‘Dit had ik nooit durven voorspellen’

0

SLIEDRECHT – Bas van Stokkom (28) is niet het type om erover op te scheppen en zijn trainer en meeste teamgenoten wisten het niet eens, maar de linksbenige verdediger van Sliedrecht vormde jarenlang een centraal duo met Oranjecaptain en Liverpool-vedette Virgil van Dijk.

,,Ik heb tien jaar in de jeugd van Willem II gespeeld. Daarvan stond ik de laatste vijf of zes jaar altijd samen met Virgil achterin”, vertelt Van Stokkom. ,,Virgil speelde in die jaren ook nog regelmatig als opkomende rechtsback, maar toen hij in de A’tjes echt begon te groeien zag je wel dat hij een enorme potentie had als centrale verdediger. Hij stond stevig op zijn benen en zag precies wat er ging gebeuren, maar dat hij zo ver zou komen had ik echt nooit durven voorspellen. Hij heeft een mooie route afgelegd. Via Willem II, FC Groningen, Celtic en Southampton is hij stap voor stap uitgegroeid naar de in mijn ogen beste verdediger ter wereld. Ontzettend knap, want vroeger zag lang niet iedereen het in hem zitten en bij Willem II kreeg hij uiteindelijk ook geen contract. Natuurlijk ben ik trots als ik hem zie staan met die beker voor de beste speler van dit seizoen in de Premier League of hem tegen Lionel Messi zie spelen in de halve finale van de Champions League. Geweldig dat hij op 1 juni voor het tweede jaar op rij de finale van de Champions League gaat spelen. Toen ik in 2010 naar ASWH ging en hij naar FC Groningen vertrok is het contact tussen ons snel verwaterd, maar zo werkt dat eenmaal in het voetbalwereldje. Je leert zoveel gasten kennen en kan niet met iedereen contact blijven houden. Ik probeer de laatste jaren wel zoveel mogelijk wedstrijden van hem te kijken, zeker nu hij in de absolute top speelt. Ja, dan gaan de gedachten soms wel even terug naar de jeugd van Willem II, want ik heb daar een fantastische tijd gehad”, vertelt de verdediger uit het Brabantse Made.

Nu vormt Van Stokkom bij Sliedrecht al drie jaar een centraal duo met Gavir Breidel: ,,Gavir is ook een topper hoor, haha. Ik heb het ontzettend naar m’n zin bij Sliedrecht. Het kampioenschap zit er helaas niet meer in, maar in juni spelen we de bekerfi nale en nacompetitie om promotie. Daar heb ik enorm veel zin in met deze spelersgroep.”

Mathijs Donatz trots op interlands

0

Sliedrecht-doelman Mathijs Donatz (28) stond tien jaar geleden te boek als een van de grootste keeperstalenten van Nederland. Donatz keepte in de jeugd van Feyenoord en Sparta, waar hij op 15 november 2010 zes minuten in de hoofdmacht mocht keepen tegen PEC Zwolle (3-1 nederlaag) als invaller voor André Krul.

SLIEDRECHT – Spelers als Ruud Knol, Ruud Kras, Nathan Rutjes, Ricky van den Bergh, Lerin Duarte, Jetro Willems, Nick Viergever, Kevin Strootman en Marten de Roon behoorden destijds tot zijn ploeggenoten. ,,Een hele mooie lichting, maar helaas heb ik bij Sparta niet de kans gekregen om me verder te ontwikkelen. Toen ik zestien was kreeg ik een driejarig contract, maar toen Wiljan Vloet in de zomer van 2011 terugkeerde bij Sparta als algemeen en technisch directeur besloot hij alle aflopende contracten niet te verlengen. Ik ben toen nog wel even op stage geweest bij Toronto FC via Aron Winter, maar ik zag het toen ook niet zitten om als jonge jongen alleen in Canada te gaan wonen. Achteraf had ik dat avontuur misschien wel aan moeten gaan, maar ik koos destijds heel bewust voor een amateurclub (Alphense Boys, red.) en een studie om me te richten op een maatschappelijke carrière,” vertelt Donatz, dit seizoen bijna wekelijks behorend tot de uitblinkers bij Sliedrecht. In de competitie, waarin Sliedrecht als tweede eindigde achter kampioen Sportlust ’46, hield hij liefst elf keer de nul. Verder had Donatz een heldenrol in de strafschoppenserie bij Kloetinge in de halve finale van de districtsbeker. ,,Ik ben nu uitstekend op mijn plek bij Sliedrecht en heb het plezier in het voetbal ook helemaal terug, maar dat is in de eerste jaren na Sparta wel minder geweest. Als jonge jongen vecht je jarenlang voor die droom om profvoetballer te worden en als het dan bij zes minuten in Sparta 1 blijft is dat best lastig. Uiteindelijk komt heel veel gewoon neer op geluk en vertrouwen in die jaren. Een dag na mijn debuut ging ik bijvoorbeeld weer terug naar het tweede, omdat de club Oscar Moens had gehaald voor meer routine in de kleedkamer.

Een van de mooie herinneringen uit die jaren zijn voor Donatz de wedstrijden voor Oranje onder 19, waar hij samenspeelde met onder andere Daley Blind, Leroy Fer en Georginio Wijnaldum. ,,Wij werden in dat jaar landskampioen met Sparta A1, dus wij konden gewoon de jongens van Ajax en Feyenoord uitlachen in de kleedkamer bij Oranje. Dat was natuurlijk wel bijzonder. Wijnaldum was destijds nog een verlegen en schuchter mannetje, maar als hij eenmaal op het veld stond zag je wel dat hij een leeuwenhart had. Toen hij onlangs als invaller binnen tien minuten twee keer scoorde tegen FC Barcelona in de halve finale van de Champions League was ik natuurlijk enorm trots.”

Slagboom wil nog één seizoen alles geven

0

Nieuw-Lekkerland heeft een matig seizoen achter de rug. Het slot was echt slecht, want in april en mei werd tot en met de wedstrijd tegen Geinoord alleen maar verloren. Daardoor eindigden de Lekkerlanders maar net boven de degradatiestreep.

NIEUW-LEKKERLAND – Raymon Slagboom, de nestor van de ploeg, zit daarom met een kater. ,,Tijdens de winterstop had ik echt het gevoel dat wij dit seizoen zeker in het linkerrijtje zouden gaan eindigen. Dat het zo zou aflopen is teleurstellend.” Slagboom wordt in juni 32 jaar en heeft voor zichzelf besloten om na het komende seizoen te stoppen. ,,Dan is het wel mooi geweest. Ik ga dat de club vertellen. Dan weten zij waar zij aan toe zijn. Ook voor mij gaan de jaren tellen, hoor. Ik voel na de wedstrijden wel de pijntjes. Het herstel van de spieren heeft tegenwoordig wat meer tijd nodig.”

Slagboom is voor zichzelf ook op zoek naar oorzaken voor de terugval in het tweede deel. ,,Het kan ermee te maken hebben dat de trainingen steeds slechter bezocht worden. Ik tel liefst acht spelers die gaandeweg het seizoen zijn afgehaakt. Daardoor was er nog maar een kleine groep om te trainen beschikbaar. Het is goed dat er volgend seizoen wat nieuwe spelers bijkomen, anders wordt het wel erg mager.” Vorig jaar hoorde Slagboom bij de groep leden die een bekertje kregen ter gelegenheid van hun 25-jarig lidmaatschap.

AMBIANCE
De routinier maakte de periode mee dat Nieuw-Lekkerland in de hoofdklasse acteerde. ,,Een prachtige tijd voor de club, maar voor ons als spelers net wat te hoog gegrepen. Het was natuurlijk de periode dat wij nog op de oude accommodatie speelden. In die ambiance stonden tegenstanders al met 1-0 achter voor er was afgetrapt. Als wij in de richting van ons clubgebouw speelden was er geen houden aan voor de tegenstanders. Wij werden gesteund door een orkaan van geluid. Nu dat voorbij is, geniet ik er nog meer van. Het was zo bijzonder. Maar pas op, ik klaag niet, want wij worden nog altijd goed ondersteund door onze supporters. Ook bij uitwedstrijden gaan er veel mee.”

Hoeveel wedstrijden Raymon Slagboom voor Nieuw-Lekkerland heeft gespeeld weet hij niet. ,,Ik ben er alleen in 2017 een seizoen bij het eerste elftal tussenuit geweest. Ik wilde mij maximaal voorbereiden op het lopen van de Rotterdam Marathon. Dat is gelukt. Op zaterdag speelde ik in dat seizoen mijn wedstrijden in het vierde elftal. Blessures heb ik nooit gehad.”

Slagboom voelt zich dit seizoen vooral een soort manusje van alles. ,,Ik speel waar de trainer mij nodig heeft en dat was dit seizoen sterk wisselend. Tot de winterstop heb ik rechtsachter gespeeld. In 2019 heb ik op het middenveld op alle posities gestaan. Ik val nooit buiten de ploeg, want ik heb dit seizoen nog geen minuut gemist.”

Zodra de voetbalcompetitie op een eind loopt gaat Raymon Slagboom de tennisbaan op. ,,Naast voetbal mijn favoriete sport. Heerlijk om met vrienden in de zomermaanden een balletje te slaan.” Als aan zijn eigen voetballoopbaan een einde is gekomen, overweegt Slagboom om jeugdtrainer te worden.

‘We hebben te vaak niet het maximale eruit gehaald’

VOGELWAARDE – Nadat eindelijk na vele jaren weer een kampioenschap kon worden gevierd op Vogelwaarde, degradeert de club na slechts één seizoen weer terug naar de vijfde klasse van het zondagvoetbal. En kan de ploeg van verdedigers Rob Hermus weer opnieuw gaan strijden voor promotie.

“Als we kijken naar dit seizoen, dan hebben we gewoonweg te weinig gescoord. Ook in wedstrijden waar we kansen genoeg hebben gehad, wilde de bal er af en toe gewoon niet in. Dan wordt het ook verdomde lastig om punten te pakken en dat is ook gebleken. In andere wedstrijden waren sommige tegenstanders kwalitatief beter en moet je realistisch zijn. We zijn dit seizoen ook regelmatig al in het eerste kwartier op achterstand gekomen en dan krijg je het in het restant logischerwijs lastig om dat om te buigen, zéker als je dan al niet veel scoort. We hebben dit seizoen veel pech gehad met blessures en in wedstrijden, waarin het allemaal net niet goed viel. Maar al bij al kunnen we stellen, dat we te vaak niet het maximale eruit hebben gehaald in wedstrijden.”

De snelle vleugelverdediger (24) heeft er inmiddels vijf seizoenen opzitten bij Vogelwaarde, waarvan nu dus een seizoen in de vierde klasse. “Ik heb de gehele jeugd bij v.v. Steen gespeeld. En mijn eerste seizoen, toen we ook in de vierde klasse speelden, heb ik niet meegedaan vanwege een zware knieblessure. Nu heb ik wel gespeeld en kijk over het algemeen wel redelijk tevreden terug op mijn eigen seizoen. Al kon het in sommige wedstrijden wel beter, maar ik denk dat ik zelf maar een paar wedstrijden het heb laten afweten. Voor mezelf is dat wel een doelstelling om dat te verbeteren en te proberen om die momenten eruit te halen. Dat is een drive voor mezelf in elk geval richting komend seizoen.”

Dat zal dus op een niveautje lager zijn, terug in de vijfde klasse. Er zal overigens nog wel het nodige wijzigen, want na vijf seizoen vertrekken Marc de Kunder en zijn assistent Henk Koekkoek naar hun vorige club v.v. Spui. Ze worden opgevolgd door Patrick Boute die overkomt van AVC Aardenburg. “Na vijf mooie jaren is het misschien wel tijd voor verandering. Marc is een goede trainer alleen kan het na vijf jaar toch goed voor de selectie zijn dat er een andere trainer voor de groep komt die misschien anders tegen bepaalde dingen kijkt. ik wens Marc en Henk dan ook veel succes bij spui. ook kijk ik uit naar volgend seizoen met Patrick. ik ken Patrick nog niet goed en ben dan ook benieuwd naar de trainingen en hoe hij langs de lijn is tijdens de wedstrijden.”

Hermus heeft nog geen moment spijt gehad van zijn overstap naar Vogelwaarde en voorziet volop kansen richting de toekomst. “De spelersgroep die we nu hebben heeft is gewoon echt leuk om mee te samen te voetballen. En ook buiten het veld is het een geweldige groep die veel met elkaar optrekt. Want voetbal draait immers niet alleen om presteren, want gezelligheid en plezier moet er ook zijn. En dat is hier volop aanwezig. Natuurlijk is de degradatie sportief jammer, maar het is dan aan ons om volgend seizoen te laten zien dat we dat niveau wel degelijk aankunnen.”

Cadzand moet het doen met veel jeugd

Cadzand, dat dit seizoen onderaan bungelt in de vierde klasse A van het zaterdagvoetbal, moet het met veel jeugd doen. ,,Alleen al dit seizoen hebben zeven speler van JO-17 minuten gemaakt bij het eerste elftal. Bij de eerste selectie zitten nu zeven spelers die onder de 19 jaar zijn”, vertelt speler Jordi Martlé.

Martlé: ,,De resultaten vallen dit seizoen erg tegen, maar de sfeer in de groep is er niet minder om. Veel spelers kennen elkaar al heel lang. Hebben samen gespeeld in de jeugd of zijn vrienden van elkaar. Er is geen scheiding in de groep tussen de oudere en de echte jeugd. Iedereen wordt goed opgevangen. Na de wedstrijd drinken we samen wat en we gaan ook vaak met de jongens mee op stap.”

Als jeugdspeler moet je nog veel leren om in het seniorenvoetbal goed te kunnen functioneren. ,,Sommige jonge jongens zijn nog wel zenuwachtig als ze met het eerste elftal mee moeten. Ik vind dat best logisch, als je bij de oudere mannen moet gaan spelen. Dat had ik zelf ook in het begin. Het probleem is dat er nu nog veel te weinig gecoacht wordt in het veld. De jonge jongens durven soms niet hun mond open te trekken tegen de oudere uit het team, die routine moet in de ploeg zien te komen. Als we dat voor elkaar krijoenschap ook nog een extra lading door de aanwezigheid van zijn zoon Veron, die in de winterstop overkwam van Breskens. Hoe dat kon? ,,Nou, Veron woonde vanwege zijn studie in Baarn, in de buurt van Utrecht. Vanwege zijn verhuizing naar Sluis kwam hij in aanmerking voor dispensatie. Als je immers minstens veertig kilometer verderop gaat wonen én je nieuwe club ligt tien kilometer uit de buurt van je huidige club, dan is overstappen een mogelijkheid. Daar was ik wel blij mee, ja.” *Op moment van schrijven was nog niet bekend of Sluis via de nacompetitie is gepromoveerd. gen gaan we zeker punten weten te pakken.”

Ondanks dat de resultaten dit seizoen niet overlopen ziet Martlé vooruitgang. ,,We hebben dit seizoen veel blessures gehad in de groep, dit kwam vooral door overbelasting. Hierdoor hebben we ook veel van systeem gewisseld en dus nooit echt in een vaste kern kunnen spelen. Toch hebben we de afgelopen wedstrijden wat punten weten te pakken. Hopelijk kunnen we dit volgend seizoen doortrekken!”

Muller eerder terug in ‘Lekkerland’

0

Damiën Muller maakte de voetbalreis langs Nieuw-Lekkerland, Capelle, XerxesDZB, Oranje Wit en straks terug naar ‘Lekkerland’. Hij vertrekt bij Oranje Wit omdat hij solidair is met zijn trainer Pippy Pruymboom.

DORDRECHT – Oranje Wit kon zich dit seizoen niet meten met de beide topploegen, kampioen Sportlust’46 en Sliedrecht. Op de voorlaatste speeldag van de competitie in de eerste klasse C ging een kruis door de nacompetitiekansen voor de Dordtse club en dus ook voor Damiën Muller om een vervolg aan het enerverende seizoen te breien.

Het verhaal over de Pruymboom-affaire binnen Oranje Wit is uiteraard bekend. Jan-Willem Bozuwa, voorzitter van Oranje Wit, stak in februari bij een verklaring aan het AD, deels de hand in eigen boezem. ,,Als bestuur en technische commissie van Oranje Wit waren wij van mening dat het na negen jaar met Pippy tijd was voor een nieuwe trainer, die een frisse wind door heel de club kan laten waaien. De manier waarop dat proces de laatste weken is gegaan, is alleen heel slecht geweest, daar ben ik me ook van bewust. Ik heb er vertrouwen in dat we nog een geschikte opvolger vinden.’

De spelersgroep reageerde als door een wesp gestoken. Vrijwel alle spelers zijn solidair met Pippy Pruymboom en vertrekken. Dat geldt zeker ook voor de 26-jarige Damiën Muller. ,,Ik was heel graag nog een jaar bij Oranje Wit blijven voetballen als Pippy en zijn assistent Frank Wierks waren gebleven. Tien jaar Pippy bij Oranje Wit had ik graag willen meemaken. Toen de club hun standpunt richting ons formuleerde, heb ik direct gezegd dat ik zou vertrekken. Er is veel misgegaan bij Oranje Wit. Als je je trainer wilt lozen, doe je dat toch niet in februari. De trainer kan dan geen kant meer op. Het vreemde is dat wij tijdens het trainingskamp in januari alles met de trainersstaf richting het volgend seizoen hebben doorgesproken. Zelf had ik toen nog twijfel, want ik wilde eerste fit worden. Het is een klein wonder dat Pip toch weer een club in Dordrecht (Wieldrecht, red.) heeft gevonden.” Muller had in zijn achterhoofd meteen het idee om naar Nieuw-Lekkerland terug te keren. ,,Ik heb daar nog even mee gewacht. Op 23 februari, toen wij thuis tegen Nieuw-Lekkerland speelden, heb ik bekendgemaakt dat ik de overstap naar Lekkerland maak. Andere clubs heb ik afgehouden. Toevallig zag ik deze week dat het precies zes jaar geleden is dat ik afscheid nam en naar Capelle ging vertrekken.”

Bij Nieuw-Lekkerland en Capelle beleefde Muller zijn absolute hoogtepunten. ,,Die promotie naar de hoofdklasse met Lekkerland was fantastisch. Niet te vergeten ook de uitwedstrijd met Capelle voor de beker tegen FC Groningen, met bijna tienduizend toeschouwers, in de Euroborg. Vooral dat was uniek omdat ik toen in de basis mocht starten. Ik stond tegenover Eric Botteghin. In de euforie ben ik vergeten zijn shirt te vragen. Een ander hoogtepunt was toch ook de wedstrijd met Capelle bij Kozakken Boys. Wij wonnen met 1-3 en mijn maatje Gwaeron Stout (Kozakken Boys, red.) en ik scoorden allebei.”

Ron Schaap op zijn plek bij vrouwen van Peursum

GIESSENBURG – Ron Schaap begint na de zomervakantie, samen met zijn vaste compagnon Matthieu van Meteren, aan het vierde seizoen bij de vrouwen van Peursum. Een vervolg van een prima samenwerking, die nog steeds zorgt voor progressie.

In de voetballerij wordt nog wel eens krampachtig vastgehouden aan een trainerstermijn van drie seizoenen omdat anders het risico bestaat dat de ‘houdbaarheidsdatum’ van een oefenmeester verstrijkt. Bij de vrouwen van Peursum gaat die vlieger totaal niet op. Integendeel, Ron Schaap en zijn metgezel Matthieu van Meteren zitten nog steeds stevig in het zadel als technisch duo dat volop rek ziet om de Giessenburgse vrouwen naar een hoger niveau te tillen.

,,We zitten prima op onze plek’’, bevestigt Ron Schaap. ,,Maar dat komt ook omdat er steeds wisselingen in de selectie zijn. Die veranderingen zorgen ook voor frisse invloeden en maken het voor ons uitdagend om doelen te stellen en de speelsters naar een hoger plan te tillen.’’ Dat lukte ook in het inmiddels afgelopen seizoen, waarin de vrouwen van Peursum als nieuwkomers in de derde klasse lieten zien dat zij moeiteloos mee konden doen op een hoger niveau. ,,Onze doelstelling na het kampioenschap van afgelopen jaar was om tussen de plaatsen vijf tot en met acht te eindigen. Die doelstelling hebben we glansrijk gehaald en daar mogen we best trots op zijn met elkaar.’’ Die prestatie vraagt om een vervolg in het komend seizoen, waarin de selectie opnieuw wijzigingen zal ondergaan. ,,Marieke Blijenburg en Laura Groeneveld maakten tijdens het seizoen de overstap van Kozakken Boys, waar het vrouwenteam werd opgeheven, naar Peursum’’, stipt Ron Schaap aan. ,,Er zullen nog meer mutaties plaatsvinden, maar we zijn ervan overtuigd dat we opnieuw een goede en brede selectie hebben staan. Het vrouwenvoetbal is de afgelopen jaren bij Peursum duidelijk op de kaart gezet, speelsters van andere clubs durven ook de overstap naar ons te maken waardoor de vrouwen- en meisjeslijn binnen de vereniging een sterke plek heeft ingenomen.’’ Het tweede seniorenteam is overigens samengesteld uit speelsters van Peursum en Schelluinen. Schaap en zijn speelsters werken nog steeds harmonieus samen. Zij roemen allemaal ook de inzet van Kees van Vianen, de stuwende kracht achter het vrouwenvoetbal bij Peursum. ,,Kees zorgt als verantwoordelijke voor de damescommissie ervoor dat alles op rolletjes draait. Zijn inzet is geweldig en het is bijzonder fi jn om met hem te kunnen samenwerken. De zaken zijn zelfs zo goed geregeld, dat het bijna professioneel is zoals het allemaal verloopt. Daardoor heerst er ook een geweldige sfeer, die we proberen uit te dragen via sociale media.’’

Schaap kan zich dan ook niet voorstellen dat hij zomaar het vrouwenvoetbal zou kunnen verlaten. ,,Ik zit echt op mijn plek. Er liggen volop uitdagingen voor ons te wachten straks in het nieuwe seizoen, als we willen uitgroeien tot een top-vierploeg. Maar het seizoen zit er nog niet op, we nemen in juni nog deel aan een toernooi bij Sparta Nijkerk.’’

Gerlich terug bij Noordeloos in andere rol

Laurens Gerlich fungeerde drie seizoenen als hoofdtrainer van vierdeklasser Noordeloos. Na het zomerreces is hij na een onderbreking terug als trainer op het terrein aan de Nieuwendijk: als eindverantwoordelijke voor de vrouwenselectie.

NOORDELOOS – Terugkeren bij een vereniging als hoofdtrainer is geen unicum. Frans Adelaar doet het bijvoorbeeld straks bij derdedivisionist SteDoCo. Dat Laurens Gerlich dus opnieuw aan de slag gaat bij Noordeloos, zou niet als bijzonderheid aangemerkt hoeven te worden. Ware het niet dat de oefenmeester niet terugkeert als hoofdtrainer bij de mannenselectie van Noordeloos, maar de vrouwenselectie onder zijn hoede neemt.

,,Ik moet bekennen: het kriebelt weer”, onderstreept de voormalig trainer van Groot-Ammers, DFC, en het tweede team van Papendrecht met woorden dat hij zin heeft in zijn rentree bij Noordeloos én eerste kennismaking met het vrouwenvoetbal. ,,Ik heb het een jaar wat rustiger aangedaan op trainersgebied, maar merkte dat ik het miste en dat ik weer voetbalinvulling aan mijn vrije tijd wilde geven. Ik heb altijd contact gehouden met personen binnen de clubs waar ik gewerkt heb en dat heeft ervoor gezorgd dat ik ben teruggekeerd bij Noordeloos.

Die terugkeer kwam wel toevalligerwijs tot stand. ,,Ik was toeschouwer bij de wedstrijd tussen Noordeloos en Groot-Ammers. Uitgerekend die dag had Elmerd van de Griend aangekondigd dat hij aan het einde van het seizoen afscheid zou nemen als trainer van de vrouwenselectie. Daar was dus een vacature en tijdens mijn bezoek kwam ter sprake of ik geïnteresseerd was in het trainerschap bij de vrouwen.”

Het bleek de aanzet tot een gesprek over de invulling van die trainersfunctie. ,,Daarbij zaten inderdaad mensen aan tafel met wie ik destijds ook gesproken heb voor mijn aantreden bij de mannen. Voorzitter Mark Vonk was één van die mensen. Dat gesprek verliep uitermate positief en we waren er snel uit met elkaar.”

Om goed beslagen ten ijs te komen, zag Laurens Gerlich de vrouwen van Noordeloos de afgelopen weken al regelmatig in actie. Hij draaide zelfs al warm voor zijn nieuwe functie, door één keer per week een training van Eimerd van de Griend in te vullen. ,,Dat heeft me ervan overtuigd dat er veel potentie is bij Noordeloos, dat weliswaar een relatief kleine vereniging is maar wel drie vrouwenteams heeft en voldoende talent heeft rondlopen in het team maar ook bij de meisjes. De grotere interesse voor vrouwenvoetbal is ook bij Noordeloos merkbaar. Natuurlijk ga ik met ambities aan de slag, anders had ik niet aan het karwei moeten beginnen. We zullen een ander systeem gaan hanteren en de benadering zal ook anders zijn dan dit jaar, want ik ben ervan overtuigd dat we met het aanwezige materiaal goed moeten kunnen meedoen.”

Of zijn switch van het trainen van mannenteams naar het onder de hoede nemen van een vrouwenselectie ook een definitieve stap is, laat Laurens Gerlich nog even in het midden. ,,Dat zou zomaar kunnen. Elk jaar komen er twee á driehonderd nieuwe trainers bij, waardoor de mogelijkheden om ergens aan de slag te gaan als trainer kleiner worden. Dan ben je aangewezen op contacten of bekenden. Misschien blijkt dit wel zo leuk te zijn dat ik me op het vrouwenvoetbal blijf richten. Ik heb er in ieder geval ontzettend veel zin in.”

Natalino Storelli mist het voetbalveld nu al: ‘Ik moet wachten’

Het is flink wennen voor Natalino Storelli. De 45-jarige Roosendaler leeft voor het eerst sinds hij als jonge jongen begon met voetballen niet naar een nieuw seizoen toe als onderdeel van een club. “Nu is het wachten op een interessant project.”

Als Natalino Storelli naar buiten kijkt, krijgt hij heimwee naar het gras onder zijn voeten. Zeker op een dinsdag- of donderdagavond als het zonnetje schijnt en de thermometer de 20 stevig passeert. Op deze momenten was hij normaal gesproken bezig met het smeden van een team.

Dat is nu anders. Storelli verraste de West-Brabantse amateurvoetbalwereld met zijn besluit om per direct op te stappen bij Kruisland. “Als een vereniging bepaalde zaken niet kan veranderen, is het beter om te stoppen. Iedereen moet op dezelfde lijn zitten, anders heeft het geen zin om door te gaan.” Hij stak de laatste twee jaar zijn ziel en zaligheid in de club. “Ik heb er veel energie in gestoken, ik voelde aan mijn lichaam dat het genoeg was. Het is teleurstellend geweest: we stonden bovenaan, speelden tot de tweede periode best goed voetbal, maar verloren toen om diverse redenen bijna onze gehele aanvalslinie. Dan kan je nog zo’n goed middenveld hebben, zonder aanvallers red je het niet.”

Kruisland greep een periodetitel, een troostprijs voor de ijzersterke selectie waarmee de ploeg aan het seizoen begon. Voor Storelli was het genoeg geweest. Nu zit hij thuis, voor het eerst in zijn loopbaan als hoofdtrainer van inmiddels dertien jaar, zelfs voor het eerst sinds hij zelf begon met voetballen. De trainer die met Kruisland kampioen werd, in de overige zeven seizoenen sinds 2009/2010 zes keer nacompetitie om promotie speelde en al eens uitgeroepen werd tot beste van de regio. “Iedereen heeft nu een trainer, ik moet wachten. Ik ga niet jagen op de plek van een ander, dat doe je niet.”

Hij kiest voor een project. “Dat kan in de vierde of eerste klasse zijn: als het maar interessant is. Als de mensen graag willen samenwerken, de visie op één lijn zit. Alle opties staan open.” Hij zal komend seizoen hoe dan ook regelmatig op een sportpark in de regio te vinden zijn. “Om bij vrienden langs te gaan of kennis te vergaren. Spelers, clubs en niveaus veranderen zo snel.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.