Het vorige seizoen overtreffen is haast onmogelijk voor De Sportvriend Etten. Maar dat het een mooi debuut kan worden in de derde klasse, daar zijn assistent-trainers Corné Mathijssen en Marcel Buijnsters wel van overtuigd. Het VoetbalJournaal blikt terug op het historische kampioenschap en kijkt vooruit naar komend seizoen met de linker- en rechterhand van hoofdtrainer Willem Lambregts.

Het is rustig op sportpark Hoge Neer. Buiten het getik van dartpijlen op het bord, het geluid van het koffi ezetapparaat en wat geroezemoes vanuit de kantine, heerst er vooralsnog stilte op het complex. Toch zijn de selecties alweer enkele weken bezig met hun trainingen. Op 28 juli stond de eerste oefensessie zelfs al op de planning. Trainer Willem Lambregts en zijn assistenten Corné Mathijssen en Marcel Buijnsters willen topfit aan de start van een nieuw avontuur beginnen: de derde klasse.

Dat de sfeer goed is, blijkt ook vanavond. Terwijl de spelers rustig binnendruppelen, maakt Lambregts een dolletje met zijn oudste assistent, de 49-jarige Mathijssen. Bij DSE komt de selectie niet vijf minuten voor de training binnenvallen, om direct na afl oop huiswaarts te keren: daar is het veel te gezellig voor.

ONTGROENING
Er is weinig veranderd aan de Olympiade. Niemand is gaan zweven, ondanks het historische kampioenschap van een paar maanden geleden. Ze blijven nuchter, echt lang tijd om na te genieten is er ook niet: er moet hard gewerkt worden. Eind september wacht het volgende hoofdstuk van het jongensboek, als DSE zijn eerste stappen in de derde klasse zet. Een volledig nieuwe beproeving voor het blauw-witte vlaggenschip. Kan de jonge selectie ook op dat niveau mee?

Eigenlijk zijn Buijnsters en Mathijssen wel overtuigd van een succesvolle ontgroening. “Wij hoeven niet bang te zijn voor de derde klasse”, aldus Buijnsters. Zijn collega: “Ik verwacht niet dat wij tegen degradatie gaan knokken, voetballend doen wij niet onder voor onze tegenstanders op dit niveau. En wij zullen ons eigen spelletje blijven spelen.”

KLASSE BETER
Met dat voetbal veroverde DSE afgelopen seizoen vele harten. Het spel onder Lambregts was attractief en aanvallend. “Dat hebben ze hier in jaren niet gezien, ik merkte ook wel dat het steeds meer ging leven in de omgeving”, vertelt Mathijssen. “Iedereen sprak over Zondag 1.” Een talentvolle spelersgroep die de visie van de staf kon vertalen naar het veld, bleek de sleutel die paste op de deur van de derde klasse.

Buijnsters, de 39-jarige assistent die zelf pas drie jaar geleden gestopt is bij het eerste elftal, ziet een groot verschil ten opzichte van zijn tijd. “Deze jongens hebben veel meer rust aan de bal, zien de oplossing sneller en voetballen daardoor verzorgder. Wij hadden een werkelftal, dit team is echt een klasse beter. In onze tijd had niemand het niveau van deze jongens. En als dat wel zo was, vertrokken ze vaak al snel naar Unitas’30.” Mathijssen knikt: “Wij hebben regelmatig gezien dat onze wissels het team niet zwakker maakten, terwijl we vorig seizoen niet eens zo’n hele brede selectie hadden.” Ook de sfeer is opperbest. “Het is een jonge groep vol vrienden, maar ze durven elkaar wél de waarheid te zeggen. Dat is precies zoals je het wilt hebben.”

Laatstgenoemde merkt dat spelers uit de JO19-1, die hoofdklasse spelen, moeten wennen aan het tempo als ze de stap naar het eerste maken. “Het balletje gaat veel sneller rond. Het voordeel voor hen is dat wij geen fysiek voetbal spelen, maar ze moeten wel echt wennen aan de snelheid van het spel.” Ook komend seizoen verwacht het tweetal weer fl ink wat talentvolle jeugdspelers aan de selectie toe te kunnen voegen, met dank aan een sterke jeugdopleiding. “Het is hier allemaal wat professioneler geworden.

LAMBREGTS
Het was een droomseizoen voor DSE en al helemaal voor de staf, die in zijn eerste seizoen bij het eerste elftal al geschiedenis schreef. “Ik heb lang in Zaterdag 1 gespeeld, ben leider en trainer geweest van alle elftallen bij DSE behalve Dames 1 en loop hier al mijn hele leven rond. Toen Willem mij vroeg om hem te assisteren, twijfelde ik niet: ik wist wat voor potentie hier rondliep. vertelt Mathijssen. Buijnsters: “Ik heb nog onder Willem getraind, bij het tweede. Ik zag toen al dat hij een duidelijke visie had en zich heel gedetailleerd voorbereidde op de tegenstanders. Ik was een verlengstuk van hem in het veld.”

De twee kennen samen iedereen binnen de vereniging en hebben dankzij hun leeftijden wat meer ervaring dan de hoofdtrainer, waardoor ze elkaar uitstekend complementeren. Ze hadden voorafgaand aan het vorige seizoen al veel vertrouwen in de spelersgroep, zo vertelt de jongste van de assistenten. “Maar we hebben nooit hardop uitgesproken voor het kampioenschap te willen gaan, de top vijf en een periodetitel was mooi geweest. Zeker toen we bij Emma verloren en zeven verliespunten meer hadden twee maanden voor het einde van het seizoen, was de eerste plaats ver weg. Sterker nog, zij vierden het kampioenschap toen al in de kantine. We kregen ook een mail, waarin ze ons uitnodigden voor hun kampioensfeest.”

FEEST
De rest is geschiedenis: Emma morste fl ink wat punten in de laatste maanden van het seizoen en DSE bleef maar winnen. In de voorlaatste speelronde greep de club van Etten het kampioenschap, met een 4-1-thuisoverwinning op NSV. “Wat een geweldige dag was dat. Als ik terugdenk aan de opkomst, het vuurwerk en spandoek, dan krijg ik weer kippenvel”, vertelt Mathijssen. Zijn buurman in de dug-out ervoer dat anders. “Ik zat echt in een tunnel. En nadat we al vrij snel 0-1 achter kwamen, schrok ik wel even. Dat was echter ook direct voorbij na de aftrap, omdat ik zag hoe we het oppakten en gewoon weer ons eigen spelletje gingen spelen.”

Na het laatste fl uitsignaal barstte het feest los, dat nog enkele dagen zou duren. Inmiddels staat DSE aan de voet van een nieuw seizoen, vol verwachtingen en ambities. “De vakantie was wel even prettig, we zijn hier zes dagen in de week. Maar ik ben nu wel blij dat we weer gaan beginnen. Ook dit kan weer een heel mooi seizoen worden.”

Paul Moss gaat zijn vijfde seizoen in als voorzitter van voetbalvereniging Hoeven. De club staat bekend om de sfeer, het familiaire gevoel en het warme welkom op het sportpark Achter ’t Hof. Moss spreekt dan ook vol passie en liefde over de club van blauw en wit.

Vrienden leer je niet kennen als het goed gaat, maar juist in slechtere tijden. Afgelopen seizoen bewees Hoeven maar weer eens een club vol vrienden te zijn. Het vlaggenschip zonk uit de tweede klasse, maar toch ging het dak eraf tijdens het afsluitingsfeest. “Ik ken geen club waar mensen zo omgaan met de spelers. ‘Ze hebben het toch goed gedaan’, is wat gezegd werd na de degradatie.”

Paul Moss (49) kwam zestien jaar geleden met zijn oudste zoon Michael bij Hoeven, inmiddels is ook de jongere Stephen lid. Moss werd direct trainer, later bestuurslid en vijf jaar geleden accepteerde hij het verzoek aan zijn adres om voorzitter te worden. “Iedereen wordt hier met open armen ontvangen, elke buitenstaander die naar Hoeven komt, is welkom.”

Hij somt talloze voorbeelden op waaruit de clubliefde blijkt. “Twee jaar geleden verloren wij in de slotseconden van Unitas’30, waardoor wij niet promoveerden naar de tweede klasse. En toch was het feest bij ons op het sportpark groter dan bij Unitas’30. We werden met fakkels en schouderklopjes ontvangen.” Maar mensen zijn ook bereid hun handen uit de mouwen te steken voor de club, zo blijkt uit de luxueuze clubgebouwen die op sportpark Achter ’t Hof staan. “De gemeente heeft een aantal pakketten voor clubs klaarliggen, dan zetten zij de kleedkamers en kantine voor je neer. Maar wij wisten zeker dat we het goedkoper konden doen. We hebben de financiële steun aangenomen, maar zijn met z’n allen zelf gaan bouwen. Daardoor hebben we nu geen zes, maar acht kleedkamers, een mooie ruimte voor de scheidsrechters en verzorgers en een stijlvolle bestuurskamer en net wedstrijdsecretariaat. Dát is de kracht van Hoeven, al die vrijwilligers. Dagelijks zijn hier mensen bezig, dan zie ik dat het alarm nog voor 07.00 uur al is uitgeschakeld door vrijwilligers die aan de slag gaan. Van andere verenigingen heb ik regelmatig jaloerse blikken gehad, wanneer ik dit vertel.”

Dankzij de Vrienden van VV Hoeven is de club ook financieel gezond. Sportief gezien was het seizoen 2018-2019 een minder voetbaljaar voor de vereniging, met de degradatie van het eerste, maar Moss blikt alweer hoopvol vooruit. “Zo goed als iedereen is gebleven, terwijl jongens elders op hoger niveau konden gaan spelen. Maar ze spelen liever met hun maten, bij hun eigen club, ondanks dat wij niks betalen. Wij doen het bij Hoeven met onze eigen jeugd, daar verwacht ik komende jaren weer enkele versterkingen uit. Het samen opknappen, oplossen en aan de slag gaan, dát is VV Hoeven.”

Victoria’03 begint aan het nieuwe seizoen in de derde klasse vol energie. Met een nieuwe trainer en flink wat versterkingen richten de Oudenbosschenaren de blik weer naar boven. Een seizoen zoals vorige jaargang wil de club van rood en blauw niet nog eens meemaken.

Drie keer op rij won Victoria’03 de Halderberge Cup al, dit jaar is die eer aan hen voorbijgegaan. Echt rouwig zijn ze daar niet om, gezien de toernooiwinst van vorig jaar niet bepaald het startschot van een succesvol voetbaljaar bleek. Victoria’03 wist zich pas via de nacompetitie nipt te handhaven in de derde klasse.

Nu waait er een frisse wind door de club. Met Danny Mathijssen staat er een nieuwe trainer voor de groep, die aardig wat aanwinsten heeft verwelkomd. Björn Verwater (28) en Sjoerd Renne (23) voetballen al langer in Oudenbosch en zijn blij met de versterkingen. Het duo merkt dat het niveau is gestegen en kijkt vol goede moed uit naar het nieuwe seizoen.

NIEUW TEAM
Zuchtend, puffend en steunend loopt Sjoerd Renne het veld af na de eerste wedstrijd om de Halderberge Cup. Hij merkt op dat zijn hoofd wel erg rood is geworden na het eerste duel, terwijl de potjes toch slechts twee keer 25 minuten duren. En dan hebben ze ook nog eens verloren van Gastel, waardoor prolongatie van de titel al lastig wordt. “Je zag dat zij al wat beter op elkaar ingespeeld waren, ik stond op het veld met een team dat voor de helft uit nieuwe jongens bestond. Dat is nog wat onwennig, je moet elkaar leren kennen. We hebben ook pas twee weken samen kunnen trainen voor dit toernooi begon.

Naast hem staat Björn Verwater te knikken, hij keek toe vanaf de zijlijn en mag later vanavond opdraven tegen Hoeven. Beide spelers kijken uit naar de start van het nieuwe seizoen, nadat ze de zomer uiteindelijk toch met een zoete nasmaak in zijn gegaan. “We hadden eigenlijk een heel vervelende tweede seizoenshelft, waarin we veel punten verloren met wat pech”, vertelt Renne. Verwater: “We waren onze onvoorspelbaarheid kwijt, die we in de eerste jaren in de derde klasse nog wel hadden voor de tegenstanders.”

Daardoor moesten zij de nacompetitie in en dat is eigenlijk een loterij, wisten ook de Oudenbosschenaren. Renne: “Niemand wilde degraderen, we hadden best wat spelers die stopten of vertrokken en zij wilden niet met zo’n domper afscheid nemen. Voor het nieuwe team zou het ook zonde zijn geweest om in de vierde klasse te moeten beginnen.”

Victoria’03 wist zich gelukkig te handhaven, na een moeizame zege op Oostburg en een iets gemakkelijkere pot bij Groede. “We hebben dat daarna wel even lekker gevierd, in de bus en in Oudenbosch bij café De Paardenstal. Het was een mooie afsluiter, toen zeiden we tegen elkaar dat dit eigenlijk veel leuker was dan eindigen op een kleurloze zesde plaats en zonder feestje de zomer in te gaan. Maar als ik nu vooruitkijk, wil ik komend seizoen alleen nacompetitie spelen als het om promotie gaat”, legt Renne grinnikend uit.

VASTE KRACHTEN
Verwater en Renne spelen allebei al jaren in het rood-blauw, laatstgenoemde zelfs zijn hele leven. Verwater komt oorspronkelijk uit Rotterdam en speelde daar bij Xerxes in de top van het amateurvoetbal. Zes jaar geleden kwam hij bij Victoria’03 en dat was in het begin wel even wennen. “Ik ben hier met open armen ontvangen, maar het was toch zoeken. Ik kom van de grote stad, de instelling is hier wel even anders. In Rotterdam was het veel meer verzorgd voetbal, hier gaat het vooral om de strijdlust. Maar de klik was er wel meteen met de mensen, ik vond en vind het een gezellige club. Het is heel harmonieus, iedereen gaat goed met elkaar om en de vaste groep supporters zorgt ervoor dat je je direct thuisvoelt.”

Renne zat nog in de jeugd van Victoria’03 toen Verwater aan kwam waaien, hij sloot een jaar of vijf geleden vanuit de JO19 aan bij het eerste. De aanvallende middenvelder vindt het heerlijk bij zijn cluppie, met zijn vrienden. Dat hij nu alweer met een derde trainer te maken krijgt, is niet hinderlijk volgens hem – hij krijgt iedere keer weer frisse energie van de nieuwe werkwijze. “Elke trainer heeft een andere kijk op voetbal, van iedereen leer je weer andere dingen. Het is ook zaak om jezelf telkens weer te bewijzen, zeker gezien het feit dat we aardig wat versterkingen erbij hebben gekregen.” Verdediger Verwater knikt: “Ik merk op de trainingen al dat het niveau echt omhoog is gegaan, vanaf moment één.”

BOVENSTE ZES
Die laatstgenoemde hoopt op een plek in de middenmoot voor komend seizoen. “De bovenste zes zou heel mooi zijn, dan zetten we een fl inke stap vooruit. Hopelijk kunnen we het jaar daarna meedoen om de bovenste plekken.”Het nadeel voor Victoria’03 is wel dat de club momenteel geen JO19-1 heeft, vertelt Renne. “Maar dat gaat bij iedere vereniging met golfbewegingen, dat elftal komt er hopelijk snel weer.”

De Halderberge Cup heeft Victoria’03 dus moeten afstaan, maar dat deert de mannen niet zo. “Het liefst win je natuurlijk van ploegen als Hoeven en Gastel, maar het is hoe dan ook lekker om je conditie weer op peil te krijgen en wedstrijdritme op te doen. En na afl oop doen we gezellig een biertje in de kantine en proosten we op het nieuwe seizoen. We komen Gastel en Hoeven nog in de competitie tegen, dus hopelijk lachen wij het laatst.