André Maas heeft het prima naar zijn zin bij voetbalvereniging De Fendert. Na twintig jaar trainerschap in Zeeland, Zuid-Holland en WestBrabant, streek hij twee jaar geleden neer op het sportpark aan de Parallelweg. Met een verlenging voor twee seizoenen toonde hij begin dit jaar zijn vertrouwen in de potentie van de zaterdagclub uit Fijnaart.

Een nieuw seizoen, een nieuwe voorbereiding. André Maas begint aan zijn derde jaar bij De Fendert, waar hij nog genoeg uitdagingen ziet liggen. “We hebben een redelijk jonge groep, met wat aanvullingen vanuit de jeugd en een keeper van Kogelvangers, Stefan Heijstek. Wouter Visser is gestopt, verder zijn we intact gebleven. In deze selectie zie ik nog veel potentie. Daarnaast hebben we hier een prachtige accommodatie staan, zeker voor dit niveau. We hebben vijf velden, waarvan er drie verlicht zijn. De club heeft alles in zich om een goede, stabiele derdeklasser te blijven.

DERDE KLASSE
De jonge fusieclub, in 2011 ontstaan uit het samengaan van Kaaise Boys en FSV, kent nu al een spectaculaire geschiedenis. De vereniging werd na het ontstaan twee jaar op rij kampioen, waarna direct weer een degradatie naar de derde klasse volgde. Daar speelt De Fendert inmiddels vijf seizoenen. Het niveau past bij de selectie, vindt Maas. “Zeker omdat deze competitie sterker wordt, steeds meer grote zondagclubs kiezen voor de zaterdag en moeten dan in de vierde klasse beginnen. Die komen we nu in de derde klasse soms al tegen, daarnaast zitten we ingedeeld bij best wat teams die een paar jaar geleden nog in de tweede of eerste klasse speelden.” De vele derby’s geven de competitie extra glans voor De Fendert.

Achtste, negende, zevende, vierde en tiende: de eindklassering van Fendert in de derde klasse fl uctueert nogal. Onder Maas valt op dat de club gedurende het seizoen steeds één sterke helft kent en één zwakke. “Vorig jaar zijn we redelijk goed gestart, waarna een serie volgde van zes overwinningen uit zeven wedstrijden. In de winter stonden we vierde, we kregen weinig goals tegen en scoorden zelf makkelijk. Na de winterstop was dat weg, toen maakten we nauwelijks doelpunten en kregen we er wél veel tegen. Het vertrouwen verdween en dan zie je jezelf steeds verder terugzakken op de ranglijst. Waar die mindere vorm door kwam, is lastig te zeggen. Onze keeper Brian Krijnen raakte zwaar geblesseerd, dat speelde mee. De verdediging moest wennen aan de nieuwe doelman, de zekerheid verdwijnt dan. Verder hadden we vaak aardig wat afwezigen, jongens die vanwege hun werk niet konden trainen. We hebben geen hele grote nederlagen geleden, maar het was allemaal net niet. Noem het vorm of geluk, maar het is ook een kwestie van scherpte.”

Met een wat bredere selectie hoopt Maas de concurrentiestrijd om een basisplek te verhogen en de trainingsopkomst ook. “Het doel moet komend seizoen het linkerrijtje zijn. Wij zijn geen ploeg die kan afwachten op de bevlieging van een individu, moeten het als team doen. Als we er als team staan, kunnen wij het iedereen lastig maken.”

DURE HUID
De 55-jarige oefenmeester ziet nog genoeg uitdagingen in zijn werk bij De Fendert. “Ik vind het mooi om alles uit een groep spelers te halen, jongens individueel beter te maken en een hecht team te smeden. We moeten spelen naar onze mogelijkheden. Ik kan er best vrede mee hebben als we van een goede tegenstander verliezen, als we onze huid maar duur verkopen en er alles aan doen. Ik heb er een bloedhekel aan om achteraf te moeten concluderen dat we iets anders hadden moeten doen.” De Wouwenaar en vader van Cluzona-topschutter Ruben Maas heeft het prima naar zijn zin in Fijnaart. “Het klikt vanaf het begin, ik kom zelf uit een dorp en weet dus dat het belangrijk is om je aan te passen. Ik vind het vertrouwen van de spelers en staf het belangrijkst, als die zeggen dat het op is, stop ik ermee.”

Met Ron Timmers als trainer worden zijn aanvallende intenties nog meer aangemoedigd. Giovanni Smit is bij Heerjansdam meer rechtsbuiten dan rechtsback. “Ik schiet graag langs de zijlijn. Heerlijk.”

Zijn manier van voetballen en doen in het veld passen goed bij zijn leefwijze. De 22-jarige Rotterdammer heeft ieder uurtje in zijn agenda zo’n beetje gevuld. Hij studeert communicatie op de hoge school in Rotterdam, werkt in de horeca als bijbaan en runt tussendoor ook nog een eigen communicatie- en marketingbedrijfje. “Druk? Dat valt wel mee, hoor”, zegt hij zelf. Als het even kan houden we thuis nog een klein feestje. Dartpijltje en drankje erbij.”

Dat thuis is een maisonnette-woning in Rotterdam-Lombardijen, waar hij samen woont met twee voetbalvrienden. “De ene speelt bij IJVV de Zwervers, de andere bij Barendrecht. Het is altijd een strijd wie het er het beste heeft gedaan in het weekend. We dollen elkaar flink.”

Als voetballer zit hij ook vol boordevol energie. De rechtsbackpositie zit hem wat dat betreft als gegoten. “Ik krijg van de trainer ook alle vrijheid om aan te vallen”, vervolgt de vleugelfl itser. “Hoeveel is natuurlijk ook afhankelijk van de tegenstander, maar we spelen dit seizoen duidelijk anders dan vorig seizoen. Onder Patrick Kok plooiden we nog wel eens terug, nu is de opdracht zo lang mogelijk de druk erop te houden. Bij balverlies is het niet teruglopen naar je positie, maar de man met bal aanvallen.”

In Heerjansdam kreeg Smit de kans die hij bij Smitshoek, waar hij zijn jeugdopleiding genoot, amper kreeg. Hij schurkte tegen het eerste elftal aan. “De hoofdklasse is wel een niveautje hoger. Er wordt meer van je verwacht. Natuurlijk was de concurrentie bij Smitshoek groter. In de eerste seizoenen kon ik het geduld nog wel opbrengen, maar als je na een paar jaar nog steeds in de wachtkamer zit, is dat best frusterend. Ik speelde in het tweede en raakte steeds wat meer uit beeld bij het eerste.”

De belangstelling van Heerjansdam streelde de verdediger, die vanaf zijn vijfde in het oranje en zwart van Smitshoek speelde. “Ik wilde graag in een eerste elftal spelen. Smitshoek 2 is leuk, maar het blijft wel het tweede. Heerjansdam bood mij de kans om mezelf te ontwikkelen. Ik ben blij dat ik de stap gemaakt heb.”

Voor Smit en Heerjansdam ontstond zo een win-win situatie. Zijn succesvolle ontwikkeling maakte deze zomer de weg vrij voor meer spelers van Smitshoek. “Zij hebben ook gezien dat ze hier eerder een kans krijgen. Je speelt hier op een leuk niveau. De club wil graag hogerop en de sfeer is goed. Het is een gezellige dorpsclub met een trouwe aanhang.”

Hogerop wil Smit ook graag. Vorig seizoen werd Heerjansdam, ietwat gelukkig, derde in de eerste klasse. Voor een topdrie plaats moet de club van de Molenwei ook dit seizoen minimaal gaan, vindt hij. “Ik denk dat we als elftal ons plafond nog lang niet hebben bereikt. We hebben een wat bredere selectie dan vorig seizoen, maar het blijft altijd de vraag hoe dat uitpakt.”

Jan Snoeijers (66) voelt zich als een vis in het water bij VV Klundert. Na een halve eeuw Halsteren stapte hij over naar de club van zijn favoriete kleuren: wit, blauw en rood. De manier waarop hij opgevangen is, de hechte band met de spelers én het respect van iedereen binnen de club, zorgen ervoor dat hij drie keer per week fluitend de afstand naar sportpark Molenvliet overbrugt.

Trots loopt Jan Snoeijers naar zijn verzorgingsruimte. Hij neemt plaats op een van de massagetafels in het verder opgeruimde en knusse kamertje. Hier is Snoeijers de baas en hetgeen tussen deze vier muren besproken wordt, blijft daar ook. “Als spelers iets vertellen, dan hou ik dat voor me. Ook al gaat het over de trainer, het blijft tussen ons. Die vertrouwensband vind ik enorm belangrijk.”

In 2002 haalde Snoeijers de benodigde papieren om verzorger te worden. Hij liep toen al zo’n veertig jaar bij Halsteren rond, als speler, leider en in andere functies, maar deze nieuwe rol had meerdere doelen. “Ik heb vlak voor mijn vijftigste twee herseninfarcten gehad, kort na elkaar. Daardoor kon ik mijn rechterhand niet goed meer gebruiken. De verzorger van Halsteren stimuleerde me toen om zijn vak te proberen, dan moest ik mijn hand wel gebruiken. Ik heb wat cursussen gedaan en vond het leuk, nu doe ik het dus nog steeds.”

KLUNDERT
Hij kwam vijf jaar geleden in december bij Klundert terecht, via iemand in zijn netwerk die vertelde dat ze op sportpark Molenvliet een verzorger zochten. “Ik ben naar de nieuwjaarsreceptie van Klundert gegaan, heb alle vrijwilligers een hand gegeven en ben gelijk heel warm ontvangen. Ik ben sowieso iemand die heel makkelijk praat, dat helpt wel mee in het leggen van contacten.”

Snoeijers ging direct mee op trainingskamp met de spelersgroep en leerde op die manier de mannen die hij zou gaan verzorgen kennen. De band is inmiddels hecht. “Ik doe veel voor ze, één van onze jongens heeft nu een hardnekkige blessure en ik heb een afspraak bij de arts van PSV voor hem geregeld. Ik heb er de tijd voor, ben met pensioen en zet me graag in voor hun gezondheid.” Hij kan met alle trainers goed door één deur. “Ze respecteren me, als ik zeg dat een speler niet kan meedoen, dan doet hij ook niet mee. Ik doe wel mijn zegje, ook over het voetbaltechnische beleid.”

Dat hij ook met de huidige trainer goed door een deur kan, blijkt wel als Marco van Dijnsen zijn hoofd om de hoek steekt. “Heb het maar veel over NAC”, zegt die lachend. “Iedereen hier is voor NAC, maar ik ben voor Willem II”, vertelt Snoeijers grijnzend, wijzend naar een miniatuur Willem II-shirtje dat aan zijn muur hangt. “Dat shirtje wordt regelmatig omgedraaid, ik hou wel van die dolletjes.”

BLESSURES
In het begin had hij een collega-verzorger bij Klundert, met wie hij iedere dinsdag- en donderdagavond tot middernacht bezig was om iedereen op te lappen. “Er waren toen zó veel blessures, dat had met pech te maken, maar ook met het feit dat er weinig aandacht was voor de fi theid van de spelers. Ik ben er nu elke dinsdag en donderdag anderhalf uur voor de training en ga pas anderhalf uur na de training weg, daarnaast hebben we een fysiotherapeut die eens in de week komt helpen. Iedereen krijgt de optimale behandeling.” Een zomerschema heeft hij de spelers overigens niet meegegeven. “Daar houden ze zich toch niet aan, kun je ook niet van ze verwachten. Maar het gevolg is wel dat ze allemaal met kramp op mijn massagebank liggen in de voorbereiding”, vertelt hij lachend.

Ook spelers uit andere teams zijn welkom in de verzorgingsruimte van Snoeijers, die in een loos uurtje nog weleens een oefensessie van de Dames 1 wil leiden. Hij is overigens vandaag met de boot naar Klundert gekomen. Ja, u leest het goed: de verzorger van Klundert ligt aangemeerd op tien minuten fi etsen van het sportpark.

40 KILOMETER
Het is duidelijk: Snoeijers voelt zich geweldig op zijn plek bij Klundert. “Dit is een hartstikke mooie club. Ik kom van Halsteren, dat een soort betaald voetbalclub is qua organisatie, dus dit was wel even schakelen. Maar het heeft juist wel wat, zo’n club die het met eigen jongens doet. Ik rij de 40 kilometer tussen mijn woonplaats Halsteren en Klundert met veel plezier, daaruit blijkt hoe goed ik het hier naar mijn zin heb.

Als ik zag hoe de club vorig jaar op grootse wijze afscheid nam van een aantal routiniers uit het eerste elftal, dat tekent voor mij wel hoe hecht het hier is en hoe respectvol met iedereen wordt omgegaan.” Aan stoppen denkt Snoeijers nog lang niet. “Ik voel me nog hartstikke jong en heb een contract voor het leven getekend.”