Zijn opa was medeoprichter van de club en zijn vader tien jaar lang voorzitter. Door de aderen van Hanno de Joode (50) stroomt groen-wit bloed en het is dan ook geen verrassing dat de clubman nu zelf aan het roer staat van VV Woudrichem, een club die groeit en bloeit.

In het seizoen 2018/2019 trad Hanno de Joode aan als voorzitter van VV Woudrichem en die keuze had gevolgen voor zijn eigen voetbalcarrière. Hij stopte bij het vijfde, omdat hij zich volledig op het voorzitterschap wilde richten. “Ik wilde direct voldoende energie in de vereniging steken. En bovendien speelde ik soms tegen jongens die 25 jaar jonger waren dan ikzelf, daar had ik ook steeds minder zin in”, legt hij uit in de knusse bestuurskamer. “Ik ben nu alleen buiten de lijnen actief en de rol van voorzitter bevalt me uitstekend. Ik ben enorm trots op de positieve ontwikkelingen die we met z’n allen doormaken. We verwelkomen steeds meer jeugdspelers, het eerste draait goed, bijna alle functies zijn bezet en fi nancieel zijn we gezond.”

GEEN VERRASSING
Hanno de Joode had altijd al het gevoel dat hij eens voorzitter zou worden van VV Woudrichem. Zijn opa Arie de Joode was medeoprichter van de club, zijn vader Jan was tien jaar voorzitter en dus is het voor niemand een verrassing dat nu hij de scepter zwaait. “Ik ben al 44 jaar lid en club zit in mijn hart.” Als directeur van Amari Metals BV heeft hij voldoende ervaring om leiding te geven aan een vereniging en vorig jaar was voor hem de tijd rijp om voorzitter te worden. “Ik wilde mijn maatschappelijke betrokkenheid tonen en nu mijn kinderen wat ouder zijn, heb ik de tijd om veel energie in de club te steken. Ik vind het prachtig om te zien dat iedereen hier doordeweeks en in de weekenden geniet op en rondom de velden.” De voorzitter is tevreden als hij om zich heen kijkt. “Er ligt nieuw kunstgras, er zijn nieuwe kleedkamers en er wordt flink geïnvesteerd in onze jeugdafdeling, de levensader van de club. Meerdere jongens uit de selectie zijn tot ons plezier betrokken bij jeugdtrainingen en we hebben een driekoppige Raad van Advies die het bestuur met een frisse blik ondersteunt. Zo blijft VV Woudrichem op allerlei manieren groeien.”

GROEN
Teams van VV Woudrichem spelen in het wit en groen. Die laatste kleur moet volgens De Joode in de toekomst prominenter worden bij de club. De komende jaren gaat de aandacht uit naar de aanleg van zonnepanelen, een gezondere kantine en een nieuwe toplaag op het hoofdveld. Maatschappelijk gezien is de club belangrijk in de stad. VV Woudrichem is partner van de Woerkumse Feestweek en bovendien komen sommige mensen niet per se voor het voetbal naar het sportpark.

“We organiseren hier leuke feestjes en daar komt een hoop volk op af. En Aart Vink verkoopt in zijn eigen kraam tijdens elke thuiswedstrijd vis die hij zelf bakt. Dit is een prachtige traditie en sommige Woerkummers komen daarvoor zelfs speciaal naar ons sportpark. Het eerste aanmoedigen met een visje erbij is een ideale besteding van je zaterdagmiddag.”

Wil je meer informatie over de club VV Woudrichem? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena

Tot tweemaal toe raakte Frank Verbruggen zwaar geblesseerd aan zijn linkerknie, maar de negentienjarige liet zich hierdoor niet uit het veld slaan. De verdedigende middenvelder knokte zich terug en is door zijn goede vorm uitgegroeid tot een vaste waarde in het eerste van Sparta’30.

Frank Verbruggen behoorde tot een select gezelschap van spelers die in de eerste competitiewedstrijden van Sparta’30 nog geen minuut misten. Voor veel spelers die een aardig balletje kunnen trappen is dat de gewoonste zaak van de wereld, maar Verbruggen is blij en opgelucht dat hij in het eerste kwart van het seizoen alles speelde bij de zaterdagderdeklasser. “Ik geniet met volle teugen van de duels, ben echt heel blij om terug om het veld te staan met de jongens”, zo zegt de opgetogen middenvelder. “Ik ben fi t, sta in de basis en kan als verdedigende middenvelder belangrijk zijn voor het team, dat doet me heel wat. Dat we ook nog eens een goede competitiestart hadden, is helemaal mooi meegenomen.”

TWEE KNIEBLESSURES
De verdedigende middenvelder is pas negentien jaar oud, maar de clubjongen van Sparta’30 liep tot tweemaal toe een zware blessure op. In 2015 bleef zijn voet staan tijdens een wedstrijd op kunstgras terwijl zijn knie wel draaide, waardoor hij een breuk in zijn knie opliep. Hierdoor moest hij een jaar lang toekijken vanaf de zijlijn. En in zijn laatste jaar als jeugdspeler scheurde hij in de derde competitiewedstrijd bij de JO17-1 een kruisband af in dezelfde knie, waardoor hij weer een lang revalidatieproces moest afwerken. “Revalideren is eentonig en saai, maar ik wilde wederom zo snel mogelijk herstellen. Ik hou van voetbal en vind het prachtig om bij mijn club Sparta’30 met mijn vrienden te kunnen spelen. We werden kampioen en de laatste drie duels kon ik nog meespelen, dat was genieten.”

BASISPLAATS
In de jeugd werd Verbruggen gecoacht door Mark van Noorloos, dezelfde trainer die hem afgelopen zomer bij het eerste elftal haalde. Vorig seizoen, het jaar van zijn defi nitieve comeback, deed Verbruggen veel wedstrijdritme op in het tweede. Vanaf de start van dit seizoen achtte de coach, met wie hij een goede band heeft hem klaar voor een basisplaats in het vlaggenschip van de geel-zwarten. “Vorig jaar schommelde ik tussen het tweede en eerste, maar nu heb ik een basisplaats in het eerste en daar ben ik blij om. Mark heeft vertrouwen in me en ik merk dat ik mijn oude vorm te pakken heb.”

In de derde klasse wordt er fysiek voetbal gespeeld en sowieso is Sparta’30 een club die het volgens Verbruggen van hard werken moet hebben. “We hebben een hecht team, iedereen gaat voor elkaar door het vuur en na de wedstrijd maken we er in de kantine altijd een gezellige boel van”, zegt hij. “De laatste jaren is het eerste steeds nipt aan degradatie ontsnapt, maar dit seizoen mikken we minimaal op de vijfde plaats.” De angst om nogmaals zwaar geblesseerd te raken kende Verbruggen eventjes, maar inmiddels is die nare gedachte verdwenen. “Ik focus me alleen op de wedstrijden en dat gaat goed. Ik wil de komende jaren zo veel mogelijk voetballen, want ik heb nog fl ink wat duels in te halen.”

Wil je meer informatie over de club Sparta’30? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena.

Het gaat goed met Wilhelmina’26 en dat wil de club graag zo houden. Daarom werd begin dit jaar een commissie in het leven geroepen, die puur gericht is op de toekomst van de club. Voorzitter Henk Treffers geeft tekst en uitleg.

Wilhelmina’26 mag op sportief gebied niet klagen. De ploeg voetbalt ook dit seizoen weer in de tweede klasse, een niveau waarop het graag acteert. Maar de club kijkt niet alleen naar de waan van de dag. Sterker nog, er is een commissie opgericht om de continuïteit op de lange termijn te waarborgen. Zowel op als naast het veld. Henk Treffers is voorzitter van Wilhelmina’26 en tevens lid van de commissie. Hij legt uit hoe die tot stand is gekomen. “Je kunt met het vaste stramien doorgaan of dingen vastleggen en meetbaar maken. Er komt tegenwoordig heel veel op een voetbalvereniging af en daarom is het belangrijk naar de toekomst te kijken. Hoe willen wij er in 2025 voorstaan? Met die gedachte in het achterhoofd hebben wij deze commissie begin dit jaar ingericht.”

CLUBMENSEN
De commissie wordt gevormd door een divers gezelschap, van tien tot twaalf personen. “Er zitten mensen in die zich met de jeugd bezighouden, vaste volgers van de club en bestuursleden. De leeftijden zijn ook divers: het varieert van pakweg 20 tot 65 jaar.” De onderwerpen die besproken worden binnen de commissie, lijken soms op die van het bestuur. Toch is er een groot verschil, merkt Treffers op. “Het is een veel bredere groep mensen dan de vijf bestuursleden, waardoor we de draagkracht binnen de vereniging vergroten. Dit gaat echt om de toekomst van de club.”

ONDERWERPEN
Wat doet de commissie zoal? “Ons eerste item is de vrijwilliger. We hebben tijdens de algemene ledenvergadering de grote lijnen van ons plan gepresenteerd om meer vrijwilligers aan te trekken. Dat doen we door het wij-gevoel te vergroten. Mensen moeten niet puur op zaterdagmiddag naar de club komen om een balletje te trappen, maar echt voelen dat dit hun vereniging is.

We willen meer ambassadeurs van Wilhelmina’26, door de binding te versterken.” Een ander belangrijk onderwerp is de jeugdspeler. “Die krijgt steeds meer andere activiteiten aangeboden dan voetbal. Denk dan aan andere sporten, maar ook baantjes. Wij moeten denken als zo’n junior om ze hier te houden. Het is een andere tijd dan twintig jaar geleden.”

TWEEDE KLASSE
Op sportief gebied heeft Wilhelmina’26 zeker ambities. “We zouden graag een stabiele tweedeklasser willen blijven. Je kunt af en toe eens een uitstapje naar de eerste klasse maken of bij een mindere periode degraderen, maar het gaat om de lange termijn. Het is de vraag hoe je dat doet: hoe vul je de selectie in, hoe richt je de jeugdafdeling in en hoe verloopt de doorstroming van je talenten naar de senioren?” Volgens Treffers zullen deze beleidsplannen een grote rol gaan spelen in de toekomst van de club. “We komen nu eens in de vijf of zes weken samen voor een vergadering, met de bewakers van deze beleidsplannen.”

Wil je meer informatie over de club Wilhelmina’26? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena

De sfeer bij Wilhelmina’26 beviel Nick van Gils vanaf het eerste moment goed. Het familiegevoel binnen de club uit Wijk en Aalburg zorgt ervoor dat hij dit seizoen in het geel en zwart speelt. “Het verschil tussen de derde en tweede klasse is enorm.”

Hij begon met voetballen bij NEO’25, debuteerde daar op zijn negentiende in het eerste en ook zijn zoontje speelt nu in het rood-wit-blauw. En toch koos Nick van Gils er afgelopen zomer op 31-jarige leeftijd voor om van club te wisselen. “Ik heb nooit voor mezelf gekozen, hoewel ik eerder al wel aanbiedingen heb gehad.

Ik ben altijd bij NEO’25 gebleven om de club te helpen en toen Antoine van Pelt ons tussen 2013 en 2018 trainde, was vertrekken helemaal geen optie meer voor mij. Antoine is een vriend van me, ik heb nog met hem samengespeeld. Maar nadat hij vorig jaar wegging en er een nieuwe trainer kwam, kon ik het besluit wel nemen. Misschien had ik eerder al eens de stap moeten wagen, maar het is achteraf makkelijk praten.”

Wilhelmina’26 had een jaar eerder al aan de telefoon gehangen, toen wimpelde Van Gils de interesse nog af. “Afgelopen seizoen belden ze weer. Ik ben toen op gesprek gegaan en dat voelde direct goed. De club straalt een warm, familiair gevoel uit, dat gaf voor mij de doorslag. Ik heb geen moment spijt gehad van die keus.”

NIEUWE OMGEVING
In Wijk en Aalburg heeft ook niemand spijt van het aantrekken van Van Gils. De solide verdediger voegt daadwerkelijk wat toe aan de defensie van de tweedeklasser, terwijl hij toch echt zijn hele leven in de derde klasse heeft gespeeld. “Het verschil is heel groot. Je krijgt hier meer ruimte om te voetballen, de derde klasse is een stuk fysieker. Daar is ook niks mis mee, maar dit ligt mij beter. En met betere spelers om je heen, ga je zelf ook beter voetballen. Je kunt de bal bijna altijd kwijt.”

Hij heeft in zijn carrière op elke positie gespeeld, van linksbuiten en aanvallende middenvelder tot centrale verdediger. Hij hoopt de komende jaren vooral in het hart van de defensie door te brengen. “Daar krijg je als eerste de bal. Ik word ook wat ouder en het is op deze positie makkelijker vol te houden.” Hij geniet van het verzorgde voetbal dat Wilhelmina’26 tracht te spelen, een stijl die bij Van Gils past.

De Sprang-Capellenaar zegt NEO’25 wel te missen, maar de sfeer bij Wilhelmina’26 vergoedt veel. “Het is echt een hele leuke, gemoedelijke vereniging. Ik zei na anderhalve maand al tegen mijn teamgenoten: ‘Het is zo gek, maar het is net alsof ik hier al jaren voetbal.’ Iedereen kan goed opschieten met elkaar, het elftal is echt een geheel en we hebben een erg betrokken schare supporters.”

PENSIOEN
Van Gils tikte begin november de 32 jaar aan, maar denkt nog niet aan stoppen. “Ik ben voor mijn leeftijd nog vrij fi t en geniet enorm van het voetballen. Ik hoop in ieder geval tot mijn 36ste door te kunnen gaan, ben nog heel gemotiveerd en sowieso te fanatiek voor een lager elftal. Maar je weet nooit wat je lijf doet. Als ik merk dat ik het niet meer aan kan, stop ik liever op mijn hoogtepunt dan dat ik te lang doorga.”

Foto: HH Productions, Andel

Wil je meer informatie over de club Wilhelmina’26? Klik hier.
Lees hier ook de krant van Altena