Home Blog Pagina 11

Nostalgisch afscheid van hoofdveld

0

Voor voetbalvereniging Dubbeldam breekt in 2025 een nieuw tijdperk aan. Met de verhuizing naar en opening van het nieuwe complex aan de Schenkeldijk laat de club stap voor stap het verleden achter zich. Dat afscheid werd onlangs tastbaar met het laatste duel op het oude hoofdveld, dat ruim een halve eeuw dienstdeed als thuisbasis van de Dubbeldammers.

DORDRECHT – De wedstrijd tegen ZBC’97, die eindigde in een 2-2 gelijkspel, betekende het officiële afscheid van het oude hoofdveld aan de Schenkeldijk. Meer dan vijftig jaar lang was dit veld het decor van thuiswedstrijden, nadat Dubbeldam vanaf het Kooipad neerstreek op het sportpark dat ooit werd gedeeld met DMC en nog altijd met onder meer voetbalburen EBOH.

Het afscheid had naast een nostalgisch ook een feestelijk tintje kunnen krijgen. Dubbeldam, dat dit seizoen met de hoofdmacht de overstap maakte van het zondag- naar het zaterdagvoetbal, had bij winst namelijk beslag kunnen leggen op de eerste periodetitel. Door het gelijke spel bleef dat succes voorlopig uit, maar aan de symbolische waarde van de wedstrijd deed dat weinig af.

Intussen tikt de klok verder richting de officiële opening van het nieuwe sportcomplex. Op 7 februari volgend jaar is het zover en begint Dubbeldam definitief aan een nieuwe werkelijkheid. Na jaren wachten betrekt de vereniging dan een moderne accommodatie, die een belangrijke impuls moet geven aan de toekomst van de club.

Op de openingsdag speelt het eerste elftal een thuiswedstrijd tegen DHV. Die ploeg heeft daarmee de eer om als eerste tegenstander het nieuwe hoofdveld te betreden onder leiding van trainer Patrick Stok. In de aanloop naar die datum worden de laatste werkzaamheden aan het complex afgerond. Aan de buitenkant is al duidelijk zichtbaar dat Dubbeldam, na een lange adem, straks kan beschikken over een fraaie en eigentijdse accommodatie.

Klik op vv Dubbeldam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Dubbeldam voor meer informatie over de club.

Dennis Verkaik: Als je niet kan winnen, moet je zorgen dat je niet verliest

0

Sinds het einde van vorig seizoen staat Dennis Verkaik (45) aan het roer bij Dilettant uit Krimpen aan de Lek. De geboren Rotterdammer, opgegroeid in Krimpen aan den IJssel, komt uit een echte voetbalfamilie. Zijn liefde voor het spel ontstond al op jonge leeftijd. Verkaik doorliep de jeugdopleiding van DCV en speelde later ook voor Spirit en NOC Kralingen. Op 21-jarige leeftijd kwam er echter abrupt een einde aan zijn actieve loopbaan door een zware knieblessure. Terugkeren als speler bleek onmogelijk, maar het voetbal liet hem niet los.

„Het kriebelde gewoon te veel om helemaal te stoppen,” vertelt Verkaik. Hij vond zijn weg in het trainersvak en begon bij de D-junioren van DCV. Via die route groeide hij door tot assistent-trainer van het eerste elftal, waar hij jarenlang samenwerkte met Ralph Kalkman. In die periode behaalde hij zijn trainerslicenties en ontwikkelde hij zijn eigen visie. „Als assistent kun je veel bijdragen, maar uiteindelijk wil je ook zelf keuzes maken en je ideeën uitvoeren.”

Naast DCV deed Verkaik als assistent ervaring op bij clubs als Heinenoord, Zwaluwen Vlaardingen en VV Capelle, steeds aan de zijde van Kalkman. Toen de trainer van Dilettant vorig seizoen op non-actief werd gesteld, schoof Verkaik eerder dan gepland aan als hoofdtrainer. „Ik heb daar goed over nagedacht, maar het voelde meteen als de juiste stap. Zowel de club als ik stonden er positief in.” Het seizoen werd afgesloten met deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de derde klasse, waarin Dilettant uiteindelijk strandde tegen Naaldwijk.

In het huidige seizoen ziet Verkaik zijn ploeg groeien. De selectie bestaat uit een mix van ervaren spelers en jong talent. De technische commissie leverde volgens hem uitstekend werk door gerichte versterkingen aan te trekken, onder meer vanuit het tweede elftal van Capelle. Ook kwamen er spelers over van Schoonhoven, waaronder een nieuwe eerste doelman. „Het is mooi dat er jonge jongens in het team zitten, zoals Ryan Koedood, die eigenlijk nog in de O19 had kunnen spelen,” aldus Verkaik.

Zijn voetbalvisie is duidelijk en consequent. Dilettant speelt met een vast systeem en een herkenbare speelwijze. „We spelen elke wedstrijd om te winnen. Lukt dat niet, dan zorgen we dat we niet verliezen.” Daarbij hecht hij veel waarde aan het groepsgevoel. „Spelers die op de bank beginnen, spreken we doordeweeks gerust even. Maar op zaterdag moet het team altijd voorop staan.”

Over de organisatie en sfeer binnen Dilettant is Verkaik bijzonder positief. „Voor een vierdeklasser is de staf uitgebreid en staat de club organisatorisch sterk. De vrijwilligers hebben echt hart voor de club en er is een nieuwe hoofdsponsor die verder kijkt dan alleen het eerste elftal.” Toch ziet hij ook verbeterpunten. Het hoofdveld is volgens hem kwetsbaar en bij regen nauwelijks bespeelbaar. „Elke euro die je erin stopt, is eigenlijk weggegooid geld. We hopen al langer op kunstgras, zodat we niet bij de eerste regen moeten uitwijken naar een ander veld zonder tribune, wat ook voor sponsors vervelend is.”

Ook over de KNVB is hij kritisch. De tijdelijke stillegging van Haastrecht vanwege een vermeend incident met een grensrechter roept bij hem vraagtekens op. „Beelden lieten iets anders zien. Zo’n beslissing raakt ook andere clubs die wedstrijden moeten inhalen. Dat voelt niet logisch.”

Ondanks die kanttekeningen overheerst bij Verkaik het positieve gevoel. „De eerste maanden bij Dilettant zijn geweldig geweest. Er is een gezonde ambitie bij de club, de staf en de spelers. Dat geeft vertrouwen.” Met Bergambacht en Schoonhoven als directe concurrenten lijkt Dilettant mee te doen om de titel in de vierde klasse D. Met een brede selectie, een duidelijke speelvisie en een trainer die weet wat hij wil, ligt er een interessant seizoen in het verschiet.

Klik op Dilettant voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Dilettant voor meer informatie over de club.

Rienes Pols: 50 jaar verbonden aan V.V. Lekkerkerk

0

Het blijft een mooi gezicht op het complex van v.v. Lekkerkerk. Rienes Pols in clubkleding, een vriendelijk groet hier, een bemoedigende klap op de schouders daar of een gezellig praatje aan de bar. Rienes gaat dit jaar zijn 50e seizoen in als verzorger bij de selectie. ‘’in 1975 leek mij dit leuk om te gaan doen, dat gevoel is altijd gebleven.’’

Wie Rienes op de club tegenkomt zou bijna denken dat de cijfers niet kloppen. Op 29-jarige leeftijd kwam de Krimpenaar in dienst bij v.v. Lekkerkerk. ‘’Ik ben eigenlijk van origine een DCV’er, wel had ik al een goed gevoel en kende ik veel mensen uit Lekkerkerk vanwege de hoogtijdagen van de Shop in Amicitia. Op die feesten kwam je uiteraard Lekkerkerkers tegen. De sfeer van het dorp sprak mij toen al aan.’’

Het was een advertentie voor de functie Sportmasseur die Pols deed besluiten om zich te verdiepen in het vak. ‘’Ik werkte altijd in de autobranche en was eigenlijk wel op zoek naar een nieuwe uitdaging. Na twee jaar avondschool mocht Pols zich verzorger/sportmasseur noemen. Via toenmalig voorzitter Wim Bons ben ik bij Lekkerkerk aan de slag gegaan.

Inmiddels is Rienes 50 jaar verbonden aan v.v. Lekkerkerk. Een korte rekensom leert dat hij zo’n 1500 wedstrijden op de bank heeft gezeten. ‘’Ik doe er alles aan om bij te kunnen zijn. Vakanties plan ik om de wedstrijden heen en de zaterdagen en vroeger zondagen zijn wat dat betreft gewoon heilig. In die zin is het soms wel lastig als we in wedstrijden jongens te kort komen, door welke reden dan ook.’’ Toch is er bij Rienes op geen enkele manier sprake van een generatiekloof: ‘’Nee joh, ben je gek’’, lacht Rienes. ‘’Die jonge gasten houden mij ook jong he. Die praatjes van de jongens, dingen die ze meemaken, de kleedkamerlol. Dat is elk jaar, met elke generatie voetballers weer één groot feest. Het is daarnaast een cliché, maar zeker waar: dit houdt mij ook jong van geest. Je blijft hierdoor gewoon bij de tijd en geeft veel levensvreugd. Dat is belangrijk voor mij. Je jong voelen is fijn, maar ik ga ook gewoon twee keer per week naar de sportschool.’’

Gerard Meijer van Lekkerkerk

De liefde voor het vak, de band met de voetballers, de pararellen met Feyenoord-verzorger Gerard Meijer zijn snel getrokken. ‘’Ik heb van bepaalde families, de opa, de vader en de kleinzoon op de massagetafel gehad. Met iedereen heb ik een goede band en met sommige een heel speciale. Sommige jongens vertellen over dingen die er thuis of op werk spelen. Altijd in vertrouwen.’’

In de 50 jaar is Pols hele generaties voetballers en trainers tegengekomen. ‘’Met veel trainers heb ik nog veel fijn contact, ook met jongens die vroeger bij de selectie zaten, heb ik een fijne band.’’ Toch zijn er een aantal waar Rienes met extra plezier op terugkijkt. ‘’Daan de Vos is zo’n type. Een weergaloze voetballer. Het mooie is dat er soms trainingen waren dat die aan mij vroeg of ik extra lang kon behandelen. Dan was er niks aan de hand en zaten we lekker een bakkie te doen. Ik denk dat de trainer dat stiekem ook wel wist, maar goed: Daan schoot er dan 40 in per jaar, dat vond de trainer dan net even wat belangrijker.’’

Blij als het weer begint

Na 50 jaar is er qua fysiek en qua energie weinig verandert bij Rienes. ‘’Als het seizoen weer is afgelopen, wil ik eigenlijk na twee weken vakantie weer beginnen. Ik ga dan echt weer juichend naar de training. Ik geniet oprecht van mijn cluppie. Thuis achter de geraniums zitten, zie ik mijzelf niet doen. Ik ben mijn vrouw Rita dan ook enorm dankbaar dat ik de ruimte hiervoor krijg. Aan de andere kant: voor haar zou het ook vreemd zijn als ik op zaterdag opeens naast haar op de bank zit’’, lacht Rienes.

Voor meer informatie over vv Lekkerkerk, klik hier.
Meer artikelen lezen over vv Lekkerkerk, klik hier.

Cabauw bouwt aan de toekomst met sterke meidenlijn

0

VV Cabauw staat bekend als een hechte dorpsclub waar bijna iedereen elkaar kent. Toch is er in de afgelopen decennia iets opvallends gegroeid: een stabiele, levendige en steeds sterker wordende meidentak. De huidige MO17 is daar een treffend voorbeeld van. Onder begeleiding van een vaste staf en met duidelijke structuren ontwikkelt dit team zich tot een serieuze regionale kracht.

Het meiden- en vrouwenvoetbal is bij Cabauw geen modeverschijnsel, maar al ruim veertig jaar een vast onderdeel van de club. In 1984 werd gestart met damesvoetbal, waarna al snel de eerste meidenteams volgden. Door de jaren heen wisten speelsters uit onder meer Lopik, Polsbroek, Oudewater en Schoonhoven Cabauw te vinden. In de jaren negentig beschikte de club zelfs over vier damesteams, waarbij het eerste elftal op een behoorlijk niveau actief was. Ook in de jeugd kende Cabauw meerdere sterke lichtingen en kampioenschappen.

Dat regionale karakter is altijd gebleven en is ook terug te zien bij de huidige MO17. Hoewel vier speelsters aan het begin van dit seizoen stopten, bleef de selectie op peil doordat vijf meiden uit Lopik aansloten nadat hun eigen team ophield te bestaan. Die instroom zorgde niet alleen voor continuïteit, maar ook voor nieuwe energie binnen de groep.

Coach Casper Overbeek speelt een belangrijke rol rondom het team, al is hij nadrukkelijk geen trainer. De trainingen worden verzorgd door Dick Wiltenburg en Jet van Kats op maandag en door Renzo Overbeek op donderdag. Casper richt zich op de wedstrijddagen en bewaakt bewust de scheiding tussen trainen en coachen. Die duidelijke rolverdeling zorgt voor rust en duidelijkheid binnen de groep.

Dick Wiltenburg is al jarenlang een vertrouwd gezicht binnen het meidenvoetbal van Cabauw. Samen met Jet van Kats, speelster van Vrouwen 1, vormt hij een stabiele basis binnen de begeleiding. Het typeert de clubcultuur: betrokkenheid is groot en ervaring wordt graag doorgegeven aan de volgende generatie.

De groei van het meidenvoetbal vraagt ook om faciliteiten. Met de ingebruikname van een derde veld heeft Cabauw een belangrijke stap gezet. Voorlopig is dit nog een grasveld, omdat de ondergrond eerst moet inklinken voordat er kunstgras kan worden aangelegd. Toch betekent het extra veld een aanzienlijke verruiming van de trainings- en speelmogelijkheden, waar vooral de jeugd en de meidenlijn van profiteren.

Binnen het team wordt hard gewerkt aan ontwikkeling. De MO17 wordt door de staf omschreven als een leuke en spontane groep, waarin ook serieus wordt getraind. Niveauverschillen zijn onvermijdelijk bij een club met één team per leeftijdscategorie, maar juist dat werkt leerzaam. De sterkere speelsters trekken de rest mee omhoog.

Sportief gezien draait de MO17 een uitstekend seizoen. In de tweede fase staat het team bovenaan en promotie naar de eerste klasse is een reële optie. Het verschil in niveau is groot, maar juist die stap zou volgens de begeleiding een waardevolle leerervaring zijn.

Naast prestaties hecht Cabauw veel waarde aan normen en waarden. In eerdere seizoenen speelde de MO17 in West I, een competitie die als sportiever werd ervaren. Wedstrijden tegen teams uit grotere steden verliepen niet altijd prettig, met taalgebruik dat niet past bij een dorpsclub. Binnen het team geldt daarom een duidelijke regel: wie scheldt, wordt direct gewisseld, zonder vervanger.

De blik is inmiddels ook op de toekomst gericht. Volgend seizoen wordt de MO17 waarschijnlijk de MO20, omdat de categorieën MO18 en MO19 ontbreken. Voor Casper Overbeek voelt dat als een logische volgende stap voor een groep die al jarenlang samen speelt en zich blijft ontwikkelen.

Wat ooit begon met een paar pionierende speelsters, is uitgegroeid tot een volwaardige meidenafdeling die stevig is verankerd binnen VV Cabauw en klaar is voor de volgende stap.

klik op Cabauw voor de laatste artikelen over de club.
klik op Cabauw voor meer informatie over de club.

Patrick Nieuwerf (29) steunpilaar onder de lat bij SVS

0

Voor Patrick Nieuwerf begon het voetbalavontuur in de F-jes van FC Boszoom. In die jaren combineerde hij voetbal met judo, een sport waarin hij zelfs een hoog niveau bereikte. Toen hij moest kiezen, gaf hij de voorkeur aan het spel met de bal. Via SVS belandde hij uiteindelijk onder de lat. Tijdens een training keepte hij één keer en dat bleek genoeg: hij stroomde door naar de E3 en pakte direct een kampioenschap.

In de jeugd wisselde Nieuwerf regelmatig tussen het doel en het veld, maar als B-junior maakte hij de overstap naar DCV. Daar kwam hij meteen in de A1 terecht, al viel dat team halverwege het seizoen uiteen en keerde hij terug naar de B1. Op zijn zeventiende maakte hij al de stap naar de senioren. Hij trainde mee met het eerste elftal, maar vlak voor zijn debuut sloeg het noodlot toe: zijn schouder schoot uit de kom. Jong en onbezonnen probeerde hij na drie weken weer te keepen, met opnieuw een blessure tot gevolg. Maanden revalideren volgden en uiteindelijk bleek een operatie onvermijdelijk.

Een periode bij VVOR leverde door die blessure weinig speeltijd op en de motivatie zakte weg. Terug bij SVS koos hij bewust voor volledig herstel. Na zes tot zeven maanden keihard werken sloot hij weer aan bij het eerste elftal. In die periode leerde hij veel van toenmalig eerste keeper Bart de Keijzer, vooral op het gebied van lijnkeepen en coaching.

Concurrentie bleef een terugkerend thema. Zo moest hij de strijd aangaan met Migael Essajas, die zich sterk ontwikkelde en later een transfer naar Spartaan’20 verdiende. In de voorbereiding werd regelmatig aan hem getwijfeld, waardoor hij vaak van achteruit moest knokken voor zijn plek. Zijn spel kenmerkte zich door meevoetballen en coachen, soms ten koste van het pure keeperswerk. Trainer Ron Luijten vatte dat ooit treffend samen met de woorden: “Je bent keeper geworden om ballen tegen te houden.”

Een van zijn beste wedstrijden speelde hij opvallend genoeg in een met 5-0 verloren duel tegen Neptunus-Schiebroek. SVS kreeg liefst 37 doelpogingen tegen en Nieuwerf stopte zelfs een strafschop, maar moest toch vijf keer capituleren. Het typeerde het zware degradatieseizoen: individuele kwaliteit genoeg, maar als team kwam het niet samen.

Dit seizoen in de vierde klasse begon wisselvallig, maar vanaf de wedstrijd tegen SV Ommoord kwam er stabiliteit. Een ongeslagen reeks volgde en Nieuwerf voelt nog altijd de drive om in het eerste elftal te spelen. De jonge selectie is leergierig en heeft volgens hem veel potentie. Spelers als Ruben Visser ziet hij als echte clubjongens die de ploeg op termijn bij de hand kunnen nemen. Over zijn eigen toekomst is nog geen beslissing genomen, al is er vanuit het tweede elftal interesse.

Naast het veld is Nieuwerf van grote waarde voor SVS. Hij traint de keepers, runt op zondag zijn eigen peutervoetbalschool en verzorgt via zijn bedrijf Printlab de bedrukking van de clubkleding. Samen met zijn vriendin runt hij het bedrukkingsbedrijf, daarnaast geeft hij keeperstraining bij Alexandria’66 en werkt hij fulltime bij Rubaflex in Schiedam.

SVS blijft voor hem een bijzondere club. In de omgeving liggen grotere verenigingen als VV Capelle, CVV Zwervers en Alexandria’66, waar het wellicht professioneler is ingericht. Maar juist de charme van SVS zit volgens Nieuwerf in de onderlinge verbondenheid en de enorme inzet van vrijwilligers.
Patrick Nieuwerf is keeper, trainer en ondernemer, maar bovenal een echte SVS’er.

Voor meer artikelen over SVS, klik hier.
Voor meer informatie over SVS, klik hier.

Nieuw duo moet fundament DCV-jeugd verstevigen

Voetbalvereniging DCV slaat een nieuwe weg in met de jeugdopleiding. Niet één, maar twee mensen gaan de rol van hoofdjeugdopleiding vervullen: Michel van Wattum en Leonie Mulder. Een bewuste keuze, omdat de club gelooft dat ontwikkeling van jeugd zowel organisatorisch als op het veld moet worden gedragen. Het tweetal brengt precies die combinatie mee.

Michel van Wattum is een bekende naam in de regio. Zeven jaar lang gaf hij richting aan de jeugdopleiding van Spirit, waar hij een duidelijke leerlijn neerzette en processen strak organiseerde. De overstap naar DCV voelt voor hem vertrouwd. Hij heeft een verleden bij de club en zegt zich altijd welkom te hebben gevoeld, ook tijdens zijn periode in Ouderkerk. Voor de Rotterdammer, die zelf betaald voetbal speelde bij Excelsior en zelfs het Olympisch elftal haalde, is het tijd om zijn ervaring nu in Krimpen aan den IJssel in te zetten.

Hij ziet een club met kansen. DCV beschikt over veel potentie, maar mist volgens hem soms nog de mankracht om alle ambities waar te maken. De basis is goed, maar het fundament moet steviger, met meer structuur en meer vrijwilligers die verantwoordelijkheid pakken. Dat is de taak die hij als eerste wil oppakken: zorgen dat de organisatie klopt, zodat trainers en spelers kunnen groeien.

Aan zijn zijde staat Leonie Mulder, een vertrouwd gezicht op het complex aan het Waalplantsoen. Ze is speelster van Vrouwen 1, hoofdtrainster van de JO13-1 en had een belangrijk aandeel in het kampioenschap van de vrouwen. Daarnaast werkt ze als social workster bij Feyenoord. Juist die sociale achtergrond maakt haar sterk in het begeleiden van jonge spelers en trainers op het veld.

Bij hun eerste kennismaking merkten Michel en Leonie meteen dat hun ideeën over jeugdontwikkeling overeenkomen. Waar Michel de structuur bouwt, zorgt Leonie ervoor dat de voetbalinhoud op het veld wordt doorgevoerd. Het duo deelt een duidelijke visie: DCV moet een club zijn waar talent zich kan ontwikkelen én waar kinderen zich thuis voelen.

Eén van de grootste uitdagingen ligt in het binden van eigen jeugd. Veel jonge spelers uit Krimpen kiezen nu nog voor Spirit. Dat moet veranderen, vinden ze. DCV moet aantrekkelijker worden voor spelers én ouders , door zichtbare groei, goede teams in elke leeftijdscategorie en een helder perspectief richting de senioren. Intern ziet het duo al positieve beweging: het aantal betrokken vrijwilligers groeit en een activiteitencommissie wordt opgebouwd om de jeugd ook buiten trainingen en wedstrijden te binden.

Er staat veel op de lijst, maar de route wordt bewust stap voor stap afgelegd. Michel wil uiteindelijk ook bij DCV een doorlopende leerlijn realiseren, vergelijkbaar met wat hij bij Spirit ontwikkelde. Maar eerst moeten de fundamenten breder: teams op alle niveaus, een stabiel begeleidingsteam, en een structuur die blijft staan, los van poppetjes.

Dat het tweetal elkaar aanvult, staat buiten kijf. Michel woont in Krimpen, kent de club en weet hoe hij beleid moet vormgeven. Leonie ademt het DCV-gevoel op het veld en verbindt jeugdspelers door haar natuurlijke betrokkenheid. Samen vormen ze een duo dat zowel de basis verstevigt als talent vooruit duwt.

DCV kiest met deze benoeming voor een toekomst die niet draait om korte successen, maar om groei die blijft staan.

Klik op DCV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DCV voor meer informatie over de club.

Edwin Lake terug na werkweken van 70 uur

Voor Edwin Lake voelt dit seizoen als een nieuw begin. Niet zomaar een comeback, maar eentje die gebouwd is op verantwoordelijkheid, harde arbeid en volwassen keuzes. De 26-jarige linksback van FC Dordrecht (amateurs) stond jarenlang bekend als een talentvolle aanvaller die overal kansen zocht om richting het profvoetbal te groeien.

DORDRECHT – Maar toen hij hoorde dat hij vader zou worden, veranderde alles. ,,Geld harken, geld harken’’, zegt hij. ,,Eerst zorgen voor mijn kind. Dat was het allerbelangrijkste.”

Lake begon bij SV Bolnes in Ridderkerk en speelde er tot de D-pupillen. Daarna volgde een route die typisch is voor jongens met talent en ambitie: zoeken naar plekken waar deuren misschien opengaan. Hij stapte over naar Overmaas, daarna naar Slikkerveer, in de B1 naar ASWH en in de A1 uitkomend in de vierde divisie. ,,Ik zocht gewoon naar de clubs waar je verder kon komen. Ik wilde hogerop, kijken of het profvoetbal erin zat.”

Na de A’s belandde hij bij Brielle 2. Toen hij zijn volgende stappen wilde zetten, hoorde hij dat hij vader zou worden. Het voetbal ging  ‘on hold’.

Liefde

Twee tot drie jaar stopte hij helemaal met voetbal. Langzaam begon het weer te kriebelen. Terwijl hij langs de kant stond bij zijn kind, dat inmiddels voetbalde, merkte hij dat de liefde voor de sport niet verdwenen was. Integendeel.

Lake begon voor zichzelf te trainen, samen met een personal trainer. Puur om fit te blijven. Toen hij bij de amateurs van FC Dordrecht een proeftraining mocht doen, voelde het alsof het laatste puzzelstukje op zijn plek viel. ,,Dit is mijn eerste officiële seizoen terug. Ik ben blij dat ik er weer in zit.”

Lake weet dat het niveau (vijfde klasse) waar hij nu speelt niet het hoogste is dat hij in zich heeft. ,,Ik heb hoger gevoetbald. Dit is een goede herstart. Een opstap.” Toch gebeurde er iets opmerkelijks: hij werd meteen tweede aanvoerder en door omstandigheden staat hij vaak voorop als leider.

,,Wat ik heb vernomen is dat ze hier al een hele tijd geen tweede aanvoerder hebben gehad. Maar ik praat veel, breng positiviteit, probeer jongens te motiveren. Samen met de eerste aanvoerder doen we het.”

Lake probeert duidelijk verantwoordelijkheid uit te stralen. ,,Bij 1-0 achter zie ik soms kopjes hangen. Dan probeer ik moed in te praten. Verliezen hoort er soms bij. We zijn mannen, dit is een mannensport. Elke nederlaag moet je als mannen dragen.”

Linksback

Hoewel Lake jarenlang als aanvaller speelde, staat hij nu linksback. Een positie die hem goed ligt. ,,Ik ben opkomend, ik doe mee aan aanvallen. Mocht ik naar een nieuwe club gaan, dan neem ik genoegen met linksback. Maar ik weet dat ik voorin ook uit de voeten kan.”

Zijn neef speelt bij de amateurs van FC Dordrecht en zo rolde Lake vanzelf in de selectie. ,,Het bevalt me hier. Maar mocht ik ergens een kans krijgen, dan pak ik die. Ik ben fit, voel me sterk en heb die ambitie nog.”

Hij vervolgt: ,,Ik ben blij waar ik nu sta in het leven. Ik heb een kind, werk keihard, voetbal weer. Af en toe denk ik: jammer dat ik nu laag speel. Maar ik zie het als opbouw. Als ik kan, wil ik naar de eerste of tweede klasse. Hoe hoger je speelt, hoe serieuzer het voetbal wordt. Dat serieuzere ligt mij wel.”

De start van het seizoen was niet perfect, maar Lake blijft realistisch én positief. ,,De doelstelling? Middenmoot. We zijn onderin begonnen, dat is balen. Maar we kruipen weg van de onderste plekken. Als we hard blijven werken, komt het goed.”

Smalle selectie blijft achilleshiel

Ook dit seizoen beleven de amateurs van FC Dordrecht pittige tijden in de vijfde klasse. In de eerste tien wedstrijden werden vier punten behaald door de selectie van trainer Michael Witman, die weer bijna wekelijks moet roeien die de riemen die hij ter beschikking heeft.

En dat blijkt bepaald niet mee te vallen, want ook dit seizoen is de selectie van de amateurtak van FC Dordrecht bijzonder smal. Witman was er trots op dat hij voor het seizoen vier nieuwe spelers kon presenteren met de komst van Najib El-Yakoubi, die eerder speelde bij Pelikaan en IFC. Daarnaast kwam Walid Bakkach, die in de jeugd van Pelikaan was begonnen en ook bij ASWH speelde, naar de Krommedijk, werd Soufyan Harmak met zijn voormalige trainer Michael Witman – zij werkten samen bij de onder 19 van Wieldrecht – herenigd nadat hij bij Oranje Wit had gespeeld en keerde Zouhair el Yaakoubi (32) terug op het oude nest. Hij was speler bij voorganger SC OMC, waar hij zelfs ploeggenoot was van Witman.

Ondanks die aanvullingen bleven de smaken beperkt voor Witman, die wekelijks geconfronteerd werd met blessures en afwezigen om verschillende redenen. In de derby met SSW, dat vorig jaar nog tweemaal op een gelijkspel werd gehouden, bleek dit keer duidelijk het krachtsverschil: FC Dordrecht ging op eigen veld met 3-13 onderuit.

SSS geeft het stokje over aan Strijen

Een zonovergoten dag die de thermometer naar een temperatuur boven de dertig graden duwde, veel voetbalplezier en liefst 27 finales: SSS beleefde een finaledag van de Hoeksche Waard Bokaal die nog wel even nazinderde in Klaaswaal.

KLAASWAAL – De finaledag van de 42ste editie van de  Hoeksche Waard Bokaal bij SSS ging de geschiedenisboeken in als één van de warmste climaxmomenten in de historie van het toernooi. Waarbij de Klaaswaalse voetbalvereniging zich een geweldige gastheer toonde, die alle registers had opengetrokken om het de deelnemende teams, de begeleiders, scheidsrechters én de supporters/bezoekers helemaal naar de zin te kunnen maken.

Na een maandenlange voorbereiding, waarbij de datum van 21 juni 2025 al in vele agenda’s rood omcirkeld had gestaan, stond SSS voor de uitdagende taak om 27 finales te mogen huisvesten. Doordat het kwik die dag snel opliep, werd dat een extra uitdagende klus voor de betrokkenen. De catering moest inspelen op de warme omstandigheden en van de aanwezige EHBO’ers werd extra alertheid gevraagd.

Bovendien stond SSS voor de uitdaging om de ook de parkeercoördinatie goed te laten verlopen. Immers, met beperkte (parkeer)ruimte rond het sportpark moest de stroom bezoekers en deelnemende teams toch zo soepel mogelijk naar de speellocatie worden geleid. Met man en macht werd ervoor gezorgd dat ook dat praktische probleem zo goed mogelijk getackeld werd.

Toernooizeges

Op voetbalgebied viel er enorm veel te genieten, met liefst 27 finaleduels die gedurende de dag – die van 09.00 tot en met 21.30 uur in beslag zou nemen – afgewerkt moesten worden. Een dag waarop alle Hoeksche Waardse clubs actief waren en – op NBSVV na – een winnaar mochten bejubelen. Het Oud-Beijerlandse SHO was met zes winnende teams de meest succesvolle deelnemer op de finaledag, maar ook FC Binnenmaas (vier toernooizeges) en OSV Oud-Beijerland (drie keer winst) konden flink jubelen. Organisator SSS zag de feeststemming verder toenemen door de zeges van de JO19 (4-1 tegen FC Binnenmaas) en de MO17 (3-2 tegen SHO), waardoor er ook twee bokalen in de Klaaswaalse prijzenkast konden worden bijgezet. In de JO12 (B-categorie) zorgde Zinkwegse Boys voor de meest indrukwekkende score van de dag, door Heinenoord met 19-3 van het veld te blazen.

Naast de bokaal, die een jaar bij de winnaars mag verblijven, kregen alle finalisten een mooi aandenken om dit gedenkwaardige moment in hun voetbalcarrières nimmer meer te vergeten.

Visitekaartje

Na de volle tevredenheid in Klaaswaal is het de beurt aan Strijen, dat het stokje van SSS mag overnemen om – volgens het principe van de alfabetische volgorde – de 43ste editie van het toernooi te mogen huisvesten. Aan de ‘Kanaries’ de eer om het visitekaartje van het (jeugd)voetbal in de regio ook op een uiterst fraaie manier te mogen presenteren. Het goede weer voor de volgende editie is reeds besteld.

Klik hier voor meer informatie over SSS
Klik hier voor meer artikelen over SSS

Businessclub FC Binnenmaas laat zich regelmatig zien

Ook FC Binnenmaas weet zich verzekerd door de steun van een hecht sponsorcollectief, dat zich verenigd heeft in de businessclub. Een overzichtelijke businessclub, die elk jaar weer nieuwe leden krijgt.

MAASDAM – Met een dertigtal leden heeft FC Binnenmaas een businessclub die uitermate trouw is en regelmatig bij elkaar komt gedurende het kalenderjaar. Een businessclub die ook regelmatig buiten het complex van De Lange Weide, de thuisbasis van FC Binnenmaas in Maasdam, de neus aan het venster steekt.

Koos van Oudheusden, directeur van Time Out Concepts, Events & Verhuur, is één van de leden van de businessclub van FC Binnenmaas. Van Oudheusden is zo’n vijf jaar lid van de businessclub en spant zich sinds vorig jaar in voor de organisatie van activiteiten. ,,Eind november hebben we nog een proeverijtje gehad bij Distilleerderij Rutte in Dordrecht, gecombineerd met een etentje. Daarnaast zijn er nog verschillende activiteiten geweest, zoals de Nieuwjaarsborrel en we zijn op zeilschip De Zeeland naar de Havendagen in Rotterdam gevaren.’’

Hij vervolgt: ,,We proberen elk jaar wel een paar avondjes te plannen, al valt dat met drukbezette ondernemers en hun volle agenda’s soms niet mee om zo’n activiteit vast te zetten en de mensen bij elkaar te krijgen. En we proberen ook variatie in de activiteiten aan te brengen. Zo zijn we eerder bijvoorbeeld ook naar Dordt in Stoom geweest.’’

MO8

Van Oudheusden, die ook verbonden is aan de businessclub van het Numansdorpse NSVV, is niet alleen actief businessclublid (‘Ik zit niet in het bestuur, maar ben dus wel nauw betrokken’) maar ook op sponsorgebied bezig binnen FC Binnenmaas. ,,Wij sponsoren de MO8, waar mijn dochter in speelt’’, geeft hij aan.

Het jaar 2026 nadert en dat betekent ook dat de businessclub van FC Binnenmaas in het nieuwe jaar enkele ontmoetingsmomenten zal hebben. Een nieuwe sponsoravond ligt in het verschiet, maar moet nog gepland worden. ,,De volgende activiteit zal in het nieuwe jaar plaatsvinden. En in de feestmaand december zullen we ook nog wel wat naar onze leden doen. En misschien is ook weer een keer leuk om naar een betaald voetbalwedstrijd te gaan. In het verleden hebben we bijvoorbeeld al eens NAC bezocht.’’

Klik hier voor meer informatie over FC Binnenmaas
Klik hier voor meer artikelen over FC Binnenmaas

Legerstee is trouw aan FC Binnenmaas

Wie door de Hoeksche Waard rijdt, kan bijna de lesauto’s van Autorijschool Legerstee op het eiland niet missen. De rijschool van Henk Legerstee is immers prominent vertegenwoordigd in de regio. En niet alleen binnen de regio, maar ook daarbuiten: de tegenstanders van de hoofdmacht van FC Binnenmaas kunnen al jarenlang kennisnemen van het beeldmerk en de naam van Legerstee.

MAASDAM – FC Binnenmaas manifesteert zich ook dit jaar weer in de tweede klasse met een tenue dat de kenner van de formatie als het ware kan uittekenen. Met op de rechterzijde van de broek het beeldmerk en de naam van Autorijschool Legerstee.

In juni van het jaar 2024 verlengde Legerstee, evenals European Tyre Distributors BV, Reedijk Wheels and Tyres Group BV uit Strijen en Toll Global Forwarding een sponsorcontract dat de vier partijen voor de duur van drie seizoenen verbond aan FC Binnenmaas. Waarmee de herkenbaarheid van het tenue voor de jaren erna ook gewaarborgd was.

Henk Legerstee is derhalve trouw aan FC Binnenmaas, waar de autorijschool deel uitmaakt van de businessclub. Legerstee zette het familiebedrijf voort. ,,Gestart door mijn vader, zit het autorijden in mijn bloed. Toen mijn vader na 40 jaar met pensioen ging, ben ik zelfstandig verder gegaan. En inmiddels zijn we uitgebreid met meer rijinstructeurs’’, is het relaas van de rijschoolhouder.

Opfriscursus

‘De kortste weg naar het rijbewijs’ is de slogan van Autorijschool Legerstee, waar leerlingen vanaf de leeftijd van 16,5 jaar lessen kunnen volgen. Legerstee: ,,Je kunt bij ons terecht voor een reguliere rijopleiding, een versnelde (acht weken) cursus of een opfriscursus. De opfriscursus is bedoeld voor mensen die langere tijd niet of nauwelijks aan het verkeer hebben deelgenomen. Vaak is dat met een aantal lessen te verhelpen zodat je weer met vol vertrouwen het verkeer in kan gaan.’’

Duidelijk herkenbaar, met auto’s die haast uit te tekenen zijn, manifesteert Legerstee zich als de belangrijke rijschool in de Hoeksche Waard. En met de voorliefde voor voetbal zit het, bij FC Binnenmaas, dus ook wel snor.

Klik hier voor meer informatie over FC Binnenmaas
Klik hier voor meer artikelen over FC Binnenmaas

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.