Dribbelen, passen, schieten. “Daar begint het mee”, zegt Ruben Plu, Hoofd Jeugdopleiding bij Rijnsburgse Boys. De club is dit seizoen begonnen met een experiment: gezamenlijke trainingen voor de JO8 en JO9.

Eén keer per week wordt door de teams in een leeftijdslijn samen getraind. “Alle spelers, ongeacht ze in de JO9-1 of JO9-4 zitten krijgen dezelfde oefenstof aangeboden. Spelers doen de oefeningen door elkaar heen en dus niet per team”, vertelt Plu. “De ervaringen tot nu toe zijn erg positief.”

Rijnsburgse Boys is daarvoor in zee gegaan met de voetbalschool van Julian Jenner. De oud-prof werd vorig seizoen trainer van de JO17 en heeft deze jaargang de JO19 onder zijn hoede. “Zijn visie sluit naadloos aan aan die van ons”, zegt Plu. “Julian vraagt veel van de kinderen, maar die worden door zijn gedrevenheid ook enthousiaster.”

Het idee achter de gezamenlijke training is dat Rijnsburgse Boys breed wil opleiden. “Op jonge leeftijd kan er nog van alles gebeuren met de ontwikkeling van een speler of speelster. Een goede speler in de JO9 hoeft in de JO10 geen uitblinker te zijn. Andersom geldt dat net zo. Door ieder kind dezelfde oefenstof aan te bieden krijgen alle spelers toegang tot de beste opleiding. Daar is het ons om te doen.” Grote voordeel is volgens Plu ook dat trainers van de gezamenlijke sessies leren. “We doen meteen aan train de trainers. Het wordt ook makkelijker om de visie op elkaar over te brengen.”

De Rijnsburgers hebben er voorlopig voor gekozen om één keer in de week samen te trainen. Plu: “De tweede training is nog met het team. Dat is een mooie combinatie.”

“We zijn bewust begonnen met de jongste jeugd. Het is de bedoeling dat we het langzaam uitbreiden. Volgend seizoen zullen we de JO10 erbij pakken. Dat is de JO9 van nu. Die zijn het al gewend.”

Wil je meer informatie over de club Rijnsburgse Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Van Japan en Vietnam naar Rijnsburg. Thomas Bakker heeft na zijn avonturen in Azië zijn plek bij Rijnsburgse Boys gevonden. Dat de waardering er ook is van de andere kant blijkt uit de aanvoerdersband om zijn linkerarm.

De slotfase van de eerste competitiehelft was voor Bakker (28) frustrerend. Terwijl zijn ploeggenoten in actie kwamen, bracht de geboren Fries zijn tijd door met bezoekjes aan de fysiotherapeut en het ziekenhuis. Een onwillige enkel hield hem lang aan de kant. “Ik had er al een tijdje last van”, wijst hij op het gewricht. “De blessure is ontstaan in de bekerwedstrijd tegen Noordwijk. Ik ben er daarna wel gewoon mee blijven doorspelen. Het ging goed met de ploeg en dan verbijt je ook wat sneller de pijn. Op een gegeven moment kreeg ik echter te veel last.”

Bakker werd aan het begin van het seizoen gebombardeerd tot nieuwe aanvoerder van de Uien. Dat kwam voor hem onverwacht. “De trainer had de voorkeur voor een speler die van achteruit de lijnen uitzet en coacht”, zegt hij. “Jeffrey Jongeneel, die vorig seizoen aanvoerder was, staat op het middenveld.”

“De trainer heeft mij en Jordy Stroker aangewezen als eerste en tweede aanvoerder. Voor mij voelt de band natuurlijk aan. Ik ben als verdediger altijd bezig geweest om mijn teamspelers op de goede plaats te zetten. Dat deed in de jeugd en beloften bij Heerenveen en later ook bij HHC Hardenberg. Wat dat betreft is er weinig veranderd door die band. Natuurlijk is het een eer om aanvoerder te zijn van deze mooie club.”

Bakker streek amper een jaar geleden neer in Rijnsburg. “Er waren eerder al contacten, het was eigenlijk één plus één is twee”, geeft hij aan. Dat hij niet eerder op sportpark Middelmors actief was, had te maken met zijn Japanse avontuur. Hij speelde anderhalf seizoen voor de club met de naam ‘Veertien Mie’. “Een vriend van mij, Quintus Martinus, speelde al in Japan. Een andere vriend heeft als zaakwaarnemer de contacten gelegd met de club.”

“Veertien Mie was nog niet zo lang geleden daarvoor opgericht. De provincie, Mie, had geen profclub. De voorzitter was helemaal gek van het Nederlandse voetbal en vooral van Johan Cruijff. Vandaar dat veertien. Dat ze een Nederlandse speler in de selectie konden krijgen was de slagroom op de taart”, aldus Bakker, die zich in Japan een soort ambassadeur van het Nederlandse voetbal voelde. “We speelden ook in Oranje-shirts. Ik wist dat ons voetbal groot is, maar dat het zoveel teweeg heeft gebracht had ik niet verwacht.”

Hij was onder de indruk van het niveau van de spelers. “Stuk voor stuk technisch en zeer behendig. Tactisch was het een stuk minder. Daarom zal het nooit wereldtop worden.”

Bakker trainde en speelde wedstrijden, maar er bleef voldoende tijd over om het land van de rijzende zon ook te ontdekken. “Daar heb ik ook volop gebruik van gemaakt. We trainden in de ochtend. In de middag gingen mijn ploeggenoten aan het werk bij de sponsors, ik had mijn handen vrij om attracties en andere bezienswaardigheden te bezoeken.”

Er was na zijn vertrek interesse uit Vietnam. “Ik ben daar nog een week geweest om stage te lopen. Ik speelde prima in een oefenwedstrijd. Probleem was dat de club al het maximale aantal buitenlandse spelers, drie, onder contract had staan.” Heel erg vond Bakker het afketsen van de transfer ook weer niet. “Ik wilde eigenlijk al terug naar Nederland om hier mijn maatschappelijke carrière op te starten. Ik werk nu als recruiter en bij Rijnsburgse Boys speel ik op een prachtig niveau. Ik heb het er super naar mijn zin. Alles is perfect geregeld.”

Hij geniet van de thuiswedstrijden en dan vooral de derby met andere Bollenstreek-clubs. “Tegen Noordwijk en Quick Boys heb ik meegespeeld, Katwijk heb ik door mijn blessure helaas gemist”, reageert hij. “Dat was ook de minste derby voor ons. We waren redelijk kansloos. Quick Boys was daarentegen geweldig. Drieduizend man en nog winnen met 3-1 ook.”

Hij mikt dit seizoen met Rijnsburgse Boys op een plaats bij de eerste zeven. “Daar hebben we de kwaliteit voor. Mijn grote doel is om nog een keer kampioen te worden. Het liefste met Rijnsburgse Boys.”

Wil je meer informatie over de club Rijnsburgse Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Hij speelde vier jaar in de Schotse Premiership en kende twee prachtige seizoenen in Israël. Afgelopen winter tekende Jeroen Tesselaar (30) een contract bij Quick Boys. Een ideale omgeving om volledig fit te geraken, dacht hij aanvankelijk. Nu vormt de club van Nieuw Zuid een uitstekende combinatie met zijn maatschappelijke carrière. “Quick Boys is het leukste team waarin ik tot nu toe heb gevoetbald.”

KATWIJK – Wognum, Paisley, het buiten gebied van Glasgow, het centrum van de Schotse stad, Doetinchem, Tel Aviv en Jeruzalem. Jeroen Tesselaar woonde er de afgelopen negen jaar. “Nu ben ik weer aan het verhuizen, haha. We gaan naar een tijdelijke woning in Wognum tot onze nieuwe woning in dezelfde plaats wordt opgeleverd.”

Dan is Jeroen Tesselaar met vrouw Brigit en zoontje Moos definitief gesetteld. Een nieuw profavontuur heeft hij uit zijn hoofd gezet. “Toen ik vorig jaar bij Quick Boys aansloot, was ik clubloos en herstel de van een kniepeesblessure. Ik wist niet of ik de belasting van vijf dagen trainen plus wedstrijd aankon. Quick Boys traint drie keer. Dat was ideaal. Zo kon ik mooi helemaal t worden.”

Met de Katwijkers promoveerde hij via de Play-Offs naar de Tweede Divisie en tekende hij aansluitend een verlengde verbintenis van twee jaar. “Tot 1 augustus kreeg ik de tijd om een nieuwe profclub te vinden. Ik wilde graag terug naar Israël waar ik twee prachtige jaren heb beleefd. Maar de regels in de eerste divisie zijn verscherpt. In plaats van drie buitenlanders in mijn eerste jaar, twee in het jaar daarna, mochten clubs slechts één buitenlander meer contracteren. Een club kiest dan sneller voor een spits of een nummer tien dan een linksback. Ik ging half juli nog op proef bij MVV, maar dat pakte niet helemaal lekker uit. Nu richt ik me volledig op Quick Boys. Sinds begin september werk ik voor Mindshare, het grootste mediabureau van Nederland, in Amsterdam. De combinatie is ideaal.”

BOVENIN MIDDENMOOT
Bij Quick Boys heeft de linkspoot, op Nieuw Zuid centrale verdediger, het goed naar zijn zin. “Heel goed. Een leuke club en een leuk team. Het leukste waarin ik tijdens mijn carrière heb gespeeld. Ik rijd vaak vanuit mijn werk met Dennis Kaars, sinds kort mijn collega, naar de training. Terug carpool ik met Bert Steltenpool. Hij woont in Wervershoof, komt daardoor toch voorbij Wognum. We begonnen het seizoen moeizaam. Kenden veel pech, maar in het najaar zetten we een mooie reeks neer. Onze primaire doelstelling dit seizoen is handhaving, maar ik denk dat we bovenin de middenmoot kunnen eindigen. Al zijn bijna alle ploegen aan el- kaar gewaagd. Dat had ik niet verwacht.” Zijn gedachten dwalen nog regelmatig af naar Israël waar hij de clubkleuren van Hapoel Ramat Gan en Hapoel Katamon verdedigde. “In de zomer van 2016 liep mijn contract bij De Graafschap af. In mijn zoektocht naar een nieuwe club kreeg ik een bericht van een Nederlandse zaakwaarnemer, die ik niet kende, of ik openstond voor een avontuur in Israël. Dat leek me een mooie uitdaging. Ik hoorde zes weken niets en gaf de moed al op toen een tweede contact volgde. Ik vloog naar Tel Aviv. Een dag later, op donderdag, zou ik meetrainen met het eerste elftal van Hapoel Ramat Gan, maar zij speelden weer een dag later een competitiewedstrijd. Trainde ik mee met de Onder 19, omdat de linksback van het eerste anders zenuwachtig kon worden. Op maandag speelde ik een bekerwedstrijd tussen clubs van het tweede niveau. Daar mochten stagiairs starten. Ik had vijf maanden geen duel gespeeld, maar moest door de verlenging direct honderdtwintig minuten aan de bak. Een dag later tekende ik. In Schotland was het keihard werken en de lange bal. In Israël is het voetbal juist technisch.”

Een seizoen later verhuisde hij naar Hapoel Katamon, een club opgericht en geleid door supporters. “Twaalf jaar geleden begonnen ze helemaal onderaan. De oprichters waren supporters van Hapoel Jeruzalem, maar het niet eens met het clubbeleid. Onder trainer Lior Zade waren ze diverse keren gepromoveerd. Zade was mijn trainer bij Hapoel Ramat Gan en keerde terug naar Katamon. Hij belde me, maar spreekt enkel Hebreeuws. Gelukkig gaf hij de telefoon snel door aan de directeur voetbalzaken die wel Engels sprak. Daarna vertelde Assaf Cohen, een Israëlische schrijver, me alles over de club. Hij had acht jaar in Amsterdam gewoond en spreekt vloeiend Nederlands. Het deed me goed dat een club zoveel moeite ondernam om mij binnen te halen.”

HULP SUPPORTERS
Met zijn vrouw betrok hij een spiksplinternieuw appartement in Pisgat Ze’ev, een oude onorthodoxe Joodse wijk net buiten de Israëlische hoofdstad. “We wilden graag twee slaapkamers. In Tel Aviv had ik er één. Als mijn ouders, vrienden of familie overkwamen, moesten zij overnachten in een hotel. Peperduur. In Tel Aviv was mijn appartement gemeubileerd. In Jeruzalem niet, maar binnen de kortste keren kreeg ik van supporters het volledige meubilair aangeboden. Een bank, een bed, tafel, stoelen, zoiets had ik nooit eerder meegemaakt. Vanaf het dakterras zag ik de muur die de scheiding met de Westbank, Palestina betekent. Ik ben enkele keren door de checkpoints gegaan. Zelfs een keer naar Ramallah. Toen ik daarvan een post op Facebook zette, kreeg ik van ploeggenoten reacties of ik dood wilde en wat ik daar in godsnaam deed. Ik voelde me niet onveilig. Hoogstens dat bewoners vroegen of ze met mijn vrouw, die blond is, op de foto mochten.”

Van bomaanslagen of andere onveilige situaties heeft Jeroen Tesselaar niets gemerkt. “Geen enkele keer is het luchtalarm afgegaan. Al ging het onlangs weer even mis. Jeruzalem is een klassieke oude stad. Tel Aviv is een Westerse bubbel. Erg modern. Ook druk. Ik kocht daar een elektrische step en ging zo naar de training.” Na de jeugd van AZ, twee jaar Eerste Divisie met Telstar, vier seizoenen met St. Mirren en Kilmarnock in de Schotse Premiership en een jaar Eredivisie met De Graafschap betekende Israël een mooie afsluiting van zijn betaald voetbalcarrière. “Met mijn keuzes ben ik achteraf heel tevreden. Inclusief mijn keuze nu voor Quick Boys.” (SB)

Voor de hele krant van de tweededivisiekrant. Klik hier
Meer informatie over Quick Boys? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over de tweededivisiekrant.
Klik hier voor een ander artikel over Quick Boys.