Home Blog Pagina 1089

Schoors wilt een onmisbare schakel worden bij Brielle

0

Terwijl de kerstboom op de markt in Brielle wordt opgetuigd, blikt Colin Schoors tevreden terug op de eerste competitiehelft. “We staan op een plaats waar heel veel mensen ons niet hadden verwacht”, zegt hij. “De derde plaats is echt prima voor ons.”

In café De Hoofdwacht zit hij aan een warme koffi e, buiten is de wind hard en vooral koud. “Ik ben het gewend. Op sportpark Geuzenpark kan het ook hard waaien. Er staat geen boompje, het is helemaal open. Ik kan me voorstellen dat tegenstanders die omstandigheden niet prettig vinden. Wij weten niet beter.” Het zou Brielle tekort doen om de uitstekende prestaties voor de winterstop toe te schrijven aan de klimatologische omstandigheden. “Er staat een team”, heeft Schoors (21) weinig woorden nodig om het Brielle van dit seizoen te beschrijven. “Vorig seizoen hadden we individueel betere spelers, maar vond ik het vaak aan teamgeest ontbreken. Nu gaan we door elkaar voor het vuur. De opofferingsgezindheid is groot. De bereidheid om elkaar te helpen met tips is zeker groter, heb ik het idee. Voor jonge spelers is dat enorm belangrijk. De belangrijkste kracht van ons team is dat we niet snel opgeven. Ook niet na een tegenslag.” Het is een mentaliteit die Schoors niet alleen kan waarderen, hij is ook één van grondleggers ervan. Hij noemt zichzelf een nuttige speler die in dienst speelt van het team. Waar kan dat beter dan op de ‘zes’-positie. “Ik bewaak de balans. Ik ben me nog volop aan het ontwikkelen als verdedigende middenvelder.” Die ontwikkeling gaat met ups en downs. “Toen ik nog bij de A-junioren zat ben ik bij de selectie gekomen. Ik debuteerde tegen Sportclub Feyenoord en kreeg ook speeltijd tijdens de nacompetitie dat seizoen. Vorig seizoen ging het minder. Dat kwam ook mede door de stage die ik voor mijn school moest doen. Ik zat in de continu-dienst, waardoor ik trainingen miste. Je wilt als speler natuurlijk altijd spelen, maar achteraf gezien was het wel terecht dat de trainer mij buiten de basis hield.”

Hij speelde daardoor voornamelijk in het tweede. “Dat is natuurlijk niet wat je wil, maar op een gegeven moment heb ik de teleurstelling van mij afgezet. Het is een prima groep.” Dit seizoen manifesteerde hij zich zodanig dat trainer Stanley Rieborn niet meer om de exponent uit de eigen jeugd heen kon. “Ik heb regelmatig in de basis gestaan. De afgelopen weken zit ik op de bank. De trainer heeft voor mijn plek gekozen voor Anthony Pique. Hij wilde meer voetbal op zes. Ik weet dat ik nog beter moet worden. Ik heb geduld en werk hard aan mijn mindere punten. Ik heb al veel progressie gemaakt en ben veel fitter dan vorig seizoen.” Hij is vast van plan zich terug te knokken in de basis. “De trainer heeft voor de verdedigende posities een aantal opties. Ik moet zorgen dat ik niet alleen nuttig maar vooral onmisbaar wordt voor het elftal.”

Wil je meer informatie over de club VV Brielle? Klik hier.
Lees hier de krant van Voorne-Putten.

Sjaak Pruijssers puzzelt erop los bij RFC

Als wedstrijdsecretaris bij RFC komt er heel wat op je af, daar weet Sjaak Pruijssers (65) alles vanaf. Het plannen van duels en het indelen van de velden en kleedkamers kost veel tijd, zeker bij een grote voetbalclub als RFC. De vrijwilliger vervult zijn taken met veel plezier. “Ik ben zeker twintig uur per week met de club bezig.”

Geconcentreerd staart Sjaak Pruijssers naar het papiertje dat voor zijn neus ligt. Met verschillende kleuren markeerstiften houdt hij nauwkeurig bij welke duels er vandaag al gespeeld zijn bij RFC en welke teams straks nog aftrappen. Terwijl de vrijwilliger uitleg geeft over zijn systeem, brengen verschillende scheidsrechters, trainers en ouders een bliksembezoek aan de bestuurskamer. “Het is altijd gezellig op zaterdag, er gebeurt genoeg op de club”, zegt de vrijwilliger.

DUBBEL WERK
Pruijssers is maar liefst zes dagen in de week in de weer met RFC. Hij is onderdeel van de onderhoudsploeg, staat op dinsdagavond achter de bar en vervult in zijn eentje de taak van wedstrijdsecretaris. Die functie had hij ook al bij VV Good Luck en na de fusie van die club met Veerse Boys in 2017 bood hij aan om deze taak voort te zetten. “Sindsdien kost het me dubbel zoveel werk om alle planningen rond te krijgen. Het is soms fl ink puzzelen”, zegt Pruijssers. “We hebben namelijk ruim achthonderd leden en meer dan veertig teams bij RFC. Je plant niet alleen de wedstrijden in, maar ook het indelen van velden en kleedkamers is belangrijk. Bovendien krijg ik doordeweeks veel telefoontjes. Clubs dienen verzoeken in voor vriendschappelijke duels, of bellen vrijdagavond nog om afgelastingen door te geven. Als ik dan thuiskom na een avondje NAC kruip ik soms nog achter de computer om de laatste wijzigingen in het schema voor de dag erna te notuleren.”

TWEE SPORTPARKEN
De complexen van Veerse Boys en VV Good Luck lagen naast elkaar en sinds de fusie speelt de club uit Raamsdonksveer op beide sportparken. Tot de nieuwbouwplannen voltooid zijn, verdeelt Pruijssers de duels over beide sportparken. Ook zijn de kleedkamers en kantines op beide voetbalterreinen nog in gebruik. Dit gegeven maakt de taak van wedstrijdsecretaris er niet makkelijker op en Pruijssers is blij als de nieuwbouwplannen zijn uitgevoerd. Er komt een gloednieuwe kantine op de plek waar de twee sportparken gescheiden werden door een groenstrook. “Die ontwikkeling juich ik toe”, zegt Pruijssers. “We zijn bezig aan ons derde seizoen als fusieclub en het gaat erg goed met RFC. Onze jeugdafdeling groeit en bloeit. Maar we worden pas echt één club als ons sportpark niet meer verdeeld is in twee kampen.”

Pruijssers heeft er een lange carrière in de bouw opzitten en de pensionado vindt het leuk om actief bezig te zijn met RFC. “Ik wil niet thuiszitten, maar vind het erg leuk om iets om handen te hebben. Een vrijwilligersfunctie is goed voor je sociale contacten, want het is leuk om met iedereen te buurten op de club. We kunnen nog wel wat extra handjes gebruiken bij RFC. Mensen die wat tijd over hebben, zijn bij ons van harte welkom.”

Wil je meer informatie over de club RFC? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Tieners grijpen hun kans bij RFC Zaterdag 1

De toekomst ziet er rooskleurig uit voor fusieclub RFC. Door de samensmelting van de twee clubs uit Raamsdonksveer heeft het dorp nu één sterke voetbalvereniging met een bloeiende jeugdafdeling. Vanuit die tak maken steeds meer spelers de sprong naar een van de twee standaardteams.

Vijf jongemannen wachten geduldig op hun bezoek in de bestuurskamer van RFC. Ze dragen allemaal dezelfde groen-zwarte trainingspakken, hun haren zitten netjes in model en ze maken een goede, representatieve indruk. Opgewekt praten Marciano Broeders (19), Timo Kerstens (18), Kevin Toorians (19), Jurrian Bakker (19) en Roy Mulder (19) over hun elftal Zaterdag 1, over hun diverse voetbalachtergrond en over hun wedstrijd later deze middag. Er klinkt geen muziek in de ruimte, maar de klanken van Smells Like Teen Spirit zouden de sfeer goed typeren. Zo luidt als de gitaren brullen in deze wereldhit, zo energiek praten de teamgenoten over voetbal en ook andere zaken. De titel van deze song van Nirvana past bovendien goed bij dit vijftal.

VOLDOENDE SPEELTIJD
De jongens zorgen bovendien fi guurlijk voor muziek in het elftal van Mo Duzgun. Het vijftal maakte afgelopen zomer de sprong van de JO19-1 naar de Zaterdag 1 van RFC en die overstap bevalt ze uitstekend. Alle vijf kunnen ze rekenen op voldoende speeltijd in het uitgebalanceerde elftal, waarin de kameraden de jongste spelers zijn. RFC telt zowel een zaterdag- als zondagafdeling en de spelers kozen bij de overstap naar het seniorenvoetbal eensgezind voor de eerste optie. “In dit elftal is meer perspectief voor ons”, zegt Bakker. “In het zondagteam was de kans op een basisplaats gering, die ploeg speelt al een lange tijd samen. Er lagen meer kansen voor ons in het zaterdagelftal en bovendien bevalt het ons erg goed om te voetballen op de eerste dag van het weekend.”

NIEUWE VRIENDSCHAPPEN
Drie van de vijf tieners hebben een verleden bij VV Good Luck, de andere twee speelden voor de fusie bij Veerse Boys. De samensmelting van de twee clubs heeft het voetbal in Raamsdonksveer nu al veel goeds gebracht, zo leggen de spelers uit. “Vroeger was er veel onderlinge rivaliteit. Vooral bij de senioren, maar ook in de jeugdduels”, zegt Kerstens. “Sinds we samen zijn gegaan, zijn de jeugdelftallen veel beter geworden. Bovendien zijn er door de oprichting van RFC nieuwe vriendschapen ontstaan, wij als vijftal vormen het levende bewijs van die leuke ontwikkeling. We maken onderling soms grapjes over de oude derby’s, maar voornamelijk praten we over RFC, onze nieuwe club waar we trots op zijn. ”

De spelers moesten even wennen aan het seniorenvoetbal. Vooral fysiek was het aanpoten en ook de handelingssnelheid aan de bal moest flink omhoog bij de tieners. Het vijftal maakt steeds meer progressie in het elftal, dat zich richt op een eindklassering in de top vijf van de vierde klasse. “Dat moet mogelijk zijn”, zegt Mulders. “Ons team is sterk genoeg. Persoonlijk wil ik zoveel mogelijk minuten maken en ik denk dat dit voor de andere vier hier aan tafel ook geldt.”

Wil je meer informatie over de club RFC? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Fitheid moet het verschil maken voor Valken’68

Alan Campfens beschouwt zijn eerste seizoen bij Valken’68 als een bouwjaar. Het ‘niets moet en alles mag’-principe gaat bij de 41-jarige oefenmeester echter niet op. Hij vraagt van zijn spelers om beleving en toewijding.

Dat is al terug te zien in het aantal trainingssessies waaraan de voormalig speler van UVS, de Ajax- en Feyenoord-jeugd, Rijnsburgse Boys, Ter Leede en SJC zijn pupillen wekelijks onderwerpt. Tot deze maand waren dat er drie. “Ik wil dat mijn spelers fit en fris zijn. Ik ben ervan overtuigd dat dat in een seizoen een punt of acht, negen verschil kan maken. Een gozer die fit is rondt net even wat beter op doel af.”

Waar de concurrentie in de tweede klasse het over het algemeen doet met een dinsdag- en donderdagtraining daar heeft Campfens zijn selectie ook al op maandag op het trainingsveld staan. “Niet dat ik ze dan de graspolen eruit laat lopen, wel om ze een goede hersteltraining voor te schotelen. Dat maakt de weg vrij voor een intensieve training op dinsdag. Het lichaam is dan al geprikkeld.”

Volgens de trainer zijn zijn spelers veel fitter en frisser dan vorig seizoen en is ook de blessuregevoeligheid fors afgenomen. “Die training op maandag duurt maximaal een uurtje, maar is wel heel belangrijk om het lichaam in de beste vorm te houden.”

Campfens heeft zijn eerste seizoen bij de roodgele roofvogels omgedoopt tot bouwjaar. Fittere spelers is slechts één van de vele aspecten waar hij aandacht aan besteedt. “Maar het is wel een belangrijke om te zorgen dat op het veld uitgevoerd kan worden wat ik graag wil.” Hij wil spelpatronen terugzien. “Automatismen, maar dat krijg je alleen als je er veel op traint. Ik ben constant bezig om spelers bewust te maken van hun handelen. Dat geldt voor de aanval, maar ook voor de verdediging.”

Een spiegel voorhouden hoort daar ook bij. Na de wedstrijd tegen Te Werve, door Valken’68 met 4-0 gewonnen, pakte hij de video-opnamen erbij. “De spelers konden met eigen ogen zien dat de eerste 25 minuten te schandalig voor woorden was. De instelling waarmee we die wedstrijd begonnen was niet goed. Je hoopt uiteraard dat spelers gaan nadenken en dat zoiets nooit meer voorkomt.”

Hij vraagt om beleving en toewijding van zijn spelers. “We hebben spelers die in het verleden goed genoeg waren voor de derde divisie en de hoofdklasse, maar als zij denken dat ze het in de tweede klasse even doen, werkt het niet”, aldus Campfens, die met Valken’68 de ‘doelstelling’ heeft neergelegd om in elk geval een stabieler seizoen te draaien dan vorig jaargang. Toen was het lange tijd moeizaam van Valken-kant, maar werd dankzij een eindsprint wel de laatste periodetitel nog gewonnen.

“Ik hoor nu ook links en rechts de verhalen dat we voor het kampioenschap kunnen gaan. Het zal best. Ik kan daar niet zo veel mee. We zijn volop bezig met een proces van vooruitgang boeken. Dat is het doel, een eventueel succes later is een gevolg.”

Wil je meer informatie over de club Valken’68? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Hooijmans gaat tettermuziek bij Warmunda zeker niet missen

“Kees, zit je in haar in de krul”, plaagt Jos van Hal, supervrijwilliger van Warmunda, als de verzorger op weg is naar zijn ‘hok’. Sinds de verbouwing op het complex beschikt Kees Hooijmans over een luxeruimte waar hij de spelers van Warmunda kan behandelen.

“Soms zit het hier helemaal vol. Dan moet ik wel eens optreden en die gasten wegjagen”, zegt hij met een lach. Niet voor niets hangt op zijn planbord een kaartje met de tekst ‘De wil van Kees is wet’.

“Die omgang met die jongens houdt je jong”, vervolgt de 75-jarige Hooijmans, die net over de gemeentegrens met Oegstgeest woont. “Want dat is natuurlijk wel zo: ik ben ouder geworden, maar de spelers blijven even jong. Nieuwe komen in de plaats van oudere.”

Vol trots laat hij het complex van Warmunda zien. Hij kent er ieder hoekje en gaatje. Niet zo verwonderlijk als je al 24 jaar verzorger bent. “Ik moest zelf door een knieblessure stoppen met voetballen”, vertelt hij. “Dat was bij UDO en daar ben ik als verzorger van de B-selectie ook begonnen. Warmunda zocht op een gegeven moment een verzorger. De rest van het verhaal is bekend. Ik zit er nog steeds.” “Koos Schouten was trainer toen ik begon. Dat was een fijne man. Eigenlijk heb ik met alle trainers wel goed kunnen samenwerken. Met Alan Campfens had ik ook een speciale band. Fijne kerel is dat. Jammer dat het vorig seizoen zo gelopen is. Nu is Barry van Rijn één van de trainers. Dat is grappig, want die heb ik als speler nog meegemaakt. Dat krijg je als je er zo’n lange tijd zit als ik.”

“Zeker in de beginperiode hadden we een sterk elftal. De saamhorigheid was groot. Ik ben niet het type van ‘vroeger was het beter’. Het is nu anders. Er zijn ook veel zaken ten goede veranderd. Spelers zijn beslist veel fitter dan pak ‘m beet 22, 23 jaar geleden. Vroeger gingen ze niet zo bewust met hun lichaam om. Nu trainen veel spelers extra in de sportschool. Ik merk sowieso dat we dit seizoen een veel jongere spelersgroep hebben. Er zijn weinig blessures. Voor vandaag heb ik van niemand een berichtje gekregen dat hij extra behandeld moet worden.”

Standaard bij Warmunda is de harde muziek die wordt gedraaid. Het is niet zijn smaak. “Nee, niet bepaald. Het is tettermuziek.”

Een kampioenschap maakte hij nooit mee, wel twee promoties. “Dat was een happening, want we gingen op de platte kar door het dorp. Dat zijn momenten die je nooit vergeet.”

Hij is inmiddels toe aan zijn 25ste jaar als verzorger. Een 26ste jaar komt er als het aan hem ligt niet meer. “Ik ben 75 jaar, de club moet lekker een jonger iemand zoeken.” Daar zijn ze bij Warmunda echter niet van overtuigd. Hooijmans: “In de winter zou ik best nog wel eens willen bijspringen, maar in de zomer liever niet. Met mijn vrouw samen heb ik een stacaravan op de Veluwe. Ik ben heel plichtsgetrouw. Als verzorger moet je er altijd zijn.”

Wil je meer informatie over de club Warmunda? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Meidenvoetbal Brielle zit in de lift

Jeffrey van Hoorn van VV Brielle leeft helemaal mee met zijn meiden. “Lis! Bied je aan”, roept hij. “Emma blijf lopen.” En nog geen tien seconden later: “Omdraaien Lisa!” En als de concentratie even dreigt de verslappen: “Let op, Jette!”

De trainer van de MO13 heeft alle reden om ijsberend en coachend langs de lijn te lopen. Zijn meiden, de MO13-1 van Brielle, spelen de kampioenswedstrijd tegen SHO. De thuisploeg, die een stuk lager staat op de ranglijst, geeft taai tegenstand. Het staat lang 1-0 voor Brielle, dat móet winnen. Uiteindelijk lopen de Brielse meisjes uit naar een 0-4 overwinning. Voor Sandra Terol reden om de (kinder) champagne te ontkurken. Terol (45) heeft samen met Mike Mol (51) de coördinatie van het meidenvoetbal bij Brielle op zich genomen. “Het gaat echt als een trein”, zegt zij. “We hebben de afgelopen drie seizoenen enorme stappen gezet. Van anderhalf elftal zitten we nu al aan vier teams. Volgend seizoen gaan we er een JO17 bijkrijgen.” “Daarmee hebben we een complete leerlijn”, stelt Mol tevreden vast. Brielle heeft dit seizoen een MO13, twee MO15-teams en een MO19. “Daarnaast spelen er de nodige meisjes bij de jongens in de JO9 en JO10.” Ook heeft de club nog een 35-plus team dat in de zeven tegen zeven-competitie speelt en twee zaalseniorenteams.

De snelle doorontwikkeling heeft Terol en Mol en ook Brielle verrast. “Brielle heeft niet echt een geschiedenis met meisjes- en vrouwenvoetbal. Wel WitRoodWit.” Eén van de twee clubs waaruit VV Brielle uit voort kwam hadden jaren geleden een bloeiende vrouwenafdeling.

“Drie elftallen waren er”, herinnert Mol zich nog. “Het succes werd ook meteen de ondergang. Het eerste elftal speelde op landelijk niveau. Dat ging een tijdje goed maar toen het fout ging ging het ook helemaal fout. In mum van tijd was de vrouwentak helemaal weg.” Brielle wil dat scenario in de toekomst voorkomen. Mol en Terol weten wel hoe: een nog bredere proberen neer te zetten. “Je bent nu nog altijd erg kwetsbaar”, zegt Terol. Mol: “Het mooiste is twee teams per leeftijdscategorie. Dan kun je ook meteen gaan selecteren.” Dat moet in stapjes gaan zeggen de twee. “Ons streven is nu elk jaar een team erbij.” Dan ook kunnen de groeistuipen in bedwang worden gehouden, denkt Terol. “We merken dat het lastig is goede trainers en leiders te vinden. Groei je te snel dan komt het kader enorm onder druk te staan.” Maar meisjes die graag willen voetballen hebben daar geen boodschap aan. Mol: “En natuurlijk moeten we nu doorpakken. Je moet het ijzer smeden als het heet is”, gooit hij er een spreekwoord tegenaan. De wens om ook tot een seniorenafdeling te komen lijkt snel in vervulling te gaan. Een team van speelsters heeft zich onlangs bij de club gemeld. Mol: “We hebben een eerste gesprek gehad. De meeste speelsters hebben in het verleden gespeeld. Sommige hebben helemaal nog niet gevoetbald. Ze zijn van harte welkom. Een damesteam past perfect in de lijn.”

Wil je meer informatie over de club Brielle? Klik hier.
Lees hier de krant van Voorne-Putten.

 

Fiolen heeft ziel verkocht aan meisjesvoetbal bij Hekelingen

0

“Ik zal niet anders meer willen”, zegt Xander Fiolen als hem wordt gevraagd of hij het naar zijn zin heeft bij de meisjes van Hekelingen. De 44-jarige jarige trainer van de MO17-1 heeft naar eigen zeggen zijn ziel verkocht aan het meisjesvoetbal. “Ik kan genieten van de saamhorigheid in het team.”

Fiolen speelde zelf bij RVVH, Slikkerveer en PKC’95. Hij was van het type dat niet snel opgaf, al was daar wel alle reden voor. Vijf keer in zijn carrière scheurde hij zijn enkelbanden. “Na die vijfde keer was ik er ook klaar mee. Ik heb het daarna nog één keer geprobeerd, maar de lol was er vanaf. De angst om weer geblesseerd te raken was groter dan het plezier wat ik eraan beleefde.”

Met een dochter, Rachel, die niets liever wilde dan voetballen keerde hij na een paar jaar weer terug op het veld. “Ik ben eerst trainer en leider geweest van een niet-selectie elftal bij Hekelingen. Een mixteam met vooral jongens en een paar meisjes, onder wie mijn dochter. Jongens zijn in hun sportbeleving heel anders. Ze zijn veel competitiever ingesteld dan meisjes die veel meer op het team zijn gericht. Dat viel me erg op.”

Het beeld van saamhorigheid dat hij schetst bij de meiden spreekt hem erg aan. “Het met elkaar doen, het stimuleren en prikkelen van elkaar. Je ziet zo’n team met meiden ook groeien.”

Hij had de afgelopen twee seizoenen de MO15 onder zijn hoede, nu is hij trainer van de MO171. “Dat kan best pittig zijn”, weet hij. “Vijftien, zestien jaar. Het zijn pubers. Die moet je wel in toom kunnen houden. Het springt soms alle kanten op. Maar ik geniet ervan, vooral van dat groepsproces.”

Hekelingen heeft ook nog een MO17-2. “Dat is een luxe, maar het verschil met ons en de MO17-2 is best groot. We spelen ook een behoorlijk niveau. In de eerste klasse. Daarin hebben we het best moeilijk. Het is aanpoten. Als we dan weer verloren hebben is dat niet even leuk voor die meiden. Je ziet dat het aan ze knaagt. Het is een talentvolle groep. Veel spelen dubbele wedstrijden. Dat komt door de JO19, dat te weinig speelsters heeft. In de eerste competitiehelft hebben mijn speelsters veel ingevallen, maar dat kan natuurlijk niet het hele seizoen zo doorgaan. Los van het feit dat ik constant speelsters aan het regelen ben, moet je ook oog hebben voor overbelasting.”

“Wat dat betreft merk je wel dat het nog steeds een dunne basis is voor meisjesvoetbal. Als er een paar meiden stoppen, dan raakt het je hele afdeling.”

Wil je meer informatie over de club VV Hekelingen? Klik hier.
Lees hier de krant van Voorne-Putten.

Zaterdagvoetbal geeft SCO nieuw elan

Voetbalvereniging SCO heeft het eerste half jaar als zaterdagclub achter de rug. Na 84 seizoenen met een vlaggenschip op zondag, ging het roer afgelopen zomer om. De eerste indrukken van het bestaan als zaterdagclub zijn positief.

Aan voorzitter Robert de Vries (48) de veeleisende taak om de omschakeling van SCO in goede banen te leiden. De Oosterhoutse voetbalclub kent een geschiedenis in het zondagvoetbal, maar koos ervoor om vanaf dit seizoen op zaterdag te spelen met de hele vereniging. “Het is een lange weg geweest, die beslissing lag bij sommige mensen erg gevoelig. Vooral de oude garde had moeite met de overgang, maar iedereen heeft het uiteindelijk goed opgepakt.”

OMZET
De Vries werd begin 2018 verkozen tot voorzitter en startte met een deels nieuw, zevenkoppig bestuur. Anderhalf jaar later veranderde SCO van speeldag. Een spannende beslissing, maar wel een die goed uit lijkt te pakken. “We zijn heel erg tevreden. Het grootste verschil is dat meer mensen langer blijven hangen bij de club op zaterdag. Het is dus ook goed voor de kantine-omzet.” De stap naar zaterdag is sowieso onderdeel van een plan om de club fi nancieel weer gezond te maken. “We komen van ver, het voorgaande bestuur heeft al goede stappen gezet en het huidige bestuur bouwt verder. We zijn zeer tevreden over de progressie.”

Voorheen moest SCO de kantine op zondag openen voor wedstrijden van twee teams, de selectie-elftallen. Nu iedereen op zaterdag voetbalt, blijft de club zondags dicht. “Je ziet dat steeds meer verenigingen naar zaterdag gaan, ik verwacht dat een groot deel van Nederland nog wel zal volgen.”

Logistiek gezien is het een uitdaging. “We hebben nog maar negen kleedkamers, de tiende is opgeofferd voor een nieuwe toiletgroep. Dat lossen we onder andere op met tassenlockers, waarin ploegen hun spullen kunnen stallen tijdens wedstrijden, zodat andere teams van de kleedkamers gebruik kunnen maken. Ook hebben we nog altijd vijf velden, waarvan één met kunstgras, maar nu wel meer elftallen op de zaterdag. Daarom willen we graag lichtmasten, zodat we de wedstrijden in het voor- en najaar meer uit kunnen smeren over de dag.”

POPULAIR
De Vries merkt dat SCO in trek is. “We hebben veel aanwas van jonge vrijwilligers en jong trekt jong aan. Daarnaast hebben we meer teams, we zijn gegroeid van 36 naar 41. De 35+ en 45+ teams worden ook groter en groter, net als de meidenafdeling en de junioren. Dat laatste is dan weer heel fi jn voor de selectie, zeker tegen de winterstop krijgen die teams veel last van blessures en worden ze genoodzaakt om uit de jeugdafdeling spelers te halen.”

Een ander voordeel van de switch naar zaterdag is dat SCO populairder wordt onder de goede voetballers uit de regio. “Wij konden niet tegen de concurrentie op zondag op, omdat zij betaalden en wij niet. Maar nu we op zaterdag spelen, hebben we een unieke uitgangspositie.” Het bestuur wil dat het eerste team binnen drie jaar twee keer promoveert. Dat is gebaseerd op het gegeven dat de selectie minstens gelijkwaardig is aan die van voorgaande jaren en SCO toen zelfs een seizoen in de zondag tweede klasse speelde.

Enkele spelers uit de regio die liever bij een zaterdagclub wilden spelen, zijn al naar SCO gekomen. “Promoveren uit de zaterdag vierde klasse is zo makkelijk nog niet, het is fysiek voetbal. We hadden graag de eerste periodetitel willen pakken en daar ook lang zicht op, tot de laatste drie wedstrijden van de eerste seizoenshelft. Toen ging het mis.” Met het tweede selectieteam wil SCO graag direct kampioen worden. “Dat gaat tot nu toe goed, zij staan bovenaan. We kijken positief naar de toekomst.”

De conclusie: SCO is blij met de dappere keus om de pijlen op zaterdag te richten. “We zijn aan het opbouwen, maar tot nu toe gaat het erg goed.”

Wil je meer informatie over de club SCO? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Clubvrouw van het Jaar VV Oosterhout: Patricia van Halderen-Sips

Als clubvrouw van het seizoen 2018-2019 is het wel duidelijk dat de leden van VV Oosterhout Patricia van Halderen-Sips waarderen. De 54-jarige moeder hoeft niet zo in de spotlights te staan, terwijl ze het wel verdient gezien haar inzet voor de club. Deze titel was dan ook een mooi eerbetoon.

Leden van VV Oosterhout kunnen jaarlijks vrijwilligers nomineren en op de feestavond hun Clubman en Clubvrouw van het Jaar kiezen. Patricia van Halderen-Sips werd verrast door haar uitverkiezing, vorig seizoen. “Ik zat daar eigenlijk niet zo op te wachten, om zo in de belangstelling te staan. Voor mij is het vrijwilligerswerk dat ik doe de normaalste zaak van de wereld.” Door dit soort prijzen merkt ze echter wel dat het niet zo normaal is. “De voorzitter gaf ook duidelijk aan dat meer mensen wat taken op mogen pakken. Je ziet inderdaad dat het vaak dezelfde mensen zijn. Het geeft me een warm gevoel, dit soort complimenten. Maar datzelfde gevoel krijg ik als ik die waardering langs de lijn hoor op zaterdag of zondag.”

MAX
Wat Van Halderen dan allemaal doet? Sinds haar zoon, nu 19, op zijn vierde is gaan voetballen, begon ze met het uitvoeren van vrijwilligerstaken. Eerst het wassen van de kleding, later werd ze leidster van zijn team. Dat is ze nog altijd, die jongens vormen nu het tweede elftal van VV Oosterhout. “Terwijl Max zelf is gestopt, hij is gaan werken op zaterdag en heeft een seizoenkaart bij Feyenoord. Maar ik ken al de spelers uit dit team al vanaf hun vijfde, ik zie ze bijna als mijn eigen kinderen. Zolang zij nog in het tweede voetballen, blijf ik leidster van dat elftal.” Daarnaast is de 54-jarige clubvrouw coördinator organisatorische zaken van de JO15, JO17 en JO19 en kartrekker van de activiteitencommissie. “In die laatste commissie ben ik dit seizoen vooral de dirigent, ik delegeer de taken. Ik merkte namelijk dat ik mezelf voorbijliep, had nergens meer tijd voor omdat ik alles zelf wilde doen. Ik heb ook nog een gewone baan, soms werk ik op zaterdag.”

Ze noemt het vrijwilligerswerk bij VV Oosterhout ‘een verslaving’. “Bij veel verenigingen gaat het mis in de communicatie en randzaken, daar maak ik me dan druk over. Ik wil dat het beter wordt geregeld, ben pietje-precies.” Van Halderen voelt zich thuis in de mannenwereld, die het voetbal toch nog altijd is. “Bij verjaardagen zit ik ook het liefst tussen de mannen, net als in de voetbalkantine.”

COR
Ook haar man Cor loopt bij VV Oosterhout rond. “Hij keurt de velden en werkt af en toe aan de belijning. Ook het bestellen van de kalk voor die belijning neemt hij onder zijn hoede. Cor loopt hier al veertig jaar rond, was vroeger net als Max keeper in het tweede. Ik ging weleens bij hem kijken en we zijn teruggekeerd toen onze zoon wilde gaan voetballen.”

Wil je meer informatie over de club VV Oosterhout? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Foto: Ad Looijmans

In gesprek met Ezgi Korkmaz van RKVV Roosendaal

Ezgi Korkmaz (20) is buiten het voetbal om ook zeer sportief ingesteld, ze loopt stage bij een sportschool. Ze is nog student en studeert aan het CIOS in Goes, waarna ze door wilt studeren als fysiotherapeute. Naast het studeren maakt ze deel uit van RKVV Roosendaal VR1.

Ze werd lid van de club waar ze nu nog steeds speelt, toen ze pas zes jaar oud was. Bij RKVV Roosendaal. “Ik begon bij de jongens, omdat er op die leeftijd nog geen speciale meiden teams waren. Ik ben er ook twee jaar gestopt mee geweest. Dit was, omdat wij elk jaar kampioen werden en toen een seizoen niet. Als kind kon ik daar niet zo goed tegen, waardoor ik stopte. Uiteindelijk wilde ik dan toch weer op voetbal. Na dat ik terugkeerde, werd ik ingedeeld in de MO15-3. Ik werd het seizoen daarop in de MO15-1 geplaatst, waarna ik alleen maar selectievoetbal heb gespeeld. Ik deed zelfs mee met de vrouwen, terwijl ik ook nog in de jeugd speelde van de club. Zo ben ik ook daar ingegroeid, maar nu als vaste kracht van de vrouwen 1 van RKVV Roosendaal.”

Het team is naar eigen zeggen dan ook onderling hartstikke leuk. “Niet alleen met het voetbal, maar ook daarbuiten is het hartstikke leuk met de meiden. Net als de meeste teams hebben wij teamweekenden. Daarnaast gaan we ook bijvoorbeeld naar Guus Meeuwis en houden we bijvoorbeeld een surprise-avond. Het is een echt feestteam. We proberen als team zijnde dan ook zoveel mogelijk buiten het voetbal met elkaar te doen.”

Zelf heeft ze het voetbal niet van een vreemde. “Mijn vader kon vroeger ook aardig voetballen, waardoor hij werd gescout in Turkije. Hij woonde destijds ook nog in Turkije. Tijdens de wedstrijd, dat de scout kwam kijken brak hij helaas zijn been op twee plekken. Het was helaas einde voetbalcarrière voor mijn vader, wat erg jammer is geweest voor hem. Mijn broer daarentegen heeft het eerste van Roosendaal gehaald en is daarna vertrokken voor een carrière in Turkije, bij Kayerserispor. Hij keerde na periode terug, omdat hij het niet meer naar zin had en het plezier in het voetbal was verloren. Nu doet hij aan kickboksen.”

Ezgi is blij dat er steeds meer aandacht en publiciteit is voor het vrouwenvoetbal. “Toen ik net begon, werd er heel weinig meegedaan. Het is leuk om te zien dat het dan ook steeds populairder wordt. Lieke Martens is dan ook iemand waar ik echt wel tegen opkijk, vandaag de dag. Vroeger keek ik op naar Ronaldinho. Wij hadden een Playstation II met FIFA Street, waarop ik altijd hem wilde zijn. Het is tevens ook leuk, dat er sinds een paar jaar vrouwen op FIFA zelf zitten.”

Roosendaal VR1 staat momenteel eerste in de competitie, iets wat ze volgens Ezgi moeten vasthouden. “We willen voor het kampioenschap gaan en dus de koppositie volhouden. Vorig jaar hebben wij de beker gewonnen, deze willen we dan ook bij ons houden dit seizoen. We gaan dus voor het kampioenschap en de beker dit seizoen!”

Ze is aan het revalideren van een blessure, wat al langer dan een half jaar duurt. Het is de derde keer geweest dat ze haar meniscus heeft afgescheurd. “Ik hoop dat ik er sterker uitkomt, dan eerst. Het belangrijkste is dat ik mijn oude niveau kan behalen en via deze manier weer kan voetballen. Ik train zo hard als ik, om weer de oude te worden. Vanuit hier kan ik weer nieuwe doelen bereiken. Wel was het een moment wat mij heeft wakker geschud of ik nog door wilde gaan met voetbal. Het was voor mij erg lastig om deze beslissing te maken. ”

-Het moment wat ze niet snel meer zal vergeten, was een internationaal toernooi in Maastricht. “Het was een hele mooie en leuke ervaring, wat ik had meegemaakt. De teams waar wij het tegen opnamen waren amateurclubs uit voornamelijk Engeland en Denemarken. We eindigde hier op de derde plaats, wat ik een aardige prestatie vond.”

Wil je meer informatie over de club RKVV Roosendaal? Klik hier.
Lees hier een ander artikel over de club.

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.