Een voorzet met links? Of met rechts? Binnen- of buitenom? Op snelheid of via een trucje? Het maakt Anthony van Dongen niet uit. De tweebenige vleugelspits sloeg een klasse over en is dit seizoen in het shirt van Rijnsburgse Boys te bewonderen in de Tweede Divisie. “Ik kan beter dan wat ik tot nu toe heb laten zien.”

RIJNSBURG – In de C-jeugd van AZ waren ze elkaars concurrenten: Calvin Stengs en Anthony van Dongen. “Twee jaar speelden we samen, maar een vaste basisplaats hadden we niet. Dan speelde hij en zat ik op de bank, dan andersom en de volgende keer stelde de trainer ons allebei op. Calvin is nog steeds een goede vriend. Vooral via social media hebben we contact. Leuk dat hij zich daarna zo heeft ontwikkeld en Oranje heeft gehaald.”

“Bij AZ hadden we een goed team. Teun Koopmeiners, de huidige aanvoerder, was toen al een leider. Met Owen Wijndal zat ik in het busje naar het oude trainingscomplex in Alkmaar. Hij woont in Koog aan de Zaan, ik in Zaandam. Een leerzame, maar ook zware tijd. Als dertien- en veertienjarigen trainden we vijf, zes keer in de week. Daarnaast gingen we naar school. Al was dat een LOOT-school die met topsport rekening hield. Waarom ik bij AZ niet ben geslaagd? Achteraf is het altijd gemakkelijk praten, maar ik had iets meer discipline moeten tonen.”

Anthony van Dongen is zelfbewust. Tegelijk ook kritisch laat hij gedurende het interview merken. Hij is net klaar met zijn werk als pakketbezorger bij PostNL, waar hij Heemstede als gebied heeft, als hij zijn verhaal vertelt. Dit seizoen debuteert de 21-jarige linksbuiten in de Tweede Divisie. Na een topjaar bij RKVV DEM in Beverwijk, die hij mede door 23 goals naar de titel in de Hoofdklasse trapte, stonden de clubs in de rij om Van Dongen voor de huidige jaargang vast te leggen. “Ik heb met meerdere clubs gesproken. ODIN’59 wilde me hebben, SJC, ik heb enkele oefenwedstrijden meegespeeld bij Telstar maar dat liep op niets uit.”

VRIJHEID
Bij Rijnsburgse Boys kreeg de Zaandammer het beste gevoel. “Zowel over de club als over de trainer. Ik zat aan tafel met trainer Henk Wisman en Gerrit Pauw, bestuurslid technische zaken. Ze vertelden wat ze met me van plan waren. Vooraf was ik huiverig, omdat Rijnsburgse Boys vorig seizoen met twee spitsen speelde. Terwijl ik juist vrijheid nodig heb, kansen wil aangrijpen om naar binnen te komen en de ruimten wil benutten. Wisman gaf aan dat hij 4-3-3 wilde spelen. Richting mij dat ik lef moest tonen, mijn acties moest blijven maken en goed moest omschakelen. Niet in het rouwproces hangen als een actie mislukte. Dat gaf een goed gevoel.”

Vanaf de seizoensopening speelt Anthony van Dongen elke wedstrijd. “Ik paste me snel aan. De Tweede Divisie is een hoger niveau, dat is duidelijk. Ik moet slimmer zijn, vaker mijn snelheid gebruiken om mijn tegenstander te passeren en mijn koppie er telkens bijhouden. Veel clubs waren nieuw voor me. Maar eerlijk gezegd ben ik niet tevreden over mijn inbreng. Vind jij dat ik tot nu toe goed heb gespeeld? Ik heb niet alles laten zien wat ik kan, had meer van mezelf verwacht. Ik leg de lat altijd hoog voor mezelf. Voor aanvang van het seizoen zei ik dat ik minstens tien keer wilde scoren. Mijn eerste doelpunt bleef veel te lang uit.”

Zijn contract bij Rijnsburgse Boys loopt tot het einde van het seizoen. De Uien hebben een optie om hem een jaar extra te binden. “Ik heb nog niets gehoord. Natuurlijk droom ik ervan om terug te keren in het betaald voetbal. Dat hoopt elke voetballer. Al zat ik er na mijn vertrek bij FC Groningen in 2017 doorheen en was mijn motivatie voor het voetbal geslonken.” Na zijn afscheid bij AZ speelde hij drie jaar voor AFC, dat diverse afvallers van betaald voetbalclubs oppikte. “Met AFC speelden we in dezelfde competitie als bijvoorbeeld Ajax en AZ.”

Na een akkefietje met de trainer van AFC keerde Anthony van Dongen terug naar KFC, waar hij uitgerekend na een duel met AFC werd benaderd door een scout van FC Groningen. Na een trainingsstage en twee oefenwedstrijden werd hij aangenomen. “Ik kwam in een gastgezin in de wijk De Hunze terecht en ging naar het Johan Cruyff College op Noorderpoort. Het eerste halfjaar speelde ik alles. Tot mijn hand tijdens een duel op
een training klem zat tussen het lichaam van een ploeggenoot. De hand werd dik en na een week bleek ie gebroken. Toen ik na zes weken weer mocht voetballen, ging het alleen maar bergafwaarts. FC Groningen had diverse aanvallers uit het buitenland gehaald en zij kregen de voorkeur. Ik speelde steeds minder en dat knaagde ook mentaal. Ik was niet naar Groningen gegaan om op de bank te zitten. Ik zat er doorheen en ging weer voor mijn oude club KFC spelen.”

Van Dongen hervond zijn vorm in de Tweede Klasse. Na een jaar stond RKVV DEM op de stoep dat mede door zijn goals en assists kampioen werd en de sprong naar de Derde Divisie maakte. “Blijven een optie?Ik ben iemand die zichzelf altijd wil blijven uitdagen. De weerstand op de trainingen voelde niet als dermate. DEM was een mooi jaar, leuke mensen, maar een nieuwe stap was het beste voor me.” Rijnsburgse Boys pakt dit seizoen veel punten tegen de hoger geklasseerde teams, maar morst ze juist tegen de clubs uit het rechterrijtje. “De krachtsverschillen zijn erg klein. De club sprak uit absoluut hoger te willen eindigen dan het dramatische vorige seizoen. Top vijf moet mogelijk zijn. De kwaliteiten hebben we daarvoor. Mijn eigen inbreng moet beter. Daar ga ik keihard aan werken.” (SB)

Voor de hele krant van de tweededivisiekrant. Klik hier
Meer informatie over Rijnburgse Boys? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over de tweededivisiekrant.
Klik hier voor een ander artikel over Rijnburgse Boys.

“Moet dat echt?” vraagt Christine Mens van SV Hillegom als ze in de gaten krijgt dat ze als onderwerp van een verhaal op de foto moet. Na een korte stilte stemt ze in. “Ok, als dat maar met die meiden is. Ik ga wel ergens achteraan staan. Het draait om die meiden hoor.”

Het is Mens (58) ten voeten uit. Ze cijfert zich al jaren weg voor de vrouwentak van Hillegom. Iedere wedstrijd is ze erbij als het eerste team in actie komt. “Weet je, ik wil graag dat zaken goed geregeld zijn voor die meiden. Voetbal is jarenlang een mannenbolwerk geweest. We hebben echter ook recht op ons plekje. Gelukkig is er de afgelopen jaren veel ten goede veranderd, maar af en toe stoor ik me aan bepaalde zaken.”

Zoals het feit dat dames 1 en dames 2 van Hillegom al bijna zeven jaar in dezelfde trainingspakken lopen. “Dat kan toch eigenlijk niet? Het zijn nog mannenmodellen ook. Ik vind dat daar snel iets aan moet gebeuren. Het is ook belangrijk voor je uitstraling naar buiten.”

“Dus: zet maar op het wensenlijstje nieuwe trainingspakken.” Ze was zelf nota bene hockeyster. “Maar mijn dochter wilde ook graag voetballen. Mijn twee zoons deden dat al. Ik was in het begin helemaal niet zo enthousiast. Meisjes- en vrouwenvoetbal was toen in die tijd nog lang niet zo ingeburgerd als nu. Maar mijn dochter bleef zeuren en op een gegeven moment ben ik overstag gegaan. Ik dacht: die is er zo klaar mee. Niet dus.”

Voor ze het wist was ze zelf assistent-trainer. “Blijkbaar heb ik aan de kant iets verstandigs geroepen, want korte tijd daarna werd ik aangesproken of ik assistent wilde worden. Niet veel later kwam de positie van coördinator vrij. Daar ben ik min of meer automatisch ingerold. Ik wilde ook dat het voor al die meiden goed geregeld was. Ik deed de indeling voor trainingen en zocht de trainers en leiders. Er was ook een technisch coördinator. Daar heb ik heel veel van geleerd, want voetbalinhoudelijk had ik nog wel een achterstand. Intussen heb ik dat redelijk ingehaald.”

Toen ze begon, bij Concordia, was de meisjes- en vrouwenafdeling nog beperkt. “Ik geloof dat we destijds een meisjes onder elf hadden, misschien twee, maar echt veel meer was het zeker niet. We zijn inmiddels behoorlijk gegroeid. We hebben drie seniorenteams op zondag, twee teams die meedoen aan de vrijdagavondcompetitie, twee zaalvoetbalteams en vier meisjesteams. Vroeger werd gedacht dat meisjes- en vrouwenvoetbal een tijdelijke trend was, inmiddels is wel duidelijk dat het blijvend is. Ook de club is daarin meegegroeid. We zijn beslist geen vreemde eend meer in de bijt.”

Het eerste elftal speelt op een meer dan fatsoenlijk niveau, de tweede klasse. “We willen graag zo hoog mogelijk spelen. Dat is een ambitie die we nastreven. Hoe hoger hoe aantrekkelijker het voor talenten wordt om naar ons toe te komen. We willen graag naar de eerste klasse. In het seizoen 2011/2012 zijn we in de vijfde klasse begonnen. Ik ben er best trots op wat we in zes, zeven jaar al hebben bereikt.”

Wil je meer informatie over de club SV Hillegom? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

“Ik mis zelden een wedstrijd”, had hij nog gezegd. Maar als zijn elftal zaterdagmiddag in actie komt tegen Ter Leede staat Henri van Winsen van SV Hillegom in burgerkloffie naast de dug-out. “Ik heb een kleine verrekking aan mijn knie. In de vorige wedstrijd viel mijn tegenstander met zijn volle gewicht op me. Volgende week zaterdag kan ik weer spelen volgens de fysiotherapeut.” En met een lachje: “Dat had ik sowieso gedaan.”

Van Winsen, speler van het tweede zaterdagelftal van HSV Hillegom, weet niet van ophouden. Met zijn 62 jaar speelt hij bovendien nog op een zeer respectabel niveau: reserve derde klasse.

“Ik heb het geluk dat ik een sterk lichaam heb”, reageert hij. “Ik ben altijd fi t geweest en heb nooit eigenlijk een kilootje te veel meegedragen. Op deze leeftijd is het wel belangrijk dat je goed naar je lichaam luistert. Vroeger had ik met die knie gewoon gaan spelen, nu weet je dat het verstandiger is om even een wedstrijd over te slaan. Hoe vervelend dat ook is, want ik had nu natuurlijk veel liever op dan naast het veld gestaan.”

Hij grinnikt als hij de spelers van tegenstander Ter Leede ziet. “Het zouden mijn kleinkinderen zelfs kunnen zijn. We spelen ook regelmatig tegen selectieteams. Zo zitten we bij Meerburg 2 in de poule.” Van Winsen groeide als voetballer op bij Warmunda. Daar kwam hij al op zijn zestiende in het eerste elftal. “In 1977 ben ik verhuisd naar Hillegom. Een jaar of vier reisde ik heen en weer naar Warmond. In het seizoen ‘81/’82 ben ik overgestapt naar Concordia. Ik was eigenlijk van plan om naar FC Lisse te gaan. Dat was net ontstaan na de fusie van Sportclub Lisse en Lisser Boys. Ik raakte op een dag echter verzeild bij Concordia. Dat voelde zo goed dat ik niet meer ben weggegaan.”

Van Winsen speelde jarenlang in Concordia 1. “Als verdediger. Ik kon bikkelhard zijn als het moest. Ik stond altijd mijn mannetje.” Op zijn veertigste nam hij afscheid, maar nog twee keer werd hij door de club teruggehaald om de hoofdmacht in nood de helpende hand toe te steken. “Op mijn 42ste heb ik er echt punt achter gezet.” Het voetbal liet hem niet los. Zelf voetballen ging naadloos over in training geven. “Ik heb eerst vier jaar het tweede elftal getraind, daarna kreeg ik de A1 onder mijn hoede. Dat was wat ik altijd al wilde. Ik vind dat een prachtleeftijd om training te geven. Ik heb heel wat talenten zien komen en gaan. Een aantal jongens speelt nog in het derde van Hillegom. Achtentwintig, negenentwintig zijn ze. Te jong om te stoppen met selectievoetbal, maar dat is helaas wel een tendens.” Op zijn vijftigste keerde hij terug als voetballer op het veld. “Dit huidige elftal is toen ontstaan. Dat is inmiddels twaalf, dertien jaar geleden. We hebben veel lol, maar zijn ook fanatiek.”

Hij staat nog steeds zijn mannetje in het hart van de defensie. “Voor mijn leeftijd ben ik nog altijd vrij snel”, benoemt hij zijn kwaliteiten. “Mijn snelheid wordt regelmatig onderschat door de tegenstanders. Bij balbezit speel ik vooral sober. Over de middenlijn kom ik zelden meer.” Hij wordt regelmatig ‘opa’ genoemd. “Meer om te dollen dan om te kwetsen”, weet hij. “En ze zeggen niets verkeerds: ik ben ook opa. Ik zie het meer als geuzennaam.”

Hij weet dat zijn voetbalcarrière niet oneindig is. Dit seizoen ‘dreigde’ hij al over te stappen naar de zeven-tegen-zeven competitie. “Ik ben blij dat ik het toch niet heb gedaan. Ik vind het echte voetbal, op een groot veld, nog veel te leuk.”

Wil je meer informatie over de club SV Hillegom? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.