“Typisch die meiden”, zegt René de Winter (57) na de uitwedstrijd van zijn Katwijk-vrouwen tegen Ter Leede. Ondanks een numerieke minderheid in de tweede helft wint Katwijk met 3-0 in Sassenheim. “Ik had twee geblesseerden en één speelster, dat wisten we, moest in de rust weg voor haar werk. Het tekent deze ploeg dat het niet mort, maar gewoon die voorsprong verdedigt.”

De Winter is alweer bezig aan zijn vierde seizoen bij Katwijk. Wat ooit begon als een tijdelijk klusje is uitgegroeid tot een lang dienstverband. De oefenmeester lacht als hem wordt gevraagd of hij een contract voor het leven heeft. “Ik zit hier goed. Ik hoor geen klachten van die meiden.”

Het vrouwenteam kwam De Winter per toeval op het pad. “Ik moest zelf met voetbal stoppen vanwege mijn knie. Ik wilde wel graag betrokken blijven bij de club en had bij de jeugdcommissie aangegeven dat ik in het volgende seizoen wel weer een B- of A-team wilde trainen en coachen. Dat heb ik in het verleden ook gedaan. Op dat moment haakte de vrouwentrainer vanwege veranderende werkomstandigheden echter af. Die meiden hebben mij toen gevraagd of ik het seizoen wilde afmaken.”

Die drie maanden waren lang genoeg voor  De Winter om volgens eigen zeggen verliefd te worden op het vrouwenvoetbal. “Die meiden hadden de grootste lol samen. Ze gingen voor elkaar door het vuur. Ik werd gewoon een beetje verliefd.”- Dat dat wederzijds was bleek in zijn eerste volledige seizoen. “Uitgerekend één jaar na het overlijden van mijn vrouw speelden we een wedstrijd. Dat was voor mij een emotionele dag natuurlijk. Ik had dat niet aan de grote klok gehangen, maar ze hingen die dag wel allemaal om mijn nek. Hoe ze erachter zijn gekomen weet ik nog steeds niet.”

“Dat sociale spreekt me erg aan. Jongens en mannen hebben dat toch veel minder. Deze meiden voetballen niet alleen samen, maar doen ook buiten het veld alles samen. We hebben sinds een tijdje er twee meiden uit Leiden bij. Bij Leids Ontzet zat de hele ploeg in de binnenstad van Leiden.”

“Daar hoef ik niet zo nodig bij te zijn”, vervolgt De Winter. “Dat weten die meiden ook, hoor. Ik ben over de vijftig. Dat stappen, dat trekken we niet meer.”

“In november zijn we met zijn allen uiteten geweest. We hebben nu een aanvoerster die erg van dat soort dingen is. En de zaterdag na Sinterklaas hadden die meiden een Sintkerstnieuwjaarfeest georganiseerd. Ja, daar moest ik bij zijn. Iedereen had de opdracht twee cadeautjes te kopen voor een paar euro. Ik heb nu nog geen idee hoe dat spel ging, maar er kwam een dobbelsteen bij te pas. En dan moest je de cadeautjes doorgeven. Aan het einde had iedereen twee cadeautjes om uit te pakken. Lol verzekerd.”

Hij weet dat voor de Katwijkse meiden voetbal vaak een bijzaak is. “Het is een sociaal gebeuren. In mijn eerste seizoen, toen we een mindere ploeg hadden met veel meiden die net waren begonnen, kwamen ze soms lallend en gillend van het veld, terwijl er met 12-0 verloren was. Daar moet je als trainer wel om kunnen gaan.” Inmiddels is het niveau, mede door de groei van de meisjesen vrouwentak bij Katwijk, aardig opgekrikt. De Winter: “Twee seizoenen geleden zijn we gepromoveerd van de vijfde naar de vierde klasse. Vorig seizoen speelden we rond de achtste, negende plaats, dit jaar draaien we in de top mee. Er zit echt progressie in.”

Meer informatie over katwijk? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Bollenstreek.

FC Rijnvogels was de afgelopen jaren een broeinest van onrust. Twee stromingen vochten elkaar in figuurlijke zin de tent uit op De Kooltuin. De club hoopt dat de rust snel terugkeert nu de leden hebben gekozen voor een duidelijke richting.

“De leden hebben een duidelijk signaal afgegeven”, zegt Fred Verboon namens het interim-bestuur. Dat tijdelijk bestuur, met behalve Verboon, Ilona de Lange, Gerrit Menkelveld en Mart de Groot, had de opdracht gekregen om de impasse te doorbreken. Een impasse die was ontstaan door de gedachtegang van twee sterke stromingen binnen de club.

“De ene stroming, van het oude bestuur, wilde naar links en de andere stroming, van het bestuur dat daarna kwam, wilde naar rechts”, vat Verboon de situatie samen. “Er waren twee visies ontstaan die haaks op elkaar stonden en waarbij beide partijen min of meer de hakken in het zand hadden gezet. Er was geen beweging meer.”

Het nieuwe bestuur onder leiding van voorzitter Peter Plug had duidelijk andere ideeën dan het vorige bestuur, dat echter invloedrijk bleef en nog altijd een stevige vinger in de pap had. De financien rondom het eerste elftal was de splijtzwam. Waar de ene stroming vond dat het allemaal wat minder mocht met het budget verzette de andere stroming zich hevig tegen het dichtdraaien vande geldkraan. “Er ontstond op een gegeven moment een onwerkbare situatie waarbij het conflict ook op de werkvloer zichtbaar werd. Dat deed de club van zelfsprekend geen goed. Er moest wat gebeuren.”

Met het opstappen van het bestuur en de installatie van een tijdelijk bestuur ging Rijnvogels op zoek naar een oplossing. Het vierkoppige interim-bestuur werkte de afgelopen maanden keihard om een doorbraak in de patstelling te forceren. “Het was voor ons al heel snel duidelijk dat de leden uitsluitsel moesten geven. Zij hebben het laatste woord. De leden hebben het voor het zeggen en op die manier hebben we dit probleem ook aangevlogen.”

Uit de ledenenquête kwam een duidelijke boodschap naar voren: prestatievoetbal wordt als belangrijk gezien, maar dat mag niet ten koste gaan van andere activiteiten in de club. “Voor ons was het belangrijk dat een overgrote meerderheid er zo over denkt. Het was lastiger geweest als er een kleine meerderheid was geweest. Met tachtig procent was er een groot draagvlak.”

“Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een model waarbij de door de leden gekozen richting kan functioneren.”

Vandaar dat het interim-bestuur voorstelde om de activiteiten van het eerste elftal los te koppelen van de vereniging en onder te brengen in een aparte stichting. “Uiteraard onder de paraplu van de club. De band tussen vereniging en stichting blijft nauw. De club stelt jaarlijks een budget beschikbaar en de rest moet komen uit gelden van de stichting.”

Verboom denkt dat de stromingen kunnen leven met de gekozen constructie. “Het is misschien niet helemaal wat ze eerst wensten, maar voor beide partijen zit er iets in waarmee ze zichzelf toch tevreden kunnen stellen. Het is een gulden middenweg. Dit besluit schept vooral duidelijkheid.”

Duidelijk is ook dat FC Rijnvogels achteruit gaat in spelersbudget. Verboon: “We verwachten dat er een budget over blijft waardoor het goed mogelijk is om op het niveau van de hoofdklasse te blijven spelen. Het was fors voor hoofdklasse-begrippen, het wordt gemiddeld.” De volgende stap is een nieuw bestuur. Het vierkoppige interim-bestuur zal daar geen deel van uitmaken. “Er moet een nieuwe start gemaakt worden. Het is gezond voor ons om weer plaats te maken.”

Meer informatie over FC Rijnvogels? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Bollenstreek.

Na vijf jaar geeft Ronald Vonk de voorzittershamer bij Ter Leede over aan Kees de Lange. De ene supporter volgt de andere op. “Van deze club kun je alleen maar houden.”

Het beviel ze wel: in aanloop naar de ‘machtsoverdracht’ eind december trokken Vonk en De Lange samen ten strijde. “Perfect zo’n inwerkperiode”, zegt de nieuwe voorzitter. En de plaatsmakende voorzitter: “Op deze manier kon ik alvast wennen aan het idee om geen voorzitter meer te zijn.”

Met De Lange krijgt Ter Leede een voorzitter die al jaren actief is bij de club. Hij was onder meer voorzitter van de stichting topvoetbal. Vanwege werk in Madrid was hij voor het grote publiek wel uit beeld. “Ik ben vorig jaar teruggekomen. Ik stond weer open voor een nieuwe functie.”

In Spanje was hij de grootste fan van Radio Bollenstreek, vertelt hij. Iedere balomwenteling van Ter Leede volgde hij via de lange en korte golf. “Zeker in het kampioensjaar was ik aan de radio gekluisterd. Ik ben de grootste fan van Willem Moleveld.”

De Lange maakte jaren geleden kennis met Ter Leede toen zijn zoon ging voetballen. “Je kent het wel: je leunt tegen het hek en voor je het weet hebben ze een baantje voor je. Je wordt zo de club ingezogen.”

De 62-jarige Sassenheimer stipt meteen zijn grootste uitdaging aan: het vrijwilligersbestand op een goed peil houden. “De tendens is dat mensen minder tijd hebben. Dat heeft een grote weerstand op het vrijwilligerswerk. Onze uitdaging is om de functies zo in te richten dat het voor iedereen aantrekkelijk blijft.”

Hij stapt bij Ter Leede op ‘een rijdende trein’. “Mooie accommodatie, een goede structuur en organisatie. De club heeft een duidelijk profiel. Daarin neemt het vrouwenvoetbal een belangrijke plaats in. We willen ook graag prestatievoetbal spelen, maar niet ten koste van alles. We doen het op onze eigen manier. Tegen het grote geld van de grotere clubs kunnen we niet op. Daardoor is derde divisie ook ons plafond normaal gesproken.”

Zijn voorganger leidde Ter Leede ruim vijf seizoenen. Vonk: “Dat heb ik altijd met enorm veel plezier gedaan. Het wordt echter tijd om meer aan mezelf en mijn gezin te denken. Mijn vrouw komt graag bij de club, maar de verhouding club/gezin raakte enigszins zoek. Ik vond dat oneerlijk tegenover mijn vrouw en dochters.”

“Ik wil graag meer aandacht geven aan mijn dochters. Ze voetballen allebei. Eén bij ADO Den Haag, de ander in Ter Leede 1. Ik wil ze allebei zien voetballen. Straks kan dat niet meer en zijn ze uitgespeeld.”

Vonk vindt het ook goed dat er een nieuwe man komt. Ook aan een voorzitter zit een houdbaarheidsdatum is hij van mening. “Kees kijkt er met een nieuwe en frisse blik tegenaan. Dat is toch anders dan je iets voor de tweede of derde keer doet. Hij heeft genoeg te doen. Klaar is een club nooit. Als je denkt dat alles geregeld is, komen er nieuwe uitdagingen op je pad.

Beiden zijn trots op hun club en de vrijwilligers die Ter Leede dragen. Mopperen doen ze in tweevoud als ze vanuit de bestuurskamer Ter Leede 2 een strafschop zien missen. De nieuwe voorzitter wordt geen kopie van de vertrekkende. Vonk: “Daar ben ik ook helemaal niet op zoek naar gegaan.” De Lange: “Ronald heeft het op zijn manier gedaan, ik doe het op mijn manier. Een koersverandering, nee.”

Meer informatie over Ter Leede? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Bollenstreek.