Pagina 918 – VoetbalJournaal

Nieuw bestuur Alliance blaast frisse wind

RSC Alliance

-

30 november 2020

Nieuw bestuur Alliance blaast frisse wind

Een vernieuwd bestuur, een frisse wind. Het klinkt haast als een cliché, maar bij Alliance wordt daad bij woord gevoegd. Jonge gasten als Bob Rijpert (25), die de sponsorzaken voor zijn rekening neemt, blazen de vereniging nieuw leven in.

Het bestuur van Alliance kreeg in maart een nieuwe smoel. Jonge gasten en één dame die hun steentje bij wilden dragen aan de toekomst van de vereniging. Inmiddels bestaat het rood-zwarte bestuur uit zes personen, van wie Bob Rijpert verantwoordelijk is voor de sponsoren. “Ik loop al heel lang bij Alliance rond, ken een hoop mensen die bij de club betrokken zijn en die wellicht iets voor ons kunnen betekenen”, zo verklaart hij zijn keus voor deze portefeuille. “Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben mensen gaan bellen met de vraag: willen jullie iets voor ons betekenen? Wij hebben een vaste club sponsoren die ons sinds jaar en dag al steunen en daar zijn we enorm blij mee. Daarnaast krijgen we er inmiddels links en rechts wat nieuwe partners bij.”

Slim inspelen
Wat ook meehelpt, is dat Alliance een groeiend ledenaantal heeft, dankzij slim inspelen op de coronacrisis. “We hebben vooral heel veel aanwas in de jongste jeugd. We zijn vanaf dat het weer mocht gelijk met de kleintjes tot en met 12 jaar gaan voetballen. We merkten dat ouders het wel erg fijn vonden dat hun kind weer kon sporten. Zo kwamen zij uiteindelijk, toen het mocht, ook bij ons op het sportpark en zagen ze hoe gezellig het hier was. Ze vroegen of zij nog iets konden betekenen voor Alliance en zo gaan die balletjes rollen.”

Een van de nieuwe sponsoren is Gijs De Bot, van GC De Bot Logistics én De Transportmakelaar. Hij kwam met een ludiek idee. “Gijs wilde niet een standaardbord, maar iets anders. Ik ben met hem gaan brainstormen en we kwamen bij een mascotte terecht. Hij heeft een pak laten maken en bij thuiswedstrijden en activiteiten met de jongste jeugd laten we die mascotte zo veel mogelijk verschijnen en meedoen. De reacties van alle leden zijn heel positief, het is echt lachen.”

Alliancestraat
Het nieuwe bestuur kwam met meer originele concepten. “We wilden het sportpark wat oppimpen en bedachten een straat in onze clubkleuren, rood en zwart. Als je het sportpark op komt, hebben we aan de korte zijde sponsordoeken in het rood-zwart hangen. Die zijn gedeeltelijk gevuld met sponsoren, maar ook voor een gedeelte met onze eigen normen en waarden.” Rijpert voelt de waardering voor het nieuwe bestuur in de vereniging. “De leden pakken onze energie op, willen zich graag bij ons aansluiten, iets doen als vrijwilliger of in de sponsoring. Zeker in lastige tijden als deze is dat erg fijn. Tot nu toe blijven alle sponsoren ons ook trouw, dat is enorm prettig.”

Klik hier voor meer informatie over Alliance
Klik hier voor meer artikelen over Alliance

In gesprek met Nils den Hartog van Kozakken Boys

Kozakken Boys

-

30 november 2020

0

In gesprek met Nils den Hartog van Kozakken Boys

Nils den Hartog lijkt zijn plekje onder de lat bij Kozakken Boys dit seizoen weer veroverd te hebben. Het is ieder jaar weer een strijd met Richard Arends, het niveau van de twee doelmannen ligt dichtbij elkaar. Den Hartog ziet daar vooral de voordelen van in.

“Heb je een goede periode, dan kom je niet in de problemen. Presteer je minder, dan staat de ander klaar. Het is stuivertje wisselen, vorig jaar speelde Richard. Het houdt je scherp, ik heb er geen last van. Ik vind het alleen maar goed dat we tot het uiterste moeten gaan voor onze plek.”

RKC
Bij Nils den Hartog is het glas vol, zoveel is wel duidelijk. De doelman is bezig aan zijn vijfde seizoen bij Kozakken Boys. Hij begon als veldspeler in de jeugd van HSSC’61, Den Hartog komt uit Schoonrewoerd. “Ik heb nog een half jaartje gevoetbald, voor ik in het doel terechtkwam. Ik werd altijd gek op onze keeper als we verloren. Toen zei de trainer op een gegeven moment: ‘Ga dan lekker zelf in het doel staan, als je het beter kunt.’ Dat heb ik gedaan. Ik hield weleens wat balletjes tegen, het ging lekker. Anderhalf jaar later kwam RKC.”

Zo kwam Den Hartog op zijn tiende bij RKC terecht, waar hij twaalf jaar lang zou spelen. “Ik heb de hele jeugd doorlopen en werd ook opgeroepen voor het Nederlands elftal onder 18 en 19 jaar. Ik had Feyenoord-keeper Boy de Jong en Ajax-doelman Mickey van der Hart voor me, was derde keus achter hen. Ik speelde in een lichting met jongens als Memphis Depay, Nathan Aké en Karim Rekik.” Juist op het moment van zijn grote doorbraak ging het mis voor Den Hartog. “Op mijn negentiende brak ik mijn scheen- en kuitbeen. Ik ben er een jaar uit geweest. Het was überhaupt de vraag of mijn been nog zou herstellen en het is sindsdien inderdaad een tikkeltje minder geworden. Mijn been is niet zo flexibel meer en ik heb mijn oude niveau nooit meer gehaald.”

Kozakken Boys
Hij speelde nog wat wedstrijden in de Jupiler League, maar werd nooit eerste keus in Waalwijk. Halverwege 2016 klopte Kozakken Boys aan. “Zij zochten een keeper en waren bij Jong RKC komen kijken. Ze wilden mij huren en ik vond het niet erg om een niveautje lager te gaan spelen. Zo werd ik een van de eerste huurspelers van de nieuwe Tweede Divisie.” Den Hartog schrok wel even, bij zijn nieuwe club. “Het zijn op papier amateurs, maar daar merk je op het veld weinig van. Het niveau is goed, ik moest echt flink bikkelen om mee te kunnen. Uiteindelijk draaide ik wel een lekker seizoen. Na dat jaar heb ik mijn contract bij RKC laten ontbinden en ben ik voorgoed naar Kozakken Boys gegaan.”

Den Hartog voelt zich nog altijd prettig in Werkendam. “Voor een amateurclub heeft Kozakken Boys echt een heel professionele aanpak, met een fanatieke aanhang. De combinatie tussen de gezelligheid van een amateurvereniging en de professionaliteit van de Tweede Divisie spreekt mij aan. Hier kan je gewoon lekker een drankje doen na de wedstrijd.”

Hij woont in Leerdam en rijdt in 20 minuten naar Kozakken Boys toe, wat ook een pluspunt is. Den Hartog sluit echter niet uit ooit nog eens een transfer te maken. “Ik zou een buitenlands avontuur heel mooi vinden. Een jongen van ons is op het tweede niveau van Griekenland gaan spelen, dat lijkt me gaaf. Vooral voor de ervaring, dat is wat anders dan Werkendam of Waalwijk.”

Vlammen
Dan weer terug naar dit seizoen. Den Hartog denkt zijn basisplaats te danken aan zijn eigen instelling. “Ik ben weer wat gemotiveerder en daardoor ook fitter dan in de afgelopen jaren. Door corona ben ik gaan voelen hoeveel ik het spelletje nog altijd waardeer. Ik wilde gewoon lekker vlammen op het veld.” Hij hoopt op een plek in de top vijf met Kozakken Boys. “We hebben een goed team, dat altijd bij de bovenste vijf moet eindigen. Waar precies is lastig te zeggen.” Hij hoopt zelf op zo veel mogelijk clean sheets. “Ik win 100 procent zeker liever met 1-0 dan met 4-1. De nul is heilig.”

Foto: Marcel van Dorst

Klik hier voor meer informatie over Kozakken Boys
Klik hier voor meer artikelen over Kozakken Boys

In gesprek met Piet Saaman van VV Woudrichem

vv Woudrichem

-

30 november 2020

0

In gesprek met Piet Saaman van VV Woudrichem

Voor het derde opeenvolgende seizoen staat Piet Saaman aan het roer bij VV Woudrichem. De 55-jarige coach kent de club als geen ander en hoopt met zijn hechte elftal wederom hoge ogen te gooien in de zaterdag tweede klasse.

Tijdens rondootjes doet hij nog wel eens mee, maar verder focust Piet Saaman zich tijdens trainingen van VV Woudrichem op het beter maken van zijn spelers. De oud-spits, die furore maakte bij onder meer SVW, NAC, FC Dordrecht, Alem én VV Woudrichem, beleeft altijd veel plezier aan het begin van de oefensessies. “De tijd dat ik zelf hier met het eerste op 40-jarige leeftijd promoveerde naar de eerste klasse, ligt ver achter me. Maar ik vind het nog altijd leuk om af en toe een balletje te trappen met de jongens. Ondanks mijn leeftijd lukt het nog aardig om ervoor te zorgen dat ik niet de hele tijd in het midden sta”, grinnikt hij.

Derde seizoen
Saaman is bezig aan zijn derde opeenvolgende seizoen als hoofdtrainer van VV Woudrichem. De oud-spits stond op sportpark Het Bolwerk bij zijn in aantreden in 2018 voor de moeilijke opdracht om de terugkeer van de groen-witten in de tweede klasse tot een succes te maken. Die missie verloopt gelukkig voor hem voorspoedig. In zijn eerste seizoen eindigde Saaman zevende en vorig seizoen besloot de trots van de stad de competitie op de vierde plaats. Kunnen Saaman en zijn spelers deze eindklassering aanscherpen in dit nieuwe voetbaljaar? “We hopen weer mee te doen om de bovenste plaatsen”, aldus de ambitieuze trainer. “Dat gaat wel een flink karwei worden. De tweede klasse is sterker geworden en onze selectie is niet zo breed, dus we moeten aan de bak.”

Herkenbaar elftal
VV Woudrichem heeft dan wellicht niet de grootse selectie. Maar als het op de kracht van het collectief aan komt, kunnen weinig teams volgens Saaman tippen aan zijn spelersgroep. “Wij hebben een herkenbaar elftal, vol eigen jongens die voor elkaar door het vuur gaan. Veel gasten spelen van kleins af aan samen en kennen elkaar door en door. Het zegt ook veel dat bijna niemand hier vertrekt, ondanks dat de jongens ‘gewoon’ contributie betalen”, zegt hij. “De club zorgt dat de jongens in de watten worden gelegd met kleding, versnaperingen en leuke activiteiten en je merkt dat de spelers zich daardoor prettig voelen hier. Met een sterk team kun je een eind komen, dat hebben we de afgelopen seizoenen bewezen.”

Saaman kijkt verder dan alleen zijn eerste elftal. Elke week laat hij jeugdspelers meetrainen met de selectie, om ze op deze manier langzaam klaar te stomen voor Woudrichem 1. “Er lopen hier veel talentvolle jongens rond en het is belangrijk voor de vereniging dat deze gasten in de toekomst doorbreken in het vlaggenschip, geheel volgens de identiteit van de club. Hopelijk kijken ze dit seizoen graag naar onze wedstrijden en denken ze: in dat team wil ik ooit spelen. Daar gaan we voor.”

Klik hier voor meer informatie over VV Woudrichem
Klik hier voor meer artikelen over VV Woudrichem

Huiskamer Hypotheken sponsort Unitas’30 jeugd 250 hesjes

VoetbalJournaal

-

30 november 2020

0

Huiskamer Hypotheken sponsort Unitas’30 jeugd 250 hesjes

Iedere club heeft ze wel nodig, de voetbalhesjes. Tijdens trainingen of bijvoorbeeld in onderlinge wedstrijdjes. Ze komen altijd wel van pas en je kan er eigenlijk nooit genoeg hebben. Jannus Deijkers van Huiskamer Hypotheken sponsorde de Unitas’30 jeugd 250 hesjes die goed van pas komen in deze tijd.

De Unitas jeugd vult de zaterdagen op dit moment met het spelen van onderlinge wedstrijden. De wedstrijden worden gespeeld tegen leeftijdsgenoten in dezelfde leeftijdsklasse, maar soms ook wel is een niveautje hoger. Hier zijn dan ook heel veel hesjes voor nodig. De hesjes worden dus veel gebruikt op dit moment, door de weeks op trainingen en nu dus ook op de zaterdagen. Extra hesjes komen dus altijd van pas voor verenigingen. Jannus vindt het mooi dat hij in deze tijd wat extra kan doen voor de vereniging. “Als ik de club op deze manier kan helpen, dan geeft dat een echte voldoening. De hesjes worden over heel de vereniging verdeelt, zodat iedereen er gebruik van kan maken.”

Jannus is zelf ook leider/trainer van de JO11-6 en JO13-4, in beide teams spelen zijn kinderen. Hieraan geeft Jannus ook drie keer in de week training. “Ik merkte ook dat de kinderen minder fanatiek waren op de trainingen omdat er op zaterdag niks was om naar toe te leven. Nu de onderlinge wedstrijden worden georganiseerd is het niveau op de trainingen weer veel fanatieker. Als je de kinderen met een blij gezicht en rode wangetjes van het veld af ziet lopen dan weet je ook weer waar voor je het hebt gedaan.”

Klik hier voor meer artikelen over Unitas’30
Klik hier voor meer informatie over Unitas’30

S.V. Capelle Sint Nicolaas loterij wederom een succes

vv Capelle

-

30 november 2020

0

S.V. Capelle Sint Nicolaas loterij wederom een succes

S.V. Capelle organiseert al jaren een Sint Nicolaas loterij, waarvan de opbrengst volledig ten goede komt aan de S.V. Capelle jeugd. Als eerste wordt hiermee natuurlijk het Sinterklaasfeest bekostigt, maar daarnaast wordt de opbrengst ook gebruikt voor de kwaliteit van de trainingen, materialen en leuke activiteiten.

De actie is intussen een traditie binnen onze vereniging, maar dit jaar was i.v.m. corona de uitdaging groter om het in goede banen te leiden. Echter weerhield dit ons niet er van om weer van start te gaan. Door een goede mix van social media, inzet van spelers en vrijwilligers is het toch een groot succes geworden. Met ons allen is het weer gelukt om een mooie opbrengst voor de jeugd te realiseren: in totaal zijn er 3800 loten verkocht. S.V. Capelle wil zowel de lotenverkopers als deelnemers bedanken voor deze inzet / mooie prestatie.

Op vrijdag 27 november is de trekking geweest, welke live te volgen was op S.V. Capelle FB. De uitslag staat hieronder vermeld. De winnaars worden gefeliciteerd. Zij hebben hun prijzen inmiddels ontvangen. Verder is een attentie bezorgd bij de sponsor van de loterij “Hoveniersbedrijf Dennis Snijders”, die al jarenlang de loterij ondersteunt, waarvoor dank.

Klik hier voor meer informatie over S.V. Capelle
Klik hier voor meer artikelen over S.V. Capelle

In gesprek met Martin Oosterveer van Zuidland

VoetbalJournaal

-

30 november 2020

0

In gesprek met Martin Oosterveer van Zuidland

Martin Oosterveer is dit seizoen weer trainer in de buitenlucht. Hij mag in de frisse lucht bouwen bij de vrouwen van Zuidland.

“Lekker hoor, eindelijk weer écht bouwen aan een team”, zegt hij. De 32-jarige Rotterdammer had de afgelopen seizoenen het Zoetermeerse Mazzelstars onder zijn hoede. “In de zaal dus. We speelden op het één na hoogste niveau. Trainen deden we één keer in de twee weken. Daardoor was het lastig om te werken aan verbeterpunten.”

Bij Zuidland, geeft hij aan, is alles ‘top’ geregeld. Kleding bijvoorbeeld. “Ik weet niet hoeveel kledingstukken we als staf hebben. Aan alles is gedacht. Over die staf gesproken, die is heel uitgebreid met een assistent-trainer, een keeperstrainer en een hersteltrainer. Het is in de puntjes geregeld. Dat heb ik nergens zo meegemaakt.”

Met Oosterveer, die werkzaam als leerkracht op het Experience College in Rotterdam, heeft Zuidland een trainer binnengehaald met veel ervaring in het trainen van vrouwen. “Ik heb nooit anders gedaan”, zegt hij. “Bij Hoek van Holland ben ik min of meer per toeval bij de MO19 terechtgekomen. De manier waarop die meiden voetbal beleefden heeft mij gegrepen. Ik ben daarna assistent-trainer geweest van RCL in Leiderdorp. Voor Mazzelstars heb ik de vrouwen van SV Charlois gedaan. Die wilden vooral bier drinken.”

Dat hij nog steeds als vrouwentrainer werkt is bewust. “Ik denk dat vrouwen veel meer open staan voor aanwijzingen. Ze doen veel eerder iets dan mannen, die veel minder meegaand zijn. Vrouwen moet je ook overtuigen, maar als je ze eenmaal voor een idee hebt gewonnen, gaan ze er ook voor.”

In Zuidland staat al jaren een vrouwenbolwerk met vijf seniorenelftallen en diverse meisjesteams. “Organisatorisch een voorbeeld voor veel clubs”, zegt Oosterveer. “Het niveau waarop het eerste speelt past daar eigenlijk niet bij.”

Het is dan ook de bedoeling dat het eerste elftal ‘op termijn’ naar de tweede klasse promoveert. Promotie is dit seizoen volgens Oosterveer niet aan de orde. “Het afgelopen seizoen werd afgesloten op een degradatieplaats in de derde klasse. Het zou heel raar zijn als ik nu roep dat we voor promotie moeten gaan. Het doel is om dit seizoen een basis te leggen waarop we verder kunnen borduren. Mijn intentie is dan ook om hier langer te blijven.”

Aan die basis schort het nog wel eens, heeft Oosterveer geconstateerd. “Ik heb vorig seizoen een enkele wedstrijd gezien en wat mij opviel dat de voetbalopvatting niet altijd goed was. Er werd heel snel gekozen voor de lange bal naar voren. Ik wil dat er meer voetbal inkomt en dat we van achteruit de combinatie zoeken. Ik ben ervan overtuigd dat dat op termijn tot betere resultaten zal leiden.”

klik hier voor meer artikelen over Zuidland.
Klik hier voor meer informatie over Zuidland

In gesprek met Bert van der Vecht van VV Rozenburg

VoetbalJournaal

-

30 november 2020

0

In gesprek met Bert van der Vecht van VV Rozenburg

Hij hoort het vaak: “Vraag maar aan Bert, want die heeft tijd zat.” Sinds Bert van der Vecht van zijn welverdiende pensioen geniet, heeft hij er een nieuwe baan bij, als secretaris van VV Rozenburg. Hij ontfermt zich vooral wat anderen noemen ‘rotklusjes’. Zaken die moeten gebeuren, maar wél zorgvuldig.”

Die zorgvuldigheid kan je wel overlaten aan de geboren Eindhovenaar, die zich begin jaren negentig met zijn gezin settelde in Rozenburg, Hij heeft net een verzoek ingediend voor subsidie bij de gemeente voor overdekte fietsenstalling met zonnepanelen met oplaadpunt voor E-bikes en een bandenreparatieplek. “Het is een eenmalige subsidie van 7500 euro. Ik hoop dat we het krijgen.”

Innovatie is één van de onderwerpen uit de portefeuille van Van der Vecht (67). “We kijken steeds waar we onszelf kunnen verbeteren. We hebben al LED-verlichting. Zonnepanelen op het dak van de kantine werkt niet omdat er een boom voor schaduw zorgt. Dat is een prachtige oude eik, die moet blijven staan. We zijn voorzichtig aan het kijken of we elders op het complex ruimte kunnen maken voor een mini-weide voor zonnepanelen. Duurzaamheid is ook goed voor de portemonnee van de club.”

Van der Vecht is sinds vorig jaar secretaris, maar hij is al jaren betrokken bij Rozenburg. “Ik ben ooit begonnen als voetbalvader, Mijn twee jongens wilden voetballen, Ik werd trainer en leider van ze. Ik ben jarenlang met hun team meegegaan. Toen ze gestopt zijn, heb ik zeven, acht jaar de A1 getraind. Dat was een sportieve uitdaging, maar ook een uitdaging qua leeftijd en alles wat daar bij komt kijken. Als je eenmaal in de club zit, rol je ook in andere zaken.”

Van der Vecht kon zelf ook een aardig balletje trappen. “Ik was acht jaar toen ik mijn eerste proeftraining bij PSV had. Ze vonden me nog te jong, want in die tijd namen ze pas spelertjes aan vanaf tien jaar. Ik ben daarom gaan voetballen bij Veloc in de wijk waar ik woonde. Toen ik twaalf was, ben ik alsnog door PSV gevraagd. Via de D2 ben ik steeds wat hoger gekomen tot de A1. Door een blessure hield het daar op. Het was overigens maar de vraag geweest of ik echt de kans had gehad in de selectie, want PSV kocht in die jaren behoorlijk wat spelers.”

Met zo’n voetbalverleden zou je denken dat Van der Vecht zich ook bemoeit met de technische zaken bij Rozenburg. “Ik geef zeker mijn mening, maar anderen bemoeien zich daar meer mee. Ik stort mij op zaken als huishoudelijk reglement, het reglement voor waarden en normen en onlangs het coronaprotocol. Ik ben ook nog vertrouwenspersoon. Ik pluis graag dingen goed uit en heb regelmatig contact met de gemeente. Als club moet je zorgen dat je niet voor verrassingen komt te staan in de toekomst. Je moet nadenken hoe het complex straks gebruikt wordt. De ontwikkelingen gaan door. De voetbalclub van 1980 is een andere dan nu.”

klik hier voor meer artikelen over VV Rozenburg
Klik hier voor meer info over VV Rozenburg

In gesprek met Laurens Visser van VV Spirit

vv Spirit

-

30 november 2020

0

In gesprek met Laurens Visser van VV Spirit

Hij had zijn voetbalschoenen al ergens diep in een kast opgeborgen toen hij werd verleid om één keer per week mee te gaan trainen met de selectie van Spirit. Laurens Visser vond het echter zo leuk dat hij snel besloot zich definitief aan te sluiten bij de selectie van trainer Richard van Capellen. “Ik heb hier alleen maar plezier.”

Hij schaamt zich een beetje, want twee seizoenen daarvoor had Visser bij hoofdklasser Smitshoek zelfs een eigen afscheidswedstrijd gehad. Klaar met voetbal, klaar met het niveau en de verplichtingen. “Ik had er op het laatst geen plezier meer in. Dat kwam vooral door het gerace. Ik werk in Den Haag en woon in Krimpen aan den IJssel. Ik was ’s avonds welgeteld twintig minuten thuis om mijn eten naar binnen te werken, mijn vrouw gedag te zeggen en mijn zoon, die toen net was geboren, een knuffel te geven. En dat drie keer in de week.”

Daarbij kwam ook dat Visser de top van het amateurvoetbal wel gezien had. Het niveau waar hij naam maakte als snelle buitenspeler bij Capelle, Barendrecht en Smitshoek. “Toen ik stopte was ik net 30. Ik had er vrede mee.”

Maar dat het voetbal hem niet helemaal losliet was toen hij Richard van Capellen tegen het lijf liep. “Hij heeft me aangeboden om mee te komen trainen op donderdag. Hij kon wel een ervaren speler gebruiken bij de opleiding van de jonge spelers. Ik merkte al snel dat ik het heel leuk vond. De sfeer onderling was en is top. Heel anders dan ik gewend was bij bijvoorbeeld Smitshoek, waar soms jongens wat minder zin hadden te trainen. Het was ook een andere situatie. Alle spelers werden betaald en ik ook. Bij Spirit wordt geen cent betaald, maar de beleving is heel groot. Ik geniet echt van die jonge gasten. Ze geven zich tijdens de training voor de volle honderd procent en geven mij en de andere ervaren spelers de indruk dat ze ook willen luisteren naar ons. Stiekem vind ik dat te gek.”

Hij voelt zich onderdeel van een echte vereniging en doet lekker mee als er na afloop een biertje wordt gedronken. “Het is voor de eerste keer als voetballer dat ik moet betalen om te mogen voetballen”, zegt hij lachend over het feit dat hij net als alle andere leden van Spirit contributie moet betalen. “Mijn vrouw komt uit Ouderkerk, wellicht dat dat ook gescheeld dat ik op deze manier ben opgevangen.”

Het vorige seizoen mag wat Visser betreft vergeten woorden. Lange tijd stond hij met een blessure langs de kant, eenmaal fit kwam corona om de hoek kijken. “Ik zal misschien bij elkaar vijf wedstrijden hebben gespeeld, veel meer zullen het er niet geweest zijn.”

Hij is door de trainer in de punt van de aanval geposteerd, als aanspeelpunt. “ Ik ben het anker voorin zoals ze dat zo mooi noemen. Het rustpunt. Ik hou de bal vast om tijd te winnen voor aansluiting en zoek de combinatie met één van de snelle spelers.” Scoren doet hij voor zijn gevoel veel te weinig. “Ik kom ook te weinig in de zestien, moet ik zeggen. Dat heeft ook met onze speelwijze te maken. Veel voorzetten van de flanken zijn er niet.”

Het niveau van de tweede klasse is hem meegevallen. “In de hoofdklasse gaat het een tikkeltje sneller, maar ik ben aangenaam verrast. Ik kan geen minpunten opnoemen.”

Visser en zijn vrouw verwachten een tweede kindje. “Dat zal een stuk drukker worden, maar ik wil wel graag blijven voetballen. Spirit heeft mij het plezier in het spelletje teruggegeven.”

klik hier voor meer artikelen over vv Spirit.
Klik hier voor meer info over VV Spirit

Toekomst van FC Perkouw dient zich aan

fc Perkouw

-

30 november 2020

0

Jarmo Butter, Matthijs Leusen, Jarco Boom en Arno Verbree zijn allemaal nog tiener, maar al in beeld bij Perkouw 1. “Over een paar jaar hebben we allemaal een basisplaats in het ”eerste elftal.”

De achternaam van Jarmo Butter verraadt een ‘bekende’ voetbalvader. Pa Butter, voornaam Marcel, was jarenlang de spits van de hoofdmacht van de club uit Berkenwoude. “Ik hoor regelmatig verhalen van vroeger aan tafel”, zegt de 19-jarige scholier die de opleiding tot manager logistiek en transport volgt. “Natuurlijk zit daar ook wel eens advies bij. Hij was spits, ik ben spits.”

“Mijn vader was echt een aanspeelpunt, iemand die de bal goed kon vasthouden. Ik ben, denk ik, wat beter in de kleine ruimte. Ik kan ook aan de zijkanten voorin goed uit de voeten.”

Matthijs Leusen (19) heeft net als Butter nog geen vaste basisplaats. Hij mocht vorig jaar al regelmatig ruiken aan het grote werk. “Ik ben een verdedigend ingestelde speler. Als we daar een speler missen, kom ik in beeld. Het liefste speel ik in het centrum.”

De overstap van de jeugd naar het eerste elftal is groot, geeft hij aan. “Dat heeft ook te maken wat er van je wordt verlangd in het eerste. Bij de jeugd van Perkouw zijn ze fan van de lange bal, in het eerste verwachten ze dat er meer gevoetbald wordt van achteruit.”

Leussen, student bestuurskunde, geniet normaal gesproken ook van zijn studentenleven. In coronatijd is hij echter vooral in Berkenwoude. “Colleges gaan wel door, maar online. Het is te vergelijken met een streamingdienst. Als je iets wil zien, zoek je het op. Net Netflix.”

Jarco Boom is met zijn zeventien jaar de jongste van de vier talenten. Als keeper is zijn situatie wezenlijk anders. “Ik moet echt de beste zijn als keeper.” Voorlopig heeft hij Albert Vente voor zich in Perkouw 1. “We hebben drie keepers voor twee elftallen. Ik rouleer met de andere keeper van het tweede en zit ook vaak bij het eerste op de bank.” Hij was pas vijftien toen hij zijn debuut maakte in Perkouw 1. Dat was niet lang nadat hij in de jeugd was omgeturnd van speler tot keeper. “Ik kon best aardig voetballen, maar mijn team had geen keeper. Ik heb nog altijd profijt van het feit dat ik lang speler ben geweest. Meevoetballen is geen probleem.”

Arno Verbree (18) is de enige speler die een basisplaats heeft. “Over een paar jaar spelen we met zijn vieren in de basis, zeker weten.” Verbree was er jong bij, want op zijn vijftiende was hij al vaste speler van Perkouw 2. Daar werd hij klaargestoomd voor het grote werk. “In de jeugd ging het te gemakkelijk. Voor mijn ontwikkeling was het spelen in het tweede veel beter.”

In de eerste thuiswedstrijd dit seizoen tegen Meerkerk opereerde hij als rechtermiddenvelder. “Maar ik kan overal op het middenveld spelen. Ik leer ontzettend veel. Er zijn behoorlijk wat nieuwe spelers bijgekomen. Dat is goed voor de concurrentie. Met ervaren jongens als Ruben de Vries, Wouter Bonke, Mark van der Laan en Stef de Goede om mij heen, krijg ik alle gelegenheid om me verder te ontwikkelen.”

Klik hier voor meer artikelen over FC Perkouw
Klik hier voor meer info over FC Perkouw

In gesprek met jennifer Vreugdenhil van OVV’67

vv OVV 67

-

30 november 2020

0

In gesprek met jennifer Vreugdenhil van OVV’67

Ze keepte jarenlang bij ADO Den Haag en Valencia en speelde één interland voor de Oranje Leeuwinnen. Sinds dit seizoen is de 25-jarige Jennifer Vreugdenhil aanvalster. Niet meer bij een profclub, maar bij eersteklasser OVV’67 uit Oosteind. “Ik moet als spits flink aanpoten.”

Vorig seizoen speelde Jennifer Vreugdenhil nog tegen clubs als FC Barcelona en Atlético Madrid, maar tegenwoordig maakt de 25-jarige Oosterhoutse zich op voor potjes tegen RKSV Nuenen en Bekkerveld. Het contrast tussen haar vorige club Valencia en OVV’67 is gigantisch en dat geldt ook voor haar positie in het veld. De voormalige topkeepster staat in het elftal van Patrick van Biezen in de spits en ze moet duidelijk wennen aan haar nieuwe positie. “Het niveau in de eerste klasse is vrij hoog en ik moet echt aanpoten. Ik ben erg blij dat iedereen zo fanatiek is, want anders zou ik denk ik wel gek worden. Ik ben nog altijd bloedfanatiek.”

Valencia
Die eigenschap is niet vreemd voor iemand die tot en met vorig seizoen nog profkeepster was. Vreugdenhil stond jarenlang bij ADO Den Haag onder de lat en verdiende vervolgens een toptransfer naar Valencia. In de Spaanse sinaasappelstad beleefde ze geweldige jaren. “De club was super, het leven in de stad was heerlijk en ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. Sportief gezien ging het tot vorig seizoen ook goed. De beleving van het vrouwenvoetbal is geweldig in Spanje. Zo speelde ik derby’s tegen Levante voor dik 20.000 toeschouwers. Maar halverwege vorig seizoen was ik het plezier in het keepen helemaal kwijtgeraakt, met name door mijn trainster. Andere clubs toonden interesse in me, maar ik wilde graag terug naar Nederland. Ik besloot een punt te zetten achter mijn profloopbaan en heb nog geen moment spijt van die keuze.”

Nieuwe carrière
Vreugdenhil werd in Nederland assistent-coördinator in de logistiek, ging in Breda wonen en kwam via een voetbalvriendin bij OVV’67 terecht. Daar hadden ze al een keepster, zodat ze zich nu op haar nieuwe carrière als spits kan richten. “Onze doelvrouw doet het prima en ik vind het erg leuk om nu doelpunten te maken in plaats van te voorkomen. Op de training schiet ik de ballen er lekker in, maar in de wedstrijden wil het nog niet vlotten”, grinnikt ze. Vreugdenhil is enorm blij dat ze het plezier in het voetbal heeft teruggevonden. “OVV’67 is een hele leuke club en de meiden hebben me hier goed opgevangen. En misschien wel het allerbelangrijkste: mijn plezier in het voetbal is helemaal terug.”

Oranje Leeuwinnen
Vreugdenhil had als prof Sari van Veenendaal voor zich als doelvrouw, maar speelde wel ooit één interland voor de Oranje Leeuwinnen. In de Algarve Cup verdedigde ze het doel van het Nederlands elftal in het met 3-2 gewonnen duel tegen Denemarken op 2 maart 2018. Die ervaring pakken ze haar nooit meer af. “Het is een dag die ik nooit meer zal vergeten. Voor mijn gevoel heb ik alles uit mijn carrière gehaald.”

klik hier voor meer artikelen over OVV’67
Klik hier voor meer info over OVV’67