Home Blog Pagina 905

In gesprek met Sjoerd Marcusse van NVS

Nieuw-Vossemeer – Vrijwilligers heb je in allerlei gedaanten bij voetbalclubs. Maar het is niet vanzelfsprekend dat spelers die van ‘buitenaf’ naar een club komen, ook een vrijwilligersrol op zich nemen. Bij zondag vierdeklasser NVS hebben ze in de persoon van Sjoerd Marcusse wel zo iemand.

HappyPoint_desinfectie
“Niet dat het nu zo’n overweldigde rol is die overigens vervul bij NVS hoor. Maar ik vind het vooral erg leuk om te doen en op die manier de club onder de aandacht te brengen. Om zichtbaar te maken wat er gebeurt op en rondom de club”, aldus Marcusse, die vier seizoenen geleden neerstreek bij de zondag vierdeklasser na zijn overstap van RKSV Halsteren waar hij speelde in de zaterdag 1.

Marcusse houdt onder meer de social media-pagina van het eerste elftal up to date. “Eerst deed ik puur en alleen de instagrampagina, maar inmiddels is daar ook de facebookpagina bijgekomen. Het is vooral gewoon ook leuk om te doen en op die manier te laten zien wat er leeft en speelt binnen het team. En mensen vinden het ook leuk om te volgen dus geeft aan dat we wel in een bepaalde informatiebehoefte voorzien.”

Inmiddels is de 27-jarige Marcusse al goed ingeburgerd bij de club waar hij vier seizoenen geleden terechtkwam. “Ik was al eerder gevraagd door de toenmalige trainer Anton Verweij. Die kende ik vanuit Halsteren waar hij trainer was en ik speelde en de jeugd trainde. Maar ik had het naar mijn zin bij Halsteren en kende er iedereen. Dus ik zag niet de reden om de stap te maken naar NVS. Daar kwam later wel verandering in toen bij Halsteren het beleid werd gemaakt om de zaterdag 1 een flinke kwaliteitsimpuls te geven door spelers uit de regio aan te trekken en toe te werken naar een sportief hoger niveau. Voor mezelf zag ik de bui al hangen en wilde vooral lekker voetballen.”

Daar bovenop kwam nog dat hij destijds een fikse kruisbandblessure opliep en toen helemaal niet meer in aanmerking kwam voor speelminuten in het eerste zaterdagteam. “Ik ben ook wel zo realistisch om toe te geven, dat ik zelf voorzag dat ik me kwalitatief niet kon meten met jongens die voor dezelfde posities waren gehaald. Daarop heb ik contact opgenomen met Anton en ben bij NVS gaan meetrainen. Dat beviel zo goed, dat ik na mijn revalidatie nu de rest van het seizoen bij het tweede team heb gespeeld om ritme op te doen. Daarna ben ik bij het eerste aangesloten en daar voetbal ik nog steeds met heel erg veel voldoening en plezier.”

Behalve nu dan uiteraard. Want in tegenstelling tot veel clubs die in kleine groepjes doortrainen, daar is Sportpark De Danen afgegrendeld. “De voorzitter en het bestuur wilden niet dat er activiteiten plaats zouden vinden tijdens deze break. Mede ook om alle risico’s op besmettingen op de club te vermijden. Puur uit voorzorg dus. Dat is een keuze die als club is gemaakt en die moet je respecteren uiteraard. Daarom probeer ik nu om voor mezelf de conditie op peil te houden. Ik ga hardlopen, naar de sportschool en doe ook veel aan mountainbiken. Het is geen voetbal natuurlijk, maar je ben bezig en werkt aan je fitheid. En die gaan we nodig hebben ook, want we hebben als doelstelling dat we ons in deze klasse willen handhaven. Dat wordt een fiks karwei, maar we zullen er met z’n allen voor moeten zorgen om dat te gaan realiseren. Ik zou het liefst nu direct het veld weer opgaan, maar dat zal jammer genoeg nog wel even duren. Tot die tijd is het behelpen, al heb ik dan wel tijd om de socials wat bij te werken en aan te blijven vullen tussendoor.”

Klik hier voor meer informatie over NVS
Klik hier voor meer artikelen over NVS

In gesprek met Tom Pouw van HRC’14

Tom Pouw (20) is speler van het eerste elftal van HRC ’14. In principe is hij vaste rechtsback maar andere posities in de verdediging vind hij ook prima. Hij voetbalt al heel zijn hele leven bij HRC. Hij is op zijn vijfde begonnen bij de club en hij is nu bezig aan zijn vierde seizoen in het eerste. Op 16 jarige leeftijd maakte hij dus al zijn debuut in het eerste.

HappyPoint_desinfectie

Voor een kleine club speelde Tom in de jeugd op relatief hoog niveau. “Ik heb alle jeugdelftallen doorlopen en ik ben ik vanuit de B1 met een aantal andere spelers doorgestroomd naar de selectie. In de jeugd voetbalde ik, ondanks dat we maar een kleine club zijn, vrijwel altijd op tweede klasse niveau. Ik vind het nog steeds jammer dat wij als groep niet in de O-19 hebben kunnen spelen, aangezien dat door de meeste voetballers wel als de leukste en meest leerzaamste lichting wordt gezien. Echter was er de nood vanuit de club om een groot gedeelte van het team door te schuiven naar de senioren. Dat had natuurlijk ook wel zijn charmes om als 16, 17-jarige als een stel snotapen al in het eerste elftal te voetballen”.

Tom Speelt samen met zijn jongere broer in het eerste van de club, samen hebben ze voldoende ambities. “Ik zou graag een keer kampioen willen worden met een eerste elftal, wat hopelijk dit seizoen al kan gebeuren. Dit zou helemaal speciaal zijn, aangezien ik samen met mijn jongere broer Luuk in hetzelfde elftal voetbal. Verder wil ik zo hoog mogelijk voetballen. Ik zit goed op mijn plek bij HRC en wij hebben zeker de spelers om minimaal een stabiele vierde klasse team te worden. Tegen hoger spelende ploegen spelen wij zelf ook beter, omdat wij willen voetballen en het “hotse knots voetbal” niet ons spel is. Ik denk ook dat het voor de ontwikkeling van het team beter is om een klasse hoger te voetballen”.

HRC is ongeslagen de corona-stop in gegaan. “Het huidige seizoen is helaas stilgezet. Tot nu toe hebben we drie wedstrijden gespeeld waarvan we er nog geen verloren hebben en wel vijf punten hebben behaald. Grappig is dat net als afgelopen seizoen, na een overwinning op Hedel de competitie werd stopgezet. Ik denk dat we goed zijn begonnen aan de competitie. Na twee goede bekerwedstrijden met gelijken spelen tegen derdeklassers DSC en RKTVC hadden we dan ook goede vertrouwen in een mooi seizoen met als doelstelling promoveren of zelfs kampioen worden. Ondanks dat we een vrij jonge ploeg hebben, willen we allemaal graag een stap hogerop. Hopelijk kan op een of andere manier het seizoen dan ook nog hervat worden om dit te bereiken. Zo niet, dan moeten we ervoor zorgen dat we er volgend seizoen weer klaar voor zijn”.

Elke voetballer heeft zo zijn hoogte en dieptepunten in het voetbal, zo ook de voetballer van HRC. “Mijn hoogtepunt tot nu toe is toch wel dat ik in elk jeugdelftal, vanaf de mini’s tot aan de O17, kampioen ben geworden. Het leuke hiervan is dat mijn vader, Ed Pouw, altijd betrokken is bij die jeugdelftallen. In de lagere elftallen als trainer en in de hogere elftallen als leider of grensrechter. Dit kon thuis echter nog wel regelmatig zorgen voor discussies. Een van de dieptepunten die ik heb meegemaakt is het verliezen van de wedstrijd in de nacompetitie voor promotie naar de vierde klasse twee seizoenen geleden. Het verliezen van zo een wedstrijd voelt dan toch een beetje alsof je het hele seizoen voor niets gevoetbald heb. Maar het is een mooie ervaring om op die leeftijd en als jonge groep dit meegemaakt te hebben”.

Als echte verdediger is Tom zijn voorbeeld dan ook een mandekker. “Als ik dan toch een voorbeeldvoetballer zou moeten kiezen dan is het Matthijs de Ligt. De Ligt is een voorbeeld doordat hij op die jonge leeftijd al zo fysiek sterk is en verbaal aanwezig is in het veld. Naast dat is het ook een zeer goede voetballer met een sterk schot en een goede inspeelpass. Ik heb niet echt bijzondere of gekke rituelen voor de wedstrijd om optimaal te kunnen presteren. Het enige wat ik doe is altijd mijn rechter sok eerst aantrekken en dan mijn linker sok. En vervolgens eerst mijn rechterschoen en dan mijn linkerschoen. Als ik dan een keer per ongeluk mijn linker eerst aandoe, dan trek ik die ook weer uit en begin ik opnieuw”.

Voetbal en alles eromheen is heel belangrijks in het leven van Tom, al sinds kleins af aan. “Ik ben niet echt lovend over één bepaald persoon binnen de club. Ik heb vooral veel respect voor de vele vrijwilligers die er altijd weer zijn. Of het nu gaat om kantinepersoneel, bestuur en commissieleden, de bouwploeg en op dit moment de mensen die bezig zijn met het realiseren van het nieuwe sportcomplex, zonder deze mensen zou de club het niet redden. Voetbal is voor mij belangrijk omdat het er sinds jongs af aan al met de paplepel is ingegoten. Mijn vader heeft altijd gevoetbald en vroeger als kind voetbalde ik graag buiten met vrienden. Voetbal staat voor mij ook voor gezelligheid. In de jeugd voetbalde ik altijd samen in een team met mijn vrienden, wat het nog leuker maakt”.

Voor meer informatie over HRC ’14 klik hier

Hoe blijf ik ik fit met Sander ten Hove van Z.V.V. Pelikaan

Sander ten Hove (23) is een centrale verdediger van Z.V.V. Pelikaan 2. Hij heeft vanaf zijn zesde al bij Pelikaan gespeeld. Toen hij naar de senioren ging heeft hij een vriendenteam opgezet, dit werd toen Pelikaan 5. Na één jaar vierde klasse te hebben gespeeld koos Sander ervoor om aan te sluiten bij het derde elftal van Pelikaan. Dat ging zo goed dat hij na een halfjaar mocht meetrainen met het tweede.

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020

Op de zaterdagen was het altijd gezellig bij de club, dat word nu uiteraard gemist. “Het is natuurlijk erg vervelend, maar ik begrijp de keuze van de overheid wel. Vooral op wedstrijddagen is het op het Pelidome gezellig druk. Toen er nog gevoetbald mocht worden, werden de kleedkamers en de douches bij Pelikaan al dicht gegooid in tegenstelling tot andere verenigingen in de buurt. Je zag toen dat er weinig tot geen besmettingen op Pelikaan waren. Dit terwijl er op de velden nog wel duels mochten worden uitgevochten. Daarom vind ik de huidige maatregelen op trainingsavonden wel wat streng. Het was ook onderzocht dat tijdens een voetbalwedstrijd op het handen schudden en corners na de besmettingskans hartstikke klein is. Dan lijkt het me dat we als we direct vanaf de parkeerplaats het veld op lopen en niet trainen op dode spelmomenten er een stuk meer mogelijk is dan nu. Desnoods houden we de groepjes van 4 aan, zodat wanneer er toch iemand besmet is, hij hoogstens met 3 anderen in contact is geweest. De trainers proberen gevarieerde oefeningen te bedenken, maar als verdediger mis ik toch wel de duels”.

Pelikaan 2 was uitstekend begonnen aan het seizoen. Voor Sander was het toch een vervelende seizoenstart. “Wij staan met Pelikaan 2 ongeslagen bovenaan in de reserve hoofdklasse en we zijn door in de beker. Dus beter kan eigenlijk niet. Zelf heb ik hier echter weinig aan bijgedragen. In de tweede oefenwedstrijd van de voorbereiding brak ik namelijk mijn sleutelbeen op twee plekken en verrekte ik mijn buitenband van mijn linkerknie. Het gevolg van mijn eigen tackle, waarbij de linksbuiten van Heerjansdam bovenop mij viel. Ik wist meteen hoe laat het was, want ik hoorde het kraken en mijn bot stak uit. Na een nachtje in het ziekenhuis werd ik de volgende morgen daarom meteen geopereerd. Vanwege het ijzeren plaatje dat nu in mijn schouder zit, verliep het herstel spoedig. Na vier weken mocht ik weer trainen en twee weken later mocht ik ook de duels weer aangaan. Zes weken na de operatie kon ik dus alweer wedstrijdritme opdoen bij het derde. Na twee keer 90 minuten te hebben gemaakt, kwam echter het besluit dat we moesten stoppen met voetballen”.

Het team krijgt af en toe hardloopopdrachten mee, maar het is eigenlijk wachten tot er weer volledig gevoetbald kan worden. “Tijdens de coronastop kregen we van de trainers wel wat hardloopopdrachten mee, maar voor de rest doe ik eigenlijk niks. In de zomerstop ben ik nog wel regelmatig op het voetbalveld te vinden met wat vrienden, maar om echt fit te worden hebben we de voorbereiding. Echt fit worden na de zomerstop is voor mij eigenlijk ook alleen weer even de conditie opbouwen, want het is niet zo dat ik vakantiekilo’s eraf moet zien te krijgen. Door middel van parcourtjes zijn wij vaak met de bal aan de slag. Met de nodige competitiviteit zorgt het halen van je bal nadat je geschoten hebt toch nog voor het nodige sprintjes. De trainers hadden ons dus aan het werk gezet met hardloopoefeningen. In de app Strava, werd alles van iedereen bijgehouden. Niet geheel onverwachts bleek Daan het loopwonder van de groep te zijn. Daarnaast hebben we nog Peter die zijn fysieke gesteldheid wilt overbrengen op de groep door middel van een krachtrondje aan het einde van de training”.

Van verdedigers verwacht je vaak dat hun grote voorbeeld ook een verdediger is. Maar voor Sander is dit heel anders. “Mijn grote held is Thomas Müller. Een speler die het van zijn intelligentie moet hebben. Ondanks dat het er niet altijd verfraaid uitziet, weet hij door zijn inzet erg belangrijk te zijn voor het team. Daarnaast is het een echte teamspeler die nu na zijn transformatie van goalgetter naar assisten koning weer één van de belangrijkste spelers van Bayern München is. En waar een teamgenoot als Leon Goretzka één bonk spier is geworden, weet hij met zijn normale postuur, zijn goals mee te pakken. Zijn positionering maar dan in verdedigend opzicht is voor mij een voorbeeld”.

Voor Sander staat het eigenlijk wel vast dat de huidige competitie niet meer uitgespeeld gaat worden met Pelikaan. “Momenteel hebben we winterstop tot begin januari. Ik hoop dat we dan in ieder geval weer mogen partijen, maar ik zie het somber in. Ik denk dat het wachten is tot de vaccinaties. Mochten we eindelijk weer wedstrijden mogen spelen, dan ben ik benieuwd hoe de competitie verder gaat. Wij stonden bovenaan, maar dat we de competitie op een normale manier niet af kunnen maken staat eigenlijk al vast. Oplossingen als een competitie waarin we maar één keer tegen iedereen spelen of een halve competitie met alleen het linker rijtje worden al genoemd. Vooral het laatstgenoemde is voor ons een interessante optie, aangezien de onderlinge wedstrijden met de bovenste ploegen altijd erg spannend zijn. Zo zorgden wij vorig jaar voor de enige 4 verliespunten van koploper Sliedrecht door twee keer gelijk te spelen. Ook dit jaar zijn zij, weliswaar met een wedstrijd minder, nog ongeslagen. Daarnaast zou het geweldig zijn om gewoon twee keer de derby tegen VVGZ te spelen. Een wedstrijd die er altijd toe doet”.

Meer informatie over ZVV Pelikaan? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over ZVV Pelikaan.

In gesprek met Fop Gouman van VVGZ

Voetbal bepaalt voor een deel het levensritme van de trainer. Fop Gouman, trainer van tweedeklasser VVGZ, legt uit: ,,Het gezin komt natuurlijk op plaats één, dan volgt het werk, maar dan komt toch al snel het voetbal.”

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020
ZWIJNDRECHT – Gouman is trainer in het amateurvoetbal en steekt daar veel tijd in. Op zaterdag is het voetbal opeens geen bijzaak maar hoofdzaak. ,,Ik probeer alles zo goed mogelijk te plannen en mijn aandacht te verdelen.” Voor hem was al op jonge leeftijd duidelijk dat hij na zijn actieve voetballoopbaan in het trainersvak terecht zou komen. Ooit begonnen als speler bij Good Luck in Raamsdonksveer, behaalde hij tijdens zijn opleiding bij het Cios in Maastricht, al op jonge leeftijd de nodige trainerspapieren. Voetballen kon hij, want tijdens zijn opleiding in Zuid-Limburg wist hij zich bij MVV zo af en toe een plaats in de hoofdmacht te verwerven. Daarna stapte hij de grens over naar het Belgische Maaseik om vervolgens voor Achilles Veen, Roda Boys/Bommelerwaard en ASWH uit te komen.

In zijn woonplaats Hendrik-Ido-Ambacht pakte hij ook het trainersvak op, bij ASWH 2. Op sportpark Schildman was hij nog even interim-hoofdtrainer nadat Wim Leushuis moest vertrekken en Gouman het seizoen 2010-2011 afmaakte. Zijn naam was gevestigd. Daarna ging hij aan de slag bij Alblasserdam, Heerjansdam, Binnenmaas en nu dus voor het tweede seizoen op sportpark De Noord bij VVGZ.

,,Het trainersvak is niet te vergelijken met de periode dat je als voetballer actief bent. Dan pak je je tas in en gaat naar het voetbalveld waar alles voor je is geregeld. Als trainer kun je aan de bak. Je bereidt de trainingen voor en hebt met je spelers en de staf van het eerste en tweede elftal te maken. VVGZ is een hechte club, want spelers van het eerste en tweede elftal gaan ook bij elkaar kijken. Dat geldt ook voor de trainersstaf. En dan is er nog het nauwe contact met de afdeling technische zaken.” VVGZ wordt terecht een echte familievereniging genoemd. ,,Dat ervaar ik elke week. Bij deze club is elk lid even belangrijk. Alles wat binnen ons vermogen ligt moeten wij al onze leden aanbieden.”

Talenten
,,Een zorg is wel de kwaliteit van het kunstgrasveld. Hier en daar ligt het een beetje los. Het wordt bijna gevaarlijk om daarop te trainen of te voetballen. Het is net een lappendeken. Na twaalf jaar mag daar wel een keer wat aan gebeuren.” Gouman werkt nauw samen met zijn assistent Coen Scheurwater, die ook verantwoordelijk is voor het team onder 23 jaar. ,,Dat houdt de lijntjes kort, want ook met de trainer van JO19-1, Hennie Smaal, is veel overleg. Voor wat de doorstroming bij VVGZ betreft, ontgaat ons niets.”

Bij VVGZ zijn al een aantal talenten vervroegd doorgekomen naar het eerste elftal dat overigens voor tachtig procent uit spelers met ‘Vogels-bloed’ bestaat. Natuurlijk wil VVGZ terug naar de eerste klasse. In zijn eerste jaar zag het er in de winterstop goed uit. VVGZ was koploper, maar kwam vervolgens even in een dipje terecht en eindigde in het door corona afgebroken seizoen als vijfde. ,,Nu wij in West II zijn ingedeeld is de weerstand groter. Wij verloren terecht van CWO en DCV en staan na vier duels op plaats zeven. Wij kunnen aan de bak en dat voelen mijn spelers natuurlijk ook.” Nu voor de tweede keer binnen acht maanden het voetbal helemaal plat ligt, moet Gouman zijn spelers opnieuw in beweging houden. ,,Het is lastig, hoor. Na die vorige voetballoze periode kreeg ik na de herstart voor het eerst met blessures van spelers te maken. Nog nooit meegemaakt, want ik train heel gedoseerd. Eerst dacht ik dat het misschien aan mij lag, maar ik hoor het ook van collega-trainers. Overal is sprake van veel meer spierblessures.”

Sociaal
Fop Gouman houdt zijn team tot half december volgens de geldende richtlijnen in beweging en geeft ze daarna even rust. Bij VVGZ wordt wel gezorgd voor variatie. ,,Soms gaat een groep naar de sportschool om daar een programma te draaien, een andere groep gaat een avond padel spelen. Het sociale aspect speelt bij een vereniging als VVGZ een grote rol.”

Komt er bij VVGZ voor Gouman een derde seizoen? ,,Dit is een mooie club waar ik best nog wel even door kan. De club zal ook haar wensen hebben. Je weet in het voetbal nooit hoe het verder gaat en zeker niet in deze voor iedereen lastige periode”, besluit Gouman.

Klik hier voor meer informatie over VVGZ
klik hier voor meer artikelen over VVGZ

N.I.V.O Sparta, Club van de Week: Bart Tinus

Het is vandaag vrijdag en dus de laatste dag voor N.I.V.O Sparta als Club van de Week. Om deze week goed af te sluiten spreken we met de keeperstrainer van het eerste van N.I.V.O Sparta, Bart Tinus (35). Naast dat Bart keeperstrainer is, is hij eigenaar van Tinus Keeper Development en is hij Country manager bij KEEPERsport Nederland en België.

HappyPoint_desinfectie
Op vijfjarige leeftijd is Bart begonnen met voetballen bij OSC’45. Daarnaast heeft hij nog gekeept bij OJC Rosmalen, FC Den Bosch, Spakenburg, Una en JVC Cuijk. Vorig jaar is hij begonnen met zijn eigen keeperschool en dit is zijn eerste seizoen als keeperstrainer.

Bart komt uit ’s-Hertogenbosch en is via Bert Ruijsch bij N.I.V.O Sparta terechtgekomen. ‘’Meerdere bekende (ex spelers) van mij vertelde positieve verhalen over N.I.V.O Sparta. Bert Ruijsch ken ik persoonlijk al een aantal jaren en sprak ik geregeld toen ik zelf nog keeper was. Toen er een plekje vrij kwam en Bert van mijn ambities hoorde was het snel geregeld. Ik ben dan ook heel blij met deze kans.’’

Het is pas het eerste seizoen van Bart bij N.I.V.O Sparta, maar toch voelt hij zich al thuis. ‘’In de korte tijd die ik nu werkzaam ben bij N.I.V.O Sparta wordt bevestigd wat ik al dacht en hoopte. Het is een warme gezellige club met een gezonde ambitie. We proberen met zoveel mogelijk spelers uit de regio op een zo hoog mogelijk niveau te spelen. De accommodatie is geweldig en er zijn alle faciliteiten aanwezig om te presteren. Ik voel me prima thuis en kan hier zelf nog mooie stappen gaan maken de komende jaren.’’

De club wil we zo hoog mogelijk spelen, maar wel met zoveel mogelijk spelers uit de regio. ‘’We doen dan ook geen gekke financiële dingen en we zijn een gezonde vereniging. Door de huidige situatie zal het financieel overal lastiger worden en dat gaat er weer voor zorgen dat een club gekozen gaat worden op de sfeer, de accommodatie, het niveau, de visie en de professionele benadering. Verder focus ik me natuurlijk op de keepers en ik ben blij dat ik kan werken met jonge getalenteerde keepers, die nog mooie stappen kunnen gaan maken en waar nog veel rek inzit.’’

Ondanks de lastige situatie, geeft Bart ons toch een blik op komend seizoen. ‘’We waren goed begonnen en hebben een jonge gretige groep fitte spelers die beter willen worden. Ik ben er dan ook van overtuigd dat er nog veel rek in deze groep zit. We kijken er naar uit om weer te mogen beginnen.’’

Tot slot geeft Bart nog een blik op de toekomst. ‘’De complete technische staf zal na dit seizoen nog twee jaar aanblijven en dat is een mooi teken mijn inziens. Continuïteit voor de langere termijn en samen bouwen aan iets moois. Voor de spelers geldt hetzelfde. Natuurlijk wordt er altijd gekeken waar je je kunt versterken (heel begrijpelijk op dit niveau). Echter zoals aangegeven is het een jonge goede groep waar nog veel meer uit te halen valt de komende jaren. We gaan de toekomst met veel vertrouwen tegemoet en moeten gewoon hard werken en constant openstaan voor verbeteringen.

Klik hier voor meer informatie over N.I.V.O Sparta
Klik hier voor meer artikelen over N.I.V.O Sparta

In gesprek met David de Ruiter van SC Monster

David de Ruiter zit er bovenop als hoofdtrainer van de onderbouw van Sportclub Monster. De nauwgezette aanpak is volgens hem nodig om de basisskills van de spelertjes te verbeteren. “Ik wil een stap zetten.”

HappyPoint_desinfectie

“Ik heb helemaal mijn passie gevonden”, zegt De Ruiter (24). Sinds kort werkt hij fulltime als gymdocent op twee basisscholen. Heerlijk, vindt hij het. “Toen ik aan de Halo begon, zeiden veel mensen ‘waar begin je aan?’ Er is nauwelijks werk in te vinden. Ik heb doorgezet en nu vier jaar later is de bewegingsonderwijs dé toekomst. Er komt steeds meer aandacht voor. Gym hangt er niet meer bij, zoals dat vroeger deed, maar wordt als een echt vak benaderd. En terecht, je ziet het in deze tijd hoe belangrijk beweging is. Hoe eerder je daar kinderen mee opvoedt, hoe beter.”

Vanuit dat idee is het niet vreemd dat De Ruiter ook bij SC Monster de handschoen heeft opgepakt. “Ik ben trainer geweest van de JO13. Vorig jaar ben ik echter een tijdje op reis geweest. Toen ik terugkwam waren voor alle teams alle trainers al ingevuld. Daardoor kwam deze functie op mijn pad. Ik moet ook zeggen: dit is wel op mijn lijf geschreven.”

Omdat hij al een tijdje meeloopt bij Monster, waar hij zelf ook deel uitmaakt van de selectie, weet hij ook waar het beter moet. “Toen ik trainer was van de JO13-1 kreeg ik jongens over die nog veel basiselementen misten. In de onder dertien ga je naar het grote veld en als trainer aan de slag met tactiek. Dat kan echter pas als de basisskills er zijn. Daardoor moest ik vaak als trainer een stap terug zetten. Het betekent dat de opleiding in de onderbouw tekort schiet. Ik maak zelf de vergelijking met autorijden. Als je het schakelen niet onder de knie hebt, zal je nooit leren om goed te rijden.”

Met dat in het achterhoofd heeft De Ruiter een rode draad-plan voor alle teams in de onderbouw uitgerold. Hij bereidt elke training tot in de kleinste details voor, instrueert de trainers en is tijdens de trainingen prominent aanwezig om trainers bij te staan. “Ik geef ze tips of soms doe ik een training voor. Uiteraard begint het met de trainers. Daarom ben ik ook blij dat ik vijf jongens uit de selectie bereid heb gevonden om training te geven. Dat is het voordeel dat ik als speler in dezelfde kleedkamer zit: de lijntjes zijn kort en tegen mij zeggen ze eerder ja.”

 

Klik hier voor meer artikelen over SC Monster
Klik hier voor meer informatie over SC Monster

 

 

In gesprek met Jop Seepers van SV Heerewaarden

In de luwte van de reserve zesde klasse heeft SV Heerewaarden 1 een nieuwe start gemaakt. Onder leiding van de teruggekeerde trainer Marien van Tussenbroek weet het vriendenteam eindelijk weer wat winnen is. Dit tot grote vreugde van aanvaller Jop Seepers (19), die er lustig op los scoort.

HappyPoint_desinfectie

Het duel SV Heerewaarden – OJC Rosmalen op 27 september van dit jaar was in meerdere opzichten erg bijzonder. Het vlaggenschip van Marien van Tussenbroek speelde weliswaar tegen het 11de van de bezoekers uit Rosmalen, maar de uitslag van 13-4 mocht er zijn. Jop Seepers, die voor het eerst in zijn leven zeven goals maakte in één wedstrijd, beleefde veel plezier aan het duel. “Twee seizoenen geleden verloren we zelf regelmatig met 11-0 of 1-8. Dat waren allemaal nare middagen en het was fijn om zelf een keer een team te vernederen”, zegt hij grinnikend.

Vriendenelftal
In het seizoen 2018/2019 verloor SV Heerewaarden alle wedstrijden in de vijfde klasse, waarin het meer dan 150 tegentreffers incasseerde. Het piepjonge elftal kreeg elke week nauwelijks elf spelers op de been en was kanonnenvoer voor alle tegenstanders. Vorig jaar nam SV Heerewaarden daarom een logisch besluit. De club maakte een doorstart in de reserve zesde klasse. “Die keuze leverde ons vorig seizoen echter niet direct veel punten op”, zo blikt Seepers terug. “Het team was nog altijd onervaren en niet goed op elkaar ingespeeld. Met de sfeer was gelukkig niks mis. We spelen nu op zondagochtend en hebben altijd de grootste lol als sommige jongens lijkbleek met een kater aankomen op de club. Ons eerste elftal is een echt vriendenelftal.”

Goede start
Dit seizoen is de dorpsclub wél goed gestart. Het elftal is volgens Seepers beter op elkaar ingespeeld. Daarnaast is het volgens hem erg belangrijk dat clubman Marien van Tussenbroek wederom voor de groep staat. “Hij is een goede vent, die erg belangrijk voor ons is. We trainen fanatiek en hebben elke week weer voldoende spelers, het plezier is helemaal terug.” Voetballend moet het elftal nog wel wat stappen zetten volgens de aanvaller, maar qua fitheid moet SV Heerewaarden naar zijn mening tegenstanders als Wilhelmina 7 en Hedel 4 de baas kunnen zijn. “Als iedereen geconcentreerd voetbalt, kunnen we meedoen om de titel.”

Belangrijke rol
SV Heerewaarden is een erg kleine club waar iedereen elkaar kent. De voetbalclub heeft een belangrijke rol in het dorp, zo stelt Seepers. “Ons complex is een echte ontmoetingsplaats en dat zie je ook terug in het aantal trouwe fans dat onze wedstrijden bezoekt.” Seepers omschrijft zichzelf als een fanatieke spits met een hard schot, die een neusje voor het doel heeft. “Volgens mijn trainer sta ik vaak op de juiste plek opgesteld als aanvaller. Ik ga mijn best doen om hem en mijn team blij te maken met veel goals. En wie weet keren we als SV Heerewaarden snel weer terug in de standaard vijfde klasse. Dat is uiteindelijk wel het doel.”

Klik hier voor meer artikelen over SV Heerewaarden.
Klik hier voor meer informatie over SV Heerewaarden.

 

 

In gesprek met Jelmer Toonen van VV Hedel

Hij speelde onlangs zijn 200ste officiële duel voor de club en is bezig aan zijn negende seizoen in de hoofdmacht van de groen-zwarten. Jelmer Toonen (26) is op zijn plek bij VV Hedel en zijn ambitie met de club is helder: zo snel mogelijk terugkeren naar de vierde klasse, het liefst als kampioen.

HappyPoint_desinfectie

Op 10 juni 2018 beleefde Jelmer Toonen het mooiste moment uit zijn inmiddels behoorlijk lange voetballoopbaan in het shirt van VV Hedel. De dorpsclub promoveerde destijds ten koste van RKVV Berkdijk naar de vierde klasse en de aanvaller kan zich die dag nog goed voor de geest halen. “We reisden met een spelers- én supportersbus naar het uitduel, werden gemotiveerd met fakkels en vuurwerk en natuurlijk klaarden we de klus”, herinnert de aanvaller zich. “Helaas werden we het seizoen erop laatste en waren we terug bij af. Vorig jaar lagen we op koers voor een periodetitel, maar door de coronamaatregelen konden we nacompetitie helaas vergeten.”

Nieuwe kans
Dit seizoen moet VV Hedel als het aan Toonen ligt een nieuwe kans grijpen om zich te plaatsen voor de nacompetitie. Volgens hem zou de formatie van Wilco van Houtum niet misstaan in de vierde klasse. “Op voetballend gebied kunnen we mee op dat niveau, maar we moeten natuurlijk wel eerst promoveren. De vijfde klasse is echter best pittig door het fysieke beukvoetbal dat veel tegenstanders spelen. Daar moet je als ploeg slim mee omgaan. Gelukkig ben ik nog nooit zwaar geblesseerd geraakt, maar als aanvaller incasseer ik wel regelmatig een schop. Ik ben als links- of rechtsbuiten bijna altijd sneller dan mijn directe tegenstander.”

Ervaren en talentvolle mix
Volgens Toonen bestaat het vlaggenschip uit een mix van ervaring en talent. Patrick Janse is als eind dertiger de oudste speler en er lopen ook wat talenten rond in de formatie van Van Houtum. “Vroeger moest ik regelmatig een leeftijdscategorie overslaan omdat er geen elftal was voor die lichting”, weet Toonen nog. “Hedel heeft nu geen JO19-1, maar verder zijn er teams in alle leeftijdscategorieën. Er wordt veel gebouwd in het dorp, de club is groeiende en het niveau van de jeugdteams stijgt ook. Hopelijk kan ons vlaggenschip hier op de lange termijn van profiteren.”

Indrukwekkende statistieken
De spelersstatistieken bij VV Hedel worden keurig bijgehouden en zodoende werd Toonen begin dit seizoen gehuldigd voor zijn 200ste duel in het vlaggenschip. In al die wedstrijden vond de snelle aanvaller in totaal 71 keer het net. “Ik ben trots op deze cijfers, mijn doelpuntengemiddelde is niet slecht”, zegt hij grinnikend. “Ik geniet van elke wedstrijd in het eerste, voel me thuis bij onze mooie club en blijf na de wedstrijd altijd graag wat drinken met onze gezellige selectie. Maar zowel mijn persoonlijke- als teamprestaties kunnen altijd beter. Idealiter loop ik één op één qua goals. Bovendien wil ik graag eens kampioen worden, dat is me voor het laatst in de F1 gelukt.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Hedel.
Klik hier voor meer informatie over VV Hedel.

In gesprek met Jeroen Goossens van ODIO Dames

OSSENDRECHT – Zijn vrouw begon met voetballen bij de ODIO dames en zodoende ging Jeroen Goossens geregeld een kijkje nemen. Hij ging toenmalig trainer Roel Huismans ondersteunen en nam toen die stopte het trainersstokje over. Inmiddels is hij bezig aan zijn vierde seizoen en geniet nog wekelijks van de progressie die wordt geboekt.

HappyPoint_desinfectie
“Het is mooi om te zien, dat de dames nu echt proberen te voetballen. In het begin hebben we daar heel veel in moeten investeren, maar nu zie ik steeds vaker dingen terug in wedstrijden waarop we hebben getraind en dat is natuurlijk wel leuk. We proberen op te bouwen vanaf achteruit en met goed positiespel te spelen. Dat gaat zeker nog niet altijd goed en kost ons soms wel eens punten, maar als ze er dan alles aan hebben gedaan dan ben ik tevreden.”

De oud-speler van ODIO heeft nog geen seconde spijt gehad van zijn beslissing om ooit de toenmalige trainer zijn assistentie aan te bieden. “Je weet hoe dat gaat he. Je gaat eens kijken, gaat nog eens kijken en van het een komt het ander. Maar het is vooral enorm leuk om te doen. Als ik zie hoe die meiden met elkaar omgaan en hoe ze na de eerste coronabreak continue zijn blijven doortrainen, dat zegt voor mij heel veel. Sinds juni hebben we continue getraind met elkaar totdat enkele weken geleden het voetbal opnieuw werd stilgelegd. Jammer wel, want we gingen elke week en wedstrijd weer stapjes vooruit.”

Nu moeten trainer en speelsters even pas op de plaats maken, want op dit moment wordt er helemaal niet getraind. “Nee dat klopt. Dat was zo’n geregel en daar zagen we geen meerwaarde in. Geen kleine groepjes voor ons, maar de meiden houden zelf hun conditie nu op peil. Ze houden via de groepsapp elkaar scherp en als er iemand een rondje heeft gelopen dat zien we de berichten voorbij komen en zie ik dat anderen ook worden uitgedaagd. Mooi om te zien en mee te maken hoe dat gaat.”

“Ik ben een liefhebber van positiespelletjes en dat is met de nieuwe regels niet mogelijk. Dan wordt het alleen wat balletjes passen naar elkaar en wat loopvormen. Dat is even leuk, maar niet zaligmakend. Dus daarom doen we dat nu niet. De conditie moeten ze zelf doen, daar zijn ze volwassen genoeg voor en daar hebben we ook over gesproken. Want als we dat niet doen, dan is alles wat we de afgelopen tijd hebben opgebouwd misschien weer verlopen. En die progressie is nou juist iets waar we met elkaar hard voor hebben gewerkt en dat kwijtraken zou natuurlijk doodzonde zijn. Want we willen graag bovenin de middenmoot eindigen als we na de winter hopelijk weer mogen starten. Het zou een geweldige prestatie zijn als ons dat lukt, maar ik vind dat je altijd moet streven naar beter en dan moet je mooie doelen durven stellen.”

De dames spelen in de vijfde klasse en hadden vorig jaar toen het ook door corona werd stilgelegd enorm lastig. Vaak kon er een goed resultaat niet worden binnengesleept en stonden ze uiteindelijk niet boven de streep. “Het is nu voor ons zaak om dat nu niet nog eens mee te maken. En als ik zie hoe onze resultaten waren in het begin van de competitie en in de voorbereiding, dan ben ik wat dat betreft wel positief gestemd. En je voelt ook dat de meiden zelf er ook zo over denken. Ze willen heel graag en dat zie je terug op trainingen en wedstrijden. Alleen nu dus voorlopig even niet helaas.”

Klik hier voor meer informatie over ODIO
Klik hier voor meer artikelen over ODIO

 

 

In gesprek met Gert van Esterik van VV Teisterbanders

VV Teisterbanders wil na een aantal magere jaren structureel terugkeren in de top van de vierde klasse. Sinds dit seizoen zwaait Gert van Esterik de scepter op sportcomplex de Woerd en hij wil flinke stappen zetten met de club uit Kerk-Avezaath. “De puzzel moet in elkaar passen.”

Gert van Esterik moet zijn wenkbrauwen hebben gefronst toen de KNVB afgelopen zomer het bekerprogramma bekendmaakte. Zijn eerste officiële duel met VV Teisterbanders was tegen MEC’07, uitgerekend de club waar de oefenmeester de afgelopen acht seizoenen werkte. “We zitten natuurlijk bij ze ingedeeld in de competitie, maar deze hereniging was inderdaad véél sneller dan verwacht”, kijkt Van Esterik terug. “Het was leuk om bij te kletsen met al die bekenden, maar ik vond het zeker zo leuk dat mijn huidige ploeg goed speelde. We wonnen dat duel met 3-0.”

Warme vereniging
Met Van Esterik strikte VV Teisterbanders een ervaren trainer, die voor zijn lange periode bij MEC’07 actief was bij Candia’66. “Ik loop al even mee in het wereldje, maar het is toch altijd aftasten hoe je als hoofdtrainer klikt met een nieuwe spelersgroep. Gelukkig bevalt het me tot nu toe uitstekend bij VV Teisterbanders. Dit is een heel warme vereniging, je voelt je hier gelijk thuis. Mijn gesprekken met het bestuur verliepen soepel en met onze vernieuwde selectie zetten we stappen. We hebben veel nieuwe jongens en de puzzel moet nog in elkaar vallen. Maar we zijn redelijk aan het seizoen begonnen. Ik denk dat we minimaal in het linkerrijtje kunnen eindigen.”

Met een vernieuwde selectie wil VV Teisterbanders weer meedraaien in de top van de vierde klasse. In het seizoen 2014/2015 en het jaar 2015/2016 eindigden de blauw-witten nog als respectievelijk tweede en derde, maar daarna kwam de klad erin. Vorig jaar finishte de vereniging uit Kerk-Avezaath het afgebroken seizoen op plaats elf. “De club wil weer een rol van betekenis spelen op dit niveau en ik denk dat dit mogelijk is”, zegt Van Esterik. “Ons team bestaat uit een goede mix van ervaring en talent en de jongens zijn super gemotiveerd. We gaan ervoor.”

Gert van Maurik
Voor Van Esterik is het groepsgevoel binnen een team heilig. Dat is volgens hem de basis van succes. “Ik wil graag verzorgd voetbal spelen en tactische afspraken maken, maar dat kan alleen als er eenheid is binnen een elftal en eigenlijk binnen de hele selectie. Want ook ons tweede is een fijn team met talentvolle jongens.” Dat elftal wordt sinds dit seizoen gecoacht door Gert van Maurik, die niet geheel toevallig ook overkwam van MEC’07. “Daar ben ik heel erg blij mee”, aldus Van Esterik. “Gert is een goede trainer en wij kunnen met elkaar lezen en schrijven. Samen doen we er alles aan om de gehele selectie van VV Teisterbanders naar een hoger niveau te tillen.”

 

Klik hier voor meer artikelen over VV Teisterbanders.
Klik hier voor meer informatie over VV Teisterbanders.