De 1^e jaars JO-17 speler, en pupillenscheidsrechter, mag zich nu ook pupillentrainer noemen. De nu 15-jarige Bjorn Sala uit Molenlanden ( Bleskensgraaf ) speelt fluit en traint bij vv Sliedrecht. Waarschijnlijk is Bjorn nu de jongste pupillen trainer in de regio. Die tevens ook pupillen scheidsrechter is, en ook zelf nog graag voetbalt. Bjorn heeft namelijk via de KNVB en vv Sliedrecht zijn pupillen trainers diploma gehaald.

Als speler heeft hij toch al wat hoogte en diepte punten mogen beleven in de voetballerij. Zeker een hoogte punt in de reeds 7 jaar dat Bjorn nu voetbalt is gelijk het eerste halfjaar kampioen worden. Zeker het hoogte punt is het behalen van de district KNVB beker Het was het eerste jeugdteam bij die vereniging dat deze beker behaalde. Diepte punten waren er ook, op doelsaldo geen kampioen worden, je kampionswedstrijd verliezen, en natuurlijk het tot twee keer stil leggen van de competitie door corona.  Bjorn heeft naast vv Sliedrecht ook bij VVAC en de Alblas gespeelt, maar voelt zich bij vv Sliedrecht het meeste thuis. Een van de beste spelers vindt Bjorn de nu bij Barcelona spelende en tevens uit Molenlanden ( Arkel ) komende Frenkie de Jong. Het zal moeilijk worden deze eens te ontmoeten.

Als pupillen scheidrechter beleefde Bjorn , die nu bijna 65 wedstrijden heeft gefloten ook zeker een aantal hoogte punten. Een hoogte punt was de halve finale fluiten voor de KNVB district beker, die hij als speler zelf ook heeft gewonnen. Fluiten bij het door vv Sliedrecht georganiseerde Internationale Bagger Cup toernooi, met deelnemers uit Nederland, België en Duitsland. Daar mocht Bjorn een kwart finale fluiten. Ook een wedstrijdje fluiten van de MO 13 spelers vond hij een van de hoogtepunten, Twee jonge meiden teams met een jonge scheidsrechter. Hoe leuk is dat? Bjorn heeft zelf als favoriete scheidsrechters zijn naam genoot Bjorn Kuipers en de ook uit Molenlanden ( Ottoland ) komende Danny Makkelie. Beide scheidrechters hoopt Bjorn eens in het echt te mogen ontmoeten.

En nu pupillentrainer, zo kort trainer dan heb je eigenlijk geen hoogte punten of toch wel? Bjorn is er erg trots op dat hij als trainer is verbonden bij Football Skills Nederland ( FSN ) de voetbalschool van oud prof speler Raymond Zwildens. FSN gaf Bjorn de mogelijkheid om elke zondag op de locatie H.I. Ambacht mee te trainen met gediplomeerde trainers, zo leer je het in de praktijk. Ook is Bjorn trainer bij de jongste jeugd van vv Sliedrecht. De beste trainer vindt Bjorn, Erik ten Hag van AJAX. Die hij ook eens hoop te mogen ontmoeten.

Een op jonge leeftijd, een zeer sportieve jongen uit Molenlanden, dat meerdere grote namen in de voetballerij heeft voorgebracht.

Wat de toekomst brengt? Bjorn speelt nu bij vv Sliedrecht in een erg leuk team, met goede trainers. Daar wil hij eigenlijk wel in blijven, maar je weet nooit wat de toekomst brengt. Bjorn staat overal voor open.  Als pupillen scheidrechter wil Bjorn voorlopig nog de pupillen blijven fluiten. En als trainer, Bjorn traint nu de aller kleinste spelertjes bij vv Sliedrecht. Maar nu hij zijn certificaat heeft behaald, lijkt het hem ook erg leuk om mee te trainen bij een jeugd elftal bijvoorbeeld een JO 8 team , om zo onder aan de ladder te beginnen, de nog jonge spelers de basis aan te leren. Zo kan hij mee groeien met de spelers. Bjorn blijft lekker spelen, fluiten en trainen bij vv Sliedrecht, wat dat is de club die hem deze mogelijkheden heeft gegeven.

Vv Sliedrecht geeft jonge spelers de mogelijkheid zich verder te ontwikkelen, naast Bjorn zijn er nog meer jeugdige spelers die zich op andere vlakken inzetten. Als bijvoorbeeld keepers trainer, jeugdscheidsrechter en jeugd c.q. pupillentrainer. Dat de jeugd zich zo inzet voor de club, daar is de jeugdcommissie van vv Sliedrecht wat trots op.

Tekst en foto: Marco Sala

Klik hier voor meer informatie over Sliedrecht
Klik hier voor meer artikelen over Sliedrecht

Claudy Nzita is een 26 jarige voetballer van VV Alblasserdam. Hij is centrale verdediger en hij voetbalt al sinds zijn achtste bij de club. Hij heeft zijn debuut in het eerste al op 16 jarige leeftijd mogen maken. Nu speelt Claudy al tien jaar in de selectie van Alblasserdam. 

Wij vroegen Claudy om zich even kort voor te stellen. “Ik ben 26 jaar en woonachtig in Papendrecht. Ik woon daar samen met mijn vriendin Dewi en onze zoon Jaylano. Door de weeks herstel ik meubels bij klanten en daarnaast breng ik een hoop tijd door met mijn gezin, familie en vrienden. Ik ben op mijn achtste begonnen met voetballen bij Alblasserdam, hier kwam ik eerst in de E4 en al gauw mocht ik van daaruit door naar de E1. Na promotie naar de hoofdklasse in de A1, speelde ik eerst een seizoen bij het tweede waarna ik door mocht naar het eerste elftal. Sindsdien ben ik eigenlijk bijna altijd lid geweest van de selectie”.

Claudy heeft nog ambities in het voetbal, maar volgens moeten die wel reëel blijven. “Ik zou graag voor mezelf gewoon nog zo hoog mogelijk willen voetballen. Denk daarbij meer aan de eerste klasse of de hoofdklasse. Ik wil altijd het hoogst haalbare halen maar het moet wel reëel blijven. Ik hoop ook nog een keer kampioen te worden met een eerste elftal en dan het liefst met Alblasserdam”.

Hij had alle vertrouwen in het verloop van dit seizoen. Maar helaas heeft het corona virus daar nu een stokje voor gestoken. “Dit seizoen verloopt nog wat stroef in tegenstelling tot vorig seizoen, waarin we meededen om het kampioenschap. Met vijf punten uit vier wedstrijden staan we op plek zes of zeven. Ik denk persoonlijk dat het wel goed had gekomen met ons alleen heeft de corona er een stokje voor gestoken”.

Claudy heeft een aantal hoogte en dieptepunten meegemaakt bij Alblasserdam. “Eén van mijn favoriete hoogtepunten is toch wel de winst op Hardinxveld vorig seizoen. De manier waarop we er naar toe leefden was heel mooi. Hardinxveld was gedreven om punten mee te nemen, maar wij speelde veel sterker en dat is hun dus niet gelukt. Voor mij is dit ook een persoonlijk hoogtepunt omdat dat één van mijn beste wedstrijden is geweest. Wij pakte toen ook nog eens de periodetitel. De degradatie naar de tweede klasse vanuit de eerste klasse is mijn grootste dieptepunten. Het is toch zonde omdat we uiteindelijk ook vanuit de tweede klasse degradeerde naar de derde klasse waar we nu in spelen”.

Voetbal is belangrijk voor Claudy en hij vertelde ons waarom. “Ik doe wat ik leuk vind, en dat als sinds kleins af aan. Prestaties behalen met het team hoort daar ook bij. Ik word beter door de mogelijkheid om met vrienden te kunnen voetballen en elkaar zo uit te kunnen dagen om het uiterste te halen. Vaak kan je toch ook je ei kwijt en je hoofd even leeg maken tijdens het voetballen”.

Marieke Huijsman (20) speelt al sinds haar 12^e bij VV Papendrecht. De rechtsback heeft van de D-tjes tot de A-tjes gespeeld in de jeugd van Papendrecht. Op haar 19^e is ze in het eerste elftal terecht gekomen van de vrouwen. Zij kreeg een warm welkom van het elftal, waar ze nu ook met super veel plezier voetbalt en veel ervaring op doet van de andere speelsters.

Tijdens een onschuldige training ging het helemaal mis voor Marieke. “Een aantal weken geleden heb ik tijdens het voetballen mijn enkel gebroken. De breuk zag er gelukkig netjes uit, dus met een aantal weken gips zou het goed moeten helen. Ik kreeg eerst spalk gips en een week later loopgips. Ik zit nu zo een vier weken in het gips. Over een paar dagen mag ik gaan beginnen met steunen en lopen met dit loopgips. Net na de kerst ga ik weer terug naar het ziekenhuis om door middel van een röntgenfoto te kijken of het gips er al af mag”.

Op het moment zelf wist de voetbalster van Papendrecht al gelijk dat het mis was. “Sinds de corona voetbal stop had ik met een teamgenootje het plan om samen elke week een eigen training te doen. Dit hebben we een aantal keer samen gedaan, maar helaas ging het bij een van deze trainingen mis. Bij een oefening waarbij we met de bal opzij dribbelden, ben ik door een gekke beweging hard door mijn enkel gegaan. Het voelde meteen al verkeerd. Ik heb ook niet meer geprobeerd om er op te lopen omdat ik overduidelijk wist dat er iets mis wat. Het was nog wel een hele oefening om het veld te verlaten, aangezien er een hek omheen zat. Met de hulp van mijn vader ben ik toen over het hek heen getild en thuis gewacht tot er een plekje was in het ziekenhuis”.

Niet alleen fysiek, maar ook mentaal was het een behoorlijke klap. “Ik baalde in eerste instantie heel erg, met name omdat ik zo gemotiveerd was om mijn voetbalconditie in de corona voetbal stop op pijl te houden. Helaas bleek ik dus een echte pechvogel te zijn. Daarna ben ik wel wat positiever geworden, je mist in deze tijd eigenlijk ook geen wedstrijden, dus misschien scheelt dat ook weer een beetje. Van mijn team had ik ook een heel lief pakketje gekregen met lekkere dingetjes en een paar tijdschriften. Ook waren er heel veel lieve reacties in de groepsapp. Dit verzachtte de pijn ook weer. Ik kan thuis ook vrij weinig, maar daarin word ik heel goed geholpen, dus ik heb over het algemeen een vrij positieve mindset”.

Marieke werkt er hard aan om zo snel mogelijk weer te kunnen voetballen. “Ik wil zo snel mogelijk naar de fysio wanneer mijn gips er af is. Ik ben ook van plan om dit alvast in te plannen, ook al is het onduidelijk of het gips er zeker weten af mag na de kerst. Met goede oefeningen hoop ik weer een sterke enkel te krijgen om weer te kunnen knallen op het veld. Als we weer mogen voetballen wil ik hier natuurlijk wel weer bij zijn. Ik verwacht in het begin nog wel even te moeten wennen, maar ik hoop snel weer alles te kunnen doen. Als ik goed de oefeningen van de fysio bij zal houden en niet te snel te veel doe bij trainingen, moet dit vast allemaal lukken. Ik hoop dat wanneer we weer mogen voetballen van de overheid, om dan gelijk ook mee te kunnen doen”.

Klik hier voor meer informatie over VV Papendrecht
Klik hier voor meer artikelen over VV Papendrecht