Rob van Bommel vervult meerdere functies bij SV Buren
Rob van Bommel komt al jaren op het sportpark van SV Buren. Op één jaar VV Tricht na heeft het bestuurslid hier altijd gevoetbald. Naast zijn besturende functie was hij in het verleden ook jeugdtrainer. Hij combineert momenteel zijn besturende taken samen met het voetballen in het eerste elftal van SV Buren.
De 24-jarige zit sinds kort in het bestuur van zijn vereniging. Als bestuurslid jeugdvoetbal vertegenwoordigt hij de jeugdcommissie van SV Buren. ‘’Samen met de overige leden van de jeugdcommissie proberen wij ervoor te zorgen dat alle randzaken voor de leiders en trainers zo goed mogelijk zijn geregeld, zodat zij zich kunnen focussen op het plezier en het voetbal van onze jeugdelftallen.’’
Het is dan ook niet geheel verrassend dat Van Bommel een goede band heeft met de club. Na zo veel jaren op de club te hebben rondgelopen, kent Rob veel mensen binnen de vereniging. ‘’Ik heb met uitzondering van één seizoen altijd bij Buren gespeeld. Hierdoor zie ik dagelijks veel bekende gezichten. Zelf ben ik ook trainer en leider geweest van verschillende jeugdelftallen.’’ Hieruit blijkt wel dat Rob graag bij de jeugd is betrokken. ‘’Voor mij is de belangrijkste doelstelling dan ook dan de jeugd het plezier in het spelletje behoudt. Zonder jeugd is het voortbestaan van een club niet zeker.’’
Als bestuurslid zit je nooit stil en er is altijd wel een project gaande, zo ook bij Buren. ‘’Samen met de jeugdcommissie ben ik met name bezig met zaken rondom de jeugdelftallen. Een mooie ontwikkeling is dat de jeugdcommissie zich afgelopen jaar heeft uitgebreid in leden. Zo zijn ook vrijwilligers opgestaan om initiatief te nemen in het welpenvoetbal. Een zeer succesvol initiatief overigens, wat ontzettend belangrijk is voor onze vereniging.’’ Binnenkort staat ook het 75-jarige jubileum van de club op de agenda. ‘’Een aantal vrijwilligers zijn volop met deze voorbereidingen bezig. Wij willen deze mijlpaal uiteraard met elkaar gaan vieren.’’
Zo lang en sterk bij een club betrokken zijn, is niet het resultaat van veel negatieve ervaringen. Rob kan enkel lovende woorden uitspreken over SV Buren. ‘’Ik vind de gezelligheid op de club iets wat erg mooi is aan deze vereniging. Ik denk dat iedereen dat de afgelopen weken wel heeft kunnen zien. Wij hebben laten zien dat je met elkaar van het voetbal kan genieten, of dit nou met vrienden is of niet.’’
Klik hier voor meer artikelen over SV Buren.
Klik hier voor meer informatie over SV Buren.
In gesprek met Dave Leurs van VV Rockanje
Dave Leurs heeft veel ervaring opgedaan in zijn voetbalcarrière. De laatste man is bezig aan zijn vierde seizoen in de hoofdmacht van vv Rockanje waar hij met zijn ervaring een belangrijke rol binnen het elftal heeft opgeëist. We spraken met de verdediger over zijn carrièreverloop, zijn ambities, het huidige seizoen en de verwachtingen van aankomend seizoen.
Op zijn vijfde begon Dave bij SCO’63. “Waarna ik in de D-jeugd de overstap heb gemaakt naar Excelsior Rotterdam. Na een aantal mooie jaren ben ik teruggegaan naar SCO’63, waar ik als tweedejaars A-junior in de selectie van vv Hekelingen mocht spelen.” De laatste man mocht hier als 17-jarige zijn debuut maken in het eerste elftal. “Na twee jaar Hekelingen werd ik gevraagd door SC Botlek waar ik in totaal acht seizoenen uit ben gekomen voor het vlaggenschip.” Op dit moment is de centrale bezig aan zijn vierde seizoen bij vv Rockanje .
Inmiddels is de sterke verdediger al 31 jaar, dit heeft ook gevolgen voor zijn ambities. “Op sportief gebied worden de ambities eigenlijk steeds minder. Heb wel altijd het trainersvak heel erg leuk gevonden en in het verleden ook diverse jeugdteams getraind. Nu ik een gezin heb besteed ik liever tijd met m’n vrouw en dochters. Wie weet kijk ik er over een aantal jaar anders tegenaan, maar voor nu hoop ik dat m’n dochters een teamsport gaan beoefenen en wie weet kan ik daar wel mijn steentje aan bijdragen.”
Dit seizoen gaat nog niet zoals Rockanje van te voren had gehoopt. “Voor Rockanje begrippen ondermaats. We moeten onze draai nog vinden. Je merkt toch dat de gebroken seizoenen door corona er bij ons goed heeft ingehakt. We winnen te weinig duels en zijn te onrustig aan de bal. Hierdoor krijgen we redelijk veel kansen tegen terwijl we normaal een ploeg zijn die z’n duels wint, weinig kansen weggeeft en een voorsprong kan vasthouden.” Rockanje staat bekend om zijn discipline, wanneer dit erin komt heeft de ervaren kracht alle vertrouwen in een goede afloop. “Ik heb er alle vertrouwen dat we onze draai snel vinden, dan zijn we weer de vertrouwde stabiele ploeg die zoals altijd om de bovenste plekken speelt in de vierde klasse.”
Doordat Dave al een aantal jaar meegaat in de voetballerij, heeft hij te maken gehad met ups en downs. “Mijn hoogtepunt is het kampioenschap met SC Botlek in de derde klasse. We zaten in een sterke competitie met onder andere DBGC, Rhoon, Binnenmaas en Rijnmond Hoogvliet, maar werden toch met een voorsprong van 12 punten kampioen.” Bij Botlek maakte hij ook mindere momenten mee. “Na het kampioenschap met SC Botlek werden we het eerste seizoen in de tweede klasse netjes zesde en hadden we nog bijna een periode gepakt. Achteraf denk ik dat andere clubs geen rekening met ons hielden, wij niks te verliezen hadden en vrijuit konden spelen. Dit was het tweede seizoen wel anders waardoor we er via de nacompetitie weer uitvlogen.”
Binnen zijn rol met alle ervaring indien heeft de verdediger doelen voor zichzelf gesteld. “Bij Rockanje ben ik toch een beetje de papa van de groep. We hebben een hele jonge en getalenteerde groep waarbij ik m’n steentje bij wil dragen door onder andere een stukje persoonlijk begeleiding. Voor een speler is het toch vaak makkelijker om naar een teamgenoot te gaan in plaats van de trainer. Ik help ze graag om een betere voetballer te worden.” Daarnaast is de mandekker ervan overtuigd dat de teambuilding zijn vruchten afwerpt. “Dit doe je door betrokken te zijn met je medespelers en bijvoorbeeld na een training nog even met z’n allen in de kantine te zitten. Je ziet vaak dat een echt team veel meer punten pakt dan een team dat bestaat uit individuen, hoe getalenteerd ze vaak ook zijn.”
Er zijn twee personen binnen de club die de ervaren verdediger graag wilt uitlichten. “De eerste is Kitty die heel veel respect verdiend voor alles wat ze doet voor de club. Naast vele taken doet ze de kantine, wast ze onze wedstrijdkleren, komt ze kijken bij alle wedstrijden en fungeert ze ook als de stadionspeaker.” Daarnaast is Dave lovend over de trainer. “Dit doe ik niet voor een basisplek, haha. Maar de tweede persoon waar ik lovend over ben is onze hoofdtrainer Harry Rusken. Onze trainer is bij Rockanje gekomen in de tijd waarin de oude garde van Rockanje lager ging voetballen en de jongens die daar omheen zaten weggingen. Er moest dus een heel nieuw elftal gebouwd worden en ik denk dat hij dat zeer verdienstelijk gedaan heeft. Harry is een trainer die de groep perfect aanvoelt en ons zeker beter heeft laten voetballen!”
Klik hier voor meer info over Rockanje.
Claudy Nzita van VV SVW heeft zijn eigen kledinglijn
De 26-jarige verdediger uit Papendrecht is na een jarenlang avontuur bij VV Alblasserdam een nieuw avontuur aan gegaan bij VV SVW in Gorinchem. Niet alleen in het voetbal maakt hij stappen, maar ook daar buiten is hij druk bezig met ontwikkelen. Zijn eigen kledingmerk genaamd Nuageux wat in het frans ‘bewolkt’ betekent, is hopelijk een begin van iets moois.
Claudy begon op jonge leeftijd met voetballen. ‘’Ik was een jaar of acht toen ik begon bij VV Alblasserdam, hier begon ik in het elftal dat toen nog de E4 heette. De reden dat ik op voetbal wilde was vooral omdat ik graag aanvaller wilde worden. Dit veranderde al gauw toen ik van de trainers te horen kreeg, dat ik achterin moest blijven.”
“Zelfs op de trainingen mocht ik niet mee naar voren. Achteraf blijkt het toch goed te zijn geweest, want in de verdediging ging het me goed af en hierdoor speelde ik vervolgens het seizoen erop in de E1. In de E1 ging ik over naar de D3, waar we kampioen werden en na dit succesvolle jaar stroomde ik door naar de D1. Vanaf dit jaar heb ik eigenlijk alle eerste elftallen doorlopen tot en met de A1. Vanaf mijn laatste jaar in de junioren stroomde ik door naar het tweede waar ik na één seizoen gelijk door ging naar het eerste.’’
Claudy heeft ambities zat. ‘’Sinds dit seizoen voetbal ik voor VV SVW, mijn doel is om dit seizoen mezelf nog meer te ontwikkelen tot een betere centrale verdediger. Daarnaast wil ik promoveren naar de eerste klasse met SVW en heb er alle vertrouwen in dat dit ook mogelijk is. Het liefst zie ik dit ook gebeuren door gewoon kampioen te worden met het team wat we nu hebben staan.’’
Hoe gaat het dit seizoen? ‘’Tot nu toe gaan we goed, maar we zijn nog niet waar we willen zijn. Maar dit komt wel. We draaien op dit moment bovenaan mee en hebben op die manier eigenlijk nog alles zelf in de hand. De voorbereiding was het bij ons vooral nog heel veel zoeken, maar inmiddels gaat het al een stuk beter!’’
Wat is het hoogtepunt van Claudy binnen het voetbal? ‘’De A1 is voor mij wel een van de mooiste periodes in de jeugd. We draaiden een goed seizoen en behaalden nacompetitie voor promotie naar de hoofdklasse. Tijdens de nacompetitie speelden we eerst tegen VV Hardinxveld en later in de finale tegen TSC Gudok, hierin wonnen wij vlak voor tijd met 2-1. Ik kan me nog goed herinneren dat Danny Buijs de laatste paar minuten aangaf dat ik voorin moest gaan staan. De bal viel via een vrije trap voor ons zo in de voeten en ik dribbelde naar de achterlijn en legde de bal breed waar wij de winnende goal uit scoorde dit vergeet ik nooit meer.’’
Helaas horen dieptepunten er ook bij in het voetbal. ‘’Het twee keer degraderen met het eerste elftal vanuit de eerste klasse naar de tweede klasse en daarna naar de derde klasse zijn toch wel aardige dieptepunten voor mij binnen het voetbal.’’ Binnen het voetbal wil Claudy graag nog groeien. ‘’Voor mij is één van de doelen om vanuit de achterste linie toch meer een leider te worden en mezelf nog meer te ontwikkelen. Ik moet in bepaalde situaties soms wat slimmer zijn.’’
Naast het voetbal is Claudy ook druk. ‘’Ik vind het lekker om tijd door te brengen met mijn zoontje, familie en mijn vrienden. Van het niks doen komt het momenteel niet, omdat ik sinds kort een eigen kledinglijn heb. Hier ben ik naast mijn huidige baan ook erg druk mee bezig. Mijn website is ook sinds kort online, dus ben ik druk bezig met de bestellingen die worden gedaan te verwerken en ondertussen contact onderhouden met fabrikanten en het ontwerpen van kleding. Op dit moment is het assortiment nog niet heel ruim, maar ik kan wel alvast verklappen dat er een hoop moois aan zit te komen. Dus voor zij die eens een kijkje willen nemen, www.nuageux-store.com’’
Voetbal is een belangrijke uitlaatklep voor Claudy. ‘’Het gevoel dat je krijgt zodra je op het veld stapt is heerlijk. Of dit nou in competitieverband is of met vrienden staat daar helemaal los van. Daarbij is het ook nog is goed voor je lichaam. Voetbal is gewoon een onderdeel van mijn leven.’’
Als de verdediger een blik vooruit moet doen is hij positief. ‘’Ik zie ons dit seizoen best wel wat mooie resultaten halen. Het zal allemaal niet vanzelf gaan, daar moeten we met zijn alle hard voor werken en dat kunnen wij ook. We hebben een goed voetballende ploeg en veel jongens die elkaar scherp houden en beter willen maken. Als wij het goede voetballen erin houden en nog scherper voor de dag komen. Kunnen wij dit seizoen misschien wel op een mooie plek bovenaan aan de ranglijst afsluiten.’’
Bron foto: Den Uijl Fotografie
Voor meer artikelen over VV SVW klik hier.
Voor meer informatie over VV SVW klik hier.
Bij Stolwijk zijn de koffiebekertjes te sponsoren aldus Ronald van der Hoeven
“Trouw”, zegt Ronald van der Hoeven als hem wordt gevraagd naar de kenmerk van een sponsor van VV Stolwijk. In de periode van corona kon de club blijven bouwen op die loyaliteit.
“Nee hoor”, vervolgt de voorzitter van de sponsorcommisse, “ze zijn niet weggelopen. Dat had ik ook niet verwacht hoor. In een dorp sleep je elkaar door de moeilijke tijd heen.”
De steun van die sponsors was de afgelopen anderhalf jaar, waarin nauwelijks gevoetbald werd, erg belangrijk. Er stond door het wegvallen van inkomsten uit de kantine veel druk op de financiën. “Dan is het prettig dat een deel van je inkomsten er wel zijn. Naast de contributie zijn sponsorgelden daar een belangrijk onderdeel van.”
Van der Hoeven is zelf ook één van die trouwe sponsors. Ondanks drukke tijden – hij heeft een installatiebedrijf (‘de energiepompen zijn niet aan te slepen’ – maakt hij ruimte voor zijn club. “Dat doe ik niet alleen hoor”, corrigeert hij. “We hebben een grote groep commissieleden. Dat is ook nodig, want sponsorig is vaak maatwerk. Er gaat toch de nodige tijd zitten in het bezoeken van een sponsor.”
Stolwijk maakt onderscheid tussen bordsponsoring en zogenaamde ABC-sponsors. “Dat zijn bedrijven die een pakketje afnemen. Welk pakket dat is, hangt volledig af van de wensen van die sponsor. Het is maatwerk. De één wil een bord en een team sponsoren. De ander met naam op de koffiebekertjes.”
Koffiebekertjes? Van der Hoeven, lachend: “Ja, dat komt uit mijn eigen koker. Niet dat ik dat zelf bedacht heb, maar ik heb het een keer gezien bij een club in Rotterdam. Dat moeten we ook doen, heb ik gezegd. Je wilt niet weten hoeveel koffie er op een willekeurige zaterdag doorheen gaat, dus het is een goede manier om je bedrijf in de spotlight te zetten.”
De sponsorcommissie staat sowieso open voor creatieve geesten en ideëen. “We denken nu om de kleedkamerdeuren te laten sponsoren. Met dat idee lopen we al een tijdje. De architect van het nieuwe kleedkamergebouw was er geen fan van, maar het idee is nog niet uit ons hoofd verdwenen.”
Trouwe sponsors, daar heeft Stolwijk er heel veel van. “Onze hoofdsponsor, transportbedrijf Zijderlaan, staat al jaren op het shirt van het eerste.”
Eén keer per jaar organiseert de sponsorcommissie een activiteit voor de sponsors. “Dan bezoeken we samen een wedstrijd in het betaalde voetbal of doen een bier- of wijnproeverij. Door de beperkingen vanwege corona hebben we dat de afgelopen seizoenen niet kunnen doen, maar zodra het kan gaan we dat ook weer oppakken.”
Voor meer informatie over VV Stolwijk, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Stolwijk, klik hier.
Larissa Achterberg en SHO VR1 opzoek naar eerste punten
Larissa Achterberg voetbalt nog niet zo lang, maar heeft in twee jaar tijd flinke stappen weten te maken bij SHO. De 16-jarige is bezig aan haar eerste seizoen in de seniorenselectie. Helaas laten de punten voorlopig nog even op zich wachten. Dat weerhoudt de middenveldster er niet van om er dit seizoen het beste van te maken. Er zijn namelijk nog een hoop wedstrijden te spelen.
Twee jaar geleden begon ook voor Larissa het balletje te rollen, maar in eerste instantie wel bij NBSVV. ‘’In ben begonnen in de JO15 van NBSVV. Hier heb ik één jaartje gevoetbald, omdat het eerstvolgende team de JO19 was. Een vriendin van mij speelde al bij SHO in de MO17-2, dus na een paar keer meegetraind te hebben, besloot ik om daar te gaan voetballen.’’ Na één seizoen bij de meiden te hebben gespeeld, mocht Achterberg de stap maken naar de dames. ‘’Er was aan het einde van het seizoen een wedstrijd tussen de MO17-1 en MO19. Ik mocht met een paar andere meiden van mijn team meedoen en dat ging eigenlijk best goed. Na die wedstrijd werd aan mij gevraagd of ik naar de Vrouwen 1 wilde overstappen.’’
De dames van SHO zijn op het moment van spreken nog altijd puntloos. Ook afgelopen zaterdag werd helaas niet gewonnen. ‘’Het was een moeizame wedstrijd voor ons. Het gras was drassig, het regende en er vielen wat meiden geblesseerd uit. Na vijf minuten lag Laura Burgers namelijk op het natte gras, omdat haar enkel was dubbelgeklapt. Gelukkig kon zij later wel weer het veld opkomen. In de eerste helft was er nog niet zo veel aan de hand, want bij rust was het nog 0-0. Al snel in de tweede helft werd het jammer genoeg 1-0 voor Brielle. Toen gebeurde er iets vervelende met Cheyenne, onze keepster. Door een blessure aan haar rug moest zij even van het veld af, maar Lizette kon haar even vervangen. Niet heel veel later werd het 2-0, waardoor het een nóg lastigere opgave zou worden om te winnen. Wij kregen nog wel een aantal mogelijkheden aan het einde van de wedstrijd, maar het was allemaal net te gehaast en te slordig. Het werd nog bijna 3-0, maar Lizette wist de bal goed uit het doel te houden.’’
Komend weekend hoopt Larissa de eerste punten van het seizoen in de wacht te slepen. Hun tegenstander staat slechts drie punten boven hun, wat betekent dat er punten van een directe concurrent weggesnoept kunnen worden. ‘’Tegen GHVV’13 moeten wij echt winnen. Het is voor ons tijd om de rollen om te draaien, want wij hebben al een aantal wedstrijden op rij verloren. Wij gaan alles geven en gaan voor niks of niemand aan de kant.’’
De aanvallende middenveldster heeft korte- en lange termijn doelstellingen. ‘’Ik hoop er dit jaar een leuk seizoen van te maken met het team. De trainingen moeten wel serieus genomen, maar er moet ook zeker ruimte zijn voor gezelligheid. Daarnaast vind ik het belangrijk om een goede band te krijgen met alle meiden. Uiteindelijk is het wel leuk om ook nog een keer een klasse hoger te gaan spelen.’’ Naast deze teamdoelstellingen, heeft de relatief jonge vrouw ook persoonlijke ambities. ‘’Het zou fijn zijn als ik een steeds betere conditie weet op te bouwen en het spelletje ga leren begrijpen. De looplijnen moeten in de loop van tijd in mijn systeem komen.’’ Voor dit seizoen lijkt de kans op een plek boven in een beetje te hoog gegrepen, maar de hoop wordt nog niet opgegeven. ‘’Wij zullen denk ik niet mee strijden voor de bovenste plekken, maar wij gaan er alles aan doen om zo hoog mogelijk te eindigen.’’
Foto: Henny Ramstijn
Klik hier voor meer artikelen over SHO.
Meer informatie over SHO? Klik hier.
In gesprek met Ruben Hortensius van VV Kethel Spaland
Dit keer gaan wij in gesprek met Ruben Hortensius. Na alle jeugdelftallen te hebben doorlopen is de keeper uiteindelijk terecht gekomen in de selectie van Kethel Spaland. Momenteel is hij bezig aan zijn zesde seizoen in de hoofdmacht van de Schiedamse vereniging.
Hoe is het spelletje begonnen voor de keeper? “Ik ben vanaf mijn zesde al lid bij VVK’68. Toen VVK’68 fuseerde tot Kethel Spaland ben ik daar blijven keepen.” De doelverdediger doorliep alle jeugdelftallen tot aan de selectie, waar hij momenteel bezig is aan zijn zesde seizoen in de hoofdmacht. “Op 16-jarige leeftijd heb ik mijn debuut mogen maken, toen was ik nog tweedejaars B-junior.”
Persoonlijke doelen heeft de keeper niet voor zichzelf gesteld. “Ik ben niet echt een ambitieuze voetballer. Het lijkt me wel leuk om met Kethel Spaland nog een stapje te maken naar de tweede klasse. Onder voorwaarde dat de gezelligheid er niet minder op wordt natuurlijk! Verder heb niet echt doelen in het voetbal. Hoop gewoon nog een hele lang tijd met mijn vrienden te kunnen voetballen. Op persoonlijk vlak probeer ik gewoon elk jaar een beetje beter te keepen.”
Aan het begin was het even schakelen voor Kethel Spaland. “We hebben een nieuwe trainer Manuel Vissers en dat was in het begin wel heel erg wennen. Nu begint het een beetje te lopen en hebben we de eerste twee wedstrijden gewonnen. Ik denk dat we leuk kunnen meedraaien dit jaar. Als het blijft lopen zoals de eerste weken zit er misschien wel een periodetitel in!”
Elke keeper heeft zo zijn hoogte- en dieptepunten in het voetbal, uiteraard geldt dit dan ook voor Ruben. “Het kampioenschap in de derde klasse onder trainer Peter van Buren is voor mij een hoogtepunt. Na een lange blessure mocht ik de kampioenswedstrijd tegen Perkouw spelen!” Daarnaast waren er ook dieptepunten. “Ik heb niet heel veel dieptepunten maar als ik iets moet kiezen dan is het mijn knieblessure, waardoor ik een half jaar niet kon spelen.”
Daarnaast is de sluitpost lovend over verschillende personen binnen de organisatie van Kethel Spaland. “Henk van leeuwen, hij regelt werkelijk alles binnen onze vereniging.” Daarnaast heeft de keeper een teamgenoot als voorbeeld. “Yuri Nooteboom is mijn voorbeeld. Ik heb altijd al zo’n goede spits willen zijn en speelt net als ik al heel zijn leven bij Kethel Spaland.”
Meer informatie over vv Kethel Spaland? Klik hier.
Klik hier voor mer artikelen over vv Kethel Spaland.
Geen klusje te veel voor Goos en zijn team bij VV Nieuwerkerk
Hij wordt deze maand 81 jaar, maar ziet er uit als iemand die net met pensioen gaat. Goos Verkaik behoort bij VV Nieuwerkerk tot de ‘grote’ vier. Klussers welteverstaan, op doordeweekse dagen is hij niet weg te slaan op sportpark Dorrestein. “Er is altijd wel een klusje.”
Deze maandagmorgen is de tweeduizend leden tellende club volop in bedrijf. Joop Verwaal is bezig het hele complex te ontdoen van zwerfvuil, manusje-van-alles Ton Boonekamp stuurt een karretje met materiaal naar een nieuwe bestemming. Gerard Vis geeft in de kantine de vloer een boenbeurt.
Op het hoofdveld helpt Goos Verkaik zijn zwager Bob met het installeren van de reclameborden. Ze staan op een trappetje. “We krijgen gevarengeld hoor”, zegt Verkaik.
Als hij even later het trappetje af is, vertelt hij dat het gaat om reparatiewerkzaamheden. “De buizen waar de borden aan geïnstalleerd zijn, waren door de storm in het najaar helemaal verbogen. We hebben nieuwe buizen besteld en zelf beugels gemaakt. We zijn nu bezig om alles weer te installeren. Voor de eerste thuiswedstrijd van het eerste elftal begin oktober moet het allemaal klaar zijn.”
Verkaik moet het vandaag doen zonder zijn ‘maatje’ Cees Tuinenburg, die thuis is gebleven omdat hij zich niet lekker voelde. “Cees is onze schilder. Een vakman, Hij was vroeger ook van beroep schilder. Hij zegt wel eens dat we hem een ander klusje moet geven, maar puntje bij paaltje pakt hij de kwast en gaat aan de gang.”
Verkaik laat de klus zien waar Tuinenburg momenteel mee bezig is. De kozijnen van de kleedkamers hebben een nieuw likje en kleurtje verf gekregen en dat geldt ook voor de kozijnen van de bovenraampjes. “Zie je het?” vraagt Goos. “In rood en zwart. Eerst was het wit, maar het is echt opgeknapt.”
Verkaik kent het complex op zijn duimpje. Hij maakte de verhuizing van de ’s-Gravenweg naar sportpark Dorrestein mee. “Begin jaren zeventig was dat volgens mij. Het complex was toen nog niet zo groot als nu. Een deel van het huidige clubgebouw stond er en daar waren kleedkamers en kantine. We hadden drie velden en acht kleedkamers. Het was in die tijd zeer modern.”
Het complex telt nu zeven velden, het clubgebouw is uitgebreid en er is nieuwbouw gekomen langs het hoofdveld. In het verlengde van die nieuwbouw staat de tribune. Ook die hebben Goos en zijn kornuiten van de werkploeg onlangs een opknapbeurt gegeven. “We hebben alle stoeltjes vervangen. Het glaswerk ook en er hangen ook doeken. De stoeltjes hebben we twintig centimeter uit elkaar gezet. Het was erg krap.”
De oude stoeltjes staan op het terras tussen de nieuwbouw en de tribune te wachten op een nieuwe bestemming. “Het is de bedoeling dat ze op de verhoging komen bij veld zeven.”
Doordeweeks is hij er iedere dag, maar naar wedstrijden van Nieuwerkerk 1 gaat hij niet. “Het klinkt misschien vreemd, maar ik heb niet zo veel met voetbal. Mijn oudste zoon voetbalt in de 35-plus en toen mijn kleinzoon speelde, ging ik nog wel eens kijken. Dat klussen doe ik al jaren. In 2000 ben ik begonnen, maar toen Nieuwerkerk aan de Rijskade speelde, deed ik al klusjes op het complex. Ik vind het heerlijk om iets om handen te hebben.”
Voor meer artikelen over VV Nieuwerkerk, klik hier.
Voor meer informatie over VV Nieuwerkerk, klik hier.
We blikken terug op de carrière van Bram Kabelaar bij Rijnsburgse Boys
Bram die bij het meubilair behoorde van de selectieteams van Rijnsburgse Boys kijkt terug naar zijn carrière op de amateurvelden. Tegenwoordig voorziet hij de jongste generatie van training waar hij ontzettend veel plezier aan beleeft. We hebben het over hoogte en dieptepunten, zijn debuut en nog zoveel meer.
Bram was op jonge leeftijd al present in de A-selectie. ‘’Ik was 17/18 toen ik vanuit de A1 naar de A selectie ging, dat was toen ook het eerste jaar van Henk Wisman bij Rijnsburg. In totaal heb ik 18 jaar bij de selectie gezeten, maar het meeste speelde ik in het tweede elftal. Daar was eerst Dick Heemskerk mijn trainer en de jaren daarop Arie van Dijk.’’
Het voetbal zat er vroeg in bij Bram. ‘’Ik ben begonnen met voetbal toen ik vijf jaar oud was, altijd voorin gestaan om zoveel mogelijk doelpunten te maken. Ik pakte nog net niet de bal van mijn medespelers af om dan zelf te kunnen scoren, haha. In de selectie elftallen van de jeugd ging ik langzaam aan steeds een stapje naar achter. Eerst linksbuiten, toen links half en onder Rob de Ruiter in de A1 speelde ik op de linksback positie. Daar heb ik in de senioren ook altijd gespeeld met uitzonderingen daar gelaten.’’
Mijn competitiedebuut maakte ik onder Wim Schaap en in de beker onder Henk Wisman. ‘’ Ik zal 19 geweest zijn toen ik in de beker mijn eerste minuten mocht maken en in competitie verband was ik 21. Ik weet nog goed dat wij met het tweede uitspeelden bij VV Katwijk en Wim Schaap in de rust naar me toe kwam van jij gaat eruit, want je sluit aan bij het eerste vanmiddag. Het is misschien raar maar in eerste instantie vond ik dat helemaal niet leuk, want we stonden met 0-1 voor het ging heel lekker. Totdat ik besefte dat het eerste thuis speelde tegen Quik Boys en wat is er nou nog mooier om echt voor de allereerste keer bij het eerste te zitten en dat dan tegen Quik Boys. De uitslag was volgens mij 1-1, dit vergeet je nooit meer.’’
Wat maakte het tweede elftal zo uniek? ‘’In de periode van 2006 tot 2011 werden we vier keer kampioen en wonnen we één keer de beker. Daarbij werden we in die jaren ook één keer algemeen kampioen van Nederland dit was zeker uniek, omdat we dit werden met 95% alleen maar Rijnsburgse jongens. Dit was zeker een hoogtepunt uit mijn carrière.’’ Helaas horen de dieptepunten er ook bij in het voetbal. ‘’Ik kwam toen onder Wim Schaap bij het eerste elftal, raakte vervolgens geblesseerd en miste mijn kans bij het eerste.’’
De trainingen van het tweede elftal waren pittig en leuk. ‘’Op maandag hadden we vaak een uitlooptraining met wat positiespel of iets van lijn voetbal met afsluitend een partijspel, dit was meestal een klein uurtje. Op de dinsdag training deden we vaak de conditietraining en pass en trap vormen met afsluitend weer een partijspel. De donderdag training was vaak de leukste training, want dan gingen je echt wedstrijd gericht trainen. Positiespel, afronden en een partijvorm spelen die erg leek op de tactiek van zaterdag.’’
Wij hadden eigenlijk alleen maar koningen van de derde helft. ‘’Met één koning doe ik de rest te kort. We gingen altijd met veel spelers op stap. Zelf hield ik er ook wel van om lekker opstap te gaan en met mijn teamgenoten na de wedstrijd de kantine op zijn kop te zetten.’’ Daarom waren de trainingskampen in het buitenland altijd het leukste. ‘’Hier kan ik natuurlijk niet al te veel over vertellen, want wat daar gebeurt is blijft daar, haha. Vaak gingen we ergens in januari op trainingskamp naar het buitenland, dit was dan een paar dagen flink trainen en werken aan de teambuilding.”
“Zelf ben ik denk drie keer naar de Canarische eilanden geweest, naar Turkije, Malta en Griekenland. Je keek daar echt naar uit, want het was altijd leuk en gezellig. De sfeer onderling werd er alleen maar beter door en vaak zag je dit na de winsterstop dan ook terug met de wedstrijden. Ik ben blij dat ik hier zolang van heb mogen genieten en dat ik kan terug kijken op een hele mooie periode!’’
Voor meer informatie over Rijnsburgse Boys klik hier.
Meer artikelen van Rijnsburgse Boys klik hier.
In gesprek met Lesley Dijksman van Full Speed
De familieman van Full Speed woont sinds kort in Hendrik-Ido-Ambacht samen met zijn vriendin en twee kinderen. De 30-jarige product coördinator van Coolmark BV heeft reeds een mooie carrière achter de rug, maar is nog niet van plan om te stoppen. Teruggekeerd bij zijn oude liefde DSV Full Speed hoopt Lesley Dijksman nog mooie dingen mee te maken.
Dijksman heeft altijd gezocht naar het hoogst haalbare en nam geen genoegen met een stapje daaronder. Hij wist bij veel verenigingen in het eerste te spelen. ‘’Ik ben ooit op vijfjarige leeftijd begonnen bij Full Speed. Al snel werd ik gescout door ADO Den Haag en ik heb daar twee hele mooi jaren gehad. Hier speel je continue mooie en leuke wedstrijden op hoog niveau. In de D’tjes ben ik bij DHC gaan voetballen, waar ik alle eerste elftallen heb doorlopen. Hier heb ik veel minuten mogen maken op landelijk niveau, wat mij erg fijne herinneringen heeft opgeleverd. In de senioren had ik niet het geduld om te wachten op mijn kans in het eerste elftal, dus toen ben ik teruggegaan naar Full Speed.’’ Hier wist de middenvelder weer twee seizoenen aan elkaar te rijgen. Daarna heeft hij nog bij DUNO en SV Den Hoorn gespeeld. ‘’Dit waren mooie seizoenen en ik wilde altijd zo hoog mogelijk spelen. Ik ben vervolgens naar RVVH gegaan, omdat wij waren verhuisd naar Ridderkerk. Ik zat hier dicht tegen het eerste aan, maar het aantal trainingen combineren met mijn werk kostte te veel energie. Ik heb besloten om veel vrienden op te zoeken bij DSV Full Speed, waar ik nu weer voor de hoofdmacht speel.’’
Nu de vader van twee in zijn ‘tweede voetbaljeugd’ zit, hebben ook de ambities hun kantelpunt gehad. ‘’Vroeger had ik wel echt de ambitie om zo hoog mogelijk te spelen. Naar mate ik ouder word, merk ik dat plezier een steeds grotere rol van betekenis gaat spelen. Ik speel nu met veel vrienden op een goed niveau en dat is belangrijk voor mij. Het gaat dit seizoen dan ook erg lekker en dat smaakt naar meer. Wij hebben dit seizoen nog niet verloren en dat hopen wij zo lang mogelijk vol te houden. Het is een leuke competitie waar ook voor het publiek interessante wedstrijden bij zullen zitten. Met deze groep moeten wij zonder twijfel goed voetbal kunnen spelen. Als dit lukt, kan het niet anders dan dat wij in de top 5 eindigen. Ik hoop hier een steentje aan bij te kunnen dragen met doelpunten en assists.’’
In zijn 25 jaar lang durende loopbaan heeft Lesley heel wat mooie momenten mogen meemaken. Zo spreekt hij over wedstrijden op hoog niveau, bepalende situaties en prijzen. ‘’In de jeugd heb ik veel tegen BVO’s mogen spelen. Ook de internationale toernooien waren altijd fantastisch om mee te maken. Bij de senioren mocht ik de beslissende penalty nemen, waardoor wij met Den Hoorn naar de tweede klassen wisten te promoveren. Met Full Speed wisten wij de Stad Delft Bokaal binnen te slepen tegen Vitesse Delft.’’ Het is ook niet ondenkbaar dat in zo’n lange periode alleen positieve dingen gebeuren. ‘’Een dieptepunt is toch wel de degradatie met mijn ‘cluppie’ Full Speed naar de derde klasse.’’
Dat voetbal een centrale rol speelt voor velen is ondertussen geen geheim meer. Met structurele regelmaat wordt er aangegeven dat de zaterdagse/zondagse gezelligheid onderdeel is van wekelijkse routine. ‘’Voetballen is echt genieten en dat is het altijd al geweest. Het naar wedstrijden toeleven en er mee bezig zijn is fantastisch. Je werkt met het team toe naar één doel, of je voetbalt heerlijk met vrienden. De gezelligheid en het lachen in de kleedkamer dat het voetbal met zich meebrengt, is waar je het voor doet. Het is gewoon een uitlaatklep.’’
Als laatste wil Dijksman, zoals velen, nog wat mensen in het zonnetje zetten. ‘’Leon Bekenes speelt al zijn hele leven bij Full Speed. Hij is van grote waarde voor de club en een vaste kracht in het eerste elftal. Donny van Oijen is ook een goede vriend van mij en ik vind het knap dat hij na zo veel blessureleed toch deze stap heeft gezet. Frank Verhaar, onze trainer, gaat ook nog grote stappen maken verwacht ik. Speltechnisch kei sterk en een fijn persoon om mee te werken.’’ De meeste lof gaat niet geheel onverwachts naar alle clubmensen. ‘’Al die mensen die hier al jarenlang rondlopen en alles regelen, dat vind ik nou echt prachtig om te zien. Dat maakt deze club ook zo mooi naar mijn mening.’’