Nieuwerkerk heeft dit seizoen voor het eerst drie selectieteams bij de senioren. Met de komst van de onder 23 wil de club het aanbod van potentiële eerste elftalspelers in de toekomst vergroten. “We maken onze vijver groter.”

Maurice van Buren is aangesteld als trainer van het nieuwe selectieteam, dat naast het eerste en tweede elftal de derde poot in de selectie is. Dat Van Buren een duo vormt met trainer Thijs Steine is geen verrassing. Van Buren en Steine vormen een Siamese voetbaltweeling. Ze hadden de afgelopen jaren al het tweede van Nieuwerkerk onder hun hoede, maar de innige band die ze met elkaar opbouwden, gaat veel verder terug. “Als speler hadden we al een klik”, zegt Van Buren. “Een klik zoals je die in je carrière maar één of twee keer hebt. Twee zielen, één gedachte.”

Het is niet verwonderlijk dat de trainers ook in het dagelijkse leven met elkaar optrekken. “We app’en elkaar een paar keer per dag”, lacht Van Buren. “We gaan ook regelmatig eten met onze vriendinnen erbij. Die geven ons dan een verbod om over voetbal te praten, want als ze dat niet doen, gaat het eindeloos over voetbal. Onze vriendinnen zitten er dan voor de vorm bij.”

Dat Nieuwerkerk bij die twee voetbalgekken uitkwam om het onder 23-project te begeleiden, was bijna vanzelfsprekend. “We waren na vier seizoenen ook toe aan iets nieuws. We moesten na de overstap van zondag naar de zaterdag in de vierde klasse beginnen. We spelen inmiddels in de reserve tweede klasse. Dat is al een stap voorwaarts, al zou het mooi zijn als het tweede nog een stapje maakt.”

Van Buren vindt het niet meer dan logisch dat een grote club als Nieuwerkerk een derde selectieteam maakt. “Er is aanbod aan goede, jonge spelers genoeg. De onder 23 is een perfect platform om jonge spelers te laten landen. Het is maar voor een enkeling weggelegd om in één keer door te stromen naar het eerste elftal, voor het merendeel geldt dat ze nog even wat tijd nodig hebben om de stap te maken. Wij moeten ze binnen een paar jaar klaarstomen voor of het eerste of het tweede. De één is daar na een jaar aan toe, de ander na twee jaar, maar doelstelling is wel om elk jaar minimaal één speler te laten doorstromen naar de selectie van één.”

Het opleiden staat centraal, resultaten zijn weliswaar ondergeschikt daarvan, maar zeker niet onbelangrijk, stelt Van Buren. “Het willen winnen maakt wezenlijk onderdeel uit van het opleiden. Het gaat erom spelers individueel te ontwikkelen, maar daar hoort ook bij dat die speler zich als teamspeler ontwikkelt.”

De selectie van Van Buren en Steine bestaat uit achttien spelers en twee keepers. “We spelen in een mooie competitie in de vierde divisie, met veel clubs uit de regio. Promotie is niet het belangrijkste, maar hoe hoger je speelt hoe meer weerstand je krijgt en dat komt de ontwikkeling van spelers weer ten goede.”

Voor meer artikelen over VV Nieuwerkerk, klik hier.

Voor meer informatie over VV Nieuwerkerk, klik hier.

Hij was al een tijdje ‘in functie’, maar sinds de laatste ledenvergadering is Jasper Verdoold ook officieel bestuurslid technische zaken. “Het is een grote taak maar ik doe hem met vele mensen.”

Zijn ogen zien veel trainingen en wedstrijden. Verdoold (50) moet zijn aandacht verdelen over alle teams. “Op dinsdag en donderdag, als de meeste elftallen trainen, maak ik een rondje. Een babbeltje hier, een babbeltje daar. Ik wil weten wat er leeft en als het nodig is wie er advies nodig heeft.”

Verdoold begint in zijn functie beslist niet op nul. “Er is bij Stolwijk genoeg voetbal knowhow”, stelt hij. “Er lopen prima trainers rond en ook het ondersteunende kader is goed georganiseerd. Ik ben meer iemand die met een helicopterview kijkt naar het grotere geheel. Waar kunnen we ons verbeteren, maar ook welke keuzes maken we in onze opleiding.”

“Er is door de toenmalige technische commissie goed werk verricht en de afgelopen jaren ook door Koos Burger, mijn voorganger. De basis die is neergelegd kunnen we verder gaan verbreden. Ik vind bijvoorbeeld dat er nog wel wat winst te behalen is bij de oudere jeugd. De trainingen mogen in het algemeen wel wat intensiever.”

Verdoold verdedigde zelf jarenlang het doel bij Stolwijk 1 en 2 en werd leider van het eerste elftal toen hij stopte. Die functie bekleedde hij tien jaar. “Ik was een echte zondagman, in de letterlijke zin van het woord. Mijn weekeinde was ingedeeld voor het spelen op zondag. Toen we overstapten van de zondag naar de zaterdag was dat meer dan wennen. Mijn vrouw had hier op het dorp nog een winkel en ik hielp haar af en toe met wat dingetjes. Het was lastig om mijn tijd goed te verdelen tussen dat en het leider zijn. Ik heb het nog twee jaar gedaan met een andere leider in een soort deeltijdfunctie, maar ik vind dat je als leider een specifieke rol heb en er elke week moet zijn.”

Nu is hij dus in een andere rol betrokken bij Stolwijk 1. “We mogen ons gelukkig prijzen met deze enthousiaste en jonge groep”, zegt hij. “Toen we van de zondag naar de zaterdag overstapten zijn veel oudere spelers gestopt. We hadden een superjong team. In de eerste wedstrijd op zaterdag speelden we thuis tegen Bergambacht. Ik heb het hier nog nooit zo druk gezien, maar we verloren wel met 7-0. We wisten dat we een lange weg te gaan hadden.”

Inmiddels zijn de jonge spelers van toen aardig gerijpt, ook mede dankzij de bevlogen trainer Robin van der Hulst. “Ik vind hem echt een topper. Hij past ook perfect bij deze groep. De beleving van de groep is geweldig. Er zijn iedere training 27 tot 32 spelers. We willen natuurlijk in de toekomst naar de derde klasse, maar het begint met beleving.”

Maar Stolwijk is meer dan alleen het eerste elftal, benadrukt Verdoold. Het vrouwen- en meisjesvoetbal moet van hem voor vol worden aangezien. “Dat benaderen op dezelfde manier als het mannenvoetbal. Meisjes en vrouwen links laten liggen, dat kan niet meer in deze tijd. We hebben in elke leeftijdscategorie een team. We vinden het heel belangrijk dat ook zij zich kunnen ontwikkelen. Daarom hebben we ook met Rob van Wilgen een trainer van buitenaf aangetrokken.”

Voor meer informatie over VV Stolwijk, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Stolwijk, klik hier.

Schoonhoven rekent dit seizoen op de doelpunten van Willem-Peter van der Heijden. De inwoner van Houten hoopt zelf op een succesvolle competitiecampagne in de derde klasse. “We spelen in een prachtige competitie.”

De voorbereiding op het seizoen verliep voor de jongere broer van oud-Feyenoorder Jan-Arie van der Heijden niet bepaald vlekkeloos. In de vierde trainingsweek liep de 30-jarige aanvaller een spierblessure in het bovenbeen op. Hij stond daardoor een paar weken aan de kant. Het toeval wilde dat Van der Heijden in die herstelperiode net een vakantie naar de Algarve had geboekt. “Ik heb aan het strand gelegen en af en toe een rondje hardgelopen.”

De spierblessure was kinderspel in vergelijking met zijn vorige blessure, die heel wat meer impact had. In februari 2020, een paar weken voordat de wereld werd overvallen door de coronapandemie, liep Van der Heijden een zware kruisband blessure op. Hij speelde toen nog in dienst van eersteklasser WNC Waardenburg. “We speelden tegen LRC. Mijn tegenstander zette zijn voet voor mijn voet en hij viel met zijn volle gewicht op mijn knie. Ik dacht dat het eerste instantie nog meeviel, want ik ben na een blessurebehandeling het veld weer ingegaan. Toen klapte ik er weer doorheen en wist ik dat het foute boel was.”

Hij noemt de herstelperiode ‘pittig’, maar inmiddels is de knie weer tot alles in staat. “Bij je eerste wedstrijd voelt het even ongemakkelijk, maar inmiddels kan ik weer doen wat ik kon. Ik voel geen beperking.”

Naast een ‘nieuwe’ knie ruilde hij in die periode ook van club. De lokroepen van zijn oude liefde Schoonhoven waren voor hem onweerstaanbaar. “Ik heb drie mooie seizoenen gehad bij WNC en hoefde daar ook niet weg”, legt hij uit. “Ik werk echter ook regelmatig in de avonduren als personal trainer. Dat is bij Schoonhoven net iets makkelijker te combineren dan bij WNC.”

Dat hij daarmee twee niveaus verloor – WNC speelt eerste klasse, Schoonhoven derde klasse – is voor hem bijzaak. “Ik ben al eerder een jaar teruggekeerd”, geeft hij aan. “Dat was een jaar of vijf geleden toen ik daarvoor naar Nieuw-Lekkerland was gegaan. Na één seizoen heb ik vervolgens de overstap gemaakt naar Geinoord in Nieuwegein, waar ik op dat moment woonde.”

Van der Heijden neemt in ieder geval een karrenvracht aan doelpunten mee naar sportpark Hofland. In dienst van WNC maakte hij er elk seizoen minimaal vijftien. Bij Schoonhoven treft hij een selectie die volgens hem een mooie mix bevat van ervaren en jeugdige spelers. “Bij WNC speelde ik in de spits, maar ik kan op tien”, zegt hij. De competitie in de derde klasse is voor hem een open boek. “Ik ken de teams niet, alleen bij naam. Het is in ieder geval een aantrekkelijke competitie met veel derby’s. Dat spreekt me wel aan.”

Voor meer informatie over over Schoonhoven, klik hier.
Meer artikelen lezen over Schoonhoven, klik hier.

Erwin de Groot maakt dit seizoen na een paar jaar zijn rentree op de velden. Geen hoofdklasse meer, maar ‘gewoon’ bij zijn oude club Lekkerkerk. “Ik wil lekker voetballen en met vrienden een biertje drinken.”

26 jaar is hij pas, maar al met een heel voetballeven achter de rug. Excelsior piukte hem weg in de jeugd van Lekkerkerk en daarna speelde hij voor FC Utrecht en de hoofdklassers Capelle en Zwaluwen Vlaardingen. Drie seizoenen geleden trok De Groot de stekker uit zijn voetbalcarrière. Moe en vol twijfel over zijn fysieke gesteldheid, die eventueel zijn zzp-loopbaan als hovenier konden schaden.

Hij blaast eens goed en laat een puf volgen. “Of ik genoeg werk heb als hovenier? Als ik wil kan ik iedere dag twaalf, dertien uur werken. Het is een gekkenhuis. Tijdens corona gingen mensen niet op vakantie, maar investeerden in huis en tuin.”

Maar het leven bestaat niet alleen uit werken, weet De Groot ook. Daarom vroeg hij eerder dit jaar aan zijn oude club Lekkerkerk of hij kon meetrainen. “De competitie lag stil, dus ik kon ook geen kwaad doen. Het idee was om lekker een balletje te trappen. Ik ken veel jongens, dus het voelde vanaf het begin heel natuurlijk.”

Fit was hij al. “Ik ging wel regelmatig naar de sportschool en ging af en toe een rondje rennen. Ik heb natuurlijk ook een fysieke baan, dus lichamelijk was ik prima in conditie. Wedstrijdritme is iets anders, maar op de training was conditie geen probleem.”

Het was logisch dat de vraag kwam van Lekkerkerk om definitief aan te sluiten. De Groot zei ja maar wel onder voorbehoud. Hij moet fysiek in orde blijven en vooral geen last gaan krijgen van zijn enkel.

Die enkel bezorgde hem in nagenoeg zijn hele vroegere voetballeven ellende. “Ik heb jarenlang niet kunnen trainen en spelen zonder pijn”, blikt hij terug. “Bij sommige clubs vonden ze me maar een aansteller als ik klaagde over pijn. Ze konden ook niet verklaren waar die pijn vandaan kwam. Bij een gebroken enkel of gescheurde enkelbanden is het duidelijk.”

Toen hij voor Capelle speelde, kwam de oorzaak van de klachten eindelijk aan het licht: littekenweefsel in zijn enkel bleek de grote boosdoener. “Ik ben geopereerd en kon daarna pijnvrij spelen.” Een mooie periode lonkte, maar juist in één van de eerste wedstrijden na zijn terugkeer raakte hij bij Zwaluwen weer geblesseerd. “Toen had ik mijn buik er van vol. Het plezier was weg en daarnaast wilde ik geen risico nemen dat ik mijn werk als hovenier niet meer kon doen. Ik ben dus gestopt.”

Inmiddels huppelt hij weer vrolijk mee in de derde klasse bij Lekkerkerk. Dat het ‘maar’ derde klasse is, interesseert hem niet. “Ik voel me nergens te groot voor. Ik denk niet dat ik ergens anders had kunnen beginnen. Ik ga er niet met te veel verwachtingen in. In mijn achterhoofd speelt ook nog die enkel. Als ik weer last krijg, stop ik, heb ik gezegd.”

Als middenvelder is hij goud waard voor Lekkerkerk. “Op welke positie? Dat maakt mij niet uit. Ik speel waar de trainer mij neerzet.”

Hij heeft geen idee wat hij van de competitie in de derde klasse mag verwachten. “Uiteraard ken ik de clubs van naam. Het lijkt me leuk om al die derby’s te spelen.”

Voor meer informatie over vv Lekkerkerk, klik hier.
Meer artikelen lezen over vv Lekkerkerk, klik hier.