Met een keepende vader en opa, werd Karel de Wit eigenlijk geboren met een bal in zijn handen. Dat hij zelf uiteindelijk tussen de palen zou belanden was dan ook geen toeval, inmiddels is de 62-jarige doelman al 24 jaar actief als keeperstrainer. Bij Cluzona, maar ook met zijn eigen keepersopleiding: KDW-Keeperstraining.

Ondanks dat het keepen dus in zijn genen zat, probeerde hij het toch eerst nog even als voetballer. “Al snel bleek dat ik daar niet zo goed in was, toen zeiden ze 55 jaar geleden: Ga jij maar keepen!” Zogezegd, zo gedaan. En dus staat hij nu drie tot vier keer per week op het veld, dat bevalt bij de tweedeklasser voor het derde seizoen op rij maar al te goed. “Bij Cluzona ervaar je het echte dorpsgevoel. Een gezellige groep, die ook nog eens goed kan voetballen en waar iedereen bereid is om voor elkaar te werken.”

Schorre stem

Dat gevoel neemt hij iedere zondagochtend mee het kunstgrasveld van zijn club op, als de wekelijkste training voor zijn keepersopleiding op het programma staat. Van 8 tot 18 jaar, 44 weken lang, met meer dan twintig keep(st)ers vanuit de hele regio. Hij legt uit hoe zo’n training, die hij geeft samen met zeven andere keeperstrainers, in zijn werk gaat. “Een training moet leuk zijn, anders leren ze niks. Iedere training is anders, van techniek en kracht tot positie kiezen en sprongoefeningen. Vangen, trappen, gooien, rapen, alles wat je als keeper moet kunnen.” Maar wat maakt volgens hem nou een goede keeper? “Zelfvertrouwen uitstralen, coachen en overzicht hebben. Na iedere inspanning, moet je een schorre stem hebben.” Elke training is net weer een beetje anders en dat is niet voor niks, vertelt De Wit. “Je moet de aandacht van die kinderen zien te houden. Als het de laatste oefening is en ze zeggen: Nu al? Dan hebben ze lekker getraind.”

Mentaal sterk

Behalve kwaliteiten om een bal goed te kunnen verwerken, moet het ook vooral tussen de oren goed zitten, weet hij inmiddels. “Keepers zijn een beetje gek. Je bent een ”einzelgänger’, staat er altijd alleen. Een fout is meteen een tegendoelpunt. Dan moet je mentaal sterk zijn, daar proberen we ze ook tijdens trainingen bij te helpen.” En dat blijft hij voorlopig gewoon vol passie doen. “Het is jammer dat veel clubs weinig aandacht kunnen geven aan de keepers. Het belangrijkste voor ons is dat we ze hier zien ontwikkelen, dat geeft ons die voldoening!”

Klik hier voor meer informatie over Cluzona
Voor meer artikelen van Cluzona klik hier

Meerdere keren werd hij in de afgelopen jaren benaderd door Cluzona om eindelijk eens die overstap naar Wouw te maken. Tot twee keer toe verkocht Paolo Fortunati de tweedeklasser een ‘nee’, maar driemaal is scheepsrecht. En dus speelt de ervaren middenvelder dit seizoen, tot eigen tevredenheid, in het blauw met wit. “Ik ben nog nooit ergens zo goed binnengekomen.”

Vooral trainer Marcel van der Sloot bleef het ieder seizoen opnieuw proberen. De aanhouder wint, blijkt maar weer. “Het was de derde keer dat ik werd gevraagd en ik dacht: laten we toch maar eens gaan praten. Het gevoel was meteen heel goed. Ik had het jaren eerder moeten doen.” Dat deed hij dus niet, want de afgelopen seizoenen speelde de 34-jarige Fortunati voor MOC’17. “Ik was al aardig op leeftijd, kende behoorlijk wat mensen bij MOC en zag wel een uitdaging in die zaterdag vierde klasse. Dat was ook bij Halsteren goed bevallen. Samen wilden we omhoog.” Mede door corona kwam dat er absoluut niet van en dus begon de middenvelder die ook achterin uit de voeten kan, opnieuw na te denken. “Ik had nog het gevoel dat ik een niveautje hoger kon, maar vooral dat ik nog veel te graag wilde winnen. Kijken wat er nog in zit.”

Nuchter

Want dat het erin zit bij de oud-jeugdspeler van NAC Breda, dat is wel duidelijk. Hij maakte al de nodige mooie dingen mee in het Brabantse voetbalwereldje. “We werden met Halsteren zondag kampioen van de tweede klasse, maar ook de jaren met Dosko in de hoofdklasse waren heel mooi. Ik denk mijn mooiste tijd als voetballer.” Daar hoopt hij bij Cluzona nog een fraai aantal hoogtepunten aan toe te voegen, zijn eerste indrukken zijn positief. “Een nuchtere club, iedereen doet gewoon normaal. Echt een dorpsclub.” Ook zijn teamgenoten en trainer stemmen hem tevreden. “Het is een goede mix van leeftijden, daar speelt Marcel een belangrijke rol in. Hij staat als het moet boven de groep, maar er ook heel vaak tussen. Gewoon even een praatje maken. Het niveau op de trainingen is echt goed, dat geeft wel vertrouwen.” Hij speelde zoals gezegd bij een hoop verschillende clubs, echt te vergelijken zijn ze volgens hem niet. “Halsteren is veel meer met de borst vooruit, dat zie je bij Cluzona en Dosko bijvoorbeeld veel minder.”

Balans

Fortunati is dus blij met zijn keuze, maar dat geldt voor zijn nieuwe club net zo zeer. Met zijn ervaring moet hij een belangrijke rol gaan spelen in een mogelijke promotie naar de eerste klasse. “Het liefste speel ik op ‘6’, omdat je daar toch veel meer betrokken bent bij het spel. Ik ben een voetballer, niet iemand die snel de lange bal speelt, met mijn ervaring moet ik toch een beetje voor de balans zorgen.” Hoewel hij vroeger meer als verdediger speelde, staat hij nu dus een linie verder naar voren. “Bij Dosko speelde ik samen met Toon Jochems achterin, hij was dan echt de mandekker. Op het middenveld gebeurt het voetbal, dan kan ik echt genieten van een mooie pass. Centraal op het veld, met rust aan de bal, dan kan ik denk ik het meeste van waarde zijn.” Ondanks dat hij al eens in deze klasse heeft gespeeld, zijn veel van de teams voor hem nog onbekend, toch verwacht hij dat Cluzona het opnieuw goed kan gaan doen. “Mijn gevoel zegt dat er echt iets moois in zit. Ik verwacht niet dat we kampioen worden, maar de ambitie om te promoveren is er zeker.”

Eindbestemming

Mocht dat lukken, ziet hij zichzelf de komende jaren zeker nog rondlopen op sportpark De Doelen. “Als het geen deceptie wordt, wil ik hier gewoon een aantal jaar blijven. Fysiek gezien heb ik tijdens het voetballen geen last, dus daar ligt het niet aan. Dan gaat de knop om, op doorzettingsvermogen.” Toch merkt hij de nadelen van het ouder worden wel. “De hersteltijd wordt wel echt wat langer. Normaal was dat een dag, nu misschien twee.” Zijn prachtige Italiaanse naam behoeft tot slot nog wat uitleg, want behalve vakanties in Italië, is de connectie miniem. “Mijn vader is Indonesisch, mijn moeder Nederlands, schijnbaar is er ergens in de familie ooit een Italiaan geweest. Ik kan geen Italiaans, heb er geen familie en kom er alleen voor vakantie. Maar ik ben wel blij met die naam, in hoeverre je daar blij mee kan zijn, haha!” Geen carrière meer dus in het land van de Europees kampioen, want zijn reis door het Brabantse voetballandschap kan zomaar zijn eindbestemming hebben bereikt. “Dit kan heel goed mijn laatste club zijn!”

Klik hier voor meer informatie over Cluzona
Voor meer artikelen van Cluzona klik hier

Brian heeft in het verleden altijd in Bergen op Zoom gevoetbald. Op zijn vierde trapte hij al tegen het balletje op de velden van FC Bergen. Tien jaar later wist hij al op vroege leeftijd zijn debuut te maken in het eerste elftal. Opzoek naar een uitdaging besloot Kruf naar MOC’17 en Dosko te gaan. Bij eerstgenoemde speelden veel vrienden in het eerste en bij laatstgenoemde wist Brian in de hoofd- en eerste klasse te spelen. RBC Roosendaal is tegenwoordig zijn thuisbasis.

Afgelopen zondag was het aan RBC Roosendaal om de koppositie vast te houden. Er was nog geen puntverlies geleden, totdat zij op bezoek mochten bij Kruisland. ‘’Het was een moeilijke wedstrijd waarin wij wel veelal de bovenliggende partij zijn geweest. Zij kwamen ietwat gelukkig op voorsprong vanuit een corner, waardoor wij wederom in de achtervolging moesten voor een goed resultaat. Het bleef lang 1-0 voor Kruisland, waardoor het steeds lastiger werd om resultaat te boeken. Uiteindelijk zorgde invaller Tayeb Labkir in de 90^steminuut voor de gelijkmaker. Achteraf zijn wij blij met een punt, maar gezien het spelbeeld had er meer ingezeten.’’ Het is dan ook niet gek dat Tayeb volgens Brian de Man of the Match bokaal mee naar huis had mogen nemen. Met deze late treffer zorgde hij er ook nog eens voor dat RBC nog steeds een ongeslagen status heeft.

Met een wedstrijd minder gespeeld, heeft RBC nog steeds alles in eigen handen. Mocht komende zondag gewonnen worden tegen Uno Animo, dan staan zij eerste in de competitie. ‘’Uno Animo kende een stroeve start, maar afgelopen zondag wisten zij hun eerste drie punten te pakken. Wij zullen ervoor moeten zorgen dat wij vanaf het eerste fluitsignaal scherp zijn, zodat wij niet wéér een achterstand goed hoeven te maken. Het zou ook wel een keertje fijn zijn om de wedstrijd vóór rust al in het slot te kunnen gooien. Tot op heden zijn wij hier nog niet in geslaagd en houden wij het telkens tot het einde spannend. Wel moeten wij dan uitkijken dan wij tegenstanders niet gaan onderschatten of tekortdoen.’’

De spits is van plan om hoge ogen te gooien dit seizoen. Voorlopig staan zij er goed voor en lijkt dit mogelijk te zijn. ‘’De doelstelling is om te promoveren naar de eerste klasse. Het liefst met een kampioenschap natuurlijk, maar via nacompetitie is ook niet erg. Ik wil hier aan bijdragen door een flink aantal doelpunten te maken. Voor zover wil dit nog niet echt lukken, maar ik ben ervan overtuigd dat dit nog gaat komen.’’ Volgens de 28-jarige aanvaller zijn TSC en Kruisland de twee andere concurrenten voor het kampioenschap.

Voor meer informatie over RBC, klik hier.
Meer artikelen lezen over RBC, klik hier.

Bij Moerstraten hebben ze sinds een aantal jaar geen standaardteam meer op de zondag, toch is dat voor veel spelers geen reden om de club te verlaten. Dat geldt bijvoorbeeld voor Johan Oudijk, de negentienjarige linksbuiten denkt dan ook niet aan een vertrek. “Het gaat om de vriendschap en de gezelligheid.”

Dat Moerstraten een gezellige club is, ontdekte Oudijk toen hij tien jaar oud was, pas toen ging de inwoner van Steenbergen echt op voetbal. “We hebben thuis een melkveebedrijf, dus mijn ouders zien mij eigenlijk liever tussen de koeien door de stal rennen. Ook goed voor je conditie, maar dat is geen voetbal natuurlijk.” Via vriendjes op school kwam hij in aanraking met de club waar hij zich al jaren helemaal thuis voelt. “Iedereen op school voetbalde bij Moerstraten, dan ga je daar toch eens kijken. Het was meteen gezellig.” Behalve het vieren van carnaval, stapt Oudijk dus nu ook meermaals per week op de fiets naar de voetbal. De club past helemaal bij hem, legt hij uit. “Iedereen kent en helpt elkaar. Tijdens het voetballen is iedereen serieus, dan wil je winnen, en mag je alles tegen elkaar zeggen. Daarna drink je samen een biertje en ben je echt een team.”

Transfer

Zaterdag 2 is dan ook al sinds jaar en dag een hechte groep. “Bijna iedereen voetbalt vanaf de jeugd al samen, je groeit eigenlijk met elkaar op.” Maar dat fanatisme is er ook tijdens wedstrijden steeds meer, mede door de nieuwe trainer. “Frank Bierbooms is nu onze trainer, die heeft ook bij ons gevoetbald, dus weet precies hoe we zijn. Hoe meer je wint, hoe gezelliger het is. Dan heeft ook iedereen er meer zin in. Uiteindelijk wil iedereen kampioen worden.” Als aanvaller moet hij met doelpunten zijn steentje bijdragen, voorlopig blijft hij dat gewoon doen in de clubkleuren van ‘zijn Moerstraten’. “In de jeugd heb ik er wel eens aan gedacht om ergens anders te gaan spelen, dan ben je toch een stukje fanatieker. Naar een grotere club, maar ik heb geen spijt dat ik dat nooit gedaan heb.” Toch maakte hij onlangs een transfer, toen hij voor zijn HBO-studie Veehouderij Agrarische Ondernemerschap op kamers ging in Dronten. “Daardoor ben ik nu heel de week weg, dus trainen is lastig. Ooit hoop ik het bedrijf van mijn ouders over te nemen, maar voetbal blijft er altijd bij. Die ontspanning heb je nodig, je kunt niet iedere dag werken!”

Klik hier voor meer informatie over FC Moerstraten.

Klik hier voor meer artikelen over FC Moerstraten.