Als je NOAD ’32 zegt, dan zeg je eigenlijk ook John van Bergeijk. De voormalig spits maakte indruk op het veld, maar is ook buiten de lijnen al heel lang van grote waarde voor de club uit Wijk en Aalburg. Nu is hij onder meer assistent-trainer bij het eerste, lid van de technische commissie en sponsorcommissie en verantwoordelijk voor het kantinebeheer. Daarnaast runt hij met zijn oom Theo van Bergeijk de supportersvereniging, sinds 2000!

WIJK EN AALBURG – De supportersvereniging van NOAD ’32 bestaat al lange tijd. Tot 2000 heette het ‘de club van 100’. In dat jaar namen Theo en John van Bergeijk het over. “Wij hebben er een supportersclub van gemaakt. Op dit moment hebben we tachtig leden op de lijst staan”, vertelt John. Die leden betalen contributie en daar wordt het nodige van gedaan. Van feestjes tot het aankleden van jeugdleiders met coachjassen en trainingspakken.

In al die jaren heeft het duo Van Bergeijk veel georganiseerd. Maar eerst nog even terug naar de start, in 2000. “Ik voetbalde toen bij NOAD, zat tegen het eerste aan. Of ik weg wilde gaan of zou blijven, ik wist het niet. ‘Zullen we samen de kantine en de supportersclub gaan doen?’ vroeg mijn oom. Ik zei dat het goed was, maar gaf ook aan dat ik niet wist of ik zou blijven. Toen zei Theo: ik ga achter de bar, dan blijf jij voetballen. En zo is het gegaan. Zo hebben we een beetje geholpen bij de wederopbouw van NOAD. In die waren er misschien twintig tot dertig mensen in de kantine, nu zijn het er soms honderd. De kantine loopt best aardig. Er is altijd flink wat volk dat even komt kijken, dat is gezellig.”

Gezellig waren ook alle georganiseerde evenementen. “Een mooi jeugdtoernooi. DJ’s laten komen, zangers laten komen. Een soort bingoavond georganiseerd, foute avonden. Eigenlijk een beetje van alles wat. Wat de leden vragen, proberen wij te bewerkstelligen.”

Na 22 jaar doen Theo en John het nog altijd samen. Tijd voor iemand anders? “Ik vind het altijd leuk om iets op te zetten. Mooi om iets nieuws op te zetten en het dan af te geven. Maar meestal blijf ik er nog even bij”, zegt hij met een lach. “Ik ben assistent bij het eerste, zit in de technische commissie, in de sponsorcommissie, doe het kantinebeheer. En als er een keer een trainer uitvalt op donderdag bijvoorbeeld, dan val ik in bij de jeugd. Maar ik vind dat leuk ook. Zo leer je weer wat nieuwe jongens kennen. Als je alle uren bij elkaar optelt, zijn het er heel veel.”

Dat tellen doet Van Bergeijk maar niet. Want naast dat het hem veel tijd kost, levert het hem tegelijkertijd ook iets op. NOAD ’32 is een belangrijk onderdeel van zijn leven. “Voor mij is NOAD wel een beetje mijn thuis. Ik kom er graag, het is een warm bad. Het is ook leuk hoe mensen meegaan, de jeugd die bijvoorbeeld ook dingen gaat doen. Dat is gewoon leuk. En het is mooi dat je niet alleen staat. Op zaterdagmorgen hebben we bijvoorbeeld een werkploegje. Met een man of zes klussen we dan, met een bakkie koffie en een beetje ouwehoeren. En zo komt het sportcomplex er ook mooi uit te zien. Dat is alleen maar leuk.””

Klik hier voor meer informatie over NOAD’32
Klik hier voor meer artikelen over NOAD’32

Met zijn 37 jaar is Wilco van Oord een ware routinier te noemen. Maar zijn leeftijd weerhoudt hem er niet van om nog altijd even fanatiek te zijn. Ook bij Sparta’30 wil hij het hoogst mogelijke bereiken.

ANDEL – Van Oord kent inmiddels een druk schema. Hij traint en coacht het team van zijn zoontje, traint twee keer in de week zelf en staat elke zaterdagmiddag als laatste man bij Sparta’30 op het veld. De verdediger geniet er enorm van.

“Ik heb nog zoveel plezier in het spelletje. Je weet dat met mijn leeftijd het einde in een eerste elftal steeds dichterbij komt. Daarom ga je nog meer genieten. Ik geniet op dit moment meer dan tien jaar geleden.”

De routinier van Sparta’30 probeert dan ook geen enkele training te missen. En alsof zijn schema nog niet druk genoeg is tennist hij ook nog in zijn vrije tijd. “Ik ben nog altijd heel fit en daar ben ik trots op. Ik ben ook niet extra moe nu ik wat ouder ben. Het is gewoon een kwestie van goed op je lichaam passen.”

Inmiddels zijn er wel wat dingen veranderd. Waar hij in de jeugd nog als aanvaller of middenvelder speelde, is hij bij Sparta’30 laatste man. “Je gaat anders voetballen naarmate je ouder wordt. Vroeger was ik wel iets sneller, maar nu kan ik beter positioneren omdat ik precies weet waar een bal gaat komen. Daarnaast ben ik ook rustiger aan de bal geworden.”

Van Oord heeft veel plezier in het spelletje, maar hij is ook nog altijd enorm gedreven. “Ik ben nog steeds net zo fanatiek als vroeger. Ik wil gewoon laten zien dat ik één van de beste voetballers kan zijn op dit niveau. Dat houdt mij nog scherp. Ik wil alles eruit halen wat erin zit.”

En dus wil de verdediger bij Sparta’30 ook presteren. “Als wij nog meer naar elkaar groeien kunnen wij heel ver komen. Ik wil minimaal in het linkerrijtje eindigen. En stiekem hoop ik op een periodetitel.”

Het zijn ambities die passen bij Van Oord. Die ook ziet dat de concurrentie bij zijn teamgenoten groeit. “We hebben wat jongens erbij gekregen. Je hebt nu op elke positie wat verschillende smaken. Als de trainer het dan goed wegzet kunnen we ver komen. Het valt de laatste weken al meer onze kant op.”

En als het aan de routinier ligt is dit niet zijn laatste seizoen. “Ik bekijk het van seizoen tot seizoen. In het begin dacht ik dat dit waarschijnlijk mijn laatste jaar zou zijn. Maar als ik nog zo fit blijf kan er nog wel een seizoen aan vastgeplakt worden. We hebben daar nog niet over gesproken, maar dat komt nog wel. Ik zou het wel mooi vinden als ik nog een jaar langer in het eerste elftal kan voetballen.”

Klik hier voor meer informatie over Sparta’30
Klik hier voor meer artikelen over Sparta’30

Hij wordt door leden van de club betiteld als ‘Mister GRC’14’, maar Kees Bouman zou zichzelf nooit zo noemen. “Dat mogen anderen doen hoor. Ik doe wat ik kan voor de club omdat ik het leuk vind. De waardering in de vorm van zo’n titel is alleen maar mooi.” 

GIESSEN – Een aantal weken geleden werd Bouman nog in het zonnetje gezet. De 76-jarige vice-voorzitter van GRC’14 heeft de Gouden Speld gekregen namens de KNVB. “Ik zie het als een soort diploma. Tja, als je het op school niet kunt halen, kun je het dus altijd nog halen door je verdiensten in het amateurvoetbal”, grapt Bouman.

Hij maakt er wel even een dolletje van, maar Bouman is hartstikke trots op de KNVB-onderscheiding. “Natuurlijk, het streelt je ego. Ik voel de waardering, ben er blij mee en heel trots op. Maar ik snap niet heel goed waarom ik die onderscheiding krijg, want er zijn zat mensen die zo’n onderscheiding net zo goed als ik zouden mogen krijgen. Kijk alleen al naar al de vrijwilligers bij de amateurclubs. Zonder hen geen voetbal en zo is het echt.”

De nu 76-jarige Bouman fungeert als vice-voorzitter bij GRC’14 onder meer als hoofd technische zaken. Daarmee is Bouman nog altijd (mede)verantwoordelijk voor het aantrekken van spelers. “Ik heb natuurlijk al de nodige jaren ervaring in het amateurvoetbal en door de jaren heen leer je veel mensen kennen. Dat helpt met het vinden van spelers. Mensen tippen me wel eens dat ik een bepaalde speler in de gaten moet houden, zo gaat dan dan. Is hartstikke leuk om te doen.”

Een leven lang loopt de Brabander al rond in het amateurvoetbal. Eerst bij Sparta’30, maar al snel kwam Bouman bij Rijswijkse Boys terecht. Na jaren fuseerde de club uit Rijswijk met buurman VV Giessen. Bouman was 69 toen de fusie in 2014 rondkwam en GRC’14 geboren werd.

Het duurde vervolgens niet lang voor de voormalig voorzitter van Rijswijkse Boys de nieuwe club had omarmd. “Ik had er weinig moeite mee eigenlijk”, zegt hij. “Waarom? Omdat de fusie beter was voor beide clubs. Als ik naar Rijswijkse Boys kijk toen, we hadden amper jeugdelftallen. Dat is juist de toekomst van de club en dat ontbrak. Uiteindelijk hebben we nu redelijk wat elftallen, een gloednieuw sportpark en we zijn van plan om het niveau van de jeugd omhoog te halen door middel van een hoofd jeugdopleiding. Ambitie genoeg.”

Bouman heeft er tijdens de fusie geen moment aan gedacht om te stoppen. “Het zou op zich niet gek zijn geweest, want ik was bijna 70. Maar ik zag wel dat het iets moois kon gaan worden.” De liefde voor het voetbal zorgt er voor dat Bouman nu nog altijd in het bestuur zit van de eersteklasser. “Het gaat nog allemaal goed. Ben nog wel van plan om even door te gaan. Belangrijk is dat je bezig blijft, blijft praten met al die gasten en bovenal: een biertje drinkt in de kantine. Ik maak me niet te druk en dan kun je zo nog wel even doorgaan. Als ik me zo voel, duurt het nog wel even voor ik stop. Daarna zou het mooi zijn als een echte jongen van de club mijn plek kan innemen. Maar dat zien we dan wel weer.”

Hugo van Hemert zette zijn eerste stappen bij het eerste elftal van GDC als verdedigende middenvelder. Tijdens het huidige seizoen is hij een linie gezakt. Dat zie je vaker in het voetbal, dat ervaren spelers met de jaren van de voorhoede naar het middenveld gaan of van het middenveld naar de achterhoede. Van Hemert is echter geen ervaren speler, hij is zelfs de jongste speler van het vlaggenschip van GDC.

EETHEN – “Mijn allereerste wedstrijd bij het eerste elftal was toen ik zestien was, ik speelde toen zelf bij de Onder 19. Ik mocht een keer meedoen, invallen. Vanaf mijn zeventiende zat ik er vast bij”, kijkt de jonge voetballer terug op zijn debuut.

“Vorig seizoen kwam een nieuwe trainer, toen ben ik begonnen als verdedigende middenvelder. Altijd in de basis. Dit seizoen in het begin ook. Daarna ben ik naar achteren geschoven, nu ben ik echt centrale verdediger”, geeft de negentienjarige Van Hemert aan. Die nieuwe rol is even wennen. “Het middenveld is eigenlijk ook wel leuker, beetje stofzuigen en de duels aangaan. Aan de andere kant: achterin heb je het spel voor je. Ik ben niet zo heel groot, maar op zich wel sterk. Verdedigen is wel echt mijn ding, maar opbouw ook. En dat is ook de opzet, ik sta meer achterin voor de opbouw. Voor meer voetbal van achteruit.”

Met Van Hemert achterin heeft GDC in vier duels slechts één keer niet de nul gehouden. “Wat dat betreft gaat het best prima. En op zich vind ik het ook wel leuk. Het is rustiger, op het middenveld sta je in balbezit gelijk onder druk. Maar toch, in de toekomst hoop ik wel weer een stapje hogerop te zetten op het veld.”

Een stapje hogerop op het veld is de toekomst, een stapje hogerop qua club is niet iets waar Van Hemert aan denkt. Van jongs af aan speelt hij al in het geel en blauw van GDC. En de kans is groot dat hij dat altijd blijft doen. “Ik ben niet iemand die van nieuwe plekken houdt. Ik ben heel rustig. Ik zie het niet gebeuren dat ik naar een andere club ga. Ik ben hier lekker op mijn plek, dit is het beste voor mij.” GDC is de club waar hij graag komt. “Voetbal is wel echt mijn ding, mijn hobby. Het is niet dat ik hou van voetbal kijken, ik wil het vooral zelf doen. En de club is ook echt mijn ding. Mijn vader is hoofdsponsor van de jeugd. Hij staat ook altijd langs de lijn, met goede vrienden van hem. Dat vind ik ook altijd mooi. Mensen die langs het veld staan en je aanmoedigen. Daar moet ik het ook echt wel van hebben. Als je een goede bal speelt, bij een goede actie, dat ze je oppeppen.”

Hopelijk met publiek langs de lijn hoopt Van Hemert in de toekomst op succes met het eerste. De afgelopen twee jaar werd de competitie afgebroken, terwijl GDC bovenaan stond. Nu draait het ook weer mee in de top. “Dat eerste jaar was echt klote. Het is heel lang geleden dat GDC kampioen geworden is. Het is iets waar je van jongs af aan van droomt: bij het eerste zitten, kampioen worden. Dat zou wel heel mooi zijn als dat ooit mag lukken.”

Klik hier voor meer informatie over GDC
Klik hier voor meer artikelen over GDC

De trouwe supporters van Achilles Veen kennen hem allemaal. Hij is hun trots. Een uitzondering kunnen we Melle Mandemakers ook wel noemen. Mandemakers is een geboren en getogen Veense jongen en is de enige speler ‘van eigen bodem’ in het eerste van Achilles Veen.

VEEN – Is dat nou wel zo opvallend? Ja, dat is het. “Het is best bijzonder, ja. Voor mij is het een eer”, zegt Mandemakers (23) er zelf over. Veel amateurclubs in de hogere klasses zijn er niet vies van om spelers van buiten hun dorp of stad aan te trekken, maar nagenoeg alle clubs willen de binding met de supporters houden door middel van eigen jeugd in te passen. Achilles Veen wil dat ook, maar merkt dat de stap van de jeugd naar de top van de Hoofdklasse een grote is.

Mandemakers maakte die stap wel, zo’n vier jaar geleden. Als negentienjarig broekie stroomde hij door van het tweede seniorenelftal, naar het eerste: het uithangbord van Achilles Veen. “Ik voetbalde met mijn vrienden in het tweede, natuurlijk was het daardoor een moeilijke keuze toen ik gevraagd werd voor het eerste, maar aan de andere kant: je laat de kans om als Veense jongen in het eerste te kunnen spelen niet zomaar lopen. Al m’n vrienden gunden me deze stap ook.”

Vier jaar later kan geconcludeerd worden dat de stap naar het eerste absoluut een grote bleek te zijn. Het is Mandemakers nog niet gelukt om een vaste basisplek te veroveren. Hij moet het doen met wat invalbeurten en af en toe start hij vanaf het eerste fluitsignaal.

Dat de stap groot is, heeft Mandemakers aan de lijve ondervonden. “Je moet je voorstellen: in het eerste van Achilles Veen spelen alleen maar jongens die hun opleiding hebben gehad bij bvo’s (betaald voetbal organisaties, red.). Zij hebben hun hele jeugd nagenoeg iedere dag op hoog niveau getraind. Ik heb, op een klein en kort uitstapje na bij FC Den Bosch, heel mijn jeugd tweemaal per week getraind en een wedstrijd op zaterdag gespeeld bij Achilles Veen. Dat is nogal een verschil. Het is dus echt aanpoten.”

Veel speeltijd of niet: de trouwe fans van Achilles Veen zijn maar wat trots op ‘hun’ Veense jongen. “Ja, dat merk ik zelf ook wel. Als ik inval, hoor je ze ook nét wat harder klappen of juichen. Laatst maakte ik een belangrijke gelijkmaker, mijn vrienden in het tweede speelden op dat moment op het veld achter ons. Zij vertelden na afloop dat ze aan het gejuich konden horen dat ik had gescoord, haha. De dagen erna word ik in het dorp ook aangesproken over mijn goal, dat zijn wel heel leuke dingen.”

Het doel van Mandemakers was en is om die vaste plek bij de beste elf op te eisen, maar ook dit seizoen moet hij het hebben van invalbeurten. “Of dat niet frustrerend is? Ja, zo kan je het wel zeggen. Af en toe dan. Ik weet natuurlijk ook heel goed dat de club omhoog wil en daar heb je gewoon kwaliteit voor nodig. Maar als er dan weer een speler komt, denk je wel eens: is er weer eentje. Dat was vooral zo in mijn eerste twee jaar, nu ben ik er wel aan gewend.”

Mandemakers blijft hoe dan ook strijdbaar. “Ik bekijk alles per jaar. Als ik echt weinig kansen meer zie, kan het best zijn dat ik in het tweede bij mijn vrienden ga spelen. Maar ik vecht nu voor mijn kansen en wil de trainer laten zien waarom ik in de basis hoor. De supporters hier zijn al trots, maar ik zou ze maar wat graag nog trotser maken door een vaste basisspeler te worden bij Achilles Veen en om de club verder omhoog te helpen.”

Klik hier voor meer informatie over Achilles Veen.
Klik hier voor meer artikelen over Achilles Veen.

Més que un club! Het is het motto dat FC Barcelona al lange tijd draagt. Meer dan een club. Bij de Spaanse grootmacht heeft dat onder meer te maken met de culturele achtergrond, met de drang naar Catalaanse vrijheid. Het motto kun je nu ook op Kozakken Boys plakken. Niet omdat die club nu hoopt op een vrije rol in de gemeente Altena of dat het Werkendam als vrijstaat wil uitroepen. Eerder het tegenovergestelde. Met de Stichting KozakkenBoys4All neemt het maatschappelijke verantwoordelijkheid.

WERKENDAM – “De stichting is ontstaan omdat ik zelf al langer met het idee rondliep dat we op sociaal gebied als club de maatschappelijke verantwoordelijkheid nog concreter zouden kunnen invullen”, geeft Vincent Wijmans aan. Hij is voorzitter van de stichting. “We doen natuurlijk veel op het gebied van sport en voetbal. Maar we zijn zo’n grote club, met zoveel kennis aan boord en met zo’n groot bedrijvennetwerk, dat we meer kunnen.”

De stichting richt zich daarbij op mensen in de gemeente Altena. “Mensen die het moeilijker hebben, kwetsbaar zijn, afstand hebben tot de arbeidsmarkt of om een andere reden buiten de boot vallen. Ik zag het hier bij Kozakken Boys ook gebeuren met jongens die van voetbal af gingen. Ze raken uit zicht. Later hoor je dat het niet goed gaat. Dat ze van school af zijn, geïsoleerd zijn geraakt. Geen opleiding, geen werk.”

De club heeft de handschoen opgepakt om er echt mee aan de slag te gaan. Met de kennis van profclub Excelsior– dat een foundation heeft- zijn de eerste stappen gezet. “Net voor de zomer hebben we stichting opgericht, met als doel om de inwoners een helpende hand te bieden. Mensen die op het gebied van participatie, gezondheid of bijvoorbeeld welzijn in de knel komen. Wij willen een uitkomst bieden. De stichting is heel sociaal ingestoken. We zijn gelieerd aan Kozakken Boys, maar staan wel los van de vereniging. Al het geld dat naar de stichting gaat, via subsidie of sponsoring, wordt gestoken in de maatschappelijke projecten”, zegt Wijmans enthousiast.

Studie op het sportpark
Eén van de projecten die nu loopt is dat er op vrijdag een entreeopleiding is op het sportcomplex van Kozakken Boys. Dat is in combinatie met het Da Vinci College. “Het is een MBO-opleiding voor volwassenen. Het grote voordeel is dat ze zich in een schoolsetting niet op hun gemak voelen. Nu krijgen ze op ons complex onderwijs. Voordeel daarbij is dat wij als Kozakken Boys ook heel eenvoudig stageplaatsen kunnen regelen. Het mes snijdt daarbij aan twee kanten.”

Er wordt les gegeven in het sponsorhome, dat op die vrijdagmiddag anders toch leeg staat. “Dat is een prima leslokaal. Ze kunnen ook nog eens sporten bij ons, want de velden zijn overdag ook vrij.”

“Het is een hartstikke mooie ontwikkeling”, gaat Wijmans verder. “Het straalt bovendien ook uit naar twee kanten. Naar de club, vanuit het sociale aspect. Maar ook naar het eerste elftal bijvoorbeeld. Spelers van het eerste zien wat er gebeurd, die voelen zich betrokken. Het geeft verbondenheid binnen de club. We doen het met z’n allen. Barcelona zegt altijd: meer dan een club. In het Werkendamse doen wij dat. Natuurlijk staat voetbal op één. We zijn echt een voetbalclub. Maar we kunnen veel meer dan dat. Ik loop al wat langer bij de club rond. Als je ziet hoe belangrijk Kozakken Boys is voor mensen, daar sta je echt van te kijken. Ook voor mensen die niet voetballen. Mensen die komen op zaterdag een kopje koffie drinken bijvoorbeeld. Het gaat om het sociale aspect. En dat hebben wij nu nog breder getrokken.”

Wijmans is betrokken, dat merk je aan alles. Verbaasd soms ook. “Het is bijna niet voor te stellen dat jongeren in zo’n situatie komen. Dat besef je niet als je het niet ziet of hoort. Van statushouders is dat makkelijker te begrijpen. Die spreken de taal slecht, raken geïsoleerd. Maar Nederlandse jongeren, twintigers, dat snap je niet.” Ook voor die groepen loopt er een project. “Ze kennen helemaal niemand, hebben geen contacten. Hier op de club bloeien ze helemaal op. Ze worden gewaardeerd. In het project zijn een paar uur ingeruimd voor vrijwilligerswerk voor Kozakken Boys. Dat varieert van een stukje hovenierswerk, klusjes in de kleedkamer en schoonmaken tot het rondbrengen van presentatiegidsen naar bedrijven. Ze pakken allerlei klusjes op. Zo doen ze ritme en werkervaring op.”

Toekomst
Het team van KozakkenBoys4ALL is inmiddels al aardig groot. En divers. Met Sven van Ingen en Gwaeron Stout heeft het twee spelers uit het huidige eerste elftal. Quentin Jakoba speelde in het verleden voor Kozakken Boys, waar hij nu hersteltrainer is. Terwijl naast Wijmans ook Jeannine van Ekeren (jobcoach), Sanne Tamerus (Sport & Lifestyle Coach) en Irma Weeda (materiaalverzorgster bij het eerste en verantwoordelijk voor de social media van Kozakken Boys) betrokken zijn.

In mei 2021 ging de stichting daadwerkelijk van start. De grote vraag is nu: waar verwacht Wijmans over een paar jaar te staan? “In ruim een half jaar tijd hebben we vier projecten afgerond. We hebben de ambitie om het verder uit te bouwen. We hebben nu een aantal stakeholders gesproken die geïnteresseerd zijn, vanuit het bedrijfsleven. We hebben ook contacten met de gemeente, met wethouder Shah Sheikkariem zitten we om tafel om te kijken wat we nog meer kunnen betekenen. We kunnen wel heel veel dingen verzinnen, maar het is het belangrijkste dat er vanuit de gemeenschap zelf wordt aangegeven waar behoefte aan is. Als een bepaalde doelgroep in de knel zit, kunnen we kijken hoe wij een bijdrage kunnen leveren in de oplossing.”

Wijmans komt meteen met een voorbeeld. “Je hoort vaak dat vrouwen, specifiek met jonge kinderen, een afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Nooit gewerkt, jong moeder geworden en vaak alleenstaand. Die willen gaan werken, maar hoe doe je dat? Ze zijn vaak rond de dertig, geen opleiding en nooit gewerkt. En ze hebben kinderen. Daar kunnen we misschien iets voor betekenen. Maar je ziet ook steeds meer ouderen, van 60+, met de ziel onder de arm lopen. Misschien kunnen we daar activiteiten voor organiseren op onze club. De mogelijkheden zijn oneindig. We moeten alleen keuzes maken. Het is mijn ambitie om het goed te doen. Het hoeft niet per se heel groot, maar wat je doet moet je goed doen. Het moet resultaat opleveren voor de mensen waar je het voor doet. Hoe groot het dan uiteindelijk wordt, dat moet de toekomst uitwijzen.”

Klik hier voor meer artikelen over Kozakken Boys.
Meer informatie over Kozakken Boys: Klik hier.