Ze spelen allebei pas voor het tweede seizoen bij Vlotbrug, maar voelen zich inmiddels al helemaal thuis. Zelfs zo erg, dat Ryan de Zeeuw en Lester den Broeder niet alleen deel uitmaken van de eerste selectie, maar ook training geven aan de JO15 van de club. En dat enthousiasme spat ervan af.

Na een ‘heel leven’ bij Hellevoetsluis, besloot de negentienjarige Den Broeder om toch maar eens ergens anders te gaan kijken. Het werd Vlotbrug en met succes. “De onderlinge sfeer is echt goed, ik heb het heel erg naar mijn zin.” De oudste van de twee, De Zeeuw is 21, had wat meer omzwervingen nodig. “Begonnen bij Nieuwenhoorn, een jaar of vijf bij ‘Hellevoet’, terug naar Nieuwenhoorn en uiteindelijk naar hier.” Pas bij Vlotbrug speelden ze samen, vertelt Den Broeder. “Ik heb wel een keertje meegetraind bij het eerste, maar normaal zat ik altijd een team lager.”

Beste vrienden

Voor De Zeeuw was zijn nieuwe club eigenlijk al bekend terrein. “Mijn broer speelde er al een tijdje, dus ik ging vaak kijken. Eigenlijk wilde ik er zelf altijd al gaan voetballen.” Toen ook zijn beste vriend ging, was hij om. “Het is één grote familie, na twee trainingen voelde ik mij hier helemaal thuis.” Ook het niveau van de trainingen bevalt ze prima. “Je hebt elke week het gevoel dat je beter wordt.” Behalve op het veld, weten ze elkaar ook daarbuiten prima te vinden. De twee beste vrienden omschrijven elkaar dan ook zonder moeite. “Ryan is een echte verdediger, daar kan ik nog wel wat van leren.” En dat terwijl Den Broeder aan de andere kant op linksback staat. “Lester was vroeger linksbuiten, dus is aanvallend een stuk sterker dan ik. Dat zou ik graag een beetje van hem willen hebben.” Maar zijn kompaan, van zichzelf heel rustig, is andersom weer jaloers op de kwaliteiten van zijn ‘collega-back’. “Hij heeft echt een goede pass en is in de kopduels sterk. Ik zou wel net zo goed willen kunnen koppen.” Toch vallen de resultaten van de derdeklasser nog een beetje tegen, maar daar heeft De Zeeuw wel een verklaring voor. “We hebben een lastig programma gehad en zitten gewoon in een zware competitie. Blessures helpen ook niet mee, maar ik heb er vertrouwen in dat we ons gaan handhaven.”

Enthousiasme

Genoeg over hun prestaties op het veld, tijd voor die daar net buiten. Want nadat ze vorig jaar meeliepen bij de JO13, zijn ze nu verantwoordelijk voor de JO15. De Zeeuw wist dan ook meteen met wie hij dat graag zou willen doen. “Ik wilde het alleen doen met mijn ‘maatje’. Dat was duidelijk.” Gelukkig voor hem stond ook Den Broeder te springen. “Vroeger heb ik mijn neefjes getraind, dus ik vond het altijd al leuk om te doen. Het is mooi om de dingen die je zelf hebt meegemaakt, over te brengen op die gasten.” Ze vullen elkaar perfect aan. “We zijn gelijk, maar ik praat iets meer. Ook op het veld, haha. Lester is de hersenen, ik ben de mond.” Ondanks hun jonge leeftijd, zijn ze toch behoorlijk ‘streng’. “Geen enkele bal mag fout. Conditioneel trainen we best wel zwaar en de nadruk ligt op de basistechniek. Alleen dan kun je het spel versnellen.” Alleen op maandag en woensdag zien ze elkaar niet, maar dan spreken ze elkaar natuurlijk alsnog. “Of over ons eigen team, of over die gasten. Wat kan er beter en wat moet er nog geregeld worden? Lekker ouwehoeren.” Doordat ze zelf nu zo fanatiek bezig zijn met het trainersvak, begrijpen ze ook hun eigen trainer nog een stukje beter. “Je merkt nu hoe vervelend het is als spelers geen inzet tonen of makkelijk afzeggen. Je moet er gewoon elke training zijn en keihard je best doen.” Aan het enthousiasme is duidelijk te merken dat dit niet hun laatste klus zal zijn. “Mijn ambitie is wel om door te groeien en misschien zelfs mijn papieren te halen. Ik haal er zoveel plezier en voldoening uit”, zegt De Zeeuw. Ook Den Broeder ziet het helemaal voor zich. “Meegroeien met het team, dat lijkt mij wel wat!”

Klik voor meer artikelen over VV Vlotbrug.
Klik voor meer informatie over VV Vlotbrug.

Je staat door een blessure minimaal drie maanden buitenspel, maar probeert toch betrokken te blijven bij het team. Wat doe je dan? Jesper Lakerveld van VV Vierpolders had weinig tijd nodig om op die vraag een antwoord te vinden. De topscorer helpt daarom sinds kort de leiders bij het eerste en pakt groots uit voor het 90-jarig jubileum van de club.

Hoewel er officieel nog een aantal wedstrijden gespeeld moeten worden, heeft de 28-jarige aanvaller eigenlijk al een soort van winterstop. “Begin oktober heb ik mijn lies gescheurd, daardoor kan ik zeker drie tot vijf maanden niet spelen. Gelukkig maak ik met de fysio grote stappen vooruit.” Op een training, tijdens het afwerken ging het mis. “Het schoot er echt in, voelde ook meteen dat het niet goed was. De volgende dag ging ik met een groepje gasten naar Letland-Nederland, daarna was heel mijn been blauw.”

Even wennen
Een scan bood al snel uitkomst, maar niet helemaal waar Lakerveld op had gehoopt. “Hij was voor een derde gescheurd, dat kost dus behoorlijk wat tijd.” Tijd die hij in zijn zevende seizoen bij de club eigenlijk niet heeft, want de pech blijft hem achtervolgen. “Tijdens de eerste competitiewedstrijd liep ik een hoofdwond op, dus eigenlijk heb ik nog nauwelijks kunnen spelen. Het is wat dat betreft echt een pechjaar voor mij.” Via Brielle 2 kwam hij een jaar of zeven geleden in Vierpolders terecht. “Dat was eigenlijk een soort vriendenteam, maar we wilden graag in een eerste elftal spelen. Toen hebben we gezamenlijk, met een mannetje of veertien, besloten om hierheen te komen. Een kennis zat in de TC en Jerry de Jong, een oud-jeugdtrainer, was hier toen trainer. Die gooide ieder jaar wel een balletje op, toen hebben we het uiteindelijk maar gedaan.” Zoals ieder begin, was ook deze even moeilijk voor Lakerveld. “Je bent Brielle gewend en opeens voetbal je onderin vierde klasse. Alles was hier wat minder goed geregeld, ook qua faciliteiten. Maar we hebben stappen gezet, eigenlijk is er niks om over te klagen.” Klagen doet de spits dan ook zeker niet. “Het is een kleine en gemoedelijke club, met een gezellige sfeer. Echt ons-kent-ons. Ik heb het hartstikke goed naar mijn zin, van dat vriendenteam zijn er nog een stuk of twaalf over.”

Op scherp zetten
Desondanks zijn de prestaties niet om over naar huis te schrijven en dus vreet de inwoner van Brielle zich regelmatig op langs de zijlijn. “Als het niet draait, sta je natuurlijk nog veel liever in het veld, om te kunnen helpen. Soms staan we wel met een mannetje of zeven langs de kant te kijken, allemaal geblesseerd. Dat valt niet op te vangen.” De doelstelling lag voorafgaand aan het seizoen dan ook een stukje hoger. “We gingen voor de eerste zeven en als alles mee zou zitten, misschien wel voor een periode. Toch heb ik er nog wel vertrouwen in, het gat met de ploegen boven ons is niet zo groot. Paar keer winnen en je staat er weer bij.” Aan zijn inzet buiten de lijnen zal het in ieder geval niet liggen. “Ik kon het altijd al goed vinden met onze leiders, dus toen ik geblesseerd raakte zei ik: kan ik jullie niet helpen?” En zo gebeurde. “Alles klaarzetten en regelen. De kleding, de pupil van de week begeleiden, ballen pompen en het veld uitzetten. Je probeert toch betrokken te blijven.” Lakerveld ‘komt dan ook niet om half drie aankakken’, vertelt hij. “De voorbereiding op een wedstrijd wil ik ook gewoon meemaken, die jongens een beetje op scherp zetten.” Ook voor het 90-jarig jubileum steekt hij zijn handen uit de mouwen. “We zitten met een mannetje of zes in de feestcommissie, want we zijn wel van plan om het groots aan te pakken. Zeker voor zo’n klein clubje is 90 jaar wel echt uniek.” Inmiddels spelen ze al een tijdje in de derde klasse, de promotie weet hij nog goed. “Dat is wel echt een hoogtepunt, dat hadden ze hier nog nooit meegemaakt.” Tot slot hoopt de doelpuntenmaker van beroep er snel weer bij te zijn. “Ik mik op de eerste wedstrijd na de winterstop, voorlopig lig ik op schema!”

Klik voor meer artikelen over VV Vierpolders.
Klik voor meer informatie over VV Vierpolders.

Net als bij veel voetbalclubs liggen ook bij Rockanje de vrijwilligers niet voor het oprapen en dus wordt er voor het geven van training en het coachen van wedstrijden vaak een beroep op ouders gedaan. Bij de JO12 is die eer weggelegd voor Roland Riesmeijer, Pascal Klok en John Stravers en inmiddels zijn de mannen net zo fanatiek als hun spelers. “Soms zeggen we tegen ze: vragen we niet te veel van jullie?”

Trainer zijn van je eigen kind, daar komt een hoop bij kijken weten ze inmiddels. “Vaak is het verstandiger om het door één van de andere trainers te laten zeggen”, lacht Roland. Pascal vult hem aan. “Ze zitten nu tegen puberen aan, dus dat kan soms best lastig zijn. Dan is het fijn als een keer iemand anders het zegt. Zie je wel, hoor je het eens van een ander, haha!” Het fanatisme druipt er dan ook vanaf bij de drie heren. “We zijn echt strijdlustig om te winnen.”

Goede lichting

Tot thuis aan toe, maar gelukkig zijn daar bij Roland (42) duidelijke afspraken over gemaakt. “Ze werden er op een gegeven moment gek van. Dus alleen op de voetbal, thuis even niet meer.” Collega Pascal herkent dat als geen ander. “Ik kon er echt wel een weekend ziek van zijn als we verloren, maar dat had mijn zoon ook. Dat was dan niet een heel lekker begin van het weekend, inmiddels hebben we dat allebei een beetje los kunnen laten.” Gelukkig zijn de nederlagen schaars, vertelt John. “Het is echt een goede lichting. We hebben drie spelertjes van tien jaar, maar het loopt hartstikke goed en ze maken elkaar beter. Ze gaan nu ook steeds meer coachen, gewoon om te helpen.” En dus geniet de 41-jarige Pascal ieder weekend opnieuw. “Het leukste is natuurlijk als je ergens op traint, dat je dat op zaterdag terugziet in de wedstrijd. Iedereen wil winnen, maar ze zijn vooral bereid om veel voor elkaar te doen, dat is mooi om te zien.” Hoe ouder ze worden, hoe meer ze van het spelletje gaan begrijpen. “Je kunt nu veel meer met ze over voetbal praten. Positiegericht, maar ook in het zoeken van de makkelijke oplossing.” Dat is terug te zien tijdens de trainingen, die volgens een redelijk vast schema worden afgewerkt. John (41) is vaak verantwoordelijk voor de conditietraining en krachtoefeningen op maandag. “Dat vinden we toch wel heel belangrijk. Eén keer in de maand doen we een piepjestest.”

Rondje uitdelen

Ook de wedstrijd van zaterdag wordt absoluut niet vergeten, vertelt Roland. “We doen altijd een nabespreking en dan weten ze precies wat er beter kan.” Na de evaluatie is het tijd om anderhalf uur aan de slag te gaan, vaak met positiespelletjes, maar niet voordat er minimaal drie rondjes zijn ingelopen. “Ze zitten allemaal bij elkaar op school, dus ze hebben al heel de dag samengezeten. Die wil je niet in één klas hoor, haha! Dan laten we ze eerst even uitrazen.” Ontwikkeling staat centraal. “Die mannetjes willen zelf natuurlijk het allerliefste winnen. Het belangrijkste is dat we het leuk houden”, aldus John. Maar vooral competitief, vullen ze meteen aan. Het latje trappen is dan ook populair. “Als ze één keer de lat raken, ontkomen ze aan een half rondje rennen. Maar als ze hem twee keer raken, mogen ze er eentje uitdelen. Nou, die delen ze graag uit hoor!” Plezier staat dus absoluut voorop, dat heb je het meeste als je wint. Dat doen ze dus regelmatig. “Deze competitie hebben we acht van de negen wedstrijden gewonnen, maar omdat we één keer gelijkgespeeld hebben, mogen we niet naar de eerste klasse. Terwijl dat eigenlijk beter zou zijn voor hun ontwikkeling.” Niet alleen bij de spelers, maar ook bij de trainers straalt het plezier ervan af. “Het blijft gewoon ontzettend leuk om te doen, helemaal in deze periode dat er weinig mag.” Pascal vult tot slot aan. “Iedereen is van harte welkom om een keertje mee te trainen bij Rockanje, als we daar iemand blij mee kunnen maken, is dat alleen maar mooi!”

Klik op Rockanje voor het laatste artikel van de club.

Voor wie een beetje bekend is bij Spijkenisse, zal de naam BJ Groenenboom vermoedelijk meteen een belletje doen rinkelen. Volledige naam Bryce Joshua, maar zeg maar ‘BJ’. De negentienjarige doelman maakte vorig seizoen zijn debuut in de hoofdmacht, is daarnaast keeperstrainer voor de jeugd en heeft een opmerkelijk idool. “Dat had je niet verwacht, hè?”

Voor wie de jongeling zo hoort praten zou denken dat hij geboren is op het sportpark van Spijkenisse, maar toch is dat niet helemaal waar. Sterker nog, hij begon ergens anders met voetballen. “Bij Hekelingen, tot de F’jes. Toen vroegen ze of ik hier kwam voetballen.” En ondanks dat hij nu keeper is, deed hij dat toentertijd nog als voetballer. “Tot mijn twaalfde heb ik gevoetbald, maar toen ik buiten de selectie viel ben ik gaan keepen.”

Van gedroomd
Zijn vriendje uit de straat stak hem aan. “Hij deed het ook, dus dat wilde ik wel een keertje proberen. Toen kwam ik bij Spijkenisse in de D1 en zeiden ze: blijf jij maar lekker op doel staan!” Zogezegd, zo gedaan. In al die jaren bouwde hij een hechte relatie op met de mensen bij de club. “Ik ken ze denk ik allemaal. Van de JO9 tot aan het eerste. Van maandag tot zaterdag ben ik op de club, ik denk dat ze soms wel gek worden van mijn kop, haha.” Maar niet alleen met de trainers onderhoudt hij een warme band. “Ook mensen in de kantine en de materiaalmannen. Het is een warme club, waar iedereen het beste met je voor heeft.” En dus is het ondertussen echt zijn club geworden. “Ik word al kind van de club genoemd.” Als kind van de club maakte Groenenboom vorig seizoen dus zijn debuut voor het vlaggenschip, hij weet het nog precies. “In de tachtigste minuut kreeg onze keeper rood. Ik zat voor de eerste keer op de bank, mag je meteen dat veld in. Mijn hart ging als een gek tekeer. Jammer genoeg pakte ik die pingel niet, maar het was een fantastisch moment.” De eerste keeper in meer dan tien jaar die vanuit de jeugd zijn debuut maakt in het eerste, iets waar hij altijd al van droomde. “Als klein jochie stond ik met vlaggen en fakkels achter het doel. Te kijken bij jongens als Van Dommelen, nu sta je er ineens samen mee op een veld.” Dit seizoen wisselt hij een plek op de bank bij de A-selectie af met minuten bij de O23, daar is Groenenboom wel blij mee. “Zo kun je toch minuten blijven maken, al is het verschil wel groot.”

Eerste doelman
Sowieso is de stap naar de senioren geen kleintje, vertelt hij. “Ik ben voor een keeper niet de grootste, soms lopen ze je nog net niet omver. En ik ga niet zomaar tegen iemand van 30 roepen wat hij moet doen.” Ook de schoten op doel zijn anders. “Veel meer geplaatst.” Over zijn kwaliteiten is hij duidelijk. “Een meevoetballende keeper met een goede reflex. Ik houd ervan om een spits uit te kappen, gelukkig is dat nog altijd goed gegaan, haha.” Zijn voorbeeld als doelman verwacht niemand. “Dat is Kostas Lamprou. Ik ben zelf ook maar 1,78m dus ik kijk graag naar keepers die ook niet zo groot zijn. Van hem zou ik echt willen weten hoe hij traint qua explosiviteit en sprongkracht.” Groenenboom trainde nog eens een jaartje mee bij RKC, zijn doel voor de toekomst is duidelijk. “Eerste doelman worden bij Spijkenisse. Hopelijk zo snel mogelijk en dan kijken waar ik kan komen.” Daarvoor moeten er nog een paar dingen beter. “Nog hoger kunnen springen en vooral wat brutaler worden, nu ben ik nog te lief.” Ondertussen helpt hij keepers van de Spijkenisse Academy ook om beter te worden. “Nu al voor het vierde seizoen. Ondanks dat ik soms bijna even oud ben, gaat dat heel goed. Het is mooi om te zien hoe ze groeien als keeper.” En het werpt zijn vruchten af. “In die vier jaar zijn er al twee jongens naar een BVO gegaan, dat geeft veel voldoening.” Ook daar heeft de makkelijke prater voor in de toekomst al over nagedacht. “Ik wil mijn keeperspapieren gaan halen en hopelijk ooit keeperstraining geven bij een profclub!”

Klik voor meer informatie over VV Spijkenisse.
Klik voor meer artikelen van VV Spijkenisse.

Een vader die er altijd voetbalde en inmiddels trainer is, met twee voetballende dochters en een zoon. De familie Bahnerth kan met recht een echte OVV-familie genoemd worden. Want ondanks dat Joyce en Anouck er nu niet meer voetballen, kennen ze het gevoel maar al te goed. “Als ik er nu kom, kennen ze mij nog steeds. Dezelfde mensen zijn er altijd!”

Want de 22-jarige Joyce mag dan voor haar studie in Rotterdam zijn gaan wonen en voetballen, de herinneringen aan vroeger zijn nog springlevend. “Mijn vader wilde natuurlijk altijd een jongetje, zodat ze samen naar OVV konden. Toen kreeg hij ineens twee dochters, een tweeling, maar die gingen ook op voetbal!” Het werd er dan ook met de paplepel ingegoten, vertelt ze. “Ik ging van jongs af aan al met papa mee, toen hij er zelf nog voetbalde. Dan liep ik daar het hele weekend rond, als trouwe supporter.”

Persoonlijk

Zelf begon ze met voetballen toen ze een jaar of zeven was, haar tweelingzus hield het langer vol bij OVV. “Rond de D’tjes ben ik gestopt, altijd in een jongensteam. Mijn zusje heeft de B1 nog gehaald, die was dan ook een stukje beter, haha!” En dus is er van het drietal nog maar eentje actief bij de club, broertje Junior. “Die is nu dertien en voetbalt in de JO15-1, waar mijn vader trainer is.” Joyce weet het nog goed van vroeger. “Bij de Mini’s bracht ik hem altijd naar de voetbal. Later heb ik hem ook nog training gegeven, samen met mijn vader.” Ook zelf kreeg ze vroeger training van vader Michel. “Dat was best wel gek, omdat het soms heel persoonlijk is. Maar voor mijn broertje is het misschien nog wat lastiger, omdat mijn zus en ik natuurlijk altijd samen waren. Bij Junior is het ook een stuk serieuzer dan het bij ons was.” Zelf probeert ze zo nu en dan nog te gaan kijken bij OVV. “Ik voetbal op zondag, dus dan is het soms lastig om op zaterdag bij mijn broertje te kijken. Maar als ik er ben, is Ab er ook altijd. Die deed vroeger al de klusjes, dat is een ‘topvent’. Die kent mij dan ook nog steeds!”

Patat

Ook aan de tijd buiten de vereniging bewaart ze goede herinneringen. “Mijn zusje was eigenlijk niet zo blij dat we een broertje kregen, terwijl ik het meteen heel leuk vond. Anouck begon het pas leuk te vinden toen Junior kon lopen en tegen een bal kon trappen, dan konden ze lekker samen gaan voetballen.” Sowieso vormt de jongste van de twee wel vaker een uitzondering, vertelt ze lachend. “Mijn vader, broertje en ik, zijn allemaal spits. Terwijl Anouck achterin staat.” Een tijdje terug wilden ze eens een onderlinge wedstrijd regelen, door corona ging dat uiteindelijk niet door. “Dan had ik zeker verloren. Waarschijnlijk stonden we dan ook tegen elkaar in het veld, maar ze heeft een veel betere techniek dan ik. Ik kan ook niet tegen mijn verlies.” Samen in een team gaf vroeger een stuk minder problemen, vertelt Joyce. “Dat was eigenlijk alleen maar leuk. Als tweeling is het sowieso makkelijk, omdat je al heel veel dingen samendoet. Toen was ik nog verdediger, dus stonden we ook vlakbij elkaar.” Dat leverde vaak een trotse vader op, weet ze nog. “Ik kan mij nog goed herinneren, als we met 10-0 wonnen, kregen we patat. Dat regelde hij dan. Heel vaak kwam dat niet voor, maar dat is misschien maar goed ook, haha!” Ze sluit af met het absolute hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk. “Papa is een keer kampioen geworden, toen mocht ik op de kar mee door Oostvoorne. Dat zijn leuke dingen, die horen bij een dorpsclub!”

Klik op OVV voor het laatste artikel van de club.