Pagina 668 – VoetbalJournaal

NSVV meldt zich in de top na een ruime winst op Yerseke

vv NSVV

-

23 februari 2022

NSVV meldt zich in de top na een ruime winst op Yerseke

Na ruim twee maanden zonder competitievoetbal was het weer ouderwets druk op het sportcomplex in Numansdorp. Er was vertrouwen getankt in de laatste competitiewedstrijd tegen koploper MZC’11. Daarnaast had NSVV nog wat recht te zetten na de 5-0 nederlaag tegen Yerseke van vorig seizoen. De NSVV-verdediging is dit seizoen dik in orde met de op één na minst aantal tegendoelpunten. Ook de sterke voorhoede van Yerseke kon vandaag geen doelpuntje maken. NSVV loopt alleen uit de pas met het aantal doelpunten voor, aangezien er zes teams meer keer gescoord hebben. Zo niet vandaag, onder aanvoering van spits Gijs van de Zande werd er maar liefst viermaal gescoord door NSVV.

De eerste helft begon rommelig. Na twintig minuten mocht Jasper Huisman recht voor het doel een vrije trap nemen na een overtreding op hemzelf. Met het windje in de rug liet Jasper de bal met veel snelheid om de muur in het hoekje zeilen. De keeper stond aan de grond genageld en kon de bal uit het netje vissen. Een kwartier later gaf Jasper een voorzet op zijn maat in de spits Gijs van de Zande. De keeper kwam tussenbeide, maar had de bal niet klemvast. Gijs was er als de kippen bij om dit buitenkansje te verzilveren. Vijf minuten voor rust speelde Jeroen Voshart spits Gijs van de Zande vrij voor het doel, maar Gijs schoof de bal net langs de verkeerde kant van de paal. Yerseke had in de eerste helft af en toe een demarrage langs een paar NSVV-spelers waar de klasse vanaf spatte, maar gezamenlijk loste de verdediging van NSVV dit op. Uiteindelijke resultaat voor Yerseke was nul schoten richting het doel.

De kantine stroomde vol in de rust en de supporters hadden zin in de tweede helft. Al snel was er in de tweede helft een mooie aanval waarbij Gijs van de Zande buitenspeler Robin ’t Jong voor het doel bediende. Van dichtbij redde de keeper van Yerseke de inzet met een geweldige reflex. Daarna bediende Gijs van de Zande de andere buitenspeler Jasper Huisman. Jasper ging alleen op de keeper af. Hij haalde verwoestend uit, maar het vizier stond te hoog afgesteld. Uiteindelijk was het derde doelpunt een mooie combinatie tussen Jasper Huisman en Gijs van de Zande, waarbij Gijs de voorzet gaf en Sjoerd Hofstede het vakwerk mooi afrondde. Tien minuten voor tijd gaf Yerseke het enige teken van leven. Het was een afstandsschot van Guus de Leeuw die de bovenkant van de lat kuste. NSVV scoorde nog wel een vierde doelpunt. Robin ’t Jong glipte weer eens langs zijn tegenstander en bij de eerste paal tikte Gijs van de Zande binnen.

Na de wedstrijd bleek koploper VVGZ zijn wedstrijd tegen Arnemuiden verrassend verloren te hebben. NSVV speelt volgende week uit tegen VVGZ en had het plan opgevat om het gaatje van drie punten naar koploper VVGZ in een onderlinge strijd proberen te dichten. Nu krijgt NSVV de koppositie in de schoot geworpen. VVGZ lijkt niet helemaal bij de les en NSVV blaakt van het zelfvertrouwen. De afstand naar de uitwedstrijd in Zwijndrecht is slechts 30 km. Kom allemaal NSVV aanmoedigen om het gaatje op de ranglijst te gaan slaan.

Opstelling NSVV:

Jarmo Hartgers, Jack van Eijmeren, Michael Ouwens, Rik Bakker, Fabian Korbijn (46^e Yoeron van der Ree), Paco Steijn, Jeroen Voshart, Sjoerd Hofstede, Robin ’t Jong, Gijs van de Zande (85^e Leonard Kramp), Jasper Huisman

Ruststand: 2-0

Eindstand: 4-0

Scoreverloop:

28^e min. 1-0 Jasper Huisman

37^e min. 2-0 Gijs van de Zande

75^e min. 3-0 Sjoerd Hofstede

82^e min. 4-0 Gijs van de Zande

Geschreven door: Bas Snijders

Klik de link voor een recent artikel over NSVV

Peter Tankens en Jan de Fijter het nieuwe voorzittersduo van Sparta’30

vv Sparta 30

-

23 februari 2022

0

Peter Tankens en Jan de Fijter het nieuwe voorzittersduo van Sparta’30

Peter Tankens en Jan de Fijter zijn beide van jongs af aan te vinden op de velden van het Andelse vv Sparta’30. Ondanks de gespeelde voetbaljaren hebben ze beide de overstap gemaakt naar het voorzitterschap. Op deze manier proberen zij hun steentje bij te dragen aan de vereniging zodat de club kan blijven bloeien.

Ondernemers kunnen vaak niet stil zitten, zo geldt dat ook voor Peter: “Ik ben op vijfjarige leeftijd begonnen bij Sparta’30. Mijn fanatieke vader, een trouwe Spartaan, was naast ons familiebedrijf veel met de club bezig. Zo heb ik het voetballen in het eerste, leider bij diverse jeugdelftallen, scheidsrechter en voorzitter van Sparta’30 gedaan. Vele taken zijn samen met andere trouwe Spartanen uitgevoerd, daarnaast ben ik al lange tijd sponsor van Sparta’30 met ons familiebedrijf Tankens Andel BV.” Doordat beide mannen al enige tijd te vinden zijn op de club, kan het bijna niet anders dan dat ze elkaar al jaren kennen. “Naast school was ik met Andelse vrienden, waaronder Jan de Fijter altijd aan het voetballen in het dorp of op het voetbalveld”, vertelt Peter. Hoe zagen de eerste jaren van Jan er dan uit? “Ik ben begonnen met voetbal op zevenjarige leeftijd. De eerste ballen heb ik dan ook gespeeld bij vv Sparta’30. Ik begon als keeper en vanaf mijn zeventiende ging ik uit het goal en verder als veldspeler. Ik speel momenteel nog steeds bij eerste elftal, maar vanwege het voorzitterschap is dit wel mijn laatste seizoen in selectie, dan gaat de focus op het voorzitten en jeugdtrainer zijn.

Spartanen ambitie

De goede band die ze door de jaren hebben opgebouwd kan hen nog eens veel gaan helpen, want samen sta je sterker. “Met Jan wil ik proberen een goede taakverdeling te maken binnen het voorzitterschap, zo kunnen we met de overige bestuursleden sturing geven aan de vereniging. Verder willen we voortbouwen op de goede werkzaamheden van het voormalige bestuur en verbeteren van minder goed lopende onderdelen”, aldus Tankens. Jan vult dit ook nog aan: “Zorgen dat alle leden weten hoe de verenigingsstructuur is, zodat ze weten bij wie ze terecht kunnen met vragen.”

Dit is echter niet alles wat hij belangrijk vindt voor de club. “Sparta’30 is een club die structureel boven in de derde klasse mee moet draaien, met zoveel mogelijk eigen opgeleide jeugdspelers. De basis moet een jeugdopleiding zijn voor spelers die potentie hebben om het eerste elftal te bereiken, maar misschien nog wel belangrijker voor de club dat alle jeugdleden op hun eigen niveau plezier hebben in het voetbal. Een club draait namelijk niet alleen om een eerste elftal, er moet een juiste balans zijn tussen aandacht voor de selectie en plezier bij lagere elftallen, damesvoetbal en het G-team”, aldus De Fijter.

Doel voor ogen

Iedere vrijwilliger heeft zo zijn/haar eigen doel binnen een vereniging, zo is dat ook het geval bij Sparta’30. “Ik wil graag zorgen voor het behoud van een levendige, gezonde dorpsvereniging, waarbij op vrijwillige basis gesport kan worden. Uiteraard is dat met de ambitie om dat zo goed en hoog mogelijk niveau te doen. Met een goede inzet en motivatie kan je namelijk samen veel bereiken”, vertelt Peter. Dat wil niet per definitie zeggen dat die overeenkomen met die van Jan. “Mijn doel is een goede jeugdopleiding waar iedereen met plezier op een voor hem of haar zo hoog mogelijk niveau kan presteren, een selectie die op een stabiel niveau in het linker rijtje presteert en een tevreden damesteam, G-team en lagere elftallen”, aldus Jan de Fijter.

Jubileum

Vanaf 2030 bestaat Sparta’30 honderd jaar, dit mag uiteraard groots gevierd gaan worden. Peter heeft wel een duidelijke visie voor de toekomst: “We zijn dan nog een echte, gezonde en zelfstandige dorpsvereniging waar alle leden en vrijwilligers, jong en oud zich thuis en gerespecteerd voelen. Het voetballen met plezier op amateurniveau staat dan ook nog steeds voorop.”

Voor een recent artikel klik de link Sparta’30

Christiaan van Eck is helemaal op zijn plaats bij Heerjansdam

vv Heerjansdam

-

23 februari 2022

0

Christiaan van Eck is helemaal op zijn plaats bij Heerjansdam

Christaan van Eck (40) is een echte Heerjansdam-man. Daarnaast, vertelt de in Zuid-Limburg opgegroeide jeugdtrainer, kan hij enorm genieten van mooi voetbalspel in zijn algemeenheid. Van Eck combineert het trainerschap van de JO10-1 met de functie van jeugdcoördinator. Hij maakt daarbij dankbaar gebruik van hulpmiddelen.

Lang geleden, lacht Van Eck, koesterde hij sympathie voor de inmiddels ver teruggevallen voetbalclub Roda JC. Daar was best wat voor te zeggen, want Van Eck bracht zijn jeugd door in het Limburgse dorpje Schinveld. Bovendien beschikte Roda JC eind jaren tachtig en begin jaren negentig over klasbakken als Ruud Hesp, Michel Boerebach en Raymond Atteveld. “Maar toen de prestaties achteruit gingen, verloor ik mijn belangstelling.”

Liever volgt hij tegenwoordig de verrichtingen van clubs als Bayern München en Liverpool, die patronen op het veld creëren “waar je blij van wordt.” Sowieso wordt Van Eck blij van sport; een groots evenement als de Olympische Spelen bijvoorbeeld, volgt hij met verregaande interesse. “Bij Heerjansdam ben ik nu ook helemaal op mijn plaats”, zegt de man wiens zoontje Milay deel uitmaakt van de JO10-1. “Vanwege werk ben ik geruime tijd terug samen met mijn vrouw vanuit Limburg naar het westen gekomen. Ik was als veiligheidsmanager werkzaam bij een chemisch bedrijf in de Botlek en werk nu in Moerdijk. We kwamen in Barendrecht terecht en Milay wilde vier jaar terug graag op voetbal. Vanwege een ledenstop bij de Barendrechtse verenigingen kwamen we bij Heerjansdam uit, waar Milay wel direct kon aansluiten in de JO-7. Ik ben toen als trainer van dat team aan de slag gegaan.”

Omdat hij nu eenmaal sportminded is, paste Van Eck – die zelf aan judo, wedstrijdzwemmen en volleybal deed – zich snel aan. Toen de jongens van de JO-7 ouder werden, bleef hij aan als trainer. “Dat ging heel goed, mede door de leuke samenwerking met de andere trainers. Op een gegeven moment werd ik ook benaderd om jeugdcoördinator te worden. Ik heb het prima naar mijn zin bij Heerjansdam en ben op dat voorstel ingegaan. Het trainerschap verschilt natuurlijk best van het werk als coördinator. Maar ik doe het allebei met veel plezier.”

Van Eck vindt het boeiend om getuige te zijn van het proces dat jonge kinderen als mens en voetballer doorlopen. “Elke leeftijdscategorie heeft zijn eigen karakteristieken. Je ziet echt dat ze zichzelf ontwikkelen en ik help ze graag daarbij. De spelers van ons team gedragen zich nu heel anders dan vier jaar terug. Ze hebben zich als voetballer ontwikkeld, maar zijn ook mondiger geworden.”

De werkzaamheden die hij verricht als coördinator hebben vooral een organisatorisch karakter. Heel interessant ook, zegt Van Eck. “Maar trainer zijn is wel heel bijzonder. Ik vind het ook mooi om mezelf te ontwikkelen. Ik heb geen opleiding bij de KNVB gedaan, maar Heerjansdam biedt de jeugdtrainers de mogelijkheid om aan zichzelf te werken. We hebben een app die ons helpt om trainingen degelijke voor te bereiden en veel inzicht geeft. Daarnaast heeft Jonathan Jonk ons trainingen en een stuk begeleiding gegeven. Hij is trainer van het eerste team, dat in de eerste klasse uitkomt. Helaas gaat Jonathan volgend seizoen weg.”

Van Eck besluit met de woorden dat er ‘heel veel mooie dingen’ bij Heerjansdam gebeuren. “We zijn niet de grootste club met onze 562 leden. Maar we ontwikkelen ons volop. Het doel is om uiteindelijk jeugdleden te laten doorstromen naar het eerste team. Maar de weg om het doel te kunnen bereiken is veel belangrijker dan het doel zelf. Hierdoor word je als vereniging gedwongen te blijven investeren in de ontwikkeling van de accommodatie, trainers en spelers.

Momenteel heeft de aanleg van een nieuw kunstgrasveld plaats en is er ook een Pannaveldje gerealiseerd, speciaal voor de jeugd. Tevens zijn er initiatieven als een door eerste elftalspelers georganiseerde trainingsdag voor de jeugd en een trainingsdag met balkunstenaar Soufiane Touzani. Maar ook in techniek wordt nadrukkelijk geïnvesteerd. Er is een digitaal spelersvolgsysteem op komst waarmee de ontwikkeling van spelers gemonitord kan worden en spelers zichzelf op individueel gebied kunnen verbeteren.

Klik op Heerjansdam voor het laatste artikel van de club.

Onder de lat met Bart Luijendijk van VV Internos

vv Internos

-

22 februari 2022

0

Onder de lat met Bart Luijendijk van VV Internos

Vandaag gaan we in gesprek met de keeper van VV Internos. Bart Luijendijk (21) is op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij VV Internos. Vanaf de E’tjes heeft hij altijd in selectie elftallen gespeeld. Op 17-jarige leeftijd maakte hij als invaller zijn debuut bij het eerste en een jaar later kwam hij vast bij het elftal.

De 21-jarige keeper is dankzij zijn broers begonnen bij Internos. “Ik heb drie broers waarvan er nu nog twee bij Internos spelen, één daarvan zit bij mij in het team. Hij speelt centraal achterin waardoor wij elke week samen het doel moeten zien schoon te houden. “Bart voetbalt al zeventien jaar met veel plezier bij Internos. In zo’n lange periode heeft hij veel nieuwe mensen leren kennen die een passie hebben voor voetbal en zich willen inzetten voor de spelers en de club. “Bijna iedereen kent elkaar, waardoor er na de wedstrijd in de kantine een goede sfeer ontstaat. Dit is voor mij heel belangrijk, omdat er een soort thuisgevoel gecreëerd wordt.”

Van voetballer naar doelman
Bart Luijendijk is gaan keepen, omdat hij een andere rol in het veld wilde hebben. Het leek hem leuk om de bal tegen te houden in plaats van te scoren, zodat hij op een andere manier belangrijk werd voor zijn team. Mede door zijn lengte kan hij een groot deel van het goal bezetten, waardoor hij het de tegenstander moeilijk maakt om te scoren vanaf de penaltystip.

De Etten-Leurse keeper krijgt regelmatig complimenten over zijn meevoetballend vermogen. Het geheim schuilt hem in dat hij zijn jongere jaren is begonnen als voetballer. Daarbij voetbalt hij ook graag in z’n vrije tijd. “Zo zie je op de televisie vaak dat keepers lange ballen geven terwijl ze ook de voetballende optie hadden kunnen kiezen. Met mijn team willen we zoveel mogelijk voetballen en opbouwen, hier wil ik zo goed mogelijk in mee gaan. Soms tot het extreme toe, dat mensen weer schrikken als ik een spits uitkap om zo alsnog een van mijn ploeggenoten in te kunnen spelen.”

Keepers zijn gek
Vaak zijn keepers een beetje gek. Daar is Bart het wel mee eens “Keepers zijn inderdaad gek. Als je ziet wat ze zichzelf aan doen dan vraag je je bijna af waarom mensen keeper worden. Ze gooien zich maar voor elke bal, hoe hard die ook geschoten wordt.” Tijdens wedstrijden valt het gelukkig vaak mee geeft Bart aan. Maar op trainingen is dit vaak anders. De spits uit zijn elftal schiet vaak ballen met een enorme snelheid. Op dit soort momenten denkt Bart dan: “Wat doe ik mezelf aan joh.”

“Het keepen heeft wel iets moois hoor. Veel mensen denken dat een spits met zijn doelpunten een wedstrijd beslist, maar een keeper kan ook zeker punten pakken voor het team”, aldus Bart Luijendijk.

Kampioenschap
De doelman is allereerst blij met het vooruitzicht dat de competitie gewoon wordt uitgespeeld. De afgelopen drie seizoenen was dit niet het geval, waardoor het Ettense elftal wederom moest jagen op het kampioenschap. Het eerste seizoen dat werd afgelast door Corona had het eerste team van Internos een straatlengte voorsprong op de nummer twee, met nog maar een aantal wedstrijden te gaan. “Dat jaar waren we honderd procent zeker kampioen geworden, totdat Corona roet in het eten gooide.” De KNVB besloot dat zijn elftal niet mocht promoveren. Dat was voor het team van Luijendijk een enorme tegenslag. “Omdat je elke week als team zijnde je best doet op de training om tijdens de wedstrijd de drie punten te behouden. Als dit dan week in week uit goed gaat, is het extra zuur dat zoiets als corona ervoor zorgt dat we ons doel niet konden behalen.”

Dit neemt echter niet weg dat het dit seizoen gewoon heel goed gaat, zowel op persoonlijk vlak als in teamverband. Na zeven wedstrijden staat Internos op één met 21 punten, 43 goals voor en vijf tegen dus hierover valt niet te klagen. “Ik hoop dit aan het eind van het seizoen nog te kunnen zeggen wanneer ik hopelijk met de schaal in mijn handen sta. Dat is immers wel het grote doel voor mij dit seizoen.”

Volle tribunes
Het hoogtepunt van de doelman is zijn debuut bij Internos één. “Ik zat als jongetje vaak op de tribune te kijken naar het eerste, mede omdat mijn broer ook al zo’n twaalf jaar in het eerste speelt. In die tijd speelde het eerste nog vrij hoog op zondag, hierdoor zaten de tribunes meestal ook een stuk voller, vooral de derby’s tegen Unitas of DSE. Tijdens een zaterdagavond wedstrijd tegen Unitas stond in die tijd heel het hoofdveld vol met publiek, toen dacht ik bij mezelf: Dit wil ik ook wel meemaken.”

Klik op Internos voor het laatste artikel van de club.

Foto gemaakt door: Fred van Toledo

Corné Donkers van SCO maakt zich hard voor de vereniging

VoetbalJournaal

-

22 februari 2022

0

Corné Donkers van SCO maakt zich hard voor de vereniging

Al enige tijd is Corné Donkers (55) te vinden op de Oosterhoutse club SCO. Nadat hij hier ruim zestien jaar geleden is geland heeft hij meerdere activiteiten binnen de club ondernomen. Nu ontfermt hij zich over de accommodatie van de club en is hij een trotse vrijwilliger die energie krijgt van zijn steentje bijdragen.

De vijftigplusser is maar al te graag te vinden bij SCO, zowel als vader, als vrijwilliger. “Ik ben als vader van een jeugdspeler, mijn zoon Kevin, binnengekomen en kort daarna samen met andere ouders het trainen en begeleiden van het elftal op ons gaan nemen. Daarnaast heb ik nog één seizoen de begeleiding en trainerschap van het elftal van mijn dochter gedaan, maar toen stond het meisjes/damesvoetbal echt nog in de kinderschoenen”, vertelt hij. “Daarna ben ik weer gewoon als ouder aanwezig geweest en door mijn zoon die ook altijd op zondag naar het eerste wilde gaan kijken was ik steeds vaker op de vereniging te vinden. Vier jaar geleden werd ik benaderd om plaats te nemen binnen het bestuur van de vereniging. Daar heb ik destijds wel even over na moeten denken, omdat ik mezelf dat niet zo gauw zag doen. Na er met diverse mensen over gesproken te hebben en ik meerdere malen te horen kreeg ‘dat is echt iets voor jou’ heb ik besloten om de functie bestuurslid accommodatie te aanvaarden. Na vier jaar doe ik dit nog steeds met heel veel plezier.

Activiteit

Dat de voetbalvader veel klusjes op zich neemt, is wel duidelijk. “Ik ben hier ook vaak te vinden om diverse klusjes op te pakken, samen met onze voorzitter Robert heb ik zo ook al vele uren doorgebracht. Om een voorbeeld te geven; deze week hebben wij nog even ongeveer zeven kuub zand lopen kruien vanaf het parkeerterrein naar de andere kant van het complex. Al met al gaat er dus redelijk veel vrije tijd inzitten, maar zo lang ik het nog leuk vind zal ik dit zeker met veel plezier blijven doen”, vertelt Corné. Dat de 55-jarige vader voldoende klust op de vereniging is wel duidelijk. Natuurlijk is het voor hem niet alleen maar uitvoeren, maar denkt hij actief mee aan de verbetering van de club. Zo schrijft hij: “De ambitie die ik heb voor SCO is om er samen met mijn medebestuursleden en alle vrijwilligers voor te zorgen dat iedereen hier met veel plezier op een steeds betere accommodatie zijn sport/hobby kan blijven uitoefenen, door de faciliteiten daar waar nodig te moderniseren of aan te passen.”

Tekort

Zoals bij veel sportverenigingen is het moeilijk om aan vrijwilligers te komen. Dit ervaart Corné zelf dan ook: “Het is wel heel jammer dat het steeds moeilijker is om vrijwilligers te vinden die nog iets van uit het hart voor de club willen betekenen. Mensen hebben tegenwoordig steeds minder tijd en als ze al tijd hebben, dan vinden ze dat er altijd iets tegenover moet staan. Dat heb ik zelf nooit zo gezien, want ik deed en doe het nog steeds allemaal in het belang van de vereniging.” Ondanks het tekort aan vrijwilligers laat hij het zich niet in de weg zitten. Zo geniet hij er namelijk ontzettend van, wanneer mensen veranderingen en verbeteringen opvallen. “Mijn persoonlijke doel is om alles wat ik doe zo goed mogelijk te doen. Mijn mankement hierin is wel dat ik dus niet heel snel om hulp zal vragen en het daardoor stiekem toch veel tijd kost”, vertelt Donkers.

Kloppend hart

Desalniettemin heeft Corné een kloppend verenigingshart, zo speelt hij nog steeds bij de 45+ van SCO. Daarbij kan uiteraard een favoriete club niet missen. “De liefde voor Feyenoord, hiervoor moet echt alles wijken. Daar heb ik samen met mijn zoon een seizoenkaart en proberen we zelfs de uitwedstrijden samen te kijken”, vertelt Corné. Een echt verenigingshart kan dan ook niet laten om een vooruitblik te maken op het seizoen. “Ik hoop dat wij eindelijk weer eens en mooi seizoen kunnen gaan draaien en op alle vlakken onszelf, de vereniging en de accommodatie nog meer kunnen verbeteren zodat deze mooie club over tientallen jaren nog steeds binnen en buiten Oosterhout bekend zal staan als een mooie en gezellige club waar iedereen welkom is”, aldus Donkers.

Voor een recent artikel klik op de link van SCO

Heerjansdam in voor- en rampspoed voor Peter de Vries

vv Heerjansdam

-

22 februari 2022

0

Heerjansdam in voor- en rampspoed voor Peter de Vries

Ooit heette zijn functie ‘elftalleider’, maar Peter de Vries (65) mag zich bij Heerjansdam dankzij de KNVB tegenwoordig ‘teammanager’ noemen. De in Rotterdam opgegroeide clubman kan wel lachen om die ontwikkeling. Inhoudelijk blijft het werk gewoon hetzelfde voor De Vries, die vergroeid raakte met de voetbalvereniging en in moeilijke tijden veel warmte van zijn clubgenoten ervaarde.

Of De Vries het dorpje Heerjansdam inmiddels als volledig vertrouwd ervaart? “Zonder meer”, zegt de man die zijn jeugd in Rotterdam in het Oude Noorden doorbracht. “Ik ben van origine een echte Rotterdammer en heb met veel plezier in die stad gevoetbald. Eerst bij HOV, later bij Xerxes. Bij Xerxes heb ik voornamelijk in het tweede gespeeld en kwam tot één officiële wedstrijd voor het eerste. Maar helaas: een fatale kruisbandblessure in 1978 op 22 jarige leeftijd zorgde ervoor dat ik moest stoppen.”

De Vries trouwde begin jaren tachtig met Karin en streek neer in het relatief bescheiden Heerjansdam. Toen zijn dochter Daniëla wel wat voelde voor een lidmaatschap bij de plaatselijke voetbalclub, kreeg ze natuurlijk toestemming. “Daniëla vond het erg leuk bij Heerjansdam. Via lokale scholen was er een actie geweest om meisjes enthousiast te maken voor het voetbal. Ik ging als teamleider in de zomer van 1991 bij de F2 aan de slag en voelde me al snel thuis. Het eerste voetbalde in de jaren tachtig standaard in de eerste klasse, destijds nog het hoogste amateurniveau. Ik kwam in 1992 in het jeugdbestuur terecht en was daar tot begin 2004 actief.”

Ook zoon Ricardo de Vries maakte heel wat meters en plezier op sportpark De Molenwei. Het leven lachte Huize de Vries toe, maar in 2004 kwam de rampspoed over het gezin. Bij de toen zestienjarige Ricardo werd een tumor in het hersenvlies vastgesteld, wat niet alleen veel leed tot gevolg had, maar ook een bestaan dat werd bepaald door ziekenhuisbezoek. “We hebben een heel moeilijke tijd gehad”, zegt De Vries, die 42 jaren lang bij een verzekeraar op de financiële administratie werkte. “Een jaar later kreeg ik zelf een hartstilstand. Er kwam zoveel op ons af dat Heerjansdam op een lager pitje kwam te staan. Gelukkig steunden de mensen op de club ons enorm. Hun warme reacties hebben ons heel goed gedaan. Ricardo heeft de verwijdering van de tumor overleefd, maar is in een rolstoel terecht gekomen. Het kostte best wat tijd om dat een plaats te geven.”

Langzaam maar zeker werd De Vries weer actief bij Heerjansdam, waar hij jeugdscheidsrechters ging begeleiden. Zeven jaar terug werd hem gevraagd of hij teammanager van de A-selectie wilde worden. “Elftalleider dus”, lacht De Vries breeduit. ‘’De KNVB houdt van mooie termen, dus sta ik als ‘teammanager’ op het wedstrijdformulier.” De inmiddels gepensioneerde De Vries vertelt dat hij met veel toewijding ervoor zorgt dat de spelers van het eerste en het tweede over heerlijk frisse voetbalkleding kunnen beschikken. “Die kleding blijft achter op de club. Het wassen is best veel werk, maar ik ben graag onder de mensen en ben voor een goed doel actief.”

De Vries bouwde vanaf 2014 een goede band op met zowel spelers, stafleden als de wasmachine. Het is per club verschillend wat de teammanager precies doet, weet hij. “Bij sommige verenigingen regelt hij ook de oefenduels. Dat wordt bij ons door de technische commissie gedaan. Door het hartinfarct kan ik mijzelf ook niet meer zoveel belasten als vroeger. Maar het gaat op zich goed en we zijn ook dankbaar dat Ricardo zijn weg heeft gevonden. Als het eerste speelt, werkt hij de sociale media bij.”

Ricardo ontmoette een leuke partner en werd onlangs voor de tweede keer vader. “Is dat niet mooi? Het leven is soms keihard, maar er zijn altijd waardevolle dingen. Ook Daniëla is actief bij Heerjansdam, zij is leidster van de MO-11 en levert ondersteunend werk op het gebied van communicatie. Mijn vrouw tenslotte is actief in de kantine. En ja, thuis doet zíj altijd de was.”

Klik op Heerjansdam voor het laatste artikel van de club.

Wilfred Poleij kneedt aan stijl jonge Smitshoek-keepers

vv Smitshoek

-

22 februari 2022

0

Wilfred Poleij kneedt aan stijl jonge Smitshoek-keepers

Goed keepen is een vak, beweert Wilfred Poleij. Het is prachtig als de doelman een goede pass in de benen heeft, maar bovenal gaat het toch om ballen uit het doel ranselen. Vandaar dat hij jonge keepers bij Smitshoek met veel toewijding de kneepjes van het tegenhouden bijbrengt.

Poleij wil het niet teveel over zijn eigen zoon Mika hebben, maar halverwege het interview moet hem toch iets van het hart. Toen het getalenteerde keepertje op stage ging bij Feyenoord en het daar helemaal niet onverdienstelijk deed, koos de club voor een jongen die vooral goed kon voetballen. “Die jongen had een prachtige trap, maar de ballen werden min of meer per ongeluk tegen hem aangeschoten”, zegt de 37-jarige Polij, die in Zeeland opgroeide en als doelman voor gerenommeerde amateurclubs als VCV Vlissingen en Capelle uitkwam. “Niet omdat het mijn eigen zoon is hoor, maar dat vond ik toch heel vreemd. In Nederland hechten we naar mijn smaak teveel waarde aan meevoetballen bij keepers. Zorg nou eerst eens dat je gewoon die ballen uit het doel houdt.”

Enthousiast

Het is alweer vijf jaar terug dat Poleij zich over jonge keepers bij Smitshoek ging ontfermen. Zijn oudste zoon Noah meldde zich aan bij de Barendrechtse vereniging, waarna het haast logisch was dat diens vader zijn diensten aanbood. “In het begin heb ik samen met assistenten wel vijftig jonge keepers onder mijn hoede gehad. Dat was hartstikke leuk, omdat die jongens nog te kneden zijn. Ik vind het vooral mooi om de wat minder getalenteerde keepertjes wat bij te brengen. Het draait altijd al zoveel om de betere spelers. Als ik zie dat een jongen plezier krijgt in het keepen, heb ik het snel naar mijn zin. Ik probeerde ze echt enthousiast voor het keepersvak te maken.”

Omdat een doelman nu eenmaal altijd het risico loopt door de benen verrast te worden, hamerde de sympathieke en goedmoedige Poleij op het belang van het ‘knietje achter de bal.’ “Heel belangrijk, misschien wel de belangrijkste regel. Als de bal doorschiet, moet je er gewoon je knie achter hebben. Ook de techniek van het pakken van de bal hebben we veel geoefend. Hoe je je handen houdt, bedoel ik. Daarnaast zijn we veel bezig geweest met het klein maken van het doel. Als er een aanvaller op je afkomt, moet je het hem zo moeilijk mogelijk maken.”

Zelf was Poleij een lijnkeeper die weinig vreemde fratsen uithaalde en het tegenhouden van de bal heilig had verklaard. Het leverde hem een zekere reputatie op in de wereld van het amateurvoetbal. Dat de KNVB de veldjes met het verstrijken van de tijd almaar kleiner maakt bij de jeugd, beschouwt hij voor doelmannen niet bepaald als een vooruitgang. “Nogmaals: ik snap dat de bond wil dat er goed positiespel gespeeld wordt en dat voetballers veel balcontacten maken. Maar voor de keeper is het natuurlijk hartstikke moeilijk om op zo’n klein veldje ballen te stoppen. Het doel blijft namelijk even groot, dat is het vreemde.”

Dat Poleij ook bij Spartaan ’20 als keeperstrainer werk verricht, doet niets af aan zijn waardering voor het beleid van Smitshoek. ,,Ik ben bij Spartaan terechtgekomen doordat Mika naar die club is gegaan. Dan speelt de liefhebber in mij op die zegt dat ik ook daar wat met keepers moet doen. Bij Smitshoek ben ik nu heel gericht bezig met de keepers van de Onder 12 en ik heb daar heel veel plezier in. Vaak genoeg is het bij verenigingen voorgekomen dat een team verloor omdat ze geen fatsoenlijke keeper hadden en er een speler op doel stond. Dat vind ik heel vervelend om te horen. Toen de keeperstrainer van het eerste van Smitshoek vorig jaar drie weken met vakantie was, heb ik zijn taken waargenomen. Maar dat vond ik wat minder leuk, omdat oudere jongens al helemaal hun eigen stijl hebben.”

Klik op VV Smitshoek voor het laatste artikel van de club.

“Stilstaan is geen optie”, aldus sponsorcommissielid Ruud Bijkerk van Poortugaal

sv Poortugaal

-

22 februari 2022

0

“Stilstaan is geen optie”, aldus sponsorcommissielid Ruud Bijkerk van Poortugaal

Het voetbal van de hoofdmacht in de hoofdklasse mag gezien worden, maar ook ‘in de organisatie’ groeit sv Poortugaal mee. De sponsorcommissie gaat op de professionele en groene toer. “Stilstaan is geen optie”, aldus sponsorcommissielid Ruud Bijkerk.

De 67-jarige Bijkerk merkt dat doordat Poortugaal in de hoofdklasse speelt deuren open gaan die voorheen op slot bleven. “Hoofdklasse spreekt aan”, zegt hij. “De uitstraling is veel groter dan de eerste klasse. Voorheen was het vinden van een shirtsponsor altijd een heel gedoe. De bedrijven stonden niet in de rij. Nu hebben we zelfs meederen, Portex, een expediteur in de haven, Grando Keukens en Nsecure, een beveiligingsbedrijf. We zijn als hoofdklasser een stuk interessanter geworden.”

Nu prijken de drie bedrijven op de shirts van alle selectieteams vanaf onder dertien jaar. “Daarnaast hebben we nog een broeksponsor en twee mouwsponsors. Daar zijn we best trots op.”

Poortugaal heeft een sterk team opgetakeld om sponsors te werven en public relations te bedrijven. Inmiddels heeft de club zeventig sponsors die op allerlei manieren hun waar kunnen aanprijzen, zoals via reclameborden langs het veld, op de televisie in de kantine, website en op de wapperende vlaggen op het sportpark.

De komst van het sponsorhome – op het dak van het gebouw dat elf nieuwe kleedkamers herbergt – heeft de aantrekkingskracht nog eens extra vergroot. In het sponsorhome kunnen sponsors een drankje drinken, een hapje eten en hebben ze perfect uitzicht op het hoofdveld. “Vanwege corona hebben we het sponsorhome nog maar een paar keer kunnen gebruiken, maar het is een geweldige aanwinst”, zegt Bijkerk. “We blijven kijken hoe we onze accommodatie kunnen uitbreiden.”

Zo loopt hij en voorzitter Jaap Smaling met het idee om de tribune op locatie Zuid – de naam van het oude complex van Oude Maas – te demonteren en te verplaatsen naar het hoofdveld. “De tribune kan dan mooi staan tegenover de hoofdtribune. Dan hebben we een klein stadionnetje gerealiseerd.” Als omroeper wordt Bijkerk al ‘stadionspeaker’ genoemd.

De plannen geven aan dat Poortugaal zich voortdurend blijft ontwikkelen. Ook op het gebied van sponsoring staat de sponsorcommissie open voor nieuwe mogelijkheden. Zo omarmden zij dit seizoen een nieuw initiatief, Green Boarding geheten. Roterende reclameborden langs het hoofdveld waarbij om de zoveel tijd reclameboodschappen en -uitingen zijn te zien in animatie via een LED-scherm. “We zijn druk bezig met de verkoop hiervan. Het bedrijf erachter levert landelijke reclames aan. De verdiensten die Poortugaal haalt, kunnen worden ingezet voor verduurzaming. We denken aan zonnepanelen op het dak van onze accommodatie en LED-verlichting op de velden. Met de stijgende energieprijzen geen overbodige luxe”, aldus Bijkerk. Daarnaast staat het bestuur op het punt om een ander plan goed te keuren. De sponsorcommissie wil de sponsoring van teams weer mogelijk maken. “We hebben vijftig teams om te sponsoren. Dat is nog een aardige markt. Daar kunnen we weer even mee vooruit.”

Klik op SV Poortgaal voor het laatste artikel van de club.

Edilson Pires al zes jaar coördinator van het 7 tegen 7 voetbal bij Rhoon

vv Rhoon

-

22 februari 2022

0

Edilson Pires al zes jaar coördinator van het 7 tegen 7 voetbal bij Rhoon

Edilson Pires (43) is aan zijn zesde seizoen bezig als coördinator van het 7 tegen 7 voetbal bij VV Rhoon. De club neemt niet deel aan de officiële KNVB-competitie, maar koestert de onderlinge gezelligheid. Dat er zo nu en dan iemand afzegt, is niet te vermijden bij mannen van in de dertig.

Pires lacht een tel en zet de schijnwerpers met veel eerlijkheid op team 3, de formatie waarvoor hijzelf uitkomt. “We noemen onszelf FC De Lamme en De Blinde”, zegt de man die in Nederland opgroeide maar wiens ouders van Kaapverdische afkomst zijn. “De meesten van ons zijn ouder dan 35 jaar en dan heb je het niet meer voor het zeggen. Wat pijntjes betreft, bedoel ik. Team 3 bestaat uit veertien man, maar er zijn er altijd wel een paar die afhaken. Niks aan te doen, gezellig is het toch wel.”

Het 7 tegen 7-voetbal bij VV Rhoon speelt zich af op vrijdagavond, wanneer elk van de zes teams twee wedstrijdjes van een half uur aflevert. Om acht uur gaan de ploegen van start, een half uur later is het einde van de eerste match een feit. Na een pauze van een kwartier volgt het tweede duel. “Aan het begin van het jaar maak ik een groot schema en we hebben ook een app-groep met de aanvoerders”, vervolgt Pires, die bij VV Rhoon terechtkwam doordat zijn zoon daar ooit voetbalde. “In het dagelijks leven ben ik ook leidinggevende, dus organiseren is wel aan mij besteed. We hadden ooit negen teams, maar de afgelopen jaren is er wat minder aanwas van nieuwe voetballers gekomen. Daarom zijn er nu nog zeven, waarvan er elke vrijdagavond eentje vrij is.”

Dat het 7 tegen 7-voetbal flink de vaart heeft genomen in de loop der jaren, heeft volgens Pires met twee zaken te maken. Allereest is er het gegeven dat VV Rhoon aanvoelt als een kleine familie, waar voetballers graag komen. Tel daarbij op een stevig stuk mond-tot-mond reclame en het succes is wel verklaard. “Buurmannen, neven en vrienden haken aan wanneer ze horen dat het zo gezellig is”, legt Pires uit. “Het niveau stelt niet extreem veel voor, ik schrijf niet eens de uitslagen op. Maar het is lekker om te bewegen en na afloop is er natuurlijk het goeie ouwe biertje. Wij hebben niet de behoefte om in een competitie van de KNVB uit te komen. Daar is het te recreatief voor.”

Team 3, zegt Pires, bestaat uit vaders van jongens die samen met de zoon van de coördinator ooit in de jongste jeugd speelden. Een samenloop van omstandigheden maakte dat flink wat van de jonge voetballers naar BVV Barendrecht verkasten. “Vroeger bespraken we op vrijdagavond bij het biertje ook wel praktische zaken over het jeugdvoetbal. Wie er ging rijden bijvoorbeeld, of welke spelers er van andere teams geleend konden worden. Nu is dat dus niet meer aan de orde. We kunnen helemaal focussen op andere dingen.”

Dat VV Rhoon een leuk centje verdient aan het 7 tegen 7-voetbal, is volgens Pires belangrijk. “Clubs hebben het best moeilijk in coronatijd. Wij betalen contributie en leveren ook een bijdrage aan de baromzet. We doen het graag voor de club, we zouden het vrijdagavondvoetbal niet willen missen. Ik heb ooit eens voorgesteld om ook teams van Barendrecht en Smitshoek te laten meedoen. Maar we hebben het zo gezellig met elkaar, dat dat niet hoefde van onze voetballers.”

Klik op VV Rhoon voor het laatste artikel van de club.

Clemens Brand van Barendrecht is belangrijke schakel bij de JO12

VoetbalJournaal

-

22 februari 2022

0

“Ik vind het heerlijk om met die gassies bezig te zijn”, zegt Clemens Brand. De 42-jarige Barendrechter is één van de bevlogen jeugdleiders die BVV Barendrecht rijk is.

Op één van de laatste zaterdagen in december speelt de JO12-3 en JO12-4 tegen elkaar voor de competitie. Veld acht is het strijdtoneel. “Ik ben er geen fan van”, reageert Brand, die trainer en leider is van de JO12, maar ook coördinator is van de gehele breedtesportlijn van de onder 12. “Ik speel liever tegen een andere club dan een ander team van onszelf. Dat onderlinge gewedijver binnen je club, daar ben ik niet zo van.”

Dat de onder 12-lijn bij Barendrecht ook in tijden van een avondspertijd – de poort van De Bongerd gaat om vijf uur dicht – lekker kan spelen en trainen heeft het te danken aan Brand en de trainers. “Normaal gesproken trainen alle teams na vijf uur, maar het is ons gelukt om een training op woensdagmiddag te organiseren. Het is wat krap met trainers, maar die gasten kunnen wel trainen van kwart voor vier tot kwart voor vijf.”

Zijn zoontje maakt ook deel uit van één van de teams, de JO12-4. Toen zoonlief wilde gaan voetballen zag Brand zijn eigen geschiedenis als voetballertje afspelen. “Ik ben opgegroeid in een echte Zuiderster-familie. Die club is opgegaan in BZC, Bloemhof Zuiderster Combinatie. Mijn familie liep daar hele dagen rond en is in allerlei functies actief geweest. Wat dat betreft heb ik het vrijwilligerswerk niet van een vreemde.”

Brands’ ouders verhuisde naar Barendrecht, waar hij om de hoek bij de plaatselijke BVV ging voetballen. “Dat heb ik gedaan tot en met de C. Ik was lang klein en kreeg vervolgens een groeispurt. Dat ging gepaard met behoorlijke groeipijnen. Ik ben gestopt. Als senior ben ik weer teruggekeerd.”

In die tijd wierp Brand zich ook op als jeugdleider. “Ik heb de F1, E5 en E3 gedaan. Martin Maat, die nu ook is ingestapt, was daar ook al bij.”

Na een periode zonder voetbal – Brand bouwde aan een gezin en een maatschappelijke carrière – werd zijn zoon lid van Smitshoek. “Natuurlijk hebben we eerst bij Barendrecht gekeken. Eerlijk gezegd schrok ik wel, er waren weinig begeleiders. Mijn zoontje is gaan voetballen bij Smitshoek, ook omdat we daar toen ook woonden.”

Uiteraard stelde Brand zich beschikbaar als trainer en leider. “Ik heb Smitshoek leren lekken als een leuke vereniging. Daarvoor had ik er ander beeld van.” Zijn verhuizing naar oud-Barendrecht bracht hem weer in de schoot van zijn oude liefde, BVV Barendrecht. “Het was praktischer dat mijn zoontje lid werd van Barendrecht. Het was om de hoek.”

“Dat is inmiddels drie seizoenen geleden. Je merkt aan alles dat er bij de club meer structuur is gekomen. Er staat een goede organisatie. Ik ben eerst trainer geweest van de onder 10 en onder 11. Vervolgens heeft de club me ook gevraagd als coördinator van de onder 12. Ik ben als coördinator de schakel tussen trainers en technische commissie.”

Klik op Barendrecht voor het laatste artikel van de club.