Home Blog Pagina 667

Onder de lat met Niels van Dijck van de Madese Boys

De zeventienjarige Niels van Dijck is keeper van Madese Boys. Op dit moment speelt de doelman in de hoofdklasse JO-19 1, daarnaast traint en speelt hij sinds zijn zestiende ook mee bij het eerste.

De Madese sluitpost is op vierjarige leeftijd begonnen met voetbal bij VCW Wagenberg. Na een aantal jaar is hij overgestapt naar SV Terheijden waar hij keeper, coach en keeperstrainer was. “Al snel kwam ik erachter dat ik daar onder mij niveau speelde, ik had meer uitdaging en competitie nodig. Ik kreeg de kans om via een vriend trainingen te volgen bij de selectie van de Madese Boys”, vertelt de zeventienjarige. Zo Is de keeper van de vierde klasse doorgestroomd naar de eerste klasse.

Dominos_voorjaar2021Van Dijck heeft geen spijt van zijn overstap: “Madese Boys ligt in het dorp Made waar een hele gezellige gastvrije sfeer hangt. Daarnaast hebben wij niet alleen een competitief team, maar ook een vriendenteam waar iedereen met elkaar kan opschieten. Sinds het moment dat ik bij de club kwam stond iedereen voor me klaar en voelde ik me thuis.”

Niels van Dijck is in de F’jes begonnen met keepen. “Sindsdien ben ik in het doel blijven staan, omdat ik het leuk vind om het spel te kunnen maken of breken en de verantwoordelijkheid mij heel erg aanspreekt.” Mede door zijn lengte kan hij veel duels in zijn doelgebied bieden. Daarnaast heeft de doelman een meevoetballend vermogen en is hij sterk in één op één duels.

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Vaak zijn keepers een beetje gek. Hier is van Dijck het wel mee eens. “Als keeper moet je nou eenmaal gek zijn om je lichaam voor ballen en spelers te gooien, de kans op breuken en kneuzingen is zeer groot.” Hier heeft de doelman wel ervaring mee. Hij ligt er namelijk al twee maanden uit door een liesblessure. Gelukkig is Van Dijck optimistisch en is hij van plan binnenkort weer onder de lat te staan.

Het hoogtepunt van de 17-jarige doelman is het kampioenschap bij VCW. Van Dijck mocht de beker in ontvangst nemen. “De overwinning was een hele mooie prestatie van mij en mijn team.” De keeper is daarnaast ook zeer trots op zijn debuut bij het eerste van de Madese Boys. In de toekomst hoopt van Dijck de vaste keeper van het eerste te worden. “Natuurlijk droomt iedereen ervan om prof te worden, maar ik moet wel realistisch blijven. Ik wil gewoon vaste kracht van het eerste worden en zo lang mogelijk door blijven gaan met voetballen. Op latere leeftijd zou ik ook wel coach willen worden”, aldus Van Dijck

 Klik op de link voor een recent artikel over Madese Boys

Kevin de Bok van Madese Boys als pechvogel toch wat geluk met Dennis Marijnissen

De 24-jarige Kevin de Bok uit Made speelt alweer acht jaar bij het eerste van Madese Boys. Helaas kwam er voor hem een abrupte stop op het voetballen doordat hij zijn voorste kruisband afscheurde. Een lange revalidatie periode heeft hij nog voor de boeg, maar hij krijgt ondersteuning van Dennis Marijnissen die er wel raad mee weet.

 Het geblesseerd raken tijdens uitvoering van de sport waar je van houdt is altijd een flink baalmoment. Afhankelijk van de ernst kan je er tot maanden uit liggen. Kevin had de pech dat hij vorig jaar zijn voorste kruisband scheurde wat hem enige tijd uit de running heeft gebracht. “Op vier september 2021 heb ik mijn voorste kruisband afgescheurd. Eerste dagen werd gedacht dat het meeviel maar na een week bleef mijn knie toch heel erg dik door vocht. Vervolgens naar de dokter gegaan voor een verwijzing naar Bergman Clinics te Breda. De specialist, Drs. Stefan Heijnen, wist eigenlijk gelijk zeker dat mijn voorste kruisband had afgescheurd aan de hand van wat functietestjes. Twee weken later bij de MRI-scan bleek deze verwachting waar te zijn. Mijn voorste kruisband was volledig afgescheurd”, vertelt hij.

Therapeut

Zowel voor als na zijn operatie was hij ondersteunend aan het trainen bij Dennis Marijnissen. Geen onbekende voor zowel de club als Kevin. “Dit is mijn vierde seizoen als hoofdtrainer bij de jeugd van Madese Boys. Eerst twee seizoenen van de O13 en nu mijn tweede seizoen bij de O17. Doordat ik een ex-selectiespeler ben en nu dus als trainer werkzaam ben, zie ik wel een link naar mijn eigen fysiopraktijk, Marijnissen Recovery. De spelers maken gemakkelijk een afspraak bij je, zo ook Kevin de Bok”, aldus Marijnissen. Naast dat ze al bekend waren met elkaar was Dennis ook al bekent met de blessure. Hij had het namelijk eerste hand ervaren hoe het is om je voorste kruisband te scheuren.

Revalidatie

De 24-jarige speler blijft al met al nuchter maar hoopvol gedurende zijn traject. “Op dit moment heb ik drie keer per week fysio bij Marijnissen Recovery, daarbij ga ik twee keer per week naar de verzorger bij Madese boys, Gert de Heer, om mijn been te laten masseren. Voor mijn bovenlichaam probeer ik twee keer per week te fitnessen. Alles gaat momenteel naar behoren. In de eerste periode hebben we vooral gefocust op mobiliteit, daarna ook op stabiliteit. Momenteel gaan we steeds meer over naar krachtopbouw. Hopelijk en naar verwachting, gaan we op korte termijn over naar de volgende fase waar het gewicht nog verder omhooggaat en de herhalingen verder naar beneden om nog meer kracht op te bouwen”, schrijft Kevin. Zijn enthousiasme zal ongetwijfeld helpen met de revalidatie uren. Het is wel duidelijk dat daar dan ook genoeg tijd in gaat.

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Zo vertelt ook Dennis hoe hij het proces ervaart: “Zonder al te veel inhoudelijk op Kevin zijn traject in te gaan, gaat zijn revalidatie volgens schema. Kevin wist al een tijdje dat hij eind november geopereerd zou worden, daarom hadden we alles eerst goed aangesterkt met trainen, zodat hij die operatie goed in zou gaan.” Veel fysio’s en trainers zijn er zeker van dat dit bijdraagt aan het beter uit de operatie komen. Wel geeft Marijnissen een idee van hoe het revalidatieproces van Kevin verloopt: “Dit traject is niet alleen een lichamelijk moeilijk traject, maar ook mentaal speelt erg mee. Wat ik mooi vind om te zien, is dat Kevin in zijn herstel, dezelfde winnaarsmentaliteit heeft als op het veld. Zo blijkt maar weer, dat je hier erg ver mee kan komen!”

Vooruitzicht

Om over een terugkeer te spreken vindt Kevin nog wat te vroeg. “Dat vind ik momenteel lastig te zeggen. Ik ben momenteel bezig met mijn persoonlijke herstel en niet heel erg met wat als ik weer op het veld sta. Ik hoop natuurlijk heel cliché dat ik sterker terugkom”, aldus De Bok. Twee jaar geleden speelde Dennis en Kevin nog samen in het eerste, beide een winnaarsmentaliteit, beide dezelfde blessure. Het enige wat hen hierin scheidt is anderhalf jaar tussen de blessures en terwijl Dennis koos voor geen operatie, koos Kevin er wel voor. Voor Marijnissen is zijn voetbalcarrière afgelopen, maar er heerst voor De Bok toch nog een klein beetje hoop: “Stiekem hoop ik dat Dennis en ik nog eens samen op het middenveld mogen shinen, ik heb gehoord dat hij daar nog wel voor te porren is.”

 

Klik de link voor een recent artikel van Madese Boys

In gesprek met Gerry Leenders, verenigingsmanager van S.V. MOC’17

Gerry Leenders (62) heeft gevoetbald bij FC Bergen en ZPR van de jeugd tot aan de senioren. Hij heeft altijd in de selectieteams gespeeld, wat toen nog C, B en A top was. Naast het veldvoetbal heeft Leenders veel aan zaalvoetbal gedaan. Na zijn carrière is hij op latere leeftijd trainer geworden bij MOC’17 en had samen met zijn maatje de C2, C1 en B1 onder zijn hoedde. Hiermee heeft hij mooie tijden beleefd met een kampioenschap en een KNVB bekerwinst. Tegenwoordig is Leenders in loondienst bij MOC en zet hij zich in voor de club.

Leenders woont in Bergen op Zoom. Naast de functie van verenigingsmanager bij MOC is hij ook eigenaar van het bedrijf GLBA medezeggenschap en ontwikkeling. Leenders zijn hobby’s zijn training geven bij een voetbalschool en reizen samen met zijn vrouw. “Vooral dat laatste is voor mij genieten.” Omdat zijn vrouw afkomstig is uit Suriname gaan zij daar regelmatig naartoe. “Als ik daar ben geef ik training aan een lokale voetbalploeg FC Paradijs. Als we kleding over hebben bij MOC stuur ik dat naar hen op. Zij kunnen het prima gebruiken. Verder ga ik heel graag samen met mijn vrouw op reis.  We hebben zoal Azië, USA, Canada, Zuid Amerika en veel steden in Europa bezocht. New York en Maleisië zijn onze hoogtepunten tot nu toedakraam_251134

Gerry werkt 20 uur voor MOC’17 en de rest van de week is hij adviseur, trainer en begeleider van ondernemingsraden en organisatiemanagement. “Een leuke en afwisselende combinatie waardoor mijn werkweek heel variërend is. Als verenigingsmanager probeer ik het vrijwilligersbeleid uit te dragen, wat al een hele klus is overigens”, vertelt Leenders. Daarnaast begeleid hij stagiaires vanuit het CIOS, Hogeschool of andere opleidingen. Hij zorgt ervoor dat de diverse commissies ondersteuning krijgen en het clubhuis zo rendabel mogelijk te houden. Voor de leden is hij de man die alles weet en dus is hij een lopend draagvlak voor velen.

Toen hij klaar was met school is hij verwarmingsmonteur geworden, dit heeft hij zes jaar gedaan. Na deze periode is hij bij een multinational beland als operator. “Daar had ik het prima naar mijn zin en als ze niet gestopt waren met hun productie was ik nu nog gebleven tot aan mijn pensioen. Top werkgever was het. Daar heb ik de medezeggenschap leren kennen en heb ik ontdekt dat dit mijn ding is.” Meer dan 25 jaar is hij OR lid geweest, waarbij ook de voorzittersrol voorbij kwam en hij lid was van de Europese ondernemingsraad. Na deze periode werd Leenders gevraagd om bij een adviesbureau, in de medezeggenschapsraad te komen werken. “Het werk was echt superleuk, maar mijn ideeën over hoe je met ondernemingsraden omgaat was te verschillend van wat de norm was.” Dit was dan ook de reden dat hij afscheid had genomen en als zelfstandig adviseur aan de slag is gegaan. “Drie jaar geleden werd ik benaderd door MOC’17 om te solliciteren als verenigingsmanager. Na wat gesprekken met mensen binnen de vereniging en met mijn vrouw, heb ik hier een JA op gegeven. Sindsdien combineer ik deze twee banen.”

Toekomstige ambities
Op dit moment heeft Leenders de ambitie om in de gemeenteraad te komen. “16 maart gaan we beleven of het mij gelukt is”, vertelt Leenders. Hij gaat zich dan voor de PvdA bezig houden met verenigingen en sport binnen Bergen op Zoom. “Ik roep al heel lang dat ik 100 wil worden en daarom sport ik nog met een grote regelmaat. Normaal doe ik op zondag fitness, maandag Walking Football, woensdag fitness, donderdag training geven en vrijdag fitness.”

Huidige seizoen
Dit voetbalseizoen is er één van opstarten en weer afsluiten wegens corona, waarop Leenders zegt: “De ambitie van onze club is om zo snel mogelijk van de vierde klasse naar de tweede klasse te gaan. Omdat we twee jaar terug de stap hebben genomen om met ons standaardelftal over te gaan van zondag naar zaterdag moesten we onderaan, dus vierder klasse beginnen. Momenteel draait MOC’17 goed mee in de top en dus is de kans zeer zeker aanwezig dat we promoveren.”

Hoogte- en dieptepunten
Over de bijdrage die Leenders bij de club heeft kunnen leveren zegt hij het volgende: “Ik ben er trots op dat ik een bijdrage heb kunnen leveren aan een aantal projecten binnen de vereniging. Zo heb ik het Walking Football opgezet, zijn we overgestapt van losse ballenuitgifte naar een kliko met ballen voor elk team, hebben we heel de club (bijna 1300 leden) sinds kort kunnen voorzien van nieuwe kleding en is de verbouwing nu bijna afgerond.” De leden zien Leenders als de manager die alles weet. “Het is zeker belastend, maar ik vind het stiekem ook wel leuk. Het streelt mijn ego als mensen zeggen ‘vraag maar aan Gerry, want dan wordt het tenminste geregeld’.”

Voor hem is het regelmatig een teleurstelling als hij kijkt naar de mentaliteit van jongeren binnen de club. “Oké, ik mag niet vergelijken met vroeger, maar mijn normen en waarden liggen toch op een andere hoogte.” Volgens Leenders was vroeger zeker niet alles beter, maar er was wel meer respect voor anderen en voor de spullen van de club. “Ik had op vrijdag mijn tas al klaar staan en keek die zaterdagochtend nog eens na en voor ik de deur uit ging weer. De jongeren van nu vergeten zo vaak hun spullen en verwachten dat hun ouders het maar brengen of dat de vereniging maar voor een oplossing zorgt.” Hij snapt niet hoe je nou weer je voetbalschoenen kan vergeten of de team-tas met tenues of niet kunt weten tegen wie je moet spelen op de wedstrijddag.

Persoonlijke doelen
Leenders verteld het volgende over zijn doelen binnen de club: “Ik hoop dat ik het mag beleven dat leden en ouders inzien dat de vereniging niet zonder hun kan, als het gaat om invullen van allerlei vrijwilligerswerktaken.” Daarnaast hoopt hij mede te kunnen realiseren dat het sportpark aangepakt en uitgebreid wordt. “We groeien zo enorm dat we velden tekort komen en onze leden niet meerdere keren per week kunnen laten trainen. En dit hebben we nodig om naar een hoger niveau te komen met jeugd en senioren.”

Hij is Feyenoordsupporter en dat is niet omdat ze super kunnen voetballen. Hij houdt van werkvoetbal en dat deed Feyenoord in zijn jongere jaren. “Mijn voorbeeldvoetballers zijn dan ook werkers die keihard zijn in het spel maar zelfs ook kunnen incasseren. Ik kom dan op spelers zoals Wim van Hanegem en John de Wolf. Alhoewel ik tegenwoordig ook kan genieten van Cristiano Ronaldo. Wat een machine is dat!”

Dat hij supergrote bewondering heeft voor een aantal (80+) personen binnen de vereniging mag iedereen weten. “Zo noem ik onze materiaalman Ronnie de Keijzer. Wat die man allemaal wel niet doet en volgens mij is hij er ook zeven dagen per week. Ook neem ik mijn petje af voor Henk Lenting, een oud voorzitter, maar ook altijd in de weer voor de club.”

Het belangrijkste van het voetbal is volgens Leenders dat je het gevoel hebt dat je ergens bij hoort. “Het leert je hoe om te gaan met anderen en met culturen en leeftijden. Het vormt je, daar ben ik zeker van.” Hij kan intens genieten hoeveel energie en plezier er is op het sportpark. “Natuurlijk hoort daar ook emotie bij en strijd. Dat is ook onderdeel van voetbal. Nee, zonder voetbal zou het allemaal een stuk minder zijn.”

Leenders hoopt dat ze het huidige seizoen kunnen promoveren naar de derde klasse. “We hopen dat alle selectieteams op divisieniveau kunnen blijven spelen. Voor volgend seizoen verwacht ik dat er een aantal spelers die de club hebben verlaten terugkomen, omdat ze ook mee willen helpen aan de wens om naar de tweede klasse te gaan.” Het zou volgens Leenders ook enorm helpen dat naast de nieuwe trainer ook nog eens plannen door kunnen gaan voor de uitbreiding van het sportpark.

Klik op MOC’17 voor het laatste artikel van de club.

Transfertalk met Siggy Schutte van VV Papendrecht

Siggy Schutte is geen onbekende naam bij het VoetbalJournaal. De 29-jarige keeper kende de afgelopen jaren al meerder transfers in het amateurvoetbal. Zo begon de doelman bij v.v. Papendrecht met tussenstops bij v.v. Alblasserdam, v.v. Drechtstreek en v.v. Spirit, maar kwam hij uiteindelijk weer terug op het oude nest bij zijn club Papendrecht. Maar vanaf volgend seizoen is Schutte te bewonderen bij v.v. de Zwerver.

0240516_veru_VJAlblasserwaard[3285]

Siggy was er op twee vlakken vroeg bij, dat begon op zesjarige leeftijd op de velden van v.v. Papendrecht met voetballen. Na het doorlopen van alle selectie elftallen bij de uit Papendrechtse voetbalvereniging, wachtte er eigenlijk nog maar een ding, dat was zijn debuut maken voor de hoofdmacht van v.v. Papendrecht. Dit gebeurde dan ook op jongen leeftijd wel gezegd 17-jarige leeftijd.

De keeper mag dan zijn vertrouwde club wel verlaten maar dat betekent niet dat hij terugkijkt op een minderen perioden uit zijn voetbalcarrière. “Ik kijk terug op een goede tijd bij v.v. Papendrecht. We hebben een goede spelersgroep, maar ook een goede staf. Daar valt helemaal niks over te klagen. Daar heeft mijn transfer naar v.v. De Zwerver ook niet aan gelegen”

0251113_uwverhuishulp_VJAlblasserwaard[3290]

Dan moet er toch gekeken worden waarom Siggy de overstap maakt naar zijn nieuwe club. “Ik vertrek naar De Zwerver, omdat ik gewoon lekker wil voetballen en zij geven mij die kans. In eerste instantie hoefde en wilde ik ook helemaal niet weg. Ik had gewoon echt goed naar mijn zin. Bij v.v. Papendrecht ben ik tweede keeper achter Roy Rijntjes, hij is een fantastische keeper en het dus terecht dat ik op de bank zit. Maar ik merkte aan mezelf dat reserve zijn of een wedstrijd spelen in het tweede elftal, met alle respect, mij niet genoeg voldoening geeft”, aldus Siggy.

De doelman is heel duidelijk wat hij wil bereiken; “lekker voetballen en proberen om een seizoen lang onder de lat te komen te staan bij De Zwerver.” De focus ligt bij Schutte nog wel op dit seizoen. “Eerst dit seizoen afmaken. We staan er goed voor en wie weet kan ik wat beteken voor de laatste periode. Zo hoop ik mijn steentje daar nog in bij te dragen.”

Zoals door Siggy vertelt over Papendrecht, is dat er een goede staf aanwezig is en spelersgroep. Er is allen toch nog wel een puntje die de 29-jarige keeper gaat missen bij Papendrecht en dat zijn de keeperstrainingen. “Die waren naar verluid altijd goed en pittig, maar ik heb begrepen dat dat bij mijn nieuwe club ook zo het geval zal zijn”, zo schrijft Schutte.

Klik op VV Papendrecht voor het laatste artikel van de club.

Rob Claassen is aanvoerder en vrijwilliger bij Blauw-Wit’81

Steeds vaker zijn er spelers die naast het voetbal ook nog werken als vrijwilliger, zo ook Rob Claassen. De 22-jarige aanvoerder is voorzitter bij de technische commissie, terwijl hij ook nog als middenvelder bij het eerste speelt van Blauw-Wit’81.

 Het is niet niks om naast je studie andere activiteiten te ondernemen. Voor Rob is dat iets waar hij zich niet al te veel mee bezighoudt. “Ik woon in de Dongense-Vaart samen met mijn ouders en twee jongere broertjes. In het dagelijks leven ben ik student aan de TU in Eindhoven. Ik doe daar de opleiding Operations Management & Logistics en ik ben momenteel bezig met afstuderen. In mijn vrije tijd ben ik middenvelder van het eerste elftal van Blauw-Wit ’81 uit de Moer en sinds dit jaar ook voorzitter van de Technische Commissie”, vertelt hij. Het laat wel zien wat Rob overheeft voor zijn club: “Ik heb mijn hele leven voor Blauw-Wit ‘81 gespeeld, vanaf mijn zesde. Op mijn vijftiende verjaardag debuteerde ik bij het eerste elftal, omdat de trainer dacht dat ik die dag zestien was geworden. Inmiddels zit ik al meer dan vier jaar vast bij de selectie en sinds dit seizoen ben ik ook aanvoerder.”

Dominos_voorjaar2021

Voorzitterschap

Hij is nog maar net op het stoeltje gaan zitten; “Sinds de start van dit seizoen ben ik begonnen als voorzitter van de technische commissie, waarbij ik de vergaderingen leid en verder van alles en nog wat doe.” Hij heeft het willen helpen van de vereniging dan ook niet van een vreemde. “Mijn vader zit al jaren bij de TC en er was een vacature vrij als voorzitter. Hij dacht dat dit wel wat voor mij zou zijn. Ik deed nog niet zo veel voor de club en dacht, waarom niet? Ik heb toen een aantal weken meegelopen en het bleek een goede match te zijn.” Het brengt hem dan ook veel en hoopt ook bij te kunnen dragen aan het behouden van het verenigingsgevoel: “Als vrijwilliger hoop ik dat we onze club zo kunnen houden als het nu is, een kleine, sociale club waar iedereen elkaar kent en waar plezier voorop staat.”

 

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Pieken en dalen

Wanneer je zo lang bij een vereniging rondloopt, heb je vaak wel een dieptepunt en een hoogtepunt. Zo is dat ook het geval voor Rob. “Het absolute hoogtepunt is de benefietwedstrijd georganiseerd voor Koen Loonen. Koen was een hele goede vriend en een echte Blauw-Witter, die helaas ongeneeslijk ziek was verklaard. Een van zijn laatste wensen was een speciale wedstrijd bij onze club. Dit werd een wedstrijd tussen het eerste elftal, het team waar hij zelf speelde en een team van vrienden van Koentje dat hij zelf had samengesteld. Hij speelde die wedstrijd zelf bij allebei de teams een helft mee. De sfeer langs het veld was geweldig en het werd uiteindelijk een dag om nooit te vergeten.” Nu, drie jaar na het overlijden, is dat hetgeen wat Claassen maar al te goed bijblijft. Gelukkig heeft het hem ook een hele mooie kant laten zien van de vereniging, het stuk waar men voor elkaar klaar staat.

Op het veld

“Blauw-Wit is geen grote club dus meer dan twee jeugdteams per lichting kwam eigenlijk nooit voor. De beste en leukste tijd in de jeugd waren de jaren in de B en in de A. We zijn die jaren een aantal keer kampioen geworden zonder een punt te verspelen. We waren een goed en hecht team, maar we zaten achteraf gezien ook iets te laag ingedeeld. Het hoogtepunt van de jeugd was de bekerwinst in de A, als eerste team ooit van Blauw-Wit’81”, vertelt de 22-jarige middenvelder. Dat het spel in het verleden zo leuk was, blijkt wel uit zijn verhaal. Helaas waren de afgelopen twee jaar wat hectisch door Covid, maar dat maakt Rob niet minder ambitieus. “Persoonlijk hoop ik nog lang in het eerste van Blauw-Wit te spelen. We hebben een groep met veel jonge spelers waar we hopelijk nog een aantal jaar mee vooruit kunnen, dus wat dat betreft ziet de toekomst er goed uit. Hopelijk lukt het ons om in de nabije toekomst een keer te promoveren. Ik hoor van de spelers die al wat langer meelopen dat promotie met je eigen cluppie een van de mooiste dingen is die je kunt meemaken als voetballer, dus het zou mooi zijn om dat nog eens te bereiken”, sluit hij af.

Klik de link voor een recent artikel over Blauw-Wit’81

In gesprek met Arwin Legierse van RKVV FIOS

Vandaag zijn we in gesprek met Arwin Legierse. De 47-jarige kon je vroeger vinden op de velden bij RKVV FIOS en VV den Bommel. Momenteel is de vader van twee kinderen vooral druk met het bedrijfsleven, maar op de zaterdagen kan je hem vinden langs de velden van zijn voetballende kinderen Nick en Luna.

De geboren en getogen Achthuizer was al op vierjarige leeftijd te vinden op de velden van FIOS. Na het doorlopen van alle jeugdelftallen als speler, ging Arwin bij de senioren stug door met voetballen. Bij de senioren kon je Arwin vinden in het eerste, tweede, derde en vijfde elftal. Maar het debuut van de voormalig eerste speler van FIOS kan je wel zeker magistraal noemen. “Mijn debuut was thuis tegen SC Feyenoord. FIOS had een “wereldelftal met grote namen in die tijd. Ik viel een kwartier voor tijd in en maakte de winnende treffer. Aan het einde van het seizoen stonden we derde op de ranglijst”, vertelt hij.

250151_onlinebanner_Bazen_VJGoeree

Sinds vorig jaar is Arwin gestopt met al het vrijwilligerswerk. “ Vanwege de drukte op zakelijk gebied en de bouw van een woning. Momenteel ben ik vooral toeschouwer bij de wedstrijden van mijn kinderen, maar daarnaast nog wel betrokken bij financiële vraagstukken en achter de schermen meedenkend over het toekomstig beleid van de vereniging. Voor de toekomst sluit ik een terugkeer in het hoofdbestuur zeker niet uit.”

Ook hadden we het met de financieel adviseur over hoe FIOS er nu voor staat. “De sportieve vooruitzichten zijn vooralsnog goed te noemen. De selectie heeft een achttal nieuwe gezichten erbij en dit zijn allemaal directe versterkingen. De hoop en de wens is dan ook zeker om hoog te eindigen en minimaal een periodetitel te pakken. Ook is er sinds jaren weer een derde seniorenelftal actief. Dit dankzij een aantal mensen die druk bezig zijn met het beleid voor de lange termijn.’’

0250985_onlinebanner_Klaverblad_VJGoeree

Een dieptepunt binnen de club is het verliezen van twee zondag elftallen binnen de club. “Een totaal onbezonnen actie wat veel spelende leden heeft gekost en tot veel onvrede heeft geleid binnen de vereniging.” Waar er dieptepunten zijn er ook wel degelijk hoogtepunten, dat Arwin een mooie ere lijst heeft is een ding dat vast staat. “Het Kampioenschappen met het eerste en het vijfde elftal als spele ende promotiewedstrijd voor de derde klasse tegen SV Anadolu 1, die we hebben gewonnen na penalty’s. Ook ben ik twee keer kampioen geworden met de dames en winnaar van de eerste Champions League voor dames, zaalvoetbaltoernooi De Staver, plus het kampioenschap met MO11-1 als trainer leider”, vult Arwin aan.

Ook stellen wij altijd de vraag of de 47-jarige vader nog lovend is over iemand binnen de voetbalclub. In het geval van Arwin is dat niet één, maar zijn dat er meer. “In alle geledingen van FIOS zijn er personen die er net wat bovenuit steken die zich al gedurende vele jaren inzetten als vrijwilliger. Om slechts een naam te noemen zou ik de andere mensen zeker tekort doen, omdat je niet alles zomaar kan vergelijken. Er werken mensen achter de schermen die minder bekend zijn en er zijn mensen die op de voorgrond treden. Ik heb respect voor de mensen die met een gezonde motivatie en veel energie elk seizoen zich weer inzetten voor de club”, aldus Legierse.

Klik op FIOS voor het laatste artikel van de club.

De tussenstand met Bas Koelemeijer van Zinkwegse Boys

Bas Koelemeijer begon zijn loopbaan bij OSV Oud-Beijerland maar voetbalt inmiddels bij Zinkwegse Boys. Hier is hij een van de meer ervaren spelers en die ervaring probeert hij over te dragen aan de jongere spelers. Ook wil hij een gooi doen naar een periodetitel met zijn ploeg.

DeGeusSchilderwerken_voorjaar2021

Op vijfjarige leeftijd begon de centrale verdediger met voetballen. Dat deed hij bij OSV Oud-Beijerland waar hij ook zijn debuut heeft gemaakt in het eerste elftal op 17-jarige leeftijd. Inmiddels gaat de 27-jarige al tien jaar mee in het seniorenvoetbal. Dat bevalt hem enorm: ‘’De sfeer rond trainingen en wedstrijden vind ik erg leuk. Iedereen die ermee bezig is en zijn steentje bijdraagt. Dat kwam zeker de afgelopen seizoenen extra aan het licht door corona’’, verteld Koelemeijer Daarnaast kwam Bas er ook achter waarom hij het spelletje zo leuk vindt: ‘’Je gaat het missen. Gelukkig kunnen we nu weer positief naar de toekomst kijken en met iedereen het veld op.’’

Stabiele prestaties
Koelemeijer keek tevreden terug naar de eerste helft van het seizoen: ‘’Ik denk dat we als Zinkwegse Boys zijnde een stabiele seizoenshelft hebben gedraaid ondanks de verplichte pauze. We kunnen met een positieve blik vooruit kijken want we doen nog mee om de prijzen.’’ Hij snapt wel waarom: ‘’We hebben een prima selectie staan en daar hebben we vooralsnog naar behoren mee gepresteerd. Met een aantal nieuwe spelers en “beginnend trainer” is het altijd even zoeken, maar de groep is redelijk volwassen van zichzelf en de sfeer is top. Hierdoor staat er echt een collectief.’’ Op zijn eigen prestaties kijkt hij terug met gemengde gevoelens: ‘’Ik heb een deel van de wedstrijden gemist door een slepende blessure. Dat vond ik erg lastig maar ben nu gelukkig weer fit. Er worden dit seizoen wat andere dingen van mij verwacht en die gaan tot nu toe naar behoren. Ik heb mijn draai gevonden en dat geeft een hoop vertrouwen.’’

Strijden voor de prijzen
Zelf hoopt de laatste man de tweede seizoenshelft fit te blijven en alle wedstrijden te spelen. Hij wil hierbij een stabiele factor in het elftal worden en ervaring delen met jonge spelers. Ook met het team hoopt Bas op een mooie afsluiting: ‘’Ik hoop dat we tot het einde voor de prijzen kunnen spelen. We staan er prima voor en kunnen zeker een gooi doen naar een periodetitel. De komende wedstrijden zullen voor ons duidelijk maken of er zelfs iets meer dan dat inzit.’’

TuinverzorgingDeBergden_voorjaar2021

Trainingskamp
Dit seizoen is de ploeg van Koelemeijer zelfs nog op trainingskamp geweest: ‘’We zijn deze januari naar Benidorm geweest. Daar hebben we meer dan geslaagd trainingskamp gehad.’’ Dat heeft geholpen aan de cohesie binnen het team. ‘’We zijn als groep een stuk dichter bij elkaar gekomen en hebben ook lekker van het zonnetje genoten. We hebben daar tal van leuke activiteiten ondernomen die niet eens wat met voetballen te maken hadden maar wel erg goed waren voor de sfeer. Een prima start van de tweede seizoenshelft om als team een goede prestatie neer te gaan zetten!’’

Klik voor meer artikelen over Zinkwegse Boys.
Klik voor meer informatie over Zinkwegse Boys.

Hé scheids met Walter Vermeer van Drechtstreek

Walter Vermeer, clubscheidsrechter van Drechtstreek, is niet alleen arbiter. Hij neemt meerdere taken op zich. Met de fluit in de hand probeert hij wedstrijden te leiden vanuit zijn eigen visie. Daarbij staat respect vooral hoog in het vaandel.

In het dagelijks leven is hij werkzaam bij FrieslandCampina als hoofd van het inkoopteam voor logistieke diensten, maar in het weekend is hij scheidsrechter. De 45-jarige Walter Vermeer is sinds dat zijn zoontje Luc is gaan voetballen betrokken geraakt bij Drechtstreek. Hier vervult hij niet alleen de functie van scheidsrechter, maar hij doet nog veel meer: lijncoördinator van de JO13, wedstrijdsecretaris van de jeugd, materiaalman en maker van de trainingsschema’s zitten in zijn takenpakket. 

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020

 

Begin van de carrière
Als 15-jarige is Walter begonnen met fluiten bij de kleinste jeugd. In zijn studietijd en toen hij net vader was geworden heeft hij het fluiten op een lager pitje gezet. Toen zijn zoontje begon met voetballen is Vermeer het fluiten weer gaan oppakken: ‘’Ik liep toch al vaak de hele zaterdag rond op Sportpark Oostpolder. Dan kon ik net zo goed wat nuttigs doen, vond ik. Bovendien bleek er zeker behoefte aan meer scheidsrechters, dus ik kon snel beginnen.’’ Daarnaast kon hij vanuit de club ook zijn KNVB-diploma behalen. ‘’Ik heb twee jaar terug ook vanuit de club de mogelijkheid gekregen om de cursus verenigingsscheidsrechter bij de KNVB te volgen. Dat vond ik erg leerzaam en leuk om te doen. Vooral het doornemen van complexere spelsituaties en het begrip van de kern van spelregels is hierdoor echt toegenomen. Ook was de docent door zijn heldere maar ook grappige uitleg echt héél boeiend, dat maakte het leuk om erheen te gaan. Als afsluiting moest je ook delen van een wedstrijd leiden. Hoe je het handigst loopt, waar je staat om jezelf te helpen, allemaal heel nuttig om van ervaren mensen te leren.’’ Een gebrek aan scheidsrechters/vrijwilligers is nog steeds een actueel probleem, maar de club doet er alles aan om dat te verhelpen zegt Walter. ‘’Vanuit de club worden er nieuwe scheidsrechters begeleid. Ook hebben we een verplichting voor onze JO19 om minstens één keer per seizoen een wedstrijd te fluiten. Een goed initiatief, want naast dat we zo meer scheidsrechters hebben, helpt dit ook om meer respect te krijgen voor scheidsrechters’’, aldus Vermeer

Allround arbiter
Zelf fluit Vermeer alle lichtingen: ‘’Ik fluit vooral de B-categorie. Vaak ook wel meer dan één wedstrijd per zaterdag, net wat er nodig is. Ik fluit dus soms seniorenteams of de dames, soms de JO19, waar ze met twee keer schieten het hele veld over zijn, maar ook JO11 of -12 op een half veld, en alles ertussenin.’’ Echter word de arbiter ook wel eens opgeroepen voor een wedstrijd op hoger niveau. ‘’Af en toe mag ik ook een A-categorie wedstrijd fluiten van bijvoorbeeld ons derde elftal, als er geen scheidrechter is vanuit de KNVB of een oefenwedstrijd van onze A-selectie of jeugd A-categorie team. Toch net even anders om de wissels bij te houden en kaarten anders vast te leggen. Ook zijn de overtredingen dan net wat geniepiger, maar zijn er ook minder overtredingen door ‘onkunde’’, aldus Walter. ‘’Het voordeel van veel verschillende teams fluiten, is dat je de spelers en trainers van de meeste teams wel kent. Dat is soms wel handig als er iets is vanuit de andere rollen die ik heb. Als lijn coördinator vind ik het ook leuk en nuttig om de ‘eigen lichting’ te zien voetballen. Ik heb wel één uitzondering: het elftal van mijn zoon fluit ik niet. Ik wil liever kijken en natuurlijk ook voorkomen dat ik te betrokken raak bij de uitslag van de wedstrijd!’’

Door blijven gaan
Ondanks de coronastop heeft de referee wel gewoon door gefloten: ‘’Dit seizoen zijn we eigenlijk pas net weer echt begonnen. Toen we alleen onderlinge wedstrijden mochten spelen, heb ik ook vrijwel elke week gefloten, want niet iedereen vindt onderlinge potjes interessant. Maar ook nu is een tekort aan scheidsrechters vaak de wekelijkse realiteit. Daardoor zie je dat een aantal scheidsrechters meerdere wedstrijden moet fluiten. Ik ben er daar zelf één van. Vind ik zelf niet erg, het is ook goed voor mij, maar het zou natuurlijk beter zijn om er nog een paar collega’s bij te krijgen! Gelukkig lukt het tot nu toe nog vrijwel altijd om een scheidsrechter te vinden voor onze thuiswedstrijden.’’ Daarnaast heeft hij nog ambities. ‘’Ik hoop vooral nog heel lang gezond te blijven zodat ik lekker kan blijven fluiten. Misschien ooit de stap naar KNVB, maar voorlopig is op de club net zo gemakkelijk en ook voldoende uitdagend.’’

Moeilijke situaties
Als scheidsrechter wordt Walter ook op de proef gesteld: ‘’Natuurlijk gebeurt er altijd wel eens iets, waarbij vooral de ‘verbale begeleiding’ van spelers en teamleiding of supporters nog wel eens te ver gaat. Aan de ene kant moet je je daar een beetje voor afsluiten, aan de andere kant heeft het wel een grens. Ik heb laatst een assistent-grensrechter tegen herhaaldelijke belediging door supporters van de tegenpartij moeten beschermen. Dat is wel erg jammer, want die man staat er toch maar wel op zijn vrije zaterdag’’, vertelt Vermeer. Waar dingen gebeuren die een grens hebben, zijn er ook mooie momenten. Zo vult hij aan: ‘’Eigenlijk zijn wedstrijden waar beide partijen achteraf tevreden zijn over je leiding het leukst. Vooral als je zo min mogelijk zichtbaar bent, alleen als het moet. Natuurlijk moet je soms ingrijpen, maar het is ook belangrijk om het spel gewoon het spel te laten en niet onnodig te vertragen of de wedstrijd veel stil te leggen. Het is wel altijd fijn, ook al was er tussentijds vast commentaar, om gewoon netjes bedankt te worden aan het eind door spelers en begeleiding. Die doet het voor zijn plezier, maakt fouten net als jij als speler, maar zonder scheids kun je niet spelen, hé!’’

Klik voor meer artikelen over VV Drechtstreek.
Klik voor meer informatie over VV Drechtstreek.

In gesprek met Rody Van Hemert van Rijnmond Hoogvliet

Vandaag zijn wij in gesprek met Rody van Hemert (34). Rody is op zesjarige leeftijd begonnen bij VV Spijkenisse. Na Spijkenisse heeft Van Hemert bij Alexandria 66, Neptunus en Smitshoek gespeeld. Op dit moment is Rody actief bij Rijnmond Hoogvliet als hoofdtrainer.

DeGeusSchilderwerken_voorjaar2021

Hoe ben je in aanraking gekomen met het trainersvak? “Tijdens de jaren dat ik actief was als selectiespeler ben ik via de sportopleiding die ik volgde in aanraking gekomen met het trainersvak. De passie om te werken met een groep en het verbeteren van de individu en het team werd met het jaar groter. Daarom dat ik bewust op mijn 29e ben gestopt als selectiespeler en als trainer aan de slag ben gegaan. Bij Spijkenisse kreeg ik de kans om binnen de jeugdopleiding mijn trainerscarrière te starten, wat overigens erg succesvol is verlopen. Hier ben ik Spijkenisse nog erg dankbaar voor”, aldus Van Hemert

Hoe bent u bij de club gekomen? “Voor de toelating voor UEFA A, kreeg ik het advies om aan de slag te gaan als hoofdtrainer van een eerste elftal. Via vriend en aanvoerder Runell Martes kwam ik in contact met Rijnmond Hoogvliet. Na een goed gesprek waren we er snel uit om een samenwerking aan te gaan.”

TuinverzorgingDeBergden_voorjaar2021

Rijnmond Hoogvliet was voor Rody eerst geheel onbekend. “Dus had ik geen band met de club. Voorzitter Kees Groenenboom gaf mij veel vertrouwen en vrijheid om mijzelf en de club te laten ontwikkelen. Zo professionaliseerde wij de situatie rondom het eerste elftal. Nu na bijna drie jaar zie je wat er opgebouwd is en ook het werk dat je zelf hierin gelegd hebt. Dit zorgt er wel voor dat je de club eigen maakt en dat je een sterke band voelt met de club. Ik ben hier de club en vooral Kees erg dankbaar voor.”

De intentie van Rody en Rijnmond Hoogvliet was om te promoveren naar de tweede klasse. “Echter gooien de maatregelen van het kabinet roet in het eten. Hopelijk krijgen wij die kans dit komend half jaar nog, aangezien ik aan het eind van dit seizoen vertrek bij de club.’’

Ook blikken we nog even vooruit op het huidige seizoen. “Op de nabije toekomst hoop ik gewoon weer dat we snel competitief mogen voetballen. Ik denk dat sport enorm belangrijk is voor de gezondheid maar ook voor de mentale en sociale gesteldheid van mensen. Voor de verdere toekomst kijk ik enorm uit naar de uitdaging die het komende seizoen voor de deur staat.”

Klik op Rijnmond Hoogvliet voor het laatste artikel voor de club.

Nieuwe trainingspakken Papendrecht JO17-2

Sinds dit jaar beschikt Papendrecht JO17-2 over schitterende, nieuwe trainingspakken. Met dank aan Stainalloy Nederland B.V. uit Schelluinen, toeleverancier van buizen, fittingen en flenzen in hoogwaardig roestvaststaal geschikt voor de petrochemie-offshore en de duurzame-energie-industrie.

0240516_veru_VJAlblasserwaard[3285]

We bedanken de trouwe sponsor voor de schenking van de prachtige kledij.

Klik op de link voor een recent artikel van Papendrecht