Sinds dit jaar lopen de meiden van Papendrecht MO15-1 en hun begeleiders er prachtig bij.
Dankzij CLB Loodgieters- en Installatiebedrijf beschikken ze over nieuwe wedstrijdtenues,
presentatiekleding en voetbaltassen.
![0251113_uwverhuishulp_VJAlblasserwaard[3290]](https://voetbaljournaal.com/wp-content/uploads/2021/04/0251113_uwverhuishulp_VJAlblasserwaard3290-800x267.jpg)
Dank aan Martijn van der Lee van het Rotterdamse bedrijf voor deze mooie sponsoring.
Hopelijk blijven de meiden van de bevlogen trainers Laura Huisman en Ronald Sterk mooie
resultaten behalen.
![0240516_veru_VJAlblasserwaard[3285]](https://voetbaljournaal.com/wp-content/uploads/2021/04/0240516_veru_VJAlblasserwaard3285-800x277.jpg)
Spirit heeft zaterdag de overwinningsreeks van CION gestopt. Veel positiever nieuws over de wedstrijd was er niet te melden. In een troosteloos duel kwamen beide ploegen niet tot scoren.
CION, dat de zegereeks van 8 gewonnen wedstrijden op rij bij Spirit begon (2-3), won de 2e periode en hield aansluiting met DCV en Hellevoetsluis. De Vlaardingers konden echter zaterdag geen potten breken tegen Spirit. Bastiaan Haasnoot hoefde nauwelijks in actie te komen. Daartegenover bracht Spirit niet veel meer. Niels de Vries (vrije trap net naast) en Tim van der Zee (over) hadden nog de beste kansen.
Beide ploegen schoten niets op met het gelijke spel. CION zag de achterstand op de koplopers groter worden en Spirit blijft hangen in een stukje ‘niemandsland’ op de ranglijst. De ploeg van Richard van Cappellen hoeft zich geen zorgen te maken voor degradatie (15 punten op de nummer 12), maar een rol van betekenis bovenin is ook geen sprake.
Onderin lijken de rollen (voorlopig) verdeeld. Charlois won in een doelpuntrijke wedstrijd het degradatieduel met Rozenburg met 5-4 en heeft daarmee een gaatje geslagen met de rechtstreekse degradatieplaats. Samen met Deltasport staan zij nu op de nacompetitieplaatsen. Het verschil met Strijen, dat met 1-1 gelijkspeelde tegen Pelikaan en op de 11e en aan het eind van het seizoen veilige plaats staat, is 5 punten. Alexandria’66 verraste zaterdag opnieuw. Met een 3-0 overwinning op CWO blijft het de weg naar boven volgen.
Bovenin is de spanning om te snijden. Koploper Hellevoetsluis liep tegen FC Binnenmaas een onverwachte 2-4 thuisnederlaag op. DCV, dat geen foute maakte bij SVS (0-4), kwam weer in punten langszij en nam de koppositie op doelsaldo (verschil van 1 doelpunt) weer over.
Zaterdag staat de IJsselderby weer op het programma. DCV komt dan op bezoek bij Spirit. Altijd een wedstrijd waar op het gevoel meer op het spel staat dan de 3 punten. Het is dan ook de wedstrijd waar waarschijnlijk het meeste publiek komt van alle wedstrijden in de 2e klasse D.
Verslag van Eric de Vendt
Foto van René Bitter
Klik op VV Spirit voor het laatste artikel over de club.
Als jeugdtrainer en scout kreeg John Lankheet de afgelopen seizoenen een kijkje in de keuken bij verschillende clubs in binnen-en buitenland. Met die ervaring op zak keerde hij onlangs na een afwezigheid van bijna twintig jaar terug bij Baronie. Onderweg naar de derde divisie praat het bestuurslid voetbalzaken over de sleutel tot succes en plannen voor de toekomst.
De hernieuwde samenwerking begon een seizoen geleden heel onschuldig, weet Lankheet nog goed. “Ik kwam de hoofdjeugdopleiding tegen, ze hadden een probleempje met de JO15-1. Of ik die niet wilde begeleiden. Inmiddels woon ik weer vlakbij, dus waarom niet?” Van het één kwam het ander. “Heb je interesse om in het bestuur te komen, vroegen ze. Zo ging het. Dat doe ik nu meer dan een jaar.”
Onbekend is Baronie dan ook allesbehalve voor de oud-voetballer. “De eerste keer was in de jaren’90, acht jaar lang als ‘HJO’. Toen ben ik in 2003 gestopt, omdat we naar Spanje verhuisden.” Voetballen op de Blauwe Kei deed de 59-jarige Lankheet nooit, maar zijn sporen in de voetballerij heeft hij inmiddels lang en breed verdiend. “Tot mijn 22ste bij NEC, daarna ben ik de trainerswereld ingerold. Ik heb ook mijn UEFA A. Ik ben trainer geweest in de jeugd van NEC en PSV, later was ik scout voor Team USA.” Na zijn verhuizing vanuit Nijmegen richting Breda probeerde hij het bij JEKA in het amateurvoetbal, maar dat was niks voor hem. Bij Baronie vond hij die uitdaging op hoog niveau dus wel. “Het is nu natuurlijk meer richting beleidszaken en niet op het veld. Tijdens mijn eerste periode kon je echt gesprekken over voetbal hebben, op een serieuze en inhoudelijke manier. Daar moeten we nu weer naartoe.” Daar is Lankheet als bestuurslid voetbalzaken medeverantwoordelijk voor, een bewust gekozen titel. “We hebben het expres niet technische zaken genoemd, omdat het echt over de hele breedte van de club gaat. Alles wat met voetbal te maken heeft. Trainers kiezen en opleiden, betrokken zijn bij de selecties, maar ook de breedtesport. Hoe kun je het beste een training geven?”
Faciliteiten
Ondanks zijn jarenlange ervaring, geniet Lankheet er nog altijd zichtbaar van, zolang hij maar over voetbal mag praten. “Dat hoort gewoon bij me, eigenlijk kan ik niet zonder. Vroeger liep ik elke dag op het veld.” Met die instelling en energie stort het nieuwe bestuurslid zich de komende vier jaar op een tweetal trajecten, te beginnen met de eerste. “Dat plan is in hoofdlijnen klaar en gaat over het doorstromen naar de derde divisie. Van de JO11 tot aan het eerste elftal. Wat voor consequenties heeft dat? Wat moet er dan allemaal nog geregeld worden? Bij de hoofdmacht zul je dan nog 15000 euro extra nodig hebben. Niet om spelers te halen, maar wel om de faciliteiten te verbeteren. Ieder jaar op trainingskamp kunnen, maar ook een vaste verzorger hebben.” Ook de jeugdopleiding moet daar dus in mee. “We willen echt een voetbalinstituut creëren, een soort voetbalschool. Daar maken we een opleidingsplan voor.” Hoe ziet dat er precies uit? “Nu is zaterdag 1 de doorstroom voor het eerste elftal op zondag, maar misschien moet dat wel de O23 worden. Dat heeft allebei zo zijn voor- en nadelen, daar denken we over na.” Maar minimaal net zo belangrijk is de breedtesport, vertelt Lankheet. “Met de senioren en de jeugd houden we brainstormsessies, om te kijken wat er speelt. Informatie ophalen binnen de vereniging, noem ik het.” Als ook dat straks op tafel ligt, worden allebei de plannen besproken. “Met elkaar, zodat we de club gezamenlijk laten draaien.”
Hart voor de club
Iets dat al lekker draait bij Baronie, is het eerste elftal. Na jaren gedroomd te hebben van promotie naar de derde divisie, lijkt die er dit seizoen dan toch echt te gaan komen. Lankheet heeft dan ook louter complimenten voor alle betrokkenen. “Een aantal jaar geleden waren we bijna failliet, maar dat heeft ons uiteindelijk wel geholpen in het proces. Er worden alleen maar vrijwilligersvergoedingen betaald aan spelers, dus iedereen wordt op dezelfde manier behandeld. Dat zorgt voor een dynamische eenheid.” De kracht van het team, zo denkt hij. “Ze hebben heel goed gekeken naar welke spelers bij elkaar passen, het teamproces is daarin heel belangrijk. Daar heeft Jurriaan (van Poelje) een belangrijk aandeel in gehad.” Tegenwoordig heeft Lankheet bijna iedere dag wel een overleg, het maakt hem trots. “Om al die vrijwilligers te zien, daardoor kan iedereen voetballen. Op zaterdag fluit ik regelmatig een wedstrijdje, als ik dan zie hoe we met elkaar omgaan, dat geeft voldoening.” En dus steekt hij al dat werk er met alle liefde in. “Samen krijgen we alle selecties op goed niveau, als we dan ook nog af en toe een prijsje pakken. Er lopen zoveel mensen met een hart voor de club, dat geeft heel veel energie.”
Gaat lukken
Volgens de statuten is hij de komende vier jaar aan zet, hij weet precies waar Baronie dan moet staan. “Hopelijk hebben we dan een goed gekwalificeerd voetbalinstituut, zijn er een stuk of vijf talenten doorgestroomd naar het eerste en spelen we in de derde divisie. Dat zou ook mooi zijn voor het voetballandschap van Breda, er spelen nu te veel clubs in de onderste regionen.” Maar dat gaat niet vanzelf, weet ook Lankheet. “Binnenkort gaan we zitten met onze sponsoren, om te kijken hoe we die extra inkomsten kunnen genereren. Er is ook al een nieuwe structuur voor de businessclub, dat soort dingen maken mij trots.” Het vertrouwen is in ieder geval groot. “Ik ben overal nauw bij betrokken en hoor alleen maar goede dingen, het gaat ons gewoon lukken!”
Klik op VV Baronie voor het laatste artikel van de club.
De kleuren Blauw Wit zitten in het hart van de gebroeders Huijben. Beide voetballen ze al heel hun leven bij Neerlandia’31. Momenteel zet Bas zich in als assistent van het tweede elftal en is Thijs een van de elf krachten van het eerste.
We beginnen met het introduceren van de 22-jarige Thijs Huijben. Thijs is op vijfjarige leeftijd begonnen met voetballen bij VV Neerlandia’31 in Dorst. Hier heeft hij alle jeugdelftallen doorlopen, waarna hij op vijftienjarige leeftijd zijn debuut maakte bij het eerste elftal. Vanaf zijn zeventiende speelt hij officieel met veel plezier bij het eerste.
Ook Bas Huijben, het broertje van Thijs, stelt zichzelf voor: “Mijn naam is Bas Huijben, ik ben negentien jaar en ik kom uit het dorpje Dorst. Ik heb in het totaal tien jaar gevoetbald bij Neerlandia’31. Door langdurig blessureleed, ben ik helaas gestopt met spelen.” Gelukkig is de oud-voetballer nog wel op de club te vinden, hij zet zich in als assistent van het tweede elftal.
Niet alleen de gebroeders Huijben zijn betrokken bij VV Neerlandia’30. Heel het gezin is regelmatig op de voetbalvelden te vinden. Vader Huijben is namelijk actief als speler van het derde elftal en heeft meer dan zeventien jaar in het eerste elftal gespeeld. Daarnaast heeft hij ook zes jaar zich ingezet voor de club als voorzitter. Moeders heeft vroeger bij de Vrouwen gespeeld en is een periode verzorgster geweest van het eerste.
Als broers weten ze van elkaar maar al te goed wat de goede en slechte eigenschappen zijn. “De beste eigenschap van mijn broertje is dat hij altijd gewoon zichzelf is en eerlijk. Niet alleen thuis, maar ook bijvoorbeeld op de voetbalclub. Ik denk dat die eigenschappen hem een heel mooi mens maken, waar ik heel trots op ben. Een mindere eigenschap is dat hij echt slordig omgaat met zijn spullen. Thuis ligt alles door elkaar heen en het maakt hem niet uit wat wij daarvan vinden”, vertelt Thijs. Bas zegt daar tegenover dat zich bewondert over het doorzettingsvermogen van zijn broer. “Na dat hij een blessure oploopt, vindt hij altijd de drive om er weer bovenop te komen en door te gaan met wat hij zo graag doet, voetballen. Daar kan ik soms nog wel van leren dat je nooit opgeeft van iets wat je zo leuk vindt om te doen. Dat vind ik waanzinnig knap van hem. Een mindere eigenschap van hem is dat hij soms te snel terug wil komen van een blessure en dat hij zichzelf dan voorbijloopt”, zegt de jongere broer.
De broers Huijben hebben in hun carrières al veel overwinningen en tegenslagen meegemaakt. Het dieptepunt van Thijs is het aantal blessures waar hij de afgelopen jaren mee gekampt heeft. “Ik heb de afgelopen twee jaar niet veel geluk gehad met blessures. Eerst een zware enkelblessure en daarna een knieblessure. Het erge van deze blessures is dat ik er zelf niks aan kon doen en dat je elke keer moet op trainen om op een goed niveau moet komen”, zegt hij. Ook Bas heeft gekampt met langdurig blessureleed, met als gevolg dat hij is gestopt met voetballen. “Doordat ik zoveel blessures had was ik al snel het plezier verloren om het spelletje zelf te spelen”, vertelt hij.
Gelukkig heeft de familie ook hoogtepunten mogen meemaken. Voor Thijs was dit natuurlijk zijn debuut bij het eerste. “We doen het momenteel als eerste elftal heel goed in de competitie en daar halen we veel vreugde uit. Zowel wij als spelers, maar ook mensen die komen kijken vinden het leuk en dat is altijd tof om te horen”, vertelt de oudere broer. De mooiste overwinning voor Bas was het kampioenschap met de JO19-1 in het voetbaljaar 2018-2019.
Thijs en Bas hebben beide een Blauw Wit hart. “Deze club is voor mij heel speciaal. Het is altijd gezellig onderling, je kent iedereen en ik ben er al van jongs af aan te vinden. Ik zou mezelf ook niet kunnen voorstellen hoe het is om ergens anders te voetballen en ik wil het eigenlijk ook niet. Het allerleukste is om natuurlijk met je vrienden te voetballen, dat is al vanaf kleins af aan en dat we dat door hebben getrokken tot het eerste elftal maakt het nog leuker en mooier”, zegt de oudere broer. Bas is het daar mee eens: “Wat deze club zo bijzonder maakt is dat je iedereen goed kent, omdat de meeste leden ook uit het dorp komen.”
De broers zijn trots op elkaar en wat ze samen binnen de club hebben bereikt. “Ik vind het heel goed hoe hij het doet. Hij haalde geen motivatie en vreugde meer uit het zelfvoetballen nu als assistent/leider heeft er veel meer plezier in en vindt hij het ook echt weer leuk”, zegt Thijs. Bas vindt het fijn dat zijn broer het goed doet in het eerste. “Ik denk dat mijn broer over tien jaar nog steeds in het eerste van Neerlandia’31 zal spelen”, sluit hij af.
Klik hier voor het meest recente artikel uit de regio Oosterhout-Drimmelen-Geertruidenberg.
Gewoon lekker een balletje trappen met de kinderen, dat was eigenlijk het idee van een aantal ouders bij The Gunners. Maar toen de animo groter bleek dan gedacht, groeide het geven van training aan kinderen van vier tot zes jaar uit tot een terugkerend feest op de dinsdag.
Een passende naam voor het spektakel dat zich iedere dinsdagavond onttrekt op de velden van The Gunners moet misschien nog worden gevonden. Kleutervoetbal? De Mini’s? Loraine Hendrikx, één van de initiatiefrijke ouders, doet een poging. “Eigenlijk is het kleutergym, maar dan gericht op de bal.” De moeder van Luke (6) vertelt hoe het balletje aan het begin van de zomer begon te rollen. “Samen met een paar vaders van de basisschool. De jongens wilden graag voetballen, maar waren eigenlijk nog te jong.”
Handen vol
Een proeftraining bij Boeimeer smaakte wat dat betreft naar meer. “Dat vonden ze erg leuk, alleen was het op donderdag, dan zijn ze al moe van de hele week. The Gunners is bij ons om de hoek, dan voetbal je toch lekker in de eigen wijk.” En dus klopten ze daar maar eens aan. “Ook daar kon het pas vanaf een jaar of zeven. Er was iets mogelijk, alleen moesten we het dan wel zelf doen.”
Heel lang moest Hendrikx, in het dagelijks leven gymdocent op de middelbare school, daar niet over nadenken. “Een ouderinitiatief om ze te laten proeven van de sport, dat leek ons allemaal heel leuk!” En leuk is het de voorbije maanden zeker geweest, vertelt ze. “De meesten kennen elkaar van school, dus onderling hebben ze ontzettend veel plezier. Eigenlijk was het de bedoeling vanaf vijf jaar, maar soms komen ook al broertjes mee van vier.” Mede daardoor groeit de groep ‘kleuters’ gestaag. “We begonnen de eerste twee maanden met vijf, nu zijn het er al zestien.
De aanmeldingen stromen inmiddels binnen, dat gaat allemaal via-via en mond tot mond.” Gelukkig bestaat het begeleidingsteam ondertussen uit vijf ouders, lacht Hendrikx. “Je moet ze natuurlijk continu in de gaten houden, anders ben je er straks ineens eentje kwijt. Of zorgen dat ze niet aan elkaar zitten, haha. Gelukkig staan er nu weer ouders langs de kant, maar we hebben ons handen vol.” Voorlopig is één keer in de week dan ook meer dan genoeg. “Ze gaan ook nog naar school, dat kost allemaal best veel energie. Als ze moe zijn merk je het meteen, dat is iedere keer weer aftasten.”
Beleving
Wat kunnen ze al wel en wat kunnen ze niet? Op die twee vragen probeert Hendrikx samen met haar groepje trainers steeds weer een antwoord te krijgen. “Meestal beginnen we met tikvormpjes, zonder bal, dat vinden zei eigenlijk het leukste. Daarna gaan we in fantasiespelletjes dribbelen, als kikker of als krokodil. Het gaat vooral om de beleving.” Haar ervaring als docent komt dan ook goed van pas. “Je weet een beetje wat ze leuk vinden, maar toch was vooral de spanningsboog wel weer even wennen. We kunnen ze niet zomaar even tien minuten laten afwerken, dat moet allemaal heel kort.” Onderling wisselen de trainers na elke training oefeningen uit en de kracht zit hem in herhaling. Hendrikx geniet iedere keer opnieuw. “Het leukste blijft de beleving, het plezier dat ze hebben in bewegen. Dat horen we ook van de andere ouders, vooral de spelvormen vinden ze heel leuk.”
Echt toekomstplannen hebben ze in Breda nog niet. “We zijn er eigenlijk gewoon maar mee begonnen, zonder daarover na te denken. Ik denk wel dat twintig kinderen maximaal is, dan hebben we ook weer extra begeleiding nodig.” En wat gaan ze doen als hun eigen kinderen te oud worden? “Daar hadden we het zelf laatst ook nog over. Misschien blijven we het dan wel gewoon doen. Die jongens maken zoveel lol, daar krijg je ook energie van.” En die energie is best hard nodig, vertelt ze tot slot. “Je doet nu echt mee met het spel, anders komt het niet op gang. Dus eigenlijk ben je gewoon samen lekker aan het spelen!”
Klik op The Gunners voor het laatste artikel over de club.
Roy Rijntjes is momenteel eerste keeper bij VV Papendrecht. De club die hun thuiswedstrijden afwerken op Sportpark De Slobbengors, komen uit in de eerste klasse. De 27-jarige doelman is destijds begonnen bij Papendrecht, na tussenstops bij onder anderen FC Dordrecht, Excelsior en RVVH is hij nu weer te vinden bij zijn thuishonk.
De doelman voelt niet de urgentie om met Papendrecht een klasse hoger te gaan voetballen. “Wij moeten zorgen dat we met Papendrecht een stabiele eersteklasser worden. Als je naar de hoofdklasse gaat, komen er ook andere dingen om de hoek kijken. Bijvoorbeeld een budget van een ton, daar komen wij gewoon bij lange na niet aan”, vertelt Rijntjes.
De 27-jarige keeper heeft genoeg sterke punten: “Ik denk dat ik een stabiele keeper ben met goede coaching.” Vaak is een onderdeel waar keepers zwak in zijn het daadwerkelijk meevoetballen, maar dat is bij Roy wel degelijk niet het geval.
De keeper is al sinds jaar en dag te vinden onder de lat. Dit begon namelijk allemaal al in de de JO9. “Ik had de keuze om te gaan voetballen bij JO9-2 of om te gaan keepen bij JO9-1. Naar de tweede optie gingen al mijn vrienden toe, daad ben ik ook uiteindelijk naar toegegaan. Het keepen heb ik uiteindelijk nooit meer losgelaten”, vertelt hij.
Op de vraag of keepers een beetje gek zijn, klinkt het antwoordt uit Roy zijn keel zonder twijfel: “Ja Klopt, je gaat met je hoofd vooruit een duel in, je gooit je zelf voor loeiharde ballen, je wordt eigenlijk gewoon lek geschoten. Als ik dan kijk naar veldspelers kijken die hun voet wegtrekken, dan denk ik van dat zal mij nooit overkomen.” Ook vertelt Roy dat hij vaak de keepers de gezelligere gasten uit het team vindt: “Gek, maar gezellig.”
Op de vraag of nog rituelen heeft voor de wedstrijd antwoordt Roy lachend met ja. “Ik tape altijd alles af, denk hierbij aan mijn polsen en kousen. Ik heb drie verschillende tenues, maar ik keep altijd in tenues met kleur, het tenue moet altijd een kleur zijn”, vertelt hij. Ook zijn sokken doet die anders aan dat de rest. “Op mijn sokken staat R van rechts en L van links. Mijn rechter sok doe ik altijd links aan en mijn linker sok altijd rechts. Ik heb dit is een keer voor de grap gedaan, maar toen wonnen wij van één van de bovenste ploegen en ben ik er nooit meer van afgestapt.”
Roy laat weten dat hij het moeilijk vindt om nou echte ambities voor zichzelf op te stellen. “Op dit moment heb ik het ontzettend druk met werk. Dus een stapje hoger hoeft ik niet persé. Wat ik gewoon wil bereiken als keeper is dat ik een stabiele factor in het team ben en dat ze op mij kunnen bouwen”, sluit hij af.
Klik op Papendrecht voor het laatste artikel over de club.
Acht seizoenen speelde het vlaggenschip van HZ ’75 niet in een standaardklasse. Maar dit seizoen is het ‘gewoon’ weer een eerste elftal dat speelt tegen andere eerste elftallen. De start was in de competitie nog niet al te best, maar na de lange winterstop heeft de ploeg het goede gevoel te pakken. “We zijn realistisch, we zijn aan het bouwen.”
HOOGE ZWALUWE – Kevin van der Schans speelde bij Madese Boys, maar woont inmiddels twee jaar in Hooge Zwaluwe. Via Jelle Jaspers maakte hij de overstap naar HZ. “Een logische stap.” Hij wist dat er lange tijd geen echt eerste elftal was geweest. “Maar ze hadden de ambitie om weer een eerste elftal te beginnen. Ik wilde mijn steentje bijdragen.”
De competitiestart was niet hoopgevend voor de ploeg van trainer Jurgen van den Broek. De eerste vijf wedstrijden ging HZ ’75 hard onderuit. Tegen SVG (6-1), FC Drunen (2-7), TVC Breda (1-5), OVV ’67 (8-2) en Neerlandia ’31 (2-7) werden pijnlijke nederlagen geleden. Toch kijkt Van der Schans niet alleen negatief naar de start. “In de voorbereiding hebben we een mooie bekerwedstrijd gespeeld tegen VCW, die wonnen we met 5-1. Daar haalden we veel kracht uit. Daarna was het minder. Maar in de tweede periode, na de lange break, zijn we begonnen met punten pakken. En dan hebben we ook nog een paar keer met pech verloren.”
Helemaal gek is het niet dat HZ ’75 wat nederlagen heeft geleden, weet ook Van der Schans. “Het doel was dat we stabiel mee zouden draaien, zo hoog mogelijk eindigen. Maar we zijn ook wel realistisch, we zijn aan het bouwen. De jeugd is aan het doorstromen, voor heel veel jongens is het ook het eerste seizoen in een seniorenelftal. Daarom zijn we voornamelijk aan het bouwen.” Eind oktober won HZ ’75 voor het eerst dit seizoen. “Je zag gelijk de vreugde er vanaf spatten.”
Met 32 jaar hoort Van der Schans bij de ouderen, al is het gat met de jongste spelers kleiner dan met de oudste – 55-jarige doelman. Voorlopig is hij blij met een rol van ervaring overdragen en wil hij nog wel even doorgaan. “Ik wil gewoon lekker mijn steentje blijven bijdragen aan dit team. Zorgen dat we gewoon stabiel in de middenmoot blijven meedraaien. En als de jeugd ook wat ervaring heeft, gaan we vanzelf een beetje hoger op de ranglijst meedoen.”
Maar het gaat niet alleen om resultaten, het gaat ook om de sfeer en het gevoel op de club. “Het is een hele warme en gezellige club. Ik ben zelf wat voller dan de rest, maar hier word je gewoon gewaardeerd. Dik of dun, oud of jong. Kun je voetballen? Dat is van belang.”
Klik op HZ’75 voor het laatste artikel over de club.
Competities die stil lagen, trainingsvelden die onbespeeld bleven en kantines die leeg waren. De afgelopen jaren waren vervelende voetbaljaren. Gevreesd werd er voor het voortbestaan van clubs. Leon Hooijmaijers hoeft als voorzitter van vv Raamsdonk niet te vrezen voor de toekomst van zijn club. Het gaat goed met de club, al zijn er ook zorgen.
RAAMSDONK – “Wat ons betreft staan we er positief voor, beter dan we verwacht hadden”, zegt Hooijmaijers als hij kijkt naar hoe zijn club er momenteel voor staat. “Afgelopen seizoen hebben we de grens van vierhonderd leden gepasseerd. Dat is bijzonder. Zeker in een tijd waarin veel verenigingen toch moeten inleveren.”
“We hebben nu zes seniorenteams bij de mannen en een vrouwenteam, voor een clubje als het onze is dat best veel. En dan hebben we nog twee 35+-teams en een 30+-team bij de vrouwen. Qua senioren zit het helemaal goed”, vervolgt de voorzitter zijn verhaal. “Bij de jeugd hebben we er drie JO7-teams bijgekregen. Dat is hartstikke mooi. Het is natuurlijk de vraag wat daar over twee jaar van over blijft. Maar heb je die teams niet, blijft er niks over. Verder hebben we het ook redelijk ingevuld, tot en met de JO15. Sinds dien seizoen hebben we ook een JO19. Daar tussenin is het hard werken.”
Vrijwilligers
Naast spelende leden draait iedere club bij de aanwezigheid van vrijwilligers. “Daar kijken we ook wel redelijk positief naar, al heb je natuurlijk altijd tekort.” Dat is bij bijna iedere club. Klagen over het aantal vrijwilligers doet Hooijmaijers zeker niet. Dat heeft ook te maken dat eigenlijk iedereen in het dorp wel iets met de club heeft en er dan al snel iets voor doet. “Dat is ook wel een beetje de mentaliteit die bij het dorp past. Dat zie je met de voetbal en dat zie je met carnaval. Het is de dorpse mentaliteit, zeker bij ons in Raamsdonk.”
Elke maandagochtend staat er gemiddeld tussen de twaalf en vijftien vrijwilligers die zorgen dat het sportpark er perfect uit ziet. En dat lukt ze. De kantine, de kleedkamers. Het ziet er allemaal perfect uit. Dat kan alleen maar als je zo’n groep vrijwilligers hebt. Het is wel zo dat die groep steeds ouder wordt er van onderaf tot nu toe minder bijkomt. Dat gaat in de toekomst een probleem worden, maar dat is niet alleen bij ons.”
Bij veel clubs zie je dat de jongeren zich wel willen inzetten, maar niet direct op structurele basis. “Maar als we bijvoorbeeld een dag hebben dat we de reclameborden schoongemaakt willen hebben, zijn er dertig mensen die willen helpen. Zo’n dag vinden ze mooi. Om elke week voor de jeugd scheidsrechters te krijgen is bijvoorbeeld wel een probleem. We hebben daar een nieuw systeem voor en dat werkt prima. Voor de seniorenelftallen die op zondag voetballen zorgt de vereniging voor een scheidsrechter. Daar stellen ze tegenover dat de senioren op zaterdag fluiten bij de jeugd die op groot veld speelt. Als de JO13, JO15, JO17 of JO19 speelt, wijzen ze zelf iemand aan. Ze kunnen een keer verzaken, maar bij de tweede keer hebben ze op zondag zelf geen scheidsrechter.”
Toekomst
Over het geheel is Hooijmaijers tevreden. Maar zorgen zijn er ook, met het oog op de toekomst. “We hebben een selectieteam, maar geen tweede selectieteam. Het is eigenlijk te smal om op een goed niveau te blijven voetballen. En ons derde, vierde en vijfde zijn teams die geen vijf jaar meer voetballen, dat zie je aan alles. We hebben een zesde erbij gekregen, van jongens van begin twintig die hier vroeger al voetbalden. Dat is een mooi clubje bij elkaar. Maar voor de toekomst zien we, niet volgend seizoen al, problemen voor de selectie. Het zal steeds moeilijker worden voor een vereniging als Raamsdonk om steeds een goed eerste elftal te hebben.”
“De oplossing is er niet zomaar. Als dorp zijn we eigenlijk te klein dat structureel goed voor elkaar te hebben. Maar dat is ook een uitdaging, daar moeten we mee aan de slag en dat is ook mooi om te doen”, sluit Hooijmaijers af.
Klik op VV Raamsdonkveer voor het laatste artikel van de club.
Toen Maks Blokdijk drie jaar was begon hij met voetballen bij OVV ’67. Het was de start van een hele mooi én lange tijd bij de club uit Oosteind. Inmiddels is hij al jarenlang aanvoerder van het eerste elftal, waar de teller nu rond de 250 wedstrijden staat. Bij ‘zijn’ club heeft hij in de komende tijd nog wel een droom, een ultieme droom: promoveren.
OOSTEIND – “Je mocht eigenlijk pas op voetbal als je vier jaar was. Ik was een uitzondering. Ik ben bij OVV begonnen omdat we in Oosteind woonden. En ik heb het nest nooit meer verlaten”, zegt Blokdijk. Hij heeft er wel eens aan gedacht om te vertrekken, zegt hij eerlijk. “Dat heb ik zeker overwogen. Maar buiten OVV is er eigenlijk maar één optie. Ik kom uit een echte TSC-familie. Mijn vader heeft daar gespeeld.”
Zijn broertjes Bas en Sjak maakten op jonge leeftijd wel de overstap van OVV naar TSC. Blokdijk sluit niet uit dat het ooit nog van een overstap komt. “Ik ben nog steeds jong, al voelt dat af en toe niet zo. Het is nog wel een droom om met z’n drietjes te spelen. Dat gaat ook nog wel een keer gebeuren, maar we gaan kijken hoe het loopt.”
Met zijn 26 jaar moeten de topjaren als voetballer nog komen voor Blokdijk. Toch heeft hij al heel wat wedstrijden in het geel-zwart op zijn naam staan. “De huldiging van mijn tweehonderdste wedstrijd is ook wel één van mijn hoogtepunten hier. Dat was hartstikke leuk, met familie en vrienden erbij. Leuk dat mensen er aan gedacht hadden. Het is toch wel bijzonder.”
Andere hoogtepunten zijn de derby’s die hij in al die jaren met OVV heeft gespeeld. “Dat zijn heerlijke wedstrijden. Wedstrijdjes in de buurt, rondom Oosterhout. In een bekerwedstrijd speel je vaak tegen hogere elftallen. Oosterhout of SCO bijvoorbeeld. En in de competitie tegen DVVC, Neerlandia, Molenschot. Allemaal clubs lekker in de buurt. Heerlijk. Dat is toch tien keer beter dan dat je bijvoorbeeld naar Dordrecht moet. Lagere elftallen komen dan vaak met z’n allen kijken. We hebben al veel meegemaakt, van vuurwerk tot een jacuzzi langs de kant, alsof je Champions League staat te voetballen. Daar geniet ik van, dat zijn de leukste wedstrijden.”
Blokdijk heeft mooie herinneringen. “Het is ook mooi om te zien hoe je jezelf ontwikkelt hebt, als speler en als mens. Ik ben sinds mijn achttiende aanvoerder, heb de band nooit afgedragen. Ik was altijd fysiek sterk, lekker de beuk erin. Dat vinden ze bij ons op het dorp wel mooi. Ik begon jong, nu kan ik juist de jonge garde begeleiden. Dat is mooi”, zegt de voetballer die begon als rechtsback en daarna naar het centrum verhuisde. “Stofzuigen, heerlijk. De bal afpakken en inleveren bij een goede voetballer.”
Het terugkijken is mooi, al hoopt Blokdijk dat er nog wel een fraai hoofdstuk toegevoegd gaat worden aan zijn voetbalboek. “We moeten ooit een keer promoveren. En dan maakt het niet uit op welke manier. Dat is het ultieme doel. Het kan misschien nog heel lang duren, misschien ook niet. Wanneer het is maakt ook niet uit, maar als we promoveren is mijn werk voltooid.”
Klik op OVV’67 voor het laatste artikel over de club.
Giovanni Henskens speelde op hoog niveau voetbal. Als trainer heeft hij dezelfde ambities. Maar wel stap voor stap en zonder hoog van de toren te blazen. Hij begon bij DVVC. Dankbaar voor de kans bij de vijfdeklasser wil hij de komende maanden zorgen voor een mooi einde, voor hij de overstap maakt naar Nulandia.
DONGEN – “Ik hoop dat we met z’n allen veel plezier hebben de komende tijd. Leuke trainingen, links en rechts wat wedstrijdjes winnen. Dat we op een leuke en positieve manier afsluiten”, kijkt Henskens naar de laatste maanden van zijn DVVC-periode. Niet alleen de trainer sluit iets af, de club ook. “DVVC gaat naar het zaterdagvoetbal. Voor een flink aantal jongens is dit hun laatste jaar, die zwaaien af bij het eerste elftal.”
“Daarom hoop ik met deze groep nog een paar leuke maanden te hebben, dan is mijn tijd hier meer dan geslaagd”, vervolgt de oefenmeester, die als actief voetballer tot zijn 21ste actief was in het betaald voetbal en later ook nog vier jaar bij vv Dongen speelde. “Het is een hartstikke leuke groep, die voor elkaar wil werken en hartstikke positief is. Als we de lijn van de afgelopen anderhalf jaar kunnen doortrekken tot het einde, dan heb ik twee leuke jaren gehad bij DVVC en een leuke start gehad van mijn trainerscarrière.”
Zijn eerste trainersklus was wel wat vreemd, door corona. “Als debuterend trainer was ik heel erg beperkt door de regels, dat was wel vreemd. Er werd een beroep gedaan op je creativiteit. Het ging wel aardig. De opkomst qua trainen was ook best hoog, ondanks de situatie. Maar ik ben blij dat we nu de competitie weer echt hebben kunnen hervatten, dan zie je dat dat wel iets doet met de spelersgroep. Ook nu is het nog een aparte situatie, omdat ploegen nog altijd last hebben van corona. Wat dat betreft zijn het twee memorabele seizoenen als hoofdtrainer.”
Henskens speelde lange tijd in de top van het amateurvoetbal, maar koos bewust voor DVVC als eerste klus. “Als trainer zijnde moet je ergens beginnen. Ik heb ervoor gekozen onderaan de ladder te beginnen. Als je onderaan staat kun je alleen maar omhoog. Ik vind het in ieder geval heel erg leuk, krijg er energie van om met die gasten op het veld te staan. Het is echt iets wat ik graag verder wil opbouwen.”
Ondanks zijn ambities, blijft Henskens ook bescheiden. “Alles rustig aan, stap voor stap. Als trainer ben ik echt nog beginnen. Ik begin volgend seizoen pas aan mijn tweede trainersklus. Ik heb bepaalde ambities, maar wil ook niet verder vooruit kijken. Ik blijf met beide benen op de grond, wil niet te hoog van de toren blazen.”
Klik op DVVC voor het laatste artikel van de club.