DCV wisselt komende zomer het natuurgras van het hoofdveld in voor een kunststofmat. “Een belangrijke stap in de ontwikkeling van de club”, zegt algemeen bestuurslid Luke Verkerk.

De hoofdmacht van de Krimpense club pakte in februari nog een mooie prijs: het periodekampioenschap in de tweede klasse. Het is waarschijnlijk het laatste hoogtepunt dat rood en zwart vierde op het hoofdveld aan het Waalplantsoen. “We kunnen nog kampioen worden, hé”, vult Verkerk aan. “Dat zou wel een heel mooie afsluiting zijn.”

De club maakt zich al enige tijd sterk voor vervanging van het natuurgras op veld één. “Om praktische reden, zoals die er ook zijn bij andere clubs”, aldus Verkerk. “We zijn de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid. We zijn inmiddels de grens van achthonderd leden gepasseerd en zijn op weg naar de negenhonderd leden. Die groei heeft zich ook doorgezet in coronatijd. Mooi natuurlijk, maar het zorgde er wel voor dat we met de huidige accommodatie, met twee gras- en twee kunstgrasvelden, tegen de grenzen aanliepen van onze capaciteit. Al die teams moeten wel kunnen trainen en wedstrijden spelen.”

DCV verwelkomde vooral veel nieuwe jeugd. “We zijn vooral hard gegroeid bij de meisjes. Daar hebben we inmiddels in elke leeftijdscategorie een team. We willen blijven groeien en daarom was het noodzakelijk dat het gras op het hoofdveld wordt vervangen door kunstgras. De bespeelbaarheid gaat daarmee fors omhoog. We kunnen meer wedstrijden op dat veld spelen en meer trainen.”

De vervanging van het gras van het hoofdveld maakt onderdeel uit van fase 1 van een heel pakket aanpassingen die de komende tijd worden gedaan op het Waalplantsoen. “We leven op goede voet met de gemeente. Dat koesteren we. Samen kijken we wat er mogelijk is in de toekomst. Fase 2 is een kunstgrasveld voor het pupillenvoetbal voor zes tegen zes en acht tegen acht. In de wat verdere toekomst staat vervanging van het huidige clubgebouw op de agenda. En het plan is ook om de tribune bij het hoofdveld op te knappen”, verklapt Verkerk.

Vooralsnog kijkt DCV enorm uit naar het kunstgrasveld op veld één. “Het wordt kunstgras van hoogwaardige kwaliteit. Ook het hekwerk wordt allemaal vernieuwd”, vertelt Verkerk. DCV ruilt volgens hem zonder sentimentele gevoelens het grastijdperk in voor de toekomst van het kunstgras. “Door nostalgie kunnen we ons niet verder ontwikkelen.”

Het is de bedoeling dat het veld na afloop van de huidige competitie wordt vervangen. “In augustus, bij de start van de voorbereiding, hopen we het als club in gebruik te kunnen nemen.”

Klik op DCV voor het laatste artikel van de club.

De liefde van Martijn Stout voor ‘zijn’ Lekkerkerk is groot en daarom zegt de Lekkerkerker nooit nee als er een hulpvraag komt. “Ik kan geen nee zeggen tegen de club.”

Overdag op doordeweekse dagen is Stout een bevlogen containerplanner van een bedrijf in zijn woonplaats. “Ik heb het er prima naar mijn zin”, deelt hij mee. “We doen import- en export naar vooral de Benelux. Heel af en toe naar Duitsland.”

Ook voor de invulling van zijn zaterdag moet de dertiger, die als vrijgezel door het leven gaat, ook goed plannen, want met een groot aantal taken is dat hoogst noodzakelijk. “Gelukkig ben ik al vroeg op de club”, zegt hij met een lach. “Het past allemaal hoor. Ik begin meestal in de commissiekamer en kijk of ik kan helpen.”

Stout kan gerust een duizendpoot worden genoemd, want hij is behalve scheidsrechter ook scheidsrechterscoördinator assistent-scheidsrechters bij het eerste elftal en sinds kort ook secretaris van zijn Lekkerkerk. Daar gaat heel wat tijd inzitten. Stout, lachend “Ik kijk niet op een uurtje meer of minder.”

“Weet je, voor Lekkerkerk doe ik veel. Ik ben hier opgegroeid en loop al vanaf mijn tiende rond. Deze club is mijn leven. Ik kan niet zonder Lekkerkerk, dat durf wel toe te geven.”

Daarom kon hij ook niet weigeren toen een beroep op mij werd gedaan om de vacature van secretaris te voorzien. “Het moet toch door iemand gedaan worden. En ach, het valt best mee aan werkzaamheden. In het begin dat we weer voetbalden en corona nog een grote rol speelde, was het even flink aanpoten. Het was schuiven met spelers, met elftallen en met wedstrijden. Maar we hebben het overleefd.”

Zijn grootste liefde ligt bij het fluiten. “Ik doe dat heel graag”, zegt hij. “Een wedstrijd in goede banen leiden, dat vind ik echt leuk. Officieel ben ik nog voetballer, van zondag 2, maar negen van de tien keer fluit ik de thuiswedstrijden. Rond mijn twintigste kwam ik erachter dat ik meer plezier haalde uit het fluiten dan als speler.”

Als scheidsrechterscoördinator legt hij elke week weer de puzzel om alle wedstrijden met scheidsrechters te bemannen. “Dat wordt eerlijk gezegd steeds moeilijker. De pool van scheidsrechters wordt steeds wat kleiner. We hebben een stuk of twaalf scheidsrechters en met gemiddeld tien thuiswedstrijden te fluiten is dat aan de zeer krappe kant. Soms vraag ik leiders te fluiten of ik roep bekenden van buiten de club in voor hulp. Ik denk dat we er op langere termijn niet aan ontkomen om scheidsrechters te gaan inhuren.”

En als het eerste elftal speelt, staat Stout met vlag en al aan de zijlijn als grensrechter. “Dat doe ik inmiddels ook al weer een jaar of acht. Ik fluit liever, dat geef ik eerlijk toe, maar zolang er niemand anders is die het wil, blijf ik het doen.”

Met kritiek vanaf de kant kan hij goed omgaan. “Ach, schreeuwlelijkerds zul je altijd blijven houden.” Voor hen heeft Stout een boodschap: “Ik heb een gladde rug. Alles glijdt er zo vanaf.”

Klik op VV Lekkerkerk voor het laatste artikel van de club.

In het leven van de familie Bezemer heeft voetbalvereniging Bergambacht altijd een prominente rol gespeeld. Anno 2022 houdt de 24-jarige Rody de eer hoog met zijn basisplaats in de hoofdmacht. De middenvelder is ook in het familiebedrijf werkzaam en koestert zijn vriendschappen met jongens met wie hij al lang samenspeelt.

Opa Piet, vader Henk-Peter, oom Arjen en niet te vergeten overgrootopa Driekus. “Mooie naam toch Driekus, lekker ouderwets?”, lacht Bezemer wanneer zijn voorgangers aan de orde komen. “Ja, je kunt wel zeggen dat wij hier onze sporen hebben verdiend. Bovendien spelen ook twee jonge neefjes van me in de jeugdopleiding van Bergambacht. Sem speelt in de JO-19 en Cas komt uit in de JO13.”

Bezemer bleek over aanleg te beschikken toen hij als jongeling de jeugdelftallen doorliep. Hij ging vervroegd over naar de A-selectie en strijdt met het eerste elftal nu samen met Floreant en Haastrecht om promotie naar de derde klasse. “Vandaag hadden we eigenlijk tegen Floreant gemoeten, maar we hadden coronagevallen”, zegt hij op deze zonnige zaterdagmiddag. “Ik baal er echt van, het was heerlijk weer geweest om te voetballen. Als de wedstrijd afgelast wordt, heb je toch altijd een behoorlijk leeg gevoel op zo’n zaterdag. Op de een of andere manier went dat vervelende gevoel nooit.”

De duels van het eerste elftal worden trouw bezocht door vader en Henk-Peter en opa Piet, die volgens Bezemer bij zo’n negentig procent van de wedstrijden staan te kijken langs de zijlijn. “Zij zijn mijn trouwste fans. Ook uit gaan ze heel vaak mee. De club laat onze familie niet los en iedereen vindt het prachtig dat ik het eerste heb gehaald. Dat ik met veel vrienden samenspeel, maakt het alleen maar extra mooi. Ik ga heel goed om met jongens als Dennis Hordijk, Luc Potter, Twan Schmidt en ook Jelle Hordijk.”

Terwijl Henk-Peter zich verdienstelijk maakte als linksbuiten en Piet eveneens in de frontlinie te bewonderen was, geldt Rody Bezemer bij uitstek als middenvelder. “Diepgang, loopvermogen overzicht en een goede trap zijn mijn wapens”. Bij het aannemersbedrijf Bezemer Bouw spant hij zich in als junior werkvoorbereider. “Ik doe dat met veel plezier en volg op HBO-niveau ook de opleiding Technische Bedrijfskunde. Met het bedrijf gaan we ons bezighouden met bouw op het jeugdcomplex van Sparta Rotterdam, Nieuw Terbregge. Dat is een ongelooflijke mooie klus natuurlijk, we hebben er ook behoorlijk wat werk aan. Komt bij dat ik altijd een zwak voor Sparta heb gehad. Als het over de topclubs gaat, is Ajax mijn favoriet.”

Bezemer spreekt hardop uit dat hij deze zaterdagavond nog even wat met vrienden gaat doen. Zoals hij wel vaker met zijn maten samendromt om een stuk gezelligheid te beleven. “Bergambacht is mijn thuis, ik ken hier alles. We gaan soms naar de kroeg, maar ook spreken we geregeld bij iemand thuis wat af. Beetje kaarten, Play Station of een bordspelletje doen. Ik zie mezelf hier niet snel meer weggaan.”

Klik op Bergambacht voor het laatste artikel van het artikel.