Hij is de kleurrijkste scheidsrechter op de regionale voetbalvelden. En daar is niet iedereen altijd even blij mee. Marcel van Ekelenburg heeft bij de KNVB een ‘dienstverband’ van 27 jaar bereikt, alleen wacht hij al twee jaar op een bosje bloemen vanuit Zeist. Voor de geboren Rijswijker een periode met de nodige pieken en dalen, waarbij hij door velen als clown wordt bestempeld. ,,Ik ben geen clown, ik ben een mensenmens.”

Kwintsheul – Eén ding moet Marcel van Ekelenburg (59) echter gelijk van het hart: Ze zeggen wel eens dat scheidsrechters zijn gaan fluiten omdat ze thuis niks te vertellen hebben, maar dat is bij mij absoluut niet het geval. Mijn vrouw is mijn beste vriend en geeft mij veel advies. Als kleine jongen heb ik op meerder sporten gezeten. Turnen was ik vrij goed in heb ik tot mijn 30^ste gedaan. Ik was geen grote voetballer. Jaren heb ik met veel plezier gevoetbald bij Quintus en KMD. Uit een corner maakte ik eens een omhaal in de kruising. Ik maakte de raarste doelpunten. Ik heb zelfs een keer vanaf de middenlijn, met de wind mee, een omhaal onder de lat gemaakt. Marcel is bij toeval scheidsrechter geworden. Toen hij een jaar of 30 was, voetbalde hij bij KMD. Omdat er op een dag geen scheidsrechter was, liet hij zich ompraten en floot een potje dat anders niet door zou zijn gegaan. Van het een kwam het ander. Hij begon het leiden van een wedstrijd leuk te vinden, vooral door de positieve reacties die hij kreeg. We zijn nu 27 jaar verder en na een lange aanlooptijd in de onderste regionen, bereikte hij een paar jaar geleden zelf groep 1. ,,In groep 1 kwam ik erachter dat je er veel voor moest doen. Mijn conditie was niet goed, maar ik slaagde wel. Ik zakte op de theorie, maar ik mocht wel een jaar hoofdklasse en eerste klasse fluiten. Ik floot in groep 1 eens de wedstrijd Alphense Boys tegen CVV Zwervers. Het enige duel dat ondanks zware regenval doorging. Toen heb ik een duikbril opgezet. Iedereen vond het geweldig, alleen de KNVB niet, aldus Van Ekelenburg. ,,Trainers vinden mij zelfs een clown. Maar ik ben geen clown, ik ben een mensenmens. Ik ben overal dezelfde Marcel. Op het voetbalveld, op mijn werk, thuis. Er is geen andere Marcel. Ik ben druk en aanwezig, dat weet ik. Maar ik heb mijn hart op de goede plek. Ik fluit elke wedstrijd op wat voor niveau ook op mijn eigen manier. Tegen een rapporteur die ooit bij hem langs de lijn stond en vond dat hij te weinig gele kaarten had getrokken, antwoordde hij: ‘Ik maak zelf wel uit wat ik doe tijdens een wedstrijd. Ik heb toen echt een leuk jaar gehad in groep 1. Ik fluit met mijn hart, bij de KNVB zien het liever anders en moest ik verder in groep 2. De laatste jaren zit ik zelf in groep 3 en dat valt niet altijd even mee”. Marcel is zeker geen scheidsrechter van dertien in een dozijn. Aan warmlopen doe hij niet. Kletsen kan hij als de beste, ook tijdens een wedstrijd. Hij lult de oren van je kop. Alles passeert dan de revue: de stapavonden met zijn vrouw, de Toyota Supra waarmee hij naar de voetbalvelden toert; zijn hele hebben en houden legt hij op tafel. De spelers vinden dat juist superleuk en dat zorgt ervoor dat ik ook een leuke middag heb. Dat is ook de reden dat ik voorlopig nog even doorga. Het leven van een scheidsrechters niet altijd even leuk. Een aantal jaar geleden heb ik een knal in mijn gezicht gehad. Het ergste is dat die voetballer wegrende, de lafaard. Misschien maar beter ook, want ik rende er achteraan maar ik kon hem niet pakken. Ik hoop dat voetballers eens in de spiegel zouden willen kijken als ze op het veld staan. Het voetbal is nu een afspiegeling van de maatschappij geworden en dat is niet altijd even leuk. Als je naar Van Ekelenburg kijkt, dan valt één ding direct op: zijn vele tatoeages. Ongebruikelijk voor een scheidsrechter, maar er zit een verhaal achter. ,,Ik verloor op 21-jarige leeftijd mijn oudere broer door een auto-ongeluk. Onderweg naar het vliegveld in Saoedi-Arabië. Door zijn tattoo werd mijn broer na het auto-ongeluk herkend. Ik heb toen direct een tattoo, een draak, laten zetten. Inmiddels zit ik redelijk vol. Mijn ambities zijn zo hoog mogelijk blijven fluiten op mijn manier en dan het liefst weer op korte termijn in groep twee.’’ Als Van Ekelenburg de fluit hanteert, gebeurt er 90 minuten lang iets bijzonders. Een geweldige gozer is hij. En een prima scheidsrechter, alleen denk de KNVB daar soms anders over.

Klik op Quintus voor het laatste artikel van de club.

Hoekenees Jeffrey van den Bos (34) besloot eind 2021 met onmiddellijke omgang te stoppen met het voetballen bij zijn geliefde club HVC’10. “Thuis op de bank kreeg ik net als twee jaar geleden een geleidheids aanval. Dit heeft te maken met een soort kortsluiting in je hoofd. Ik was centrale verdediger en moest daardoor veel koppen. Ik heb een jong gezin en heb er toen voor gekozen geen risico meer te nemen en vervroegd mijn carrière te beeingd.”

Hoek van Holland: Als kleine jongen ben ik als zes jarige begonnen bij de Hoekse Boys. Op mijn 15^e speelde ik al in het tweede elftal en in mijn eerste seizoen werden we kampioen. Als afsluiting van het seizoen speelde ik voor de Flynth Westland cup samen met mijn vader mister Hoekse Boys, John van den Bos. 750 wedstrijden heeft mijn vader gevoetbald voor de Boys. Als A-junior ben ik gaan voetballen bij SVV uit Schiedam. Het was supergaaf om dat samen met Leroy Smits en Remco Koorneef, ook twee echte Hoekse jongens, te mogen beleven. Ik heb twee mooie jaren gehad met voetballen tegen clubs als NAC, FC Utrecht en Sparta. Daarna heb ik zeven jaar gevoetbald bij ‘s-Gravenzande SV en na de fusie voor FC ‘s-Gravenzande. ,,Dat waren supermooie jaren, waarin we zelfs promoveerden naar de hoofdklasse. Mooi was ook dat de club mij, ondanks dat ik al had aangeven terug te keren naar HVC’10, nog minuten heeft laten maken in de oefenwedstrijd tegen Premier League-club Swansea City.

Daarna heb ik jaren gevoetbald met veel plezier in de Hoek bij mijn club HVC’10. Voetbal speelde namelijk een belangrijke rol in mijn leven. Van kleins af aan zat ik al op voetbal en heb hierdoor ook veel vrienden leren kennen op het voetbalveld. Met veel vrienden heb ik jaren samen gevoetbald. De trainingen en wedstrijden waren één groot feest. Zonder iemand te kort te doen, vind ik dat de promotie naar de eerste klasse met HVC’10 een echt geweldige ervaring was. Wij hebben toen een unieke prestatie neergezet in de Hoekse voetbalhistorie en dit met een team vol vrienden die voor elkaar door het vuur gingen. Eén ding is zeker: Het “Guiness Book of records” van drie scorende broers in één voetbalwedstrijd zal niet meer door HVC’10 geëvenaard of verbroken worden. Dat gebeurde in de wedstrijd Soccer Boys -HVC’10 (0-5) op 17 september 2016. ,,Ik heb samen met mijn twee broers in het eerste elftal van HVC’10 mogen spelen. Dat pakt niemand ons meer af.”

Ik heb mogen trainen onder goede trainers. Robin Knoester, Frans Dane en Paul van de Zwaan waren in mijn ogen echte vakmensen. Maar wanneer is een trainer goed en wanneer is die minder goed? Het gaat om het gevoel wat je hebt bij een trainer. In dat opzicht heb ik bij bijna elke trainer wel een goed gevoel gehad. Op dit moment ben ik trainer van mijn zoontje. Mijn andere zoontje voetbal bij de kabouters. Ik vind het fantastisch om met kinderen aan de slag te gaan en hen iets bij te leren. Het is leuk om te zien dat dingen snel opgepakt worden en dat heel veel spelers gedreven zijn. Daarnaast lijkt het mij leuk om via een andere weg mijn steentje bij te dragen binnen de club, op wat voor vlak dit is zal de toekomst moeten uitwijzen. HVC’10 is een gemoedelijke club met een prachtig nieuw complex. Alleen voor het complex al zou ik een wedstrijdje komen bezoeken. Daarnaast is het een vereniging die bezig is om zijn jeugdopleiding naar een hoger plan te tillen. Dit wordt onder andere gedaan door verschillende eerste elftalspelers die proberen hun ervaringen te delen. Binnen HVC’10 word je gewaardeerd zoals je bent en dat is het belangrijkste wat er is. Bij bijvoorbeeld een slechte wedstrijd ben je nog steeds dezelfde persoon als voor die wedstrijd, je wordt niet anders aangekeken. Daarom is dit de ideale familieclub, een club die heel veel warmte en plezier uitstraalt. Eerst wil ik graag weer honderd procent fit worden. Wij hebben dit jaar het huis van mijn moeder gekocht en dat heeft veel tijd gekost. Mijn vrouw en ik hebben drie jonge kinderen dus we hebben het lekker druk. Elke thuiswedstrijd zit ik nu met mijn zoontje op de tribune en kom ik mijn opa, die terreinknecht is, vaak tegen. Natuurlijk mis ik de wedstrijdspanning en de derde helft. Ik was geen trainingsbeest en vind het nu lekker om er thuis te zijn voor mijn gezin. En misschien trek ik ooit mijn voetbalschoenen wel weer aan om lekker met vrienden een balletje te trappen.

Klik op HVC’10 voor het laatste artikel van de club.

Marko van der Knaap was jarenlang de rots in de branding van de verdediging van Westlandia. De jaren leken geen vat op hem te hebben. Z’n wieg stond in Kwintsheul en ging voetballen met vrienden bij Quintus. Een mooi moment was het om gevraagd te worden door profclub SVV uit Schiedam. Toen SVV-failliet ging moest hij op zoek naar een nieuwe vereniging. Hij meldde zich aan bij Westlandia. Na de successen bij Westlandia kwam er al snel belangstelling vanuit het betaalde voetbal. De keuze viel uiteindelijk op FC Utrecht en twee jaar later FC Omniworld.

Naaldwijk – Van der Knaap (43) die vanaf het moment dat hij als kind kon lopen achter een voetbal aan ging, leerde voetballen in de voortuin van zijn ouders. Als kleine jongen is hij begonnen met voetballen bij Quintus. Al vrij snel kon hij de stap maken naar profclub SVV uit Schiedam. Marko denkt met genoegen terug aan opa Van Uffelen, die hem heel vaak naar de training bij SVV bracht.

“SVV ging echter failliet en omdat wij ondertussen naar Naaldwijk waren verhuisd sloot ik mij aan bij Westlandia. Na de successen bij Westlandia kwam er al snel belangstelling vanuit het betaalde voetbal. Bij ADO Den Haag deed ik een week stage. Het was winter, er lag overal sneeuw en ijs. We liepen alleen maar rondjes in het Zuiderpark. Op basis daarvan werd mij een aanbod gedaan, in mijn ogen was die ? het aanbod bedoel je? niet goed. Tijdens een oefenwedstrijd met ADO zat Mark Wotte trainer van FC Utrecht op de tribune. Die belde niet veel later. FC Utrecht bod mij een contract van twee jaar. Ik heb daar vervolgens met veel plezier gespeeld. Onder meer met Dirk Kuyt, John de Jong, Mitchell van der Gaag en Alfons Groenendijk.’’

Na twee jaar verkaste hij naar FC Omniworld. De ploeg uit Almere kwam met een ambitieus plan naar het betaald voetbal toe. ,,Dat sprak me aan. Ik kwam snel in de basis en werd zelfs aanvoerder. Sportief was het niet best, maar de sfeer was top. In 2004 ben ik gestopt met betaald voetbal. Ik had al een baan bij Handelskwekerij Gebr. Grootscholten uit Kwintsheul. Zij kweken alle soorten perkgoed op. Ik wilde weer lekker op het fietsje naar de club. Ik ben daarna niet meer bij Westlandia weggegaan. Ik weet dat Excelsior Maassluis nog wel eens interesse toonde, een mooie club om voor te spelen, maar niet mooier dan Westlandia. Ook uit de bollenstreek werd weleens geïnformeerd. Maar dan werd het alweer snel een uur enkele reis om te gaan trainen. Ik ben altijd meer liefhebber dan broodvoetballer geweest. In de jaren die volgden heeft Westlandia zich ontwikkeld tot een stabiele Derde Divisionist. Daar zag het bij mijn niet direct naar uit, maar langzamerhand werd de vereniging professioneler.

Momenten om echt nooit te vergeten zijn de kampioenschappen of degradatie. Wat diep indruk maakte op Van der Knaap was het overlijden nadat we net de eerste periode hadden gepakt, het overlijden van Nees Pellikaan en enkele maanden later Chris Zuur. In 2020 kwam Jim Mulder (17) bij een aanrijding om het leven en zijn afscheid bij Westlandia was indrukwekkend’’.

Twee jaar geleden besloot aanvoerder Marko van der Knaap dat het na 21 seizoenen en 701 wedstrijden mooi was geweest. Gelijk ging hij aan de slag als technisch manager. Waarom? ,,Bij veel clubs op ons niveau was al een technisch manager, directeur of commissie actief. Er waren bij ons twee technische commissies actief, een voor de zaterdag en een voor de zondag. Dat moest naar één club met één technische commissie. Het ging ook allemaal op basis van vrijwilligheid. En dat hield meteen in dat er vanuit de club ook weinig te eisen viel. Maar naar mijn idee moesten wij gewoon wat meer gaan professionaliseren. Ik had daar wat ideeën bij. We zijn de nodige zaken op papier gaan zetten, een taakomschrijving. Kortweg ben ik mij gaan bezighouden met selectiesamenstelling, een staf erbij zetten en vooral luisteren naar de geluiden vanuit de club, de spelersgroep en de staf. Het is best een breed terrein waar ik mij op begeef. De lijntjes binnen de club zijn ook kort, ik heb een nauw contact met de mensen binnen de TC, businessclub en bestuur. We doen het hier ook met zijn allen. We willen altijd stapjes vooruitzetten, op alle fronten. Zo vind ik ook dat we de stap naar de Tweede Divisie moeten gaan zetten. Of in ieder geval die ambitie hebben. En dan het liefst met zoveel mogelijk eigen jongens en dat valt niet altijd even mee. Talenten krijgen bij ons de kans zich te ontwikkelen. Jongens van buitenaf moeten echt een meerwaarde hebben en passen bij de club. Voorlopig blijven we op zondag voetballen. Een weekend competitie juich ik zeker toe.’’

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Westlandia.

Het kost een paar centen, een voetbalclub met zevenhonderd leden draaiende te houden. Oud-voetballer Arjen de Haan betaalt al veertig jaar trouw zijn contributie. Minstens zo belangrijk is z’n bijbaan. Als coördinator van de sponsorcommissie speelt hij een belangrijke rol bij het binnenhalen van sponsors. Dat zijn er inmiddels meer dan 150.
Naaldwijk – Arjen de Haan (49) is al meer dan veertig jaar lid van VV Naaldwijk. Zijn hele leven lang speelde hij op De Hoge Bomen. Jarenlang was hij een vaste waarde in het eerste. Ik moest het altijd hebben van het harde werken en mijn inzicht. Een knieoperatie kost Arjen een jaar in het eerste elftal. Als hij weer terugkeert, is hij laatste man voor een jaar of vier. Na nog een afbouwperiode in het tweede, als aanvoerder van een elftal met veel jong talent, stopt hij op z’n 38ste met selectievoetbal. Nog wekelijks speelt hij zijn wedstrijdjes in het zesde elftal van de club. ,,En dat is, ondanks dat we allemaal een jaartje ouder worden, nog elke week superleuk om te doen. Wij als oud-spelers van het eerste zijn nog altijd elkaars beste vrienden en doen veel leuke dingen samen.

Dat is allemaal dankzij VV Naaldwijk ontstaan. We doen ook veel voor de club. De één geeft training, is leider, staat achter de bar of zit in een commissie. Zelf zit ik sinds 2017 in de sponsorcommissie. Daar rolde ik toen langzaam in. Ik organiseerde een sponsoravond met als gastspreker Johan Derksen. Na deze avond heb ik na gesprekken met voorzitter Aris van Daalen toegezegd de sponsorcommissie te gaan trekken. Daarvoor zat ik ruim tien jaar in de technische commissie. Om dat goed te doen moet je dan langs de kant staan bij de selectie. Maar omdat ik zelf nog graag wilde voetballen was dat geen goede combinatie meer.

Nu ongeveer vijf jaar later staat de sponsorcommissie als een huis. Maar ik doe het zeker niet alleen. Ons team bestaat uit ongeveer 12 personen en iedereen heeft zijn eigen taak. En dan hebben we ook nog een mooi clubje van mensen die helpen met vlaggen en borden ophangen en schoonhouden. Ook VV Naaldwijk kan niet zonder sponsors. De laatste vier jaar zijn we gegroeid van 100 naar 150 sponsors. En dat is natuurlijk een supermooie ontwikkeling. In het amateurvoetbal gaat veel sponsorgeld naar de selectievoetbal van de club. Wij spelen dit seizoen derde klasse en daar zijn zelfs al clubs die betalen.

Het is trouwens een superleuke klasse en wordt ook wel de fietspoule genoemd. De vele derby’s die op het programma staan zorgen voor een goede kantineomzet. We doen het goed en willen graag een stap maken naar de tweede klasse en ja, daar wordt nog meer betaald. Bij Naaldwijk werken we niet met punten geld of maandelijks betalen. We spelen dan liever met eigen jongens en jongens van buitenaf die als liefhebber op een leuk niveau willen spelen in de derde klasse dan dat we een duiventil worden op een hoger niveau.

Wij zijn een echte familievereniging en we behandelen iedereen gelijk. Niet iedereen gaat de selectie halen en dat is ook helemaal niet erg. Iedereen is welkom bij ons en krijgt een mooi clubtenue, goede trainingen en goede ballen. Bij VV Naaldwijk ontstaan vriendschappen voor het leven weet ik uit eigen ervaring. We dragen bij aan het tegengaan van eenzaamheid door saamhorigheid op de club, ook als je niet meer actief speelt. Dat alles zorgt ervoor dat een sponsor gelooft in ons verhaal. Persoonlijke contacten zijn niet de enige manier om sponsors bij VV Naaldwijk te betrekken. We proberen aan elke sponsor, groot of klein, aandacht te besteden. We vinden het namelijk belangrijk dat de sponsors voelen dat we blij met ze zijn.

Veel sponsors zijn zelf lid of hebben kinderen die lid zijn. Jaren terug werden sponsorcontracten stilzwijgend verlengd. Nu gaan we met ze in gesprek en hopen dan natuurlijk dat ze graag door willen gaan. Zo niet dan respecteren we dit. en is dat jammer, maar geven we elkaar een hand en bedanken we sponsors voor de steun in de jaren dat ze betrokken waren. Wat mij super trots maakt is dat als ik vanuit ‘s-Gravenzande naar Naaldwijk rij de rotonde pak en dat het hele hek dan vol hangt met sponsors. We hebben nu de plannen om alle hoeken van het hoofdveld dicht te maken met sponsordoeken. En dat is voor de uitstraling ook mooi.

6 september bestaan we 100 jaar en dat gaat een superfeest worden. Ik hoop en wens dat de club over 50 jaar nog bestaat. Tussen 2010 en 2015 was er sprake van dat er een fusie zou komen met Westlandia, maar toen dit niet doorging is er een grote groep mensen opgestaan binnen de vereniging en nu is vv Naaldwijk weer een groeiende en financieel gezonde club met meer dan 700 leden.’’

Klik op VV Naaldwijk voor het laatste artikel over de club.