Opgegroeid bij Groen Wit en via SAB terechtgekomen bij TVC Breda. Dat is in een notendop de carrière van TC-lid Kevin Faas. Want na meer dan twintig jaar bij de club waar hij ongeveer naast werd geboren, vond hij hier zijn nieuwe liefde. Inmiddels zijn we meer dan tien seizoenen verder en kan hij eigenlijk niet meer zonder. “Uiteindelijk is het echt mijn clubje geworden.”

Dat had de nu 39-jarige Faas als klein jochie waarschijnlijk ook niet verwacht. “Ik woonde naast Groen Wit, ben daar opgegroeid en heb er 22 jaar gespeeld. Tot ik wat dichter bij TVC kwam wonen en vrienden hier ook gingen voetballen.” Die klik was er eigenlijk meteen, vertelt hij. “Het is een echte volksclub, er gebeurt altijd wel wat. Zowel positief als negatief. Hier komen mensen met temparement, maar het is wel een warme plek. Het voelt als thuiskomen.”

Binding

Faas ziet dat de club vooral in de laatste vier jaar de stijgende lijn te pakken heeft. “We hoeven echt niet allemaal lieverdjes te zijn, daarom is TVC ook wel een aantal keer negatief in het nieuws geweest. Maar de laatste tijd zitten we in de lift. Een nieuwe weg ingeslagen, veel aanmeldingen en de mensen komen weer graag naar het sportpark.” Daar heeft de oud-speler wel een verklaring voor. “Er is structuur en duidelijkheid. Maar belangrijker nog, er begint weer een binding te ontstaan tussen de jeugd en de senioren. Jonge gasten moeten graag bij het eerste willen spelen, dat is een tijdje weggeweest, maar lijkt weer terug te komen.” Dat ziet hij als assistent-trainer van het vlaggenschip natuurlijk graag. “Jeugdleden komen op zondag weer kijken en trainen mee, ze willen er echt weer bij horen.” Ook als lid van de technische commissie doet het hem zichtbaar goed. “Dat doe ik nu een jaartje of zes, zeven. Eerst deed ik alleen de bovenbouw en was ik jeugdtrainer, maar je wilt toch graag betrokken zijn. Het is je clubje.” En dus pakte Faas er een aantal seizoenen geleden ook de functie van hoofd technische commissie bij. “Eigenlijk ben ik een soort klankbord voor de coördinatoren. Dus dingen die spelen, leggen ze bij mij neer. Dan nemen we samen met het bestuur een beslissing. Het is vooral overkoepelend. Voor problemen of indelingen komen ze bij mij.” Allemaal met maar één doel: “De mensen moeten een warm gevoel krijgen bij onze club, daar gaat het om.”

Hoge ogen

Ook bij het eerste elftal gaat het om maar één ding. “Promoveren! Als je eenmaal in die vijfde klasse zit, is het heel lastig om eruit te komen. Maar we moeten gewoon naar die vierde klasse. Als ik zie wat we hebben lopen en wat eraan zit te komen, zijn we dat verplicht.” Daarvoor moeten niet alleen op het veld, maar ook de dingen buiten het veld goed geregeld zijn. De zogeheten randzaken. “De communicatie. Van het bestuur naar de coördinatoren en de trainers van het eerste. Dat liet altijd te wensen over, maar gaat nu al stukken beter. Vroeger had echt iedereen alleen zijn eigen taakje.” Zijn liefde voor de club en het spelletje spat er in ieder geval vanaf. “Ik vind het gewoon heel leuk om mijn ‘drive’ over voetbal over te brengen. Vanaf dat ze vijf of zes zijn, ben ik met de JO17 meegegroeid, dat vind ik prachtig. Twee jongens daarvan lopen al bij het eerste.” Zijn positieve gevoel steekt Faas dan ook niet onder stoelen of banken. “Over vijf jaar denk ik gewoon dat we een derdeklasser zijn. Er zit zoveel moois aan te komen. In deze competitie wordt er meer gevraagd dan leuk voetballen, als we promoveren, gaan we echt hoge ogen gooien!”

Klik op TVC voor het laatste artikel van de club

Iets meer dan een jaar geleden zag de Girls Soccer Academy van Boeimeer het levenslicht. In een gat duiken en het meidenvoetbal naar een hoger niveau tillen, dat was de bedoeling. Een seizoen onderweg en vol met ambitie later, blikken voorzitter Richard Breedijk en teammanager Ingrid Breeman terug. Want, is het gelukt?

Bij die vraag kan de voorzitter een voorzichtige glimlach niet onderdrukken. “Als je ziet waar we vandaan kwamen, vanaf nul, en waar we nu zijn. Dan ben ik echt tevreden. Die meiden hebben plezier en presteren op het veld, dat moeten we uit gaan bouwen.” Want bij Boeimeer begonnen ze in december 2020 echt ‘from scratch’, vertelt Breedijk. “We wilden de meiden wat speciaals aanbieden. In Breda was dat er eigenlijk niet echt, volgens ons kon het serieuzer. Toen hebben we een promotievideo gemaakt, die kwam begin februari online, zo is het begonnen.” Na online, waaronder via Instagram, reclame te hebben gemaakt, begon het balletje te rollen. “De aanmeldingen stroomden binnen. Vanuit daar zijn we selectietrainingen gaan doen, zelfs Robert Maaskant kwam langs!”

Gedreven

En als Breedijk zegt serieus, bedoelt hij ook echt serieus. “We hebben van alle speelsters de maten opgevraagd, zodat ze vanaf de eerste training allemaal in dezelfde kleren liepen. Dat is een stukje uitstraling.” En dat blijkt te werken. “Er kwam ineens een aanmelding binnen van iemand die halverwege Nijmegen en Venlo woont, die voetbalt hier nu gewoon.” In de MO17, want hoewel het de bedoeling was om ook een MO15 te starten, is dat een seizoen vooruitgeschoven. Ingrid Breeman ziet de ontwikkeling. “Ze hebben enorme stappen gemaakt, kunnen nu al meedraaien in die hoofdklasse. Iedere dag worden ze beter, ook omdat ze zo ontzettend gedreven zijn.” Als teammanager zorgt ze voor oefenwedstrijden en alle randzaken. “Als aanspreekpunt, de meiden kunnen altijd bij mij terecht. Alles moet spic en span zijn.” Breedijk zag in een eerder stadium al de behoefte. “Ik werd benaderd door een ouder, van twee ambitieuze meiden, of Boeimeer op dit vlak niet wat kon doen? Dat was voor mij een duidelijk signaal.” Maar stilstand is achteruitgang en dus moet het steeds weer een stapje beter. “We willen graag een MO15 gaan maken en het niveau van de MO17 moet omhoog, zodat we naar die divisie kunnen. Er zit nog zoveel meer in”, vertelt Breeman. Breedijk vult aan. “Dan moet je ook denken aan doorselecteren, dat hoort er ook bij als je wilt presteren. Inmiddels hebben we nieuwe aanmeldingen uit Zevenbergen, Roosendaal, Sleeuwijk en zelfs Vlissingen, dat zegt wel iets.”

Aantrekkingskracht

Tegelijkertijd zorgt die ontwikkeling ook voor een ander effect, weet de voorzitter. “Onze speelsters worden interessant voor andere clubs, maar hoe mooi is dat? Andere meiden zien ook dat zoiets dus mogelijk is als ze hier komen voetballen, dat zorgt voor aantrekkingskracht.” Breeman hoort alleen maar positieve verhalen van speelsters, die drie keer per week trainen onder leiding van oud-international Mildred Baal. “Ze vinden het één groot leerproces en hebben echt plezier. Gelukkig zien ze toekomst in ‘GSA’, want dat doen wij ook!” Breedijk is dan ook blij dat ze de sprong een jaar geleden hebben gewaagd. “Het is mooi om te zien dat het echt iets toevoegt aan Boeimeer. Je merkt dat de vereniging leeft.” Maar dat gaat niet vanzelf. “Het kost veel tijd en energie, dus het is geen eenmalig feestje. Stap één was de hoofdklasse, nu willen we groeien in de breedte en naar die divisie.” Ook op lange termijn liggen de plannen al klaar. “Over een paar jaar hebben we hopelijk een MO20, dat is wat betreft jeugd wel het einddoel. Daarna willen we de senioren naar een hoger niveau gaan tillen, maar dat kost jaren.” Zoals een echte voorzitter betaamt, doet Breedijk tot slot nog een oproep. “Mochten er meiden interesse hebben of graag deel uit willen maken van onze Academy, dan nodigen we ze van harte uit!”

Klik op Boeimeer voor het laatste artikel van de club

Soms passen dingen minder goed bij elkaar dan je vooraf had gedacht. Precies tot die conclusie kwamen tweedeklasser Beek Vooruit en hoofdtrainer Marcel van Helmond na een samenwerking van twee jaar. En dus neemt de oefenmeester afscheid met een dubbel gevoel. “Het voelde soms een beetje als de groep tegen de trainer.”

Vol goede moed begon Van Helmond twee zomers geleden aan zijn nieuwe klus bij Beek Vooruit, een ambitieuze doelstelling lachte hem toe. “We wilden promoveren. Ik had ook echt het gevoel dat het moest kunnen lukken.” Nu, een afgebroken seizoen en een onderbroken competitie verder, kijkt de 55-jarige inwoner van Oosterhout nog eens terug op het huwelijk dat na dit jaar op zijn einde loopt. “Het is niet geworden wat we allebei hadden verwacht, het klikte gewoon niet. Ik wilde graag aanvallen, maar de jongens zagen dat niet zo zitten.”

Niet op één lijn

Voor Beek Vooruit een flinke cultuurshock, zag ook Van Helmond. “Ze zijn toch meer gewend om in te zakken en er dan snel uit te komen, terwijl ik graag dominant speel. Die visies gingen niet goed samen.” En dus kon de conclusie na een aantal gesprekken wel worden getrokken. “Te verschillend. Dan is een spelersgroep niet blij, maar ik als trainer ook niet. Als je niet op één lijn kunt komen, past het misschien toch niet.” Maar zo gemakkelijk legde Van Helmond zich daar de afgelopen maanden natuurlijk niet bij neer. “Je kunt een visie niet doordrukken, dus ik ben wel gaan aanpassen. In de winterstop hebben we met elkaar afgesproken dat we iets meer in gaan zakken en dat werkt.” Over zijn spelersgroep is de oud-profvoetballer van onder meer NAC, FC Den Bosch en RBC uitsluitend positief. “De instelling is fantastisch. Ze staan achter het plan en geven alles, dus dat gaan we niet meer veranderen.” Dat was ook voor hem een les. “Wat past dan wel? Als iets niet werkt en je gaat er toch mee door, ben je niet slim bezig. Uiteindelijk moet je het aanpassen aan het materiaal.” En dus maakt de ploeg nu minder goals, maar krijgt het er ook een stuk minder tegen. “Uiteindelijk draait het om resultaat, daar word je gelukkig van.” Al waren daar de nodige gesprekken voor nodig. “Soms leek het een beetje de groep tegen de trainer, maar ik ben onderdeel van die groep. Iedereen heeft zijn zegje kunnen doen.”

De zaterdag

Die zoektocht naar de juiste speelwijze leverde Beek Vooruit in de eerste seizoenshelft een plek in de middenmoot op, Van Helmond denkt dat zijn ploeg nog gaat stijgen. “Dat weet ik zeker! We hebben ook te maken gehad met heel veel blessures, nu zijn ze bijna allemaal weer fit. Als we dit vol kunnen houden, kunnen we ver komen. Dan ga ik nog steeds voor de eerste vijf.” De manier waarop is in ieder geval duidelijk. “Met ‘de Schalkjes’ gaan wij sowieso doelpunten maken, maar hoe gaan we ze voorkomen? Hoe zet je druk? Dat hebben we nu beter onder controle. We zullen echt nog wel tegen een zeperd aanlopen, maar met deze motivatie worden we niet meer weggespeeld.” Want ondanks alles hoopt Van Helmond zijn roerige tijd met een prettig gevoel af te kunnen sluiten. “Als we vijfde worden, kijk ik positief terug, dan hebben we het gewoon goed gedaan.” Daarna stort hij zich bij NEO’25 in een nieuw avontuur, maar dan weer op de zaterdag. “Ik denk dat een zaterdagclub toch beter bij mij past, vooral vanwege mijn manier van trainen. Dat is best pittig, op zondag heb je dan gewoon minder rust. Daardoor krijg je misschien ook meer blessures. Voor mijn manier van spelen moet je topfit zijn.” Maar voordat hij aan die klus begint, wil Van Helmond goed eindigen bij Beek Vooruit. Daarna kijkt hij tijdens de zomerstop nog eens rustig in de spiegel. “Dan moet je ook eerlijk zijn tegen jezelf. Hoe komt het, dat het toch niet helemaal gelukt is?”

Klik op Beek vooruit voor het laatste artikel van de club

“Als we niet genoeg sponsoren zouden hebben? Dan gaat de stekker eruit, je kunt als club niet zonder.” Met die zin maakt Eric Joossen, voorzitter van de sponsorcommissie van Bavel, duidelijk waarom hun werk zo belangrijk is. En daarom doen ze het bij de Bredase tweedeklasser met een sterk team graag goed, maar goed kan altijd beter.

En als iemand weet hoe essentieel een trouwe groep sponsoren is, dan is het Joossen wel. Want na zes jaar als voorzitter van de club, is hij dat nu van de sponsorcommissie. “We doen eigenlijk alles op het gebied van sponsoring. Zodat we het naar een hoger niveau te kunnen tillen. Plannen bedenken om sponsoren te werven, vergaderingen houden en actief op zoek.”

Continuïteit

Om dat voor elkaar te krijgen, komen ze geregeld bij elkaar. “Iedere zes weken bespreken we met elkaar welke acties er uitgevoerd moeten worden. Van het overhalen van kandidaatsponsoren, tot het onderhouden van bestaande sponsors. Al met al toch een fors takenpakket.” Bestaande uit het plaatsen van reclameborden, het schrijven van een nieuwsbrief of het organiseren van sponsorevenemeten. “Dat doen we dan bijvoorbeeld tijdens een wedstrijd van het eerste, dan maken we er een feestje van. Altijd goede momenten om even bij te praten.” Want met ruim 100 sponsoren is er altijd wel wat te vertellen. “We denken ook aan een netwerkborrel. Hoe kunnen we dat voor iedereen leuk maken? Wel op zijn Bavels, met een lekker potje bier erbij.” Hoe je het ook wendt of keert, alles draait om het onderhouden van de relatie. “Het gaat om kwaliteit en continuïteit. Ben je in staat om hoofdsponsors te binden? Een aantal keer per jaar evalueren we dat, ze willen natuurlijk ook graag weten hoe het bij de club gaat. Dan is ook Christel Geerts, onze voorzitter, van de partij.”

Warm bad

Zoiets kost tijd en energie, maar dat hebben ze er bij Bavel graag voor over. Want Joossen doet het absoluut niet alleen, benadrukt hij nog maar eens. “We hebben een goede en duidelijke rolverdeling. Ad Voesenek zet zich actief in om sponsoren te werven, Ronald Kosczcol staat in contact met de jeugdafdeling en Jeroen Theunis verzorgt de communicatie.” Maar dat is nog lang niet alles. “Hans Houtepen houdt de administratie bij, Piet Laming zorgt er samen met de klusploeg voor dat de borden netjes worden opgehangen en onderhouden, terwijl Ingrid Staring verantwoordelijk is voor de website.” Tot slot zorgt Jack Maas voor de evenementen en projecten, ook hij sluit nog even aan tijdens het gesprek. “De commissie kon wel een opfrisser gebruiken en voor mij was dit een leuke nieuwe uitdaging. We zijn allemaal begaan met de club, dan steek je die tijd er graag in.” Joossen benadrukt nog maar eens het belang. “Je kunt als vereniging niet alleen leven van de contributie en de kantine, er is geld nodig. Anders gaat de stekker eruit.” Daar is bij Bavel gelukkig allesbehalve sprake van, vertelt Maas. “We hebben een diversiteit aan sponsoren, zodat je een tegenvaller altijd op kunt vangen. Ik ben vooral blij met de binding die we hebben met elkaar, daarin zijn we eensgezind. Iedereen is echt trots om sponsor te zijn van Bavel.” Gunnen en iemand een warm hart toedragen. “Zij doen dat bij ons en wij doen dat weer met ons werk voor de club. Iedere keer kom je weer in een warm bad terecht, het wordt gewaardeerd en op die manier krijg je ook heel veel energie van wat je doet.”

Klik op Bavel voor het laatste artikel van de club

Hij verhuisde op zijn zesde naar Polen, voetbalde vervolgens in Griekenland en komt sinds een jaar of twaalf uit voor RKVV GESTA. Het klinkt niet als de meest logische route op weg naar de vierde klasse, maar voor Jules van Rijsbergen is het de normaalste zaak van de wereld. “Niemand doet hier gekke dingen, het is lekker gemoedelijk.”

De 26-jarige spits voetbalde voor hij in Galder voet op een grasveld zette, nooit eerder bij een Nederlandse amateurclub. Dat vraagt om uitleg. “Voor het werk van mijn vader verhuisden we naar Polen. Daar heb ik nog bij een BVO gespeeld, in de F’tjes en E’tjes, daarna gingen we door naar Griekenland.” In dat land was het allemaal iets minder georganiseerd, vertelt hij. “Daar heb ik wel op het schoolplein en in een schoolelftal gevoetbald, meer niet echt.”

Uitlaatklep

Op veertienjarige leeftijd keerde Van Rijsbergen terug naar Nederland en kwam hij terecht bij GESTA. “Dat was bij ons in het dorp, dus die keuze is dan heel logisch.” En daar heeft hij tot op de dag vandaag geen seconde spijt van gehad. “Het is een vriendenteam, je kent iedereen en het is gezellig. GESTA is eigenlijk gewoon een makkelijke club.” Dat vriendenteam moest hij de afgelopen maanden wel even missen, maar Van Rijsbergen zat allesbehalve stil. “Ik werk in het ziekenhuis, op de spoedeisende hulp, dus ik had het druk zat. Maar je mist de voetbal wel, het is toch een uitlaatklep.” De aanvaller liep hard, ging naar de sportschool, maar dat is toch anders. “Het is ook een sociaal iets, dat maakt het voor mij juist zo fijn. Lekker met je vrienden in de kantine.” Hoe gezellig ook, op het veld moet er natuurlijk gepresteerd worden. Vooral het begin was wisselvallig, vertelt Van Rijsbergen. “We speelden 3-5-2, dat was nieuw voor ons, dus daar moesten we aan wennen.” Toch noemt hij de resultaten en een plek in de subtop ‘redelijk’. “We wilden proberen om te promoveren, dat was onze doelstelling. Het lijkt er wel op dat we mee kunnen doen.” Dat zullen ze overigens doen in een vertrouwd 4-3-3 systeem. “Door een gescheurde kruisband, gebroken enkel en iemand die naar Korea is, missen we drie cruciale spelers. Toch blijft ons doel om de nacompetitie te halen.”

Irritante spits

Een nederlaag tegen Jong Brabant gooide wat dat betreft een klein beetje roet in het eten. “Dat was niet onze dag. We hebben vooral tegen onszelf gevoetbald. Op kunstgras zijn we op één of andere manier ook altijd minder.” Plaats vier lijkt dan ook het hoogst haalbare. “Dat is wel het meest realistische, het kampioenschap is te hoog gegrepen.” In een competitie die anders is dan in voorgaande jaren. “Meer tegenstanders richting Tilburg, veel kunstgras en toch ander volk. Dat botst nog weleens.” Al kan Van Rijsbergen er zelf ook wel wat van, moet hij bekennen. “Ik ben op het veld een heel irritante spits voor tegenstanders. Sleuren, trekken en altijd het randje opzoeken.” En soms eroverheen. “Het heeft me al flink wat kaarten gekost, laatst was ik ook weer een duel geschorst. Je wordt soms heel de wedstrijd uitgescholden, dan zeg je één keer wat terug…” De teller wat betreft doelpunten staat voor de inwoner van Breda inmiddels op drie, daar moeten er nog wel een paar bij gaan komen, vindt hij. “Zeker voor de winterstop heb ik niet alles gespeeld, nu heb ik mij wel weer in de basis geknokt. Voor het seizoen zei ik dat het er tien zouden worden, nu mik ik op acht!”

Klik op RKVV Gesta voor het laatste artikel van de club