Ze geeft de trainingen, verzorgt de speelster en is leidster van de MO13-1 bij UVV’40. Alleen de functie van teammanager heeft Femke Oomen over kunnen dragen aan een ouder, de rest van de taken neemt ze samen met Eric Martens voor haar rekening. En daar geniet de oud-speelster merkbaar van. “Als je zelf niet meer mag voetballen, ga je zoeken naar iets wat net zo leuk is.”

Als trainster in het meidenvoetbal heeft de 36-jarige Oomen dat dus helemaal gevonden. Al had ze stiekem misschien zelf nog wel op het veld willen staan. “Ik heb meer dan 25 jaar bij Bavel gevoetbald, tot ik letterlijk van het veld ben getrapt. Er was niks meer over van mijn schouder, na de operatie zeiden de artsen dat het verstandiger was om niet meer te voetballen.” Dat advies nam ze dus ter harte, gelukkig kan Oomen ook nu nog steeds haar ei kwijt. “Van de jeugd en onze talentjes een echt team maken, dat is gewoon heel erg leuk.”

Elkaar helpen

Dat doet de oud-voetbalster nu voor het tweede jaar op rij. Vorig seizoen bij de MO11, nu dus een paar leeftijdscategorieën hoger. Opmerkelijk detail: in een competitie met jongens. Een bewuste keuze, legt Oomen uit. “Ze waren gewoon te goed voor de meiden. Nu is de weerstand veel hoger, daar worden ze uiteindelijk alleen maar beter van.” En dat lijkt te werken. “Fysiek was het natuurlijk wel even wennen, maar je merkt dat we steeds sterker, maar vooral slimmer worden. We kunnen ook goed tegenstand bieden, dus het heeft echt geholpen.” Het past bij de ontwikkelingen op het gebied van meidenvoetbal, ook bij UVV. “Er is meer aandacht voor en men neemt het steeds serieuzer. We hebben nu vijf teams bij de jeugd en ook bij de senioren lopen er een hoop. In de regio zijn we populair qua vrouwenvoetbal.” Hoe anders was dat in haar kindertijd. “Toen had je helemaal geen meidenvoetbal bij UVV, daar waren ze fel op tegen.” En mocht een ploegje toch onverhoopt een keer met personele problemen kampen, springt iedereen bij. “Dan lossen we het samen op. Alle teams helpen elkaar, dat vind ik prachtig om te zien.” Terug naar het veld, want daar gaat het voetbalhart van Oomen na al die jaren nog altijd sneller van kloppen. “Die meiden zien groeien, dat blijft het leukste. Van een simpele oefening naar steeds een beetje moeilijker.” Maar niet alleen individueel. “Ook als team. Ze proberen elkaar echt te helpen. De beste speelster neemt iemand anders bij de hand, dat is leuk om mee te maken. Gewoon dat hele teamproces.”

Kan nog beter

Hoe ziet een gemiddelde training er dan uit? “Veel positiespelletjes, met omschakelen naar aanvallen en verdedigen. Verder ook vaak pass/trap-oefeningen.” Ook fysiek wordt er het nodige getraind. “Met het Athletic Skills Model (ASM), daardoor worden ze echt sterker. Het hele lichaam, motorisch, maar dus ook bijvoorbeeld rompstabiliteit. Dat is nodig met de weerstand van die jongens.” In al die jaren heeft Oomen vooral de trainingsmethoden behoorlijk zien veranderen. “Vroeger stond je gewoon simpel een balletje over te trappen of moest je naar een lijntje dribbelen. Nu is het spel veel tactischer en technischer.” Dat heeft voor een deel te maken met de prestaties van de Oranjeleeuwinnen, denkt ze. “Als die het goed doen, heeft dat zijn weerslag op clubs als UVV. Dat merk je nog steeds, dat is goed voor de aandacht en de populariteit.” Toch kan het nog altijd beter, vindt Oomen. “Het blijft nog steeds een beetje ‘het lelijke eendje’, dat merk je in hoofdbestuur nog steeds.” Met een apart bestuur voor het vrouwenvoetbal, loopt alles op rolletjes. “Dat moeten ze daar dan toch ook wel kunnen? Zeggen we soms gekscherend. We moeten gewoon zo doorgaan, een grote groep vrijwilligers zorgt ervoor dat we overeind blijven. Er staat altijd wel iemand op.” Voorlopig zit ze dan ook helemaal op haar plek. “Dit is hartstikke leuk, dus wat mij betreft ga ik nog even door!”

Klik de link voor een recent artikel over UVV’40

Opgegroeid bij Groen Wit en via SAB terechtgekomen bij TVC Breda. Dat is in een notendop de carrière van TC-lid Kevin Faas. Want na meer dan twintig jaar bij de club waar hij ongeveer naast werd geboren, vond hij hier zijn nieuwe liefde. Inmiddels zijn we meer dan tien seizoenen verder en kan hij eigenlijk niet meer zonder. “Uiteindelijk is het echt mijn clubje geworden.”

Dat had de nu 39-jarige Faas als klein jochie waarschijnlijk ook niet verwacht. “Ik woonde naast Groen Wit, ben daar opgegroeid en heb er 22 jaar gespeeld. Tot ik wat dichter bij TVC kwam wonen en vrienden hier ook gingen voetballen.” Die klik was er eigenlijk meteen, vertelt hij. “Het is een echte volksclub, er gebeurt altijd wel wat. Zowel positief als negatief. Hier komen mensen met temparement, maar het is wel een warme plek. Het voelt als thuiskomen.”

Binding

Faas ziet dat de club vooral in de laatste vier jaar de stijgende lijn te pakken heeft. “We hoeven echt niet allemaal lieverdjes te zijn, daarom is TVC ook wel een aantal keer negatief in het nieuws geweest. Maar de laatste tijd zitten we in de lift. Een nieuwe weg ingeslagen, veel aanmeldingen en de mensen komen weer graag naar het sportpark.” Daar heeft de oud-speler wel een verklaring voor. “Er is structuur en duidelijkheid. Maar belangrijker nog, er begint weer een binding te ontstaan tussen de jeugd en de senioren. Jonge gasten moeten graag bij het eerste willen spelen, dat is een tijdje weggeweest, maar lijkt weer terug te komen.” Dat ziet hij als assistent-trainer van het vlaggenschip natuurlijk graag. “Jeugdleden komen op zondag weer kijken en trainen mee, ze willen er echt weer bij horen.” Ook als lid van de technische commissie doet het hem zichtbaar goed. “Dat doe ik nu een jaartje of zes, zeven. Eerst deed ik alleen de bovenbouw en was ik jeugdtrainer, maar je wilt toch graag betrokken zijn. Het is je clubje.” En dus pakte Faas er een aantal seizoenen geleden ook de functie van hoofd technische commissie bij. “Eigenlijk ben ik een soort klankbord voor de coördinatoren. Dus dingen die spelen, leggen ze bij mij neer. Dan nemen we samen met het bestuur een beslissing. Het is vooral overkoepelend. Voor problemen of indelingen komen ze bij mij.” Allemaal met maar één doel: “De mensen moeten een warm gevoel krijgen bij onze club, daar gaat het om.”

Hoge ogen

Ook bij het eerste elftal gaat het om maar één ding. “Promoveren! Als je eenmaal in die vijfde klasse zit, is het heel lastig om eruit te komen. Maar we moeten gewoon naar die vierde klasse. Als ik zie wat we hebben lopen en wat eraan zit te komen, zijn we dat verplicht.” Daarvoor moeten niet alleen op het veld, maar ook de dingen buiten het veld goed geregeld zijn. De zogeheten randzaken. “De communicatie. Van het bestuur naar de coördinatoren en de trainers van het eerste. Dat liet altijd te wensen over, maar gaat nu al stukken beter. Vroeger had echt iedereen alleen zijn eigen taakje.” Zijn liefde voor de club en het spelletje spat er in ieder geval vanaf. “Ik vind het gewoon heel leuk om mijn ‘drive’ over voetbal over te brengen. Vanaf dat ze vijf of zes zijn, ben ik met de JO17 meegegroeid, dat vind ik prachtig. Twee jongens daarvan lopen al bij het eerste.” Zijn positieve gevoel steekt Faas dan ook niet onder stoelen of banken. “Over vijf jaar denk ik gewoon dat we een derdeklasser zijn. Er zit zoveel moois aan te komen. In deze competitie wordt er meer gevraagd dan leuk voetballen, als we promoveren, gaan we echt hoge ogen gooien!”

Klik de link voor een recent artikel over TVC Breda

De groei die Van der Heijden doormaakt vertaalt zich in de nieuwe vestiging op Lage Mosten 33 in Breda. Daarmee breidt het bedrijf uit en verschaft het zichzelf toegang tot een extra regio binnen de (nieuw)bouw- en arbeidsmarkt.

Van der Heijden bouwt en ontwikkelt in woningbouw, logistiek, scholen, bedrijven en zorg. Vanuit Schaijk zijn ze actief in Midden- en West-Brabant en daarbuiten. In plaatsen als Etten-Leur, Made, Kaatsheuvel, Tilburg en Waalwijk heeft het bedrijf diverse bouwprojecten gerealiseerd. Algemeen directeur Emiel Bongers: “In de omgeving van Breda is ruimte voor een extra speler. We verwachten écht een impuls te kunnen geven aan regio, aan de bouw en aan de werkgelegenheid.”

Familiebedrijf

Het bedrijf, dat 129 jaar bestaat, telt 75 medewerkers en is eigendom van Arno en Herbert van der Heijden. Er is bewust gekozen voor een tweede vestiging. Emiel: “We behouden graag het familiegevoel, de zelfsturende aanpak en de persoonlijke sfeer die onze samenwerking zo sterk maken. Dat lukt beter op twee zelfstandige locaties”.

Betrokken specialist

Momenteel werken ze aan de bouw van 66 woningen en 21 appartementen in Made, 129 woningen en 39 appartementen voor Area woningbouwvereniging, het distributiecentrum van Vida XL in Venlo en ontmoetingsplein Mellepark in Uden. De reputatie is die van een betrokken specialist die meedenkt met partners en klanten. En die eigen medewerkers de vrijheid geeft om persoonlijk en als team te groeien. Samen met commercieel directeur Ferry Verstappen en financieel directeur Bart Kuppen ziet Emiel de nieuwe stap met vertrouwen tegemoet.

 Bijlage: Op de foto v.l.n.r. Bart Kuppen, Emiel Bongers en Ferry Verstappen

Klik de link voor een recent artikel uit Breda

Hij verhuisde op zijn zesde naar Polen, voetbalde vervolgens in Griekenland en komt sinds een jaar of twaalf uit voor RKVV GESTA. Het klinkt niet als de meest logische route op weg naar de vierde klasse, maar voor Jules van Rijsbergen is het de normaalste zaak van de wereld. “Niemand doet hier gekke dingen, het is lekker gemoedelijk.”
De 26-jarige spits voetbalde voor hij in Galder voet op een grasveld zette, nooit eerder bij een Nederlandse amateurclub. Dat vraagt om uitleg. “Voor het werk van mijn vader verhuisden we naar Polen. Daar heb ik nog bij een BVO gespeeld, in de F’tjes en E’tjes, daarna gingen we door naar Griekenland.” In dat land was het allemaal iets minder georganiseerd, vertelt hij. “Daar heb ik wel op het schoolplein en in een schoolelftal gevoetbald, meer niet echt.”

Uitlaatklep
Op veertienjarige leeftijd keerde Van Rijsbergen terug naar Nederland en kwam hij terecht bij GESTA. “Dat was bij ons in het dorp, dus die keuze is dan heel logisch.” En daar heeft hij tot op de dag vandaag geen seconde spijt van gehad. “Het is een vriendenteam, je kent iedereen en het is gezellig. GESTA is eigenlijk gewoon een makkelijke club.” Dat vriendenteam moest hij de afgelopen maanden wel even missen, maar Van Rijsbergen zat allesbehalve stil. “Ik werk in het ziekenhuis, op de spoedeisende hulp, dus ik had het druk zat. Maar je mist de voetbal wel, het is toch een uitlaatklep.” De aanvaller liep hard, ging naar de sportschool, maar dat is toch anders. “Het is ook een sociaal iets, dat maakt het voor mij juist zo fijn. Lekker met je vrienden in de kantine.” Hoe gezellig ook, op het veld moet er natuurlijk gepresteerd worden.

Vooral het begin was wisselvallig, vertelt Van Rijsbergen. “We speelden 3-5-2, dat was nieuw voor ons, dus daar moesten we aan wennen.” Toch noemt hij de resultaten en een plek in de subtop ‘redelijk’. “We wilden proberen om te promoveren, dat was onze doelstelling. Het lijkt er wel op dat we mee kunnen doen.” Dat zullen ze overigens doen in een vertrouwd 4-3-3 systeem. “Door een gescheurde kruisband, gebroken enkel en iemand die naar Korea is, missen we drie cruciale spelers. Toch blijft ons doel om de nacompetitie te halen.”

Irritante spits
Een nederlaag tegen Jong Brabant gooide wat dat betreft een klein beetje roet in het eten. “Dat was niet onze dag. We hebben vooral tegen onszelf gevoetbald. Op kunstgras zijn we op één of andere manier ook altijd minder.” Plaats vier lijkt dan ook het hoogst haalbare. “Dat is wel het meest realistische, het kampioenschap is te hoog gegrepen.” In een competitie die anders is dan in voorgaande jaren. “Meer tegenstanders richting Tilburg, veel kunstgras en toch ander volk. Dat botst nog weleens.”

Al kan Van Rijsbergen er zelf ook wel wat van, moet hij bekennen. “Ik ben op het veld een heel irritante spits voor tegenstanders. Sleuren, trekken en altijd het randje opzoeken.” En soms eroverheen. “Het heeft me al flink wat kaarten gekost, laatst was ik ook weer een duel geschorst. Je wordt soms heel de wedstrijd uitgescholden, dan zeg je één keer wat terug…” De teller wat betreft doelpunten staat voor de inwoner van Breda inmiddels op drie, daar moeten er nog wel een paar bij gaan komen, vindt hij. “Zeker voor de winterstop heb ik niet alles gespeeld, nu heb ik mij wel weer in de basis geknokt. Voor het seizoen zei ik dat het er tien zouden worden, nu mik ik op acht!”

Klik op RKVV Gesta voor het laatste artikel over de club.