Traditiegetrouw is het bij TPO eind mei tijd voor het jaarlijkse Jan van Gils toernooi. Ter nagedachtenis aan de veel te jong overleden Moerdijker, draagt het toernooi vanaf 2015 zijn naam. Jan Eestermans is betrokken bij de organisatie en kan na twee coronajaren niet wachten. “Na de finale, samen met de kinderen van Jan, is altijd weer een bijzonder moment.”

Zelf is hij overigens, na 40 jaar bij TPO, ook ‘behoorlijk verbonden’ aan de club. “In de jeugd gevoetbald en later diverse functies. Voorzitter, als verzorger en tegenwoordig fluit ik af en toe een wedstrijdje.” Een jaar of acht geleden kwam daar ook de organisatie van het toernooi bij. “Opgezet door vrijwilligers, via Jan ben ik daar eigenlijk bij betrokken geraakt.” Veel te vroeg overleden. “Hij deed alles! Dit toernooi moest zijn naam krijgen, als eerbetoon aan hem.”

Soort reünie
Na twee jaar corona, is het binnenkort dus eindelijk tijd voor editie nummer zeven. “We hebben opnieuw wel even getwijfeld, maar besloten om het toch te doen. Inmiddels zitten we al op negentien aanmeldingen, twintig is wel de max. Maar we hebben ook een wachtlijst, dus de teams kunnen gewoon mailen.” De voorbereidingen voor donderdag 26 mei zijn in volle gang. “Kleedkamers, doeltjes, veldjes. Het voetballen staat echt centraal, een beetje de Olympische gedachte. Winnen is aardig, maar het gaat om meedoen.” Vanuit heel de regio komen liefhebbers die dag richting TPO, Eestermans geniet er al jaren van. “Het ontspannen samen bezig zijn. Tegelijkertijd is het ook een soort reünie, met zoveel bekenden.” Aan alles wordt gedacht. “Eén ding hebben we niet in de hand, dat is het weer. Verder is er gezelligheid, goede scheidsrechters, lekker eten, een DJ en een speeltoestel.” Wat geeft na al die edities nog steeds de voldoening? “Om half zes is de finale, dan zitten we als organisatie met een biertje en zeggen we tegen elkaar: het is weer goed gegaan. Dat blijft een mooi moment.” En dat moment wordt altijd nog net een beetje meer speciaal. “De kinderen van Jan proberen daar ook altijd bij aanwezig te zijn, dat blijft heel bijzonder.”

Trots
Want dat ze Jan bij TPO nooit zullen vergeten, dat mag duidelijk zijn. “Er is altijd één team, dat heet: ‘Motte gij niet werken?’ Dat was een gevleugelde uitspraak van Jan.” Eestermans kan dan ook niet wachten om weer lekker te gaan voetballen, zeven tegen zeven. “Het is een sportieve strijd en gaat eigenlijk nooit te ver. En iedereen die eraan meewerkt, doet dat met dezelfde drive.” Het zorgt stiekem voor wat trots. “Een klein dorp, met een kleine vereniging, maar het lukt ons iedere keer weer. Spelers van overal, komen een dagje hiernaartoe. Het is dat stukje sfeer, lastig te typeren, ons kent ons.” Toch houdt de medeorganisator nog een kleine slag om de arm. “Waar ik het meeste naar uitkijk? Dat de competities beslist zijn en we precies weten wie er komen. Dan kunnen we verder met de organisatie en beginnen aan de schema’s. Die nacompetitie geeft toch een stukje onzekerheid.” En dus: “Aanmelden kan nog steeds!” Dat kan via 7tegen7@ziggo.nl

Klik op TPO voor het laatste artikel van de club.

Niet alles wat Klaas Haag dagelijks moet doen bij Kogelvangers doet hij altijd met evenveel plezier, maar dan toch wel met liefde. Want ondanks dat hij zelf niet de allerbeste voetballer was, is de 60-jarige vrijwilliger onmisbaar voor de club. “Als niemand het doet, wordt het een bende.”

En dus moet je weleens wat extra’s doen, dat weet Haag inmiddels als geen ander. “Vanaf mijn tiende kom ik al bij Kogelvangers, eerst natuurlijk als voetballer, tot mijn 40ste.” Een gezelligheidsvoetballer, zoals hij zichzelf noemt. “Altijd zo laag mogelijk, in het vierde elftal. Goed was ik niet, maar wel fanatiek. En we hadden een leuk team. De derde helft, daar deden we het om.”

Handje helpen
Na zijn actieve carrière op het veld, was het tijd voor die daarbuiten. Een imposant rijtje. “Ik ben scheidsrechter geweest, grensrechter bij het eerste en jeugdtrainer. Nu zit ik in het onderhoudsteam en keur ik als consul de velden.” Met een mannetje of negen, op de vrijdagmiddag. “Lijnen trekken, veldjes uitzetten, snoeien en schoonmaken. Alles om het er hier normaal uit te laten zien.” Daar zit voor Haag meteen zijn zwakke punt. “Ik kan er niet tegen als iets niet goed gaat, dan wil ik het zelf doen. Dus nu doe ik dat een beetje coördineren. Kreeg wat meer tijd van mijn werk, zag die mannen bezig en dacht: laat ik een handje helpen. Ze zijn allemaal wat ouder dan ik, die kunnen wel wat hulp gebruiken.” En dat bevalt prima. “Kogelvangers is mijn club, ik woon in Willemstad, dan groeit dat. Je kent iedereen hier.” De complimenten doen hem goed, ze weten Haag dan ook vaak te vinden. “Aan wie kunnen ze het vragen? Dan komen ze toch meestal bij mij. Er zijn ook nog steeds te weinig vrijwilligers, maar ze zijn wel onmisbaar.”

Even nabespreken
Op zaterdag staat de clubman in hart en nieren langs de lijn bij het eerste. “Samen met het onderhoudsteam. Ook de uitwedstrijden pakken we mee als het kan. Na de wedstrijd even een nabespreking, hé?! Met een biertje.” Maar ook doordeweeks is Haag geregeld op het sportpark te vinden. “Dan komen die kleintjes vragen of ik iets voor ze kan pakken, dat vind ik mooi om te zien. Ze kennen me inmiddels wel. Soms moet je even optreden, dan ben je de boeman, maar dat hoort er ook bij. Anders slopen ze alles of laten ze al die rotzooi liggen.” Als grensrechter van het vlaggenschip maakte hij ooit promotie naar de tweede klasse mee, was dat zijn verdienste? “Haha, soms moet die vlag wel even omhoog. Maar je probeert zo eerlijk mogelijk te zijn.” De toekomst ziet hij tot slot positief tegemoet. “Er zit echt een leuke groep voetballers aan te komen!”

Klik op VV Kogelvangers voor het laatste artikel over de club.

Oorspronkelijk komt hij van Zundert en niet van Achtmaal, maar inmiddels is Dennis Willemsen niet meer weg te denken bij de club. Vanaf zijn zestiende raakte hij betrokken en sindsdien kan hij er geen genoeg van krijgen. “Ik ben er gewoon graag bij.”

En dus is de boomkweker van beroep elke donderdag en zaterdag te vinden op het sportpark van de vierdeklasser. Vroeger als voetballer, tegenwoordig onder andere als verzorger. “In de D’tjes van Zundert was ik eigenlijk al gestopt met voetballen, tot ik via een paar vrienden bij Achtmaal kwam. Hier heb ik nog een aantal jaar in het derde gespeeld.” Tot Willemsen zelf tot de conclusie kwam: “Buiten het veld ben ik van grotere waarde, dan daarbinnen.”

Kleine oogjes
Precies op het moment dat de 24-jarige inwoner van Zundert het spelletje wel had gezien, kwamen ze bij hem terecht met een belangrijke vraag. “Of ik niet een cursus verzorging wilde doen.” Daar dacht Willemsen even over na, tot hij besloot bij Ron Traets, verzorger van Moerse Boys, inderdaad maar eens in de leer te gaan. “Eigenlijk de hele wedstrijdvoorbereiding, van tapen tot masseren.” En dat weten de senioren van Achtmaal maar al te goed. “Als ze appen, dan kom ik. Soms is dat heel vroeg, als je dan op stap bent geweest, zijn het kleine oogjes.” Behalve dat, staat Willemsen soms ook langs de lijn als vlagger en op donderdagavond helpt hij de keeperstrainer een handje. “Ik vind het zelf gewoon heel leuk om te doen, dan ben je er toch lekker bij.”

Stukje waardering
Want dat het hem uitstekend bevalt bij zijn ‘nieuwe’ club, dat mag duidelijk zijn. “De gezellige sfeer, je kent iedereen en de mensen blijven hangen. Ik heb het hier hartstikke goed naar mijn zin.” Een andere mentaliteit dan bij Zundert, heeft Willemsen gemerkt. “Hier is het een stukje gemoedelijker en natuurlijk ook wat kleiner. Daarom tel je echt mee.” Dat doet hem sowieso goed, vertelt hij. “Een stukje waardering van anderen, daar haal ik voor mezelf dan ook weer de voldoening uit.” Een perfecte hobby. “De voetbal is gewoon leuk en als je dan ook nog iemand anders kan helpen, is dat helemaal mooi.” En dus is Willemsen voorlopig nog niet weg te slaan. “Voor geen geld! Lekker de hele zondag met de ploeg mee, heerlijk toch?”

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Achtmaal.

Van de 90 jaar maakte Erik de Waard bijna de helft mee. En dus zou je gerust kunnen stellen dat de huidige voorzitter van Virtus een aardig beeld heeft van de club waar hij op achtjarige leeftijd begon met voetballen. De hoogste tijd voor een duik in het verleden en een blik op de toekomst.

De inmiddels 56-jarige De Waard heeft ‘ongeveer alles wel gedaan’ bij Virtus. Van jeugdbegeleider, tot bestuurslid en nu dus voorzitter. “Dit is het derde seizoen. Er was geen bestuur, dus toen vroegen ze mij. Daarna zijn we de poppetjes in gaan vullen.” En dat terwijl hij oorspronkelijk uit Rotterdam komt. “We kwamen in Zevenbergen wonen en veel klasgenootjes voetbalden hier, dan doe je dat zelf natuurlijk ook.” Een heel sociaal leven verder, kijkt hij op die keuze tevreden terug. “Het is een heel amicale vereniging. Tijdens corona hebben we het sportpark altijd opengehouden, dat willen we uitstralen.”

Nieuwe flow
Bij die amicale vereniging schopte De Waard het een seizoen of twaalf tot het eerste elftal, verdeeld over twee periodes. Vooral in de as van het veld, kon hij uitstekend uit de voeten. “Een beetje op de positie waar ze me nodig hadden. Tijdens de jeugd voorin, later op het middenveld en geëindigd achterin. Ik was redelijk tweebenig.” Tegenwoordig doet hij dat in het vierde en bij de 45+. “Eigenlijk is dat het derde, een team vol oud-selectiespelers.” En dus kun je de verhalen in de kleedkamer al wel raden. “Over de busreisjes naar Zeeland, dat waren voor ons uitjes. Een soort kleine feestjes. Stoppen bij de Raayberg, dat zijn mooie herinneringen.” Tegenwoordig geniet hij ook van het training geven. “Bij de mini’s, de JO6 en de JO7, maar ook bij ‘Dames 2’, dat is voor mij ontspanning. Iemand iets willen leren.” Voor de meeste leden is De Waard dan ook een bekend gezicht. “Ze kijken toch een beetje tegen je op, weten wie je bent.” Dat is ook niet voor niks, want als voorzitter is hij behoorlijk actief. Of ondernemend zoals hij het zelf noemt. “We hebben de kantine aangepakt, de kleedkamers gerenoveerd en een luifel geplaatst. De mensen zijn enthousiast.” En de clubman weet wel waarom. “Het is niet meer oubollig, de club zit weer in een nieuwe flow.”

Goede uitstraling
En dus was het behalen van het 90-jarig jubileum volgens De Waard geen enkel probleem, maar dat kan ik de toekomst zomaar heel anders worden. “We zitten natuurlijk met twee verenigingen naast elkaar, hoelang kun je zelfstandig door? De gemeente heeft niet voor niks plannen liggen.” En dus bereiden ze zich daar bij Virtus langzaam al een beetje op voor. “Er lopen meerdere aanzetjes tot een samenwerking, waaronder die bij de MO13. We zullen zien waar dat toe gaat leiden.” Zelf ziet De Waard in ieder geval geen enkel probleem in een samenwerking met Seolto. “Als het onvermijdelijk is… Maar het blijven twee clubs met een eigen identiteit en de ‘oude stempel’ is hardnekkig. Voor hen blijft toch een beetje oranje tegen blauw-wit.” Maar voorlopig doen ze het dus nog gewoon ‘zelf’ en met succes. “Binnen Zevenbergen hebben we echt een goede uitstraling, de jeugd speelt hoog, dus komen ze graag hier naartoe. Maar we willen het ook leuk houden voor de lagere teams, daar slagen we volgens mij goed in.” Toch heeft ook De Waard, logischerwijs, zijn puntjes van zorg. “De grasvelden. Vroeger kregen we beslissingswedstrijden, omdat de velden zo goed waren. Nu is dat een stuk minder, gelukkig hebben we kunstgras.”

Gewoon Virtus
Op de kantine en de aangebouwde luifel is de voorzitter dan weer heel trots. “Daar hadden we, op de pui na, twintig jaar niks aan gedaan. Dat paste niet meer in het plaatje. Voorheen werd je uitgelachen, nu krijg je de complimenten.” Mede daardoor houdt ook De Waard het al die tijd vol. “De club is een deel van mijn leven, er zit veel tijd in, maar dat geeft ook de voldoening. Het is een stukje afleiding, ik kan er mijn ei kwijt.” Dat is in de toekomst niet anders, die ziet hij dan ook positief tegemoet. “De aanwas van onderaf hebben we laten versloffen, maar daar zijn we nu hard mee bezig. Daar zit een mooie doorstroming aan te komen.” En mocht die samenwerking met Seolto er daadwerkelijk van komen, blijft Virtus toch gewoon Virtus. “Hoe gaat dat als je twee keer zo groot bent? Onze bestuurskamer staat altijd open!”

Klik op Virtus voor het laatste artikel van de club.

Toen ze van Rood-Wit bij hem aanklopten, had Ad van Seeters niet al te veel tijd nodig om na te denken. De oud-trainer van onder meer SC Gastel, Baronie en Kozakken Boys kende de club, voelde een klik en dus staat hij de komende twee seizoenen voor de groep in St. Willebrord. “Het is een vereniging met van oudsher een hoog niveau en goede trainers.”

En dat laatste kan Van Seeters weten, begint hij te vertellen. “In de jaren ’60/’70 speelden Veerse Boys, waar ik oorspronkelijk vandaan kom, en Rood-Wit bij elkaar in de competitie. De promotiewedstrijd ging tussen die twee, daar was ik bij!” De ploeg uit Raamsdonksveer won. “Later heb ik met verschillende ploegen nog regelmatig tegen ze gespeeld, dus ik ken ze vrij goed.” De 69-jarige oefenmeester was dan ook blij met het belletje. “De club ligt mooi in het dorp, midden in een wijk, en speelt op natuurgras. De gesprekken waren meteen positief. Werken met eigen jongens, investeren in de regio. Ik werk graag met gasten die echt een ‘drive’ hebben, dus dat stond me aan.”

Wedstrijdmentaliteit
Begonnen als trainer in 1985, werd de inwoner van Raamsdonksveer niet geheel verrassend geïnspireerd door Michels en Cruijff. “Ik ben trots op de Hollandse school. Speel altijd 4-3-3 of 3-4-3, maar ben natuurlijk wel meegegroeid met de methodieken. Bij Rood-Wit willen ze ook goed en herkenbaar voetbal spelen, dat klikte.” Want, zo vertelt hij. “Spelers moeten plezier beleven aan hun hobby. In mijn tijd lag er veel minder druk op de jeugd, nu hebben ze het wat dat betreft veel drukker. Studeren, een zware baan. Dan moeten ze het op de voetbal vooral naar hun zin hebben.” De oud-voetballer van RBC Roosendaal is dan ook niet bezig met een mogelijke degradatie. “Daar loop ik niet voor weg. We willen voetballen met een plan, met buitenspelers en die jongens echt iets bieden.” Het is dan ook niet voor niets dat Van Seeters voor twee jaar heeft getekend. “Iets opbouwen en neerzetten, dat kost tijd. Dit is echt voor de lange termijn.” Met zijn voorbereiding laat de ervaren trainer dan ook niets aan het toeval over. “Ik heb al veel wedstrijden gezien. Niet alleen van het eerste, maar ook van het tweede. Er zit een enorme ‘drive’ in, die typische wedstrijdmentaliteit. Dat hadden ze bij Gastel ook, het zit in de regio.” In al die jaren is hem dan ook iets opgevallen. “In de stad moet je aan de mentaliteit werken, terwijl spelers in een dorp echt clubgebonden zijn. Dan ben je misschien meer bezig met techniek en tactiek.”

Te trappelen
Ook als tegenstander ervaarde Van Seeters de mentaliteit van Rood-Wit al eens. “Ik weet nog goed, een teamgenoot ging behoorlijk uit zijn stekker, toen zei ik tegen hem: weet je wel waar je bent? Doe nou even rustig!” Ondanks zijn ervaring in het profvoetbal, blijft de oefenmeester met beide beentjes op de grond. “Ik heb het voorrecht gehad om op een hoog te niveau te mogen voetballen, maar ook bij mooie clubs trainer te zijn geweest. Maar je moet jezelf heel erg bewust zijn van het feit, dat je afhankelijk bent van de mensen om je heen. Je bent maar een klein radertje in het geheel en de kwaliteit van spelers is heel erg bepalend.” En ondanks dat Van Seeters alles wel zo’n beetje heeft gezien, staat hij opnieuw te trappelen om te beginnen. “Eigenlijk ben ik al een maand of twee bezig. Met de ‘TC’, de jongens zelf en spelers van buitenaf heb ik al tientallen gesprekken gevoerd.” Maar het echte werk, blijft het leukste. “Die eerste trainingsdag. De gretigheid van de groep zien en echt kennismaken, dat moment blijft keer op keer bijzonder.” Want het vuurtje, dat is nog lang niet gedoofd. “Ik vind het zó leuk om met die gasten bezig te zijn. De omgang met mensen, het sociale aspect. Zoveel lieve mensen heb ik daardoor leren kennen, dan ben je rijk.” En beter nog, daardoor blijf je jong. “Het geeft zoveel energie!”

Klik op Rood-Wit voor het laatste artikel van de club.