Een voetballende zoon, hart voor de club en liefde voor het dorp. Dat William Heeren sinds dit seizoen jeugdvoorzitter is bij RSV voelt als een inkoppertje. En na een jaar zonder al te veel problemen, valt er maar weinig te mopperen. “Als alle elftalletjes lopen, haal je daar ontzettend veel voldoening uit.”

Die voldoening vindt Heeren (43) sowieso wel bij RSV, voornamelijk ook als voetballer. “Sinds mijn vijfde voetbal ik hier zelf, nu inmiddels bij de 35+. Dan stroomt het vanzelf wel door je bloed.” En dus, toen ze hem vroegen jeugdvoorzitter te worden, had de inwoner van Rucphen niet al te lang nodig. “Ik zat al in het bestuur, ter ondersteuning van de penningmeester, maar dit zag ik ook wel zitten. De leefbaarheid van een dorp is belangrijk, daar past sport natuurlijk bij.”

Lol en plezier
In zijn agenda, die al vol zit met RSV, vond hij nog wel een plekje. “Het is hier niet zo groot, dus iedereen kent elkaar. Het is een ‘low-profile’ club, heel open en de derde helft is succes gegarandeerd.” Wat drijft hem? “Mijn interesse ligt wel echt bij de jeugd, meer dan bij de senioren. En wat goed is voor mijn zoontje, is goed voor de vereniging. Zelf heb ik als pupilletje enorm veel plezier en lol gehad, dat gun ik een ander ook.” Als jeugdtrainer weet Heeren dan ook precies waar hij het over heeft. “Een jaar of 25 geleden ben ik vijf seizoenen trainer geweest en toen die kleine ging voetballen, ben ik weer begonnen. De vooruitgang, de leergierigheid, het is gewoon mooi om ze wat te leren.” Als vrijwilliger is hij sowieso maar amper weg te slaan. “Twee jaar geleden zochten ze iemand om de penningmeester (financieel) te ondersteunen, dat doe ik nu nog steeds. Een beetje vanuit mijn werk. Maar de meeste focus ligt wel echt op het jeugdvoorzitterschap.” En dat is niet voor niks, want daar gaat behoorlijk wat tijd in zitten. “Eigenlijk zijn we met de jeugdcommissie verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de jeugdafdeling. Teams indelen, trainers zoeken, trainingen en wedstrijden bekijken, maar vooral ook aanspreekpunt zijn.”

Aantrekkingskracht
Voorlopig heeft Heeren nog weinig te mopperen, zo zegt hij zelf. “Als alles gewoon loopt, dan valt het wel mee. Het wordt pas complex als er onvoorziene omstandigheden zijn, te weinig spelers of bijvoorbeeld corona.” En dus, vindt de jeugdvoorzitter het eigenlijk vooral allemaal heel leuk. “De waardering die je krijgt, de voldoening als het op rolletjes loopt.” Een beetje als een goede scheidsrechter, lacht Heeren. “Dan valt het niet zo op en is het gewoon normaal.” Alle tijd om rustig naar de toekomst te kijken. “Bij RSV gaat het vooral om plezier. We kunnen niet selecteren, maar het is belangrijk om iedere leeftijdscategorie te kunnen vullen. Daardoor houd je de doorstroming op gang.” Al kunnen ze natuurlijk ook genieten van het spelletje. “Spelers die er bovenuit steken en worden opgepikt door een BVO, dat is voor ons een overwinning.” De club doet er dan ook alles aan om het zijn jeugdspelers naar hun zin te maken, vertelt Heeren. “Onlangs hebben we ze allemaal een trainingspak gegeven, een tegemoetkoming voor de loyaliteit tijdens de coronaperiode.” Al zit er meer achter. “Het is ook een stukje uitstraling en uniformiteit natuurlijk.” En daar zetten ze de komende jaren bij RSV hard op in. “We moeten zorgen voor aantrekkingskracht en continuïteit, dat het hier leuk en gezellig is. Dat is een win-winsituatie. Als er positief over je wordt gesproken, zorgt dat voor meer aanwas en dat is weer goed voor onze vereniging!”

Klik op RSV voor het laatste artikel van de club.

Na een aantal jaar in de jeugdopleiding van RBC Roosendaal leek Joey Tak op weg naar een mooie toekomst in de voetballerij. Tot de verdediger op zestienjarige leeftijd te maken kreeg met hartproblemen. Hij knokte zich terug, staat weer op het veld en lijkt met Victoria’03 op weg naar het kampioenschap.

De nu 24-jarige inwoner van Oud Gastel kan er inmiddels rustig over praten, maar in die tijd was het schrikken, weet hij nog goed. “Ik ben drie keer onderuitgegaan, op de training, maar ook op school. Daarna zijn ze het in de gaten gaan houden en sindsdien heb ik een pacemaker. Puur om mijn hartritme omhoog te houden.” Een zware revalidatie volgde. “Het heeft een hele zomer gekost, na al die operaties. Wat ik kon, kon ik ineens niet meer. Dat is enorm frustrerend.” En dat terwijl Tak in eerste instantie mocht ruiken aan het profwereldje. “Na de E1 bij SC Gastel, werd ik gescout door RBC. Daar voetbalde ik, tot ze failliet gingen. Vervolgens liep ik nog stage bij NAC Breda, maar toen kwamen langzaamaan die hartklachten.”

Switch gemaakt
En dus keerde hij terug bij de club waar het allemaal was begonnen. “Dat werd geen succes, ik was totaal niet fit.” Tot reddende engel Danny Mathijssen verscheen. “Die kende mij nog en vroeg of ik het zag zitten om bij RBC O19 te komen spelen. Dat heb ik gedaan, werd echt weer fit en kwam zelfs in het eerste.” Even later maakte Tak de overstap naar MOC’17, toen opnieuw Mathijssen hem een reddingsboei toewierp. “Daar kwam ik op de bank en in het tweede. Inmiddels zat Danny bij ‘Victo’, dat is nu drie seizoenen geleden.” Zijn huidige trainer is hij dan ook meer dan dankbaar voor de kans. “Zonder hem, had ik dit niveau nooit meer gehaald. Ik ben nog steeds niet de fitste, mis wat loopvermogen, maar verder heb ik geen klachten.” Toch moest Tak wel even wennen, na zijn vertrek uit de jeugdopleiding van RBC. “Sowieso het tempo, maar ook het gebrek aan regeltjes. Bij de amateurs is het toch wat losser en vrijblijvender. In het begin had ik moeite om die switch te maken.” Maar inmiddels is daar bij de koploper van de derde klasse niks meer van te merken, vertelt hij. “Het is niet alleen een hechte vereniging, maar we hebben ook een leuk en jong elftal. Vreten iedere meter voor elkaar op. Dat heeft bij mij wel echt weer het spelplezier teruggebracht.” Heel gek is dat gezien de resultaten ook niet. “Hier hadden we alleen maar van kunnen dromen. In het begin hebben we het even lastig gehad, toen zijn we blijven aanhaken en inmiddels hebben we zelfs de tweede periode gepakt. Dat had ik nooit verwacht.”

Iets moois gebeuren
Want met een krappe selectie, is het keihard werken. “We kunnen nu ook op wilskracht een duel over de streep trekken. Dat is wel het grootste verschil met voorgaande seizoenen.” Al durft Tak ook nog niet te gaan zweven. “We hoopten allemaal dat we echt mee konden spelen voor iets, maar promoveren was niet meteen het doel. Er komen nog zware potjes aan en iedereen loopt een beetje op zijn laatste benen, maar er kan nu iets moois gaan gebeuren.” Daar gaan ze dan ook honderd procent voor. “Mochten we naar die tweede klasse gaan, dan slaan we daar zeker geen slecht figuur. Maar deze competitie is pittig, met een hoop stugge teams.” Gelukkig bereidt Mathijssen zijn manschappen goed voor, vertelt Tak. “De trainingen zijn zwaar, maar daardoor hebben we vaak in het laatste half uur nog wat extra’s. Hij weet wat hij wil en eist het maximale.” Volgend seizoen zal hij het wel zonder zijn favoriete trainer moeten doen, toch blijft de laatste man met spelinzicht en opbouwende kwaliteiten Victoria trouw. “Ik heb het hartstikke goed naar mijn zin, het plezier is terug, dus voor mij geen reden om te vertrekken.” Dan hoopt hij natuurlijk op de tweede klasse, want ambities heeft de nuchtere Tak nog genoeg. “Het is nu vooral genieten dat het zo goed gaat. Als speler wil je altijd het maximale, dus we gaan zien wat er op mijn pad komt!”

Klik op Victoria’03 voor het laatste artikel over de club.

Meer druk vooruit, sneller de bal veroveren en een tikkeltje opportunistisch. In een notendop zijn dat de ingrediënten die ervoor moeten gaan zorgen dat Moerse Boys na de winterstop behouden blijft voor de hoofdklasse zondag. De ploeg is er nog niet, maar Cas van den Broek ziet kansen. “Het is al knap dat we ons zo staande houden.”

Want dat het dit seizoen knokken zou worden voor ieder punt, had de 21-jarige middenvelder wel voorzien. “We hebben te maken met het niveau, dat is gewoon hoog. En met een krappe selectie ben je daar soms maar lastig tegen opgewassen.” Toch geven de laatste weken Van den Broek vertrouwen voor het restant. “Meer ons eigen spelletje. Niet inzakken en counteren, daar hebben we het materiaal niet voor. Door wat korter te staan, creëren we sneller kansen.” Als jongen van de club, een prettige ontwikkeling. “Ik was een jaar of vijf, toen ze in de klas vroegen: Wil je niet een keer meetrainen? Dat heb ik gedaan en ben nooit meer weggegaan.”

Onvoorspelbaar
Want een reden om te vertrekken, die ziet Van den Broek eigenlijk niet. “Met leuke jongens, op een goed niveau. Als je hier dan langer speelt, ken je iedereen en iedereen kent jou.” Inmiddels is de aanvallende middenvelder al een aantal seizoenen niet meer weg te denken uit de basis, zijn overstap vanuit ‘eigen jeugd’ ging dan ook voorspoedig. “Onder Jurgen (Arnouts) mocht ik vanuit de A’tjes al meetrainen, dat maakte die stap wel minder groot. Maar die eerste training, ik was een jaar of zestien, was het een megaverschil. Fysiek, maar ook qua snelheid. Dat was aanpoten.” Net als nu in de hoofdklasse, want het doel blijft duidelijk: niet degraderen. “Ik vind dat we in deze competitie thuishoren en heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken. We doen er in ieder geval alles aan.” Al is niets zo onvoorspelbaar als voetbal, weet de inwoner van Zundert. “Voor de winterstop wel, want toen verloren we alles. Maar soms zijn we kansloos, komen we totaal niet aan voetballen, maar een week later liggen er weer ineens kansen. Het zit dicht bij elkaar.” En dat vraagt om aanpassingen, heeft de veelzijdige middenvelder gemerkt. “Eerst moest ik het altijd wel van mijn balvaardigheid hebben, maar ik ben nu ook verdedigend gegroeid. Meer allround.”

Blijven hameren
Een klein beetje als Luka Modric, vertelt Van den Broek. “Daar kijk ik graag naar, zeker de laatste weken. Ondanks zijn voetballende vermogen, werkt hij ook nog eens heel hard.” Met broer Bart en schoonbroer Daan (van den Broek) in het team, voelt Moerse Boys voor hem altijd een beetje als thuiskomen. “Daan heeft wel dezelfde achternaam, maar is niet mijn broer, haha. Met Bart botst het eigenlijk nooit, dus dat is vooral heel leuk.” Ook over zijn trainer is de jongeling lovend. “Jurgen haalt echt het maximale uit de ploeg. Hij is zó fanatiek en altijd bezig.” Daar weet Van den Broek zelf alles van. “Continu er bovenop zitten en je nog beter willen maken. Nu hamert hij vooral op mijn rendement, maar ook op loopacties en meters maken. En soms gewoon simpel voetballen.” Een echt voetbaldier. “Ik hoop het niet, maar hij zou zeker nog hogerop kunnen.” Daar denkt het kind van de club zelf overigens allesbehalve aan. “Op dit moment, met Moerse Boys op dit niveau, heb ik geen ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Ik zit hier op mijn plek.” En dus pakt hij voorlopig nog lekker de fiets. “Gezelligheid en een pilsje, dat is ook veel waard!”

Klik op Moerse Boys voor het laatste artikel over de club.

Hij speelde tot zijn 40ste in het eerste, kwam tot meer dan 1000 wedstrijden voor de club en is nog steeds actief in het vijfde van Schijf. Wat betreft Ad van Nijnatten kun je zonder overdrijven stellen dat voetbal best een belangrijke rol speelt in zijn leven en wat hem betreft, is het nog lang niet klaar. “Het spelletje is té leuk en fysiek is het nog te doen.”

En dat laatste is al een prestatie op zich, want Van Nijnatten is inmiddels 61 jaar. Maar het geluk is aan zijn zijde, vertelt hij. “Ik heb al veel van mijn leeftijdsgenoten zien stoppen, allemaal door blessures. Daar ben ik zelf behoorlijk van gevrijwaard gebleven, op een gescheurde enkelband na. Een paar weken in het gips en we konden weer.”

Enorm gegroeid
Op de vraag wanneer hij is begonnen, moet de oud-speler van het eerste elftal dan ook even goed nadenken. “Ik weet niet precies hoe vroeg, maar volgens mij op mijn achtste. Meteen toen er bij Schijf jeugd kwam, ben ik gaan voetballen.” Van Nijnatten weet nog goed waarom. “Je bent er geboren, gaat er ook naar school, dus dan is het logisch. Familie en vrienden, gewoon lekker voetballen.” En dat lekker voetballen, deed de verdediger dus behoorlijk lang op goed niveau. “Tot mijn 40ste ongeveer, een paar keer werden we kampioen. Inmiddels speel ik in het vijfde, ook alweer een jaar of twintig.”

Toen hij eenmaal ‘te oud’ werd voor het eerste en het fysiek begon te voelen, deed de clubman dus een stapje terug, veel heeft hij zien veranderen in die tijd. “Heel het sportcomplex heb ik zien ontstaan, met al die verschillende velden. Vroeger begonnen we op een soort koeienwei en moesten we omkleden in een stal, dan had je geen water om te douchen hoor.” Dat is allemaal net een beetje beter geworden, vertelt Van Nijnatten. “De vereniging is enorm gegroeid. Toen hadden we twee seniorerenteams, dat zijn er inmiddels vijf. En natuurlijk de damesafdeling.”

Nog even door
Voor zichzelf zit de lol er nog altijd goed in. “Het vijfde is echt een vriendenteam en dat bevalt prima. Het spelletje blijft gewoon ontzettend leuk, lekker met die bal bezig zijn. Ik heb een kantoorbaan, dan is het wel fijn om af en toe naar buiten te kunnen, haha!” Maar ook in de kleedkamer vermaakt Van Nijnatten zich prima. “Elkaar voor de gek houden, voetbalhumor, de welbekende sfeer.” En na 50 jaar voetballen, loopt het aantal wedstrijden al snel op. “Dat zijn er inmiddels al wel meer dan 1000 en aan stoppen heb ik eigenlijk nog nooit gedacht.” In tegenstelling tot zijn broers. “Ik speelde met drie broers in het vijfde, dus in totaal met zijn vieren, maar die anderen zijn ondertussen al gestopt. En dat terwijl ik de oudste ben…”

Van die ervaring maakt Van Nijnatten nu dankbaar gebruik, vertelt hij. “Nu moet ik het vooral van mijn inzet en conditie hebben. Ik ben nooit echt een technische voetballer geweest, meer een harde werker. Een beetje inzicht en een portie werklust.” Altijd in de verdediging. “Achterin heb ik wel zo’n beetje overal gespeeld. Van rechtsback tot centrale verdediger. In het vijfde speelde ik in het begin als ‘mid-mid’, tegenwoordig weer lekker in de verdediging. Dan heb je toch het spelletje voor je.” En daar gaat hij voorlopig nog wel eventjes mee door. “Ik heb het enorm naar mijn zin, fysiek is het nog te doen, dus gaan we door. Samen met mensen sporten, de sociale contacten, een pilsje, dat blijft toch het leukste?”

Klik op Schijf voor het laatste artikel over de club.

Eens in de zoveel tijd komt er bij iedere club een superlichting voorbij. Een groep spelers barstend van het talent, spelplezier en motivatie om de top te halen. Bij Sprundel is dat dit jaar het geval, maar de vraag is voor hoelang. “Ze hebben bijna allemaal al stage mogen lopen bij een profclub.”

Voor Henk den Breejen, samen met Berry den Braber verantwoordelijk voor het van origine JO9-team, een genot om mee te mogen werken. “Dit is makkelijk training geven. Ze willen allemaal zó graag, dat kan iedereen.” De oud-voetballer van onder meer Halsteren, MOC’17 en natuurlijk Sprundel, geniet dan ook ontzettend van de JO10-3, zoals ze nu heten. “Weet je wat het leukste is van deze leeftijd? Ze hebben niks anders, geen studie of uitgaan, alleen voetbal.”

Balverliefd
En dat zie je terug. “Het enthousiasme, het plezier in die ogen. Als begeleider probeer je dat teamgevoel te stimuleren, winnen is leuk, maar niet het belangrijkste.” Of toch wel? “Je zoekt altijd naar de juiste ‘combi’. Beter maken, resultaat halen, maar allemaal mét plezier. Anders werkt het niet.” Maar dat het werkt, dat weet Den Breejen inmiddels maar al te goed. “We hebben zeven jongetjes, zes daarvan zijn op stage geweest bij een profclub.” Heeft hij ze dan nog wel iets te leren? “Ze moeten vooral niet bang zijn om fouten te maken. Lekker dribbelen en acties maken.” Overspelen, samen omschakelen en de bal zo snel mogelijk terug willen hebben. “Ik zeg altijd: balverliefd met en zonder bal. Helaas kan er maar één iemand de bal hebben, dan moet je hem meteen weer af proberen te pakken.” En dus doen Den Breejen en zijn collega trainer alles met de bal. “Positiespelletjes, wedstrijdelementjes, spelletjes. Dat soort dingen.” Maar ook tactisch wordt er al het één en ander getraind. “Bijvoorbeeld drie tegen twee. Wat moeten de aanvallers dan doen? En hoe kun je dat verdedigen? Op een heel kinderlijke manier.” Aan hun fanatisme zal het in ieder geval niet liggen. “Berry en ik zijn allebei enorm fanatiek. Soms pakken we het bord erbij, om wat uit te kunnen leggen.”

Genieten
In een competitie van zes tegen zes, maar zonder echte doelman. “We hebben geen vaste keeper, dus dat wisselen we door. Dat heeft ook zo zijn voordelen.” Eén daarvan is de opbouw, vertelt Den Breejen. “De bal zomaar door de lucht naar voren schieten, dat doen we niet. Ik heb liever balverlies, omdat we op willen bouwen, dan dat we zo scoren.” Maar waar komen al die talenten ineens vandaan? “Het verschil was onderling best groot, dus toen hebben we het team aangevuld met een drietal spelertjes. Onder andere met een spelertje uit België, via Voetbalschool TIC, en eentje uit Wouw. Dat vonden ze bij Sprundel een goed idee.” Begonnen als JO9, in de hoofdklasse. “Toen wonnen we alles met dubbele cijfers, dat was niet meer leuk. Via de KNVB kwamen we toen in de JO10 hoofdklasse, dat was net iets te zwaar, dus nu zitten we één klasje lager. Dat is perfect.” Want hoewel je van verliezen veel leert, moet je daar natuurlijk wel de balans in vinden. “Fysiek was het verschil te groot, nu krijgen ze net wat meer tijd om te voetballen. Door te winnen, krijg je plezier.” En dus is het niet voor niks dat clubs als NAC en PSV om de hoek komen kijken. “Waarschijnlijk zal dit team uit elkaar vallen, maar dat is ook een mooi compliment.” Toch baalt Den Breejen daar stiekem wel een beetje van. “Dan ben ik zelf geen trainer meer en dit is toch wel heel leuk.” Maar niet getreurd. “Dan sta ik weer als ouder langs de lijn, daar kan ik ook enorm van genieten!”

Klik op Sprundel voor het laatste artikel van de club.