‘Je moet er wat voor over hebben….’ Het is een volzin die zeer zeker van toepassing is op Wessel in de Weij, aanvoerder bij vierdeklasser Rillandia. Want hoewel hij woont en werkt in Breda, rijd hij wekelijks drie keer heen en weer naar Rilland om te trainen en wedstrijden te spelen. ‘Dat doe ik graag want het voelt echt elke keer letterlijk als thuiskomen..’

In de Weij (24) erkent dat dit seizoen vooral als ‘lastig en teleurstellend’ kan worden bestempeld als het gaat over de prestaties van de ploeg. “Dat is nog zacht uitgedrukt. We hadden een goede voorbereiding en dachten de boel aardig op de rit te hebben. Zeker omdat iedereen zo lang had stilgelegen waren we vol motivatie. Het was de doelstelling om kort achter de top drie Kruiningen, SPS en SKNWK te eindigen. Daar hadden we vertrouwen in. Maar dat liep helaas toch allemaal eventjes heel anders…” De aanvoerder zag gedurende het seizoen dat veel jongens met pijntjes en blessures afhaakten en dat de spoeling steeds dunner werd. “Omdat we een kleine club zijn, had dat weerslag op alle teams. Want er moest constant geschoven worden met spelers en dat kwam de vaste patronen natuurlijk niet altijd ten goede. Al zijn we enorm blij met de bereidheid die iedereen uit de lagere elftallen een heel seizoen heeft getoond. Het is wel logisch dat je sportief gezien dan wel minder resultaat en progressie hebt kunnen boeken dan we vooraf hoopten. En dan eindig je uiteindelijk op een teleurstellende plek diep in de rechterrij.”

Het mag gezegd worden dat In de Weij, wiens vader trainer is bij dorpsclub, veelzijdig is als het gaat om posities waarop hij uit de voeten kan. “Door de omstandigheden heb ik dit seizoen ook al op meerdere plekken gespeeld in het elftal. Ik speel normaal op ‘tien’, maar heb ook al spits gestaan of als centrale verdediger. Het gaat erom waar het team me nodig heeft, maar mijn voorkeur gaat wel uit naar een centrale rol. Dat past ook het beste bij mijn kwaliteiten denk ik. Maar ik speel waar de trainer me opstelt haha”, zegt hij met een knipoog.

Ondanks dat hij nu in Breda woont en werkt, is hij nog niet op de gedachte gekomen om van club te veranderen, waardoor hij nog altijd in het blauwwit speelt. “Ik heb op mijn vijftiende mijn debuut gemaakt en speel al sinds mijn zestiende vast in het eerste elftal. Die club zorgt voor vriendschap en verbinding. Dat is me heel veel waard. Bovendien is mijn vader nu trainer en vind ik het een onvergetelijke ervaring om dit samen te kunnen beleven en ervaren. Maar ook om met mijn vrienden samen te kunnen spelen. Elke training en wedstrijd geniet ik ervan weer even hier te zijn. Dat is een gevoel om te koesteren en dat doe ik zolang ik het kan en te combineren valt.”

Klik op Rillandia voor meer artikelen over de club.
Klik op Rillandia voor meer informatie over de club.

Hoewel er met 5 – 1 van Bevelanders werd gewonnen op de laatste speeldag, het bleek uiteindelijk niet voldoende voor een periodetitel. Die zag Patrijzen op doelsaldo voor de neus weggekaapt worden door RCS. Toch kan verdediger Rick de Vos samen met zijn teamgenoten terugkijken op een meer dan verdienstelijk seizoen in de 3^e Klasse A.

“Dat is zeker zo, maar je wilt het liefste natuurlijk wel een prijs pakken. Ook al is het dan ‘maar’ een periodetitel. Maar met een uiteindelijke vijfde plaats denk ik dat we het zeker niet slecht hebben gedaan. Het is alleen jammer, dat we in bepaalde wedstrijden niet meer van onze kansen hebben afgemaakt. Wanneer we dat wel hadden gedaan met momenten, dan ben ik er van overtuigd dat het seizoen wellicht nóg mooier had kunnen eindigen.”

De 19-jarige centrale verdediger keerde in het tussenseizoen van v.v. Kloetinge terug op voor De Vos vertrouwde bodem. “Ik ben hier als klein jochie begonnen in de jeugd, toen een seizoen JVOZ, waarna ik in de C1 overstapte naar Kloetinge. Daar werd ik gescout door NAC Breda, waar ik drie seizoenen heb gespeeld. Vanwege studie en het vele reizen, koos ik ervoor om weer aan te sluiten bij Kloetinge. Ik trainde mee met de selectie, maar kreeg twee seizoenen lang niet de kansen waarop ik als speler hoopte. Toen kwam vorig jaar de vraag vanuit Patrijzen of ik niet wilde terugkeren. Ik heb er toen voor gekozen om lekker weer met vrienden te gaan voetballen op een wat lager niveau, maar wel met het idee om vol mijn voetbalplezier te hervinden. En ik moet zeggen dat dit meer dan goed is gelukt.”

Bij Patrijzen speelde De Vos alles, waarbij jij als linksbenige centrale verdediger zichzelf op meerdere vlakken heeft kunnen ontwikkelen. “Het was me daar ook mede om te doen. Ik wilde vooral veel minuten maken én mezelf als voetballer verder ontwikkelen. Op het coachen en in het échte verdedigen, daar heb ik in deze derde klasse zeker stappen vooruit gemaakt. De ambitie om op een zo hoog mogelijk niveau te spelen die heb ik nog altijd wel, maar soms moet je een stapje terugzetten om er wellicht in de toekomst weer een paar vooruit te kunnen maken. Met de komst van Daan Eikenhout ben ik ervan overtuigd, dat ik een nog beter voetballer kan worden. Het eerste doel was om het spelplezier te hervinden. Dat is gelukt. Nu ga ik ervoor om me zodanig te ontwikkelen, dat ik op termijn nog wat stappen omhoog hoop te maken. Eerst hier bij Patrijzen goed presteren, dan zien we daarna wel wat er nog op mijn pad komt.”

Klik op Patrijzen voor meer artikelen over de club.
Klik op Patrijzen voor meer informatie over de club.

Als je iemand een laatbloeier mag noemen, dan is het zeker Mark Witsel (30) wel. Hij kwam pas op zijn achttiende een keertje meetrainen bij de dorpsclub SC Waarde, sloot direct aan bij de eerste selectie, veroverde een basisplaats om die daarna nooit meer af te staan. Al twaalf seizoenen lang is hij onbetwiste basiskracht, tot in de winterstop het blessurespook toesloeg.

“Daardoor was het voor mij een seizoen met twee gezichten. Voor de winter speelde ik alles, was ik ook topfit, tot het noodlot toesloeg en ik een knieblessure opliep. Ik verrekte mijn knieband en heb in de tweede helft van deze competitie niets meer gespeeld helaas. Erg zuur wel, want ik had het gevoel dat ik er wel lekker in zat. Dan maakt het dat extra vervelend, dat je de ploeg niet kan helpen op het veld.” Het is Witsel ten voeten uit, want hoewel hij voor zijn achttiende nooit in clubverband actief was, is hij inmiddels met recht een echte clubman te noemen. Dienstbaar stelt hij zich op en is ook trots dat hij iets voor de vereniging kan doen. “Zonder meer. Ik train ook samen met Stefan Dijl, onze aanvoerder nu bij het eerste elftal, de JO11. Ik kreeg in 2020 de vraag of ik niet wat met jeugd wilde doen. Daarop heb ik positief geantwoord, want ik vind dat ook de jeugd de aandacht moet krijgen die het verdient. En ik vind het trainen en coachen echt geweldig om te doen. We zijn in de vierde fase van dit seizoen ook kampioen geworden met die gastjes, dat was een prachtig moment en een bekroning voor iedereen hier.”

En hoewel hij op het veld als speler geen rol speelde na de winterstop, heeft hij wel op andere manieren een rol binnen de hoofdselectie vervuld. “Ik ben altijd bij de wedstrijden geweest en ook bij wat trainingen gaan kijken. Daarbij heb ik trainer Jeroen Bakx daar waar ik kon ondersteund en ontzorgd. Want hoewel het ‘slechts’ vierde klasse is, vind ik wel dat alles goed geregeld moet zijn. Dus de materialen regelen en andere randzaken, dat heb ik gedaan. Want dat past wel bij mij als persoon, om mensen te helpen waar het kan. Op die manier mijn steentje bijdragen, al doe je dat het allerliefste op het veld.”

Dat hij nu al maanden niet vol kan meetrainen en wedstrijden kan spelen, dat knaagt enorm aan het voetbaldier dat Witsel zichzelf inmiddels toch noemt. “Ik voetbalde toen ik jong was wel altijd op veldjes en pleintjes, maar nooit bij een vereniging. Maar die passie voor het spelletje die heeft er altijd wel ingezeten. En dat doet het nu als dertigjarige nog altijd. Het is dan ook erg frustrerend dat ik mijn fysieke uitlaatklep nu kwijt ben. Ik reken nu erop dat ik er op 1 augustus weer sta. Dan begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen en dan ga ik er weer vol voor en hoop dan nog een aantal mooie seizoenen hier te beleven.”

Hij kent nu echter wel de keerzijde en ziet daarbij ook het belang in van mensen die zich rondom de spelers inzetten met hand- en spandiensten. “Die mensen ben ik wel meer gaan waarderen en die doen er allemaal alles aan om binnen Waarde de zaken te laten draaien. Mocht ik zelf ooit stoppen met voetballen, dan zal ik absoluut wel bij Waarde betrokken blijven. In welke rol exact, dat zal de tijd leren. Want eerst en vooral wil ik nog voetballen, want dat blijft passie nummer één. Ik kan dan ook niet wachten tot het nieuwe seizoen weer van start gaat..”

Klik op Waarde voor meer artikelen over de club.
Klik op Waarde voor meer informatie over de club.