Home Blog Pagina 492

VV Papendrecht wint 3 Rivieren Cup 2022

vv Papendrecht
-
0
VV Papendrecht wint 3 Rivieren Cup 2022

Op vrijdagavond 30 december vond in Sportcentrum Papendrecht de derde editie plaats van de 3 Rivieren Cup. Acht ploegen namen eraan deel die waren opgedeeld in twee poules.

Papendrecht kwam als winnaar uit de bus van poule A door Groote Lindt, VVGZ en Pelikaan 2 voor te blijven. Dat laatste team was op het laatste moment aan het deelnemersveld toegevoegd na de afzegging van De Alblas. De Zwerver werd eerste in poule B met Drechtstreek, Wieldrecht en Pelikaan als tegenstanders.

De Zwerver begon beter aan de finale dan de mannen van Richard Nardten en Robert Rijntjes. Dat leidde tot een op dat moment terechte 0-2. Papendrecht rechtte voor de volle tribunes echter de rug en kwam in de reguliere speeltijd alsnog op 2-2. In de verlenging hielden de rood-zwarten de in het wit spelende Kinderdijkers onder druk. Dit resulteerde in een 4-2 overwinning voor Papendrecht en dus de toernooiwinst.

Wij bedanken de organisatie voor het mooie evenement. VV Papendrecht komt de titel in 2023 uiteraard graag verdedigen.

Bron: VV Papendrecht

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

AZV’72 doet het met een poule minder

AZV 72
-
0
AZV’72 doet het met een poule minder

De competitie van de Ambachtse Zaal Voetbalvereniging’72 (AZV’72) draait – net als de buitencompetitie weer op volle toeren. Maar de bedrijvencompetitie, die al decennia een begrip is in Hendrik-Ido-Ambacht (en omstreken), is dit seizoen wel veranderd van opzet.

Er wordt niet meer gestreden in de traditionele drie poules, maar de competitie doet het dit jaar met een poule minder: de Intro Personeel-klasse en de T&R-klasse. In totaal zijn 25 teams dit jaar aan de competitie begonnen, waardoor eerstgenoemde klasse een oneven aantal van dertien deelnemende teams heeft. Daarnaast wordt er gestreden om de Leen Stapel-bokaal, die inmiddels in de fase van de kruisfinales is beland, en om de Huis & Hypotheek Cup. In dat toernooi komen soms bijzondere uitslagen voor: zo won DDoubleYou Steel met 21-0 van Step Forward met elf treffers van Jan Willem Goedegebuur.

De spanning lijkt in beide poules wel gegarandeerd. In de hoogste klasse leidt Put Fashionstore de dans, maar de leider lijkt na zes gespeelde wedstrijden bepaald niet onkreukbaar ondanks de scorende inbreng van Wouter de Wit en Paul Troost. Runner-up Jumbo klopte de leider namelijk met 2-1.

AC Ambacht is in de andere poule de sterkste formatie van het moment, met vijf zeges uit de eerste zes wedstrijden. Met Ivan Dijkhuizen als topschutter draait het lekker bij de koploper, die allen Scope Finance een puntendeling (1-1) toestond. En voor beide poules geldt: alle ploegen hebben inmiddels punten op hun conto staan.

Klik op AZV’72 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op AZV’72 voor meer informatie over de club.

Gebrek aan scorend vermogen blijft een zorg voor NOAD’67

Noad 67
-
0
Gebrek aan scorend vermogen blijft een zorg voor NOAD’67

Na een verblijf van meer dan twaalf seizoenen als derdeklasser, degradeerde afgelopen seizoen NOAD’67 naar het laagste zaterdagniveau. Onder meer een gebrek aan scorend vermogen noemt trainer Rene Scholts als één van de belangrijkste oorzaken. Een euvel dat de ploeg ook dit seizoen een niveau lager nog parten speelt.

“We hebben bovendien te maken met het feit dat Frank den Engelsman een tijd geblesseerd is geweest. Hij is feitelijk zowat de enige die een goal maakt voor ons en als die dan ook nog wegvalt, dan krijg je het lastig, ook op het niveau van de vierde klasse helaas.”

Scholts is bezig aan zijn tweede seizoen en ondanks dat hij aan het eind van zijn eerste NOAD’67-seizoen met het team degradeerde, heeft hij het goed naar zijn zin. Al vindt hij wel dat er ook wat zaken moeten veranderen. “Als je te maken hebt met het gegeven, dat je moeilijk tot scoren komt dan moet je wel op andere vlakken proberen om resultaat te boeken. Dan moet je energie leveren in wedstrijden. Het is niet dat we geen kansen creëren, want dat doen we wel, en veel ook. Maar we belonen ons niet als team en dat is doodzonde. Dan krijg je soms het deksel op de neus en dat is volledig onnodig. Daardoor speel je tot op heden een wisselvallig seizoen.”

Daarnaast is het voor de oefenmeester ook niet altijd simpel om een voltallige groep te hebben op zaterdagmiddag, maar daarin ziet hij geen onoverkomelijk probleem. “Dat is iets waar meerdere clubs mee te kampen hebben. We zijn maar een kleine dorpsvereniging en dan moet je roeien met de riemen die beschikbaar zijn. Dat is de ene week makkelijker dan de andere, maar daarvan is iedereen zich hier goed bewust. Het is jammer dat we vorig seizoen degradeerden, maar dat zag je wel een beetje aankomen. Het is dan echter niet zo’n vanzelfsprekendheid dat je een jaar later weer direct promoveert. Dan moet alles goed vallen en meezitten. En dat is bij ons niet direct het geval.”

Het feit dat hij sinds het begin van de voorbereiding nog geen enkele wedstrijd in dezelfde opstelling heeft kunnen spelen, dat speelt daarin ook wel een voorname rol. “We begonnen met negentien man aan de voorbereiding en twee weken later had ik er nog veertien over… Nu trainen we constant met dat aantal en hoop ik dat we de weg omhoog kunnen oppakken. De spelers willen graag meedoen voor nacompetitieplekken. Dat is prima, maar dan moeten ze het ook waarmaken. Als we bij de eerste zes eindigen, dan hebben we het denk ik goed gedaan en wanneer Frank en Rob den Engelsman de rest van het seizoen fit blijven dan gaan we dicht in de buurt komen denk ik.”

De inwoner van Sommelsdijk is als trainer geen onbekende in de regio. Scholts was onder meer trainer bij onder andere NTVV (Nieuwe Tonge), Heinenoord, de Jonge Spartaan, Bolnes en als laatste club trainde hij Bruse Boys. NOAD’67 wordt op zeker zijn laatste kunstje als trainer. “Absoluut! Wellicht dat er hier nog een derde seizoen bijkomt. De spelersgroep wil graag verder, ook de club wil door. Maar ik ga ook nog met mijn staf praten. Als zijn blijven is de kans groot dat ik bijteken, maar dat gaat de komende weken duidelijk worden. Een andere club ga ik sowieso niet meer trainen, want na achtendertig jaar is het welletjes geweest.”

Klik op NOAD’67 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NOAD’67 voor meer informatie over de club.

Daan Walraven gaat voor het hoogst haalbare

Rijnsburgse Boys
-
0
Daan Walraven gaat voor het hoogst haalbare

Als broekie van zeventien debuteerde Daan Walraven (23) in het eerste elftal van WV-HEDW. Hij veroverde snel een basisplek en zijn prestaties vielen op bij de buitenwacht. Die verkozen hem in 2018 tot Talent van het Jaar in Amsterdam. Sinds dit seizoen toont de verdediger zijn kunsten bij Rijnsburgse Boys.

Vanuit de woonkamer van zijn ouders in Amsterdam-Oost kijkt Daan Walraven uit over een zijtak van het IJ. Aan de koelkast pronken portretfotootjes van de drie voetballende mannen in huis. “Op de linker staat mijn broer en rechts zie je mijn pa”, wijst hij aan. Aan beiden heeft hij veel te danken. Vader Cornel gaf de kleine Daan nog training in de jeugd bij fusieclub WV-HEDW en hij nam zijn zoon regelmatig na school mee naar een grasveldje waar ze samen ellenlang oefenden. Zelf voetbalde vaders vroeger ook. “Hij was linksbuiten, een totaal andere positie dus”, lacht verdediger Walraven. Mede door hun vader raakten de twee jongens geïnspireerd en gingen ze zelf ook voetballen. “Met mijn broer heb ik veel samengespeeld. Hij kon goed ballen en in de kooitjes kon het er hard aan toe gaan tussen ons. Er was altijd een gezonde rivaliteit.”

Zonder zijn twee familieleden zou Walraven, die een verdedigende actie net zoveel kan waarderen als een assist, nooit het eerste van tweededivisionist Rijnsburgse Boys gehaald hebben. “Daarnaast heb ik ook veel aan mijn moeder te danken. Ze heeft me altijd volop gesteund en met alles geholpen. Zonder zijn familie zat die kleine man op de middelste foto nooit bij Rijnsburg”, vertelt hij lachend. Op het kleine portretje, in het midden tussen zijn vader en broer, is de voetballer bijna onherkenbaar. Een grote bos blond haar siert de afbeelding. “Ik ben inderdaad wel iets veranderd. Toen had ik nog een compleet ander kapseltje”, lacht hij. Onder de prenten hangt een herkenbaardere foto uit zijn ‘Ter Leede-tijd’. “Dat is nog niet zo lang geleden en daar zie je duidelijk het verschil. Nu heb ik een stuk minder haar. Als het zo doorgaat, ben ik straks nog kaal ook”, grijnst hij.

Gevoel
Vier keer per week rijdt Walraven vanuit Amsterdam naar Rijnsburg. Een rit van ruim één uur als het verkeer weer eens tegenzit. Speciaal voor de reis kocht hij een autootje, een rode Toyota Aygo. “De bolide staat iets verderop in de P+R. Ik zou hier niet snel weg willen, maar die parkeerproblemen zijn toch wel een grote irritatie”, lacht hij. In Rijnsburg is er parkeergelegenheid genoeg. Als hij aankomt op de club is de parkeerplaats vaak nog bijna leeg. “Maar dat was geen reden om naar het team te gaan hoor”, glimlacht hij. Nee, het gevoel bij de vereniging was juist. Daarom durfde hij de uitdaging aan.

Na zijn tijd bij WV-HEDW droeg Walraven het shirt van Ter Leede in de Derde Divisie. Traditiegetrouw speelt die club voorafgaand aan het nieuwe seizoen een oefenwedstrijd tegen Rijnsburgse Boys. “Zo kende ik dat team al een beetje”, vertelt hij. Toen de ploeg hem benaderde, dwaalden zijn gedachten af naar die leuke potjes. Direct kwam het strakke grasveld en het mooie complex naar boven. “En niet te vergeten: het hoge niveau. Met Ter Leede zijn we eigenlijk elk duel helemaal weggespeeld. Zij legden iedere keer mooi en verzorgd voetbal op de mat. Zo eindigde de strijd één keer in een afgetekende 5-1 voor zijn huidige ploeg.” Het onderlinge niveauverschil was volgens de verdediger veel te hoog om er echt een spannende pot van te maken. “Wij speelden een treetje lager dan Rijnsburg dat ook nog eens een topper in de Tweede Divisie is.” Die herinneringen gaven de speler gelijk een goed gevoel. “Zo kwam van het een het ander”, vertelt hij.

Basisplaats
Deze zomer stapte hij over naar Rijnsburg. Het begin bij zijn nieuwe club was wennen en hij merkte direct dat het niveau hoger lag. “Maar niks verbaasde mij. Eigenlijk was alles zoals ik het had verwacht door de oefenwedstrijden.” Walraven ging volledig open zijn nieuwe avontuur in. Hij had geen torenhoge verwachtingen en legde zichzelf ook geen intense druk op. “Ik was van plan om mijn best te doen en dan zag ik vanzelf wel of ik op de bank of in de basis mocht beginnen.” In de voorbereiding speelde hij traditiegetrouw weer een oefenduel tussen Rijnsburgse Boys en Ter Leede, voor het eerst tegen zijn oude ploeg. “Ik kende veel jongens nog en die hereniging was erg leuk. Al was het nieuw voor mij dat ik de wedstrijd eens won. Het duel eindigde in 4-0 voor ons”, lacht hij. Ook tijdens de andere oefenpotjes maakte hij veel minuten. Dat leverde hem uiteindelijk bij de competitiestart een basisplek op. Maar in tegenstelling tot bij Ter Leede, waar hij centraal speelde, zette de coach hem rechtsback. “Voor mij is dat verder geen probleem. Ik kan op beide posities goed uit de voeten. Soms is het alleen even switchen, want je speelt heel anders.” Zo heeft hij als back altijd nog iemand schuin achter zich staan en mag hij veel meer aanvallen. Na zijn succesvolle debuut trekt Walraven de lijn nu door. Hij speelt bijna alles en leverde al drie assists af. “Waar dit gaat eindigen? Dat weet ik niet. Mijn voornaamste doel is mezelf verbeteren en verder bekijk ik alles stap voor stap. Ik zie dan uiteindelijk wel waar het eindigt, maar ik ga zeker voor het hoogst haalbare.”

‘Het hoogst haalbare’. Het is een quote die vaker terugkomt in het gesprek. Zo wil de voetballer ook met Rijnsburgse Boys het maximale eruit halen. “Wie weet wat het dan brengt.” Ook met school gaat hij voor het ‘hoogst haalbare’. Momenteel volgt hij de studie Sociale Geografie aan de Universiteit van Amsterdam en in februari hoopt de speler af te studeren. “Je kunt dan aan de slag in de ruimtelijke ordening”, legt hij uit. Een studie die past bij buitenmens Walraven want een negen-tot-vijf-mentaliteit op kantoor lijkt hem niks. “Vroeger was ik al altijd op de pleintjes te vinden. Direct na school sprak ik af met vrienden. Tegen etenstijd ging ik even snel naar binnen om te eten en tot het donker was, voetbalden we weer”, gaat hij met weemoed terug in de tijd. “Ja, dat was eigenlijk wel heerlijk. Als ik straks fulltime moet gaan werken, wordt het een stuk zwaarder”, besluit hij lachend. (TVS)

Bron: Tweede Divisie Krant

Klik op Rijnsburgse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rijnsburgse Boys voor meer informatie over de club.

Barendrecht koestert zijn 35+ competitie

bvv Barendrecht
-
0
Barendrecht koestert zijn 35+ competitie

Illustere namen als Dos Toros, North Bay FC en De Bikkels maken deel uit van het deelnemersveld. De 35+ competitie van BVV Barendrecht is al jaren een regelrechte hit. Ook dit jaar doen weer 24 teams mee aan de interne competitie van de club.

De organisatie van de competitie, die zelfstandig opereert, is wel in andere handen overgegaan. Marcel Louter heeft na acht seizoenen het stokje overgedragen aan Jeroen van Weijen en Viktor Steijger, die zelf voetballen in één van de teams in de 35+ competitie.

“Marcel is er nog wel bij betrokken, maar dan op de achtergrond”, zegt Jeroen van Weijen (47). “Als er nood aan de man is, kan hij bijspringen. Zoals Willem van Rijn ook nog steeds hand- en spandiensten verricht.”

De genoemde Van Rijn wordt gezien als de geestelijk vader van de interne competitie, die in 2000 van start ging. Van Rijn had goed ingeschat dat de behoefte groot was naar een andere manier van voetbal dan het reguliere 11 tegen 11-clubvoetbal. Ruim 22 jaar later is de 35+ competitie nog springlevend. “We schommelen al jaren rond de 25 teams”, zegt Van Weijen. “Op het hoogtepunt waren dat er denk ik 28 en we hebben er ook wel eens iets minder gehad, maar over het algemeen zijn we heel stabiel. Bij elkaar hebben we een kleine driehonderd leden.”

De 24 teams die dit seizoen meedoen zijn onderverdeeld in een woensdag- en zaterdagcompetitie. “De zaterdag is wat minder in trek. We hebben een competitie van acht teams. Veel mensen hebben het op zaterdag druk met andere dingen: boodschappen doen, kinderen naar het sporten brengen. Dan is er geen plaats voor eigen voetbal”, aldus Van Weijen. “Op woensdag hebben we zestien teams, die in een A- en B-poule spelen. De opzet is al jaren hetzelfde. Elk team speelt één keer in de twee weken. Op woensdag hebben we twee wedstrijden die om kwart over zeven beginnen, en twee om negen uur. Op zaterdag spelen we altijd twee wedstrijden om kwart voor één. Barendrecht garandeert altijd dat we één veld hebben.”

De zeven-tegen-zeven competitie wordt gespeeld met aangepaste spelregels. “Het is niet de bedoeling dat er meer is dan licht lichamelijk contact”, zegt Van Weijen. “Het is geen zaalvoetbal, maar ook geen veldvoetbal. Dus niet vasthouden, duwen of blokkeren. We gaan uit van het zelfregelend vermogen van de teams. Er zijn ook geen scheidsrechters.”

De wedstrijden moeten vooral leuk zijn, plezier opleveren en de derde helft is daarvan een vast onderdeel. Zelf speelt Van Weijen al jaren in de competitie. “Ik heb ook een lang verleden bij de club. Op een gegeven moment zijn we een team gaan vormen met vaders van wie de zoons bij de Bongerdjes speelden: de Positivo’s. Ook Viktor maakte daar in het begin deel van uit, maar hij is op een gegeven moment een ander team gestart: Optimaal Talent.”

Steijger en Van Weijen proberen het levenswerk van Van Rijn zo goed mogelijk voort te zetten. “Met wat nieuwe accenten, zoals de Supercup die we onlangs in het leven hebben geroepen. Die is vernoemd naar Bas Hokke, een illustere vrijwillige van Barendrecht.”

Volgens Van Weijen kiezen voetballers om uiteenlopende reden voor de 35+ competitie. “Ze hebben geen tijd op zaterdag voor elf tegen elf, maar we hebben ook veel voetballers lopen die meedoen aan de competitie op woensdag als training voor de normale competitie op zaterdag. De gezelligheid na afloop is een groot goed.”

Klik op Barendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Barendrecht voor meer informatie over de club.

Rol als jeugdtrainer bij ODIO is Danny Schrier op lijf geschreven

rkvv Odio
-
0
Rol als jeugdtrainer bij ODIO is Danny Schrier op lijf geschreven

Samen met Lennaert Sonneveld is Danny Schrier alweer zes seizoenen actief binnen de jeugdafdeling van v.v. ODIO in Ossendrecht. Momenteel bij de JO15, waar hun beide zoons in spelen. Maar hun rol als trainer startte vanaf de JO7, waarna ze steeds met hun spelersgroep opschoven naar een oudere leeftijdscategorie. ‘En ook bij de JO15 presteren ze opnieuw weer prima.’

Schrier speelde zelf niet bij ODIO maar was altijd actief bij Grenswachters uit zijn toenmalige geboortedorp Putte en bij MOC’17. Toen zijn zoon op voetbal ging kwam hij in aanraking met de club en voor hij het zelf goed en wel wist was hij vrijwilliger. “Dat is denk ik vaak zo met vaders die naar de wedstrijden gaan kijken en zelf een voetbalachtergrond hebben. Dan is de vraag snel gesteld en is natuurlijk ook logisch want als betrokken ouders zijn we er toch bij. Het is bovendien ook gewoon leuk om met die gasten op het voetbalveld bezig te zijn en ze dingen bij te brengen op technisch en nu ze ouder worden ook vaker ook tactisch vlak.”

Met hun teams speelden Danny en Lennaert altijd eerste en tweede klasse. Met de JO15 is er een bewuste keuze gemaakt om ze in de derde klasse te laten spelen, waar ze ploegen treffen die fysiek veel verder en qua leeftijd ook ouder zijn. “Dat is qua indeling door de club inderdaad bewust gedaan. In deze groep zit heel veel voetballend vermogen en dat moeten ze nu nog meer dan voorheen aanspreken om tegen deze ploegen zichzelf te wapenen. Als ze de fysieke duels aangaan dan delven ze het onderspit, maar voetballend steken ze er echt bovenuit. Daar hameren we als trainers ook op, dat ze vooral moeten combineren en de bal laten werken. Dat zie je ook terug op het veld en dat is prachtig.”

De JO15 is een groep die in het verleden al een kampioenschap wist te vieren en die al flink wat jaren bij elkaar voetbalt. “De intentie is ook om deze selectie zo lang mogelijk bij elkaar te houden en beter te maken. Ze boeken nog altijd progressie en dan zie je ook dat ze er enorm veel plezier in hebben en houden. Ze komen ook altijd allemaal door weer en wind naar de trainingen toe, dus ook dat is positief en leert ons dat ze erg gemotiveerd zijn. We moeten ook in deze sterke klasse in onze ogen bij de top-drie kunnen eindigen, dat houden we die jongens ook voor. Ze hebben ook de drive om er met z’n allen het maximale uit te willen halen.”

Waar het toe zal leiden uiteindelijk, dat is voor beide trainers nog de vraag. Momenteel zijn er vanuit de JO19 een hoop jongens doorgeschoven naar de eerste- en tweede selectie. Ook bij de JO15 zitten volgens Schrier zeker enkele jongens die op termijn daarvoor in aanmerking komen.

“Als we ze bij elkaar kunnen houden de komende jaren, dan ben ik er van overtuigd dat een vier tot vijftal jongens de potentie hebben om hier het eerste of het tweede te bereiken. Maar dat duurt nog wel even, want je weet nooit welk pad ze nog kiezen en welke interesses of afleidingen de komende jaren op hun weg komen. Wij proberen in elk geval elk jaar opnieuw die jongens te motiveren en beter te maken. We zijn een kleine vereniging die het ook moet hebben van eigen jeugd die doorstroomt richting de senioren. We zijn met deze jongens aan een ‘reis’ begonnen en die willen we ook graag met ze afmaken.”

Klik op rkvv ODIO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rkvv ODIO voor meer informatie over de club.

MO17 is paradepaardje van Poortugaal

sv Poortugaal
-
0
MO17 is paradepaardje van Poortugaal

Het meisjesvoetbal bij sv Poortugaal zit in de lift. Wekelijks meldden zich nieuwe speelsters aan, maar ook in prestatief opzicht laten de meisjes van de fusieclub zich gelden. De MO17 is het paradepaardje van de afdeling.

Enthousiast meldt trainer Soedesh Chauthi dat zijn pupillen gewonnen hebben van DSO in Zoetermeer. Voor DSO, dat op de eerste plaats staat in de hoofdklasse, is dat de eerste nederlaag in de tweede fase van de competitie. De zege brengt Poortugaal MO17 op de tweede plaats op drie punten van de Zoetermeerse club.

Chauthi geeft hoog op van zijn elftal. “Het team bestaat uit allemaal zeer talentvolle meiden die enorm gemotiveerd zijn. De trainingsopkomst is bijna honderd procent.”

Het is daarom ook dat de MO17 door Poortugaal is uitgeroepen tot het vlaggenschip van de meisjesafdeling. “Dit is de eerste keer dat we een selectie-elftal hebben”, zegt meisjescoördinator Sandra de Heer. “We hopen dat dit team ook de basis gaat vormen voor het toekomstige eerste elftal. De spelersgroep is talenvol en gemotiveerd om tot prestaties te komen en we hebben in Soedesh een gedreven trainer.”

Chauthi was eerder assistent-trainer van het eerste mannenteam van Meeuwenplaat en trainde voordat hij neerstreek bij sv Poortugaal de meisjes van Smitshoek. “Ik ben daar jammer genoeg door onenigheid vertrokken. Mijn dochter wilde daardoor naar een andere club. Zij koos voor Poortugaal. Een deel van haar oud-teamgenoten is haar gevolgd.”

Bij Poortugaal trad Chauthi al snel toe tot het korps van trainers. Hij is nu meer dan trainer, zegt De Heer. “We maken graag gebruik van zijn kennis en visie.”

Met inmiddels zeven meisjesteams krijgt de meidenafdeling van de fusieclub steeds meer ‘body’. “En omdat we groeien is het ook belangrijk om een goede organisatie en structuur neer te zetten. Plezier moet altijd voorop staan, maar wij vinden ook dat je die teams en speelsters moet faciliteren die meer willen en de ambitie hebben om prestatievoetbal te spelen.”

“Vorig seizoen eindigden we met een groot deel van dit team vierde op het NK voor meisjes onder vijftien jaar”, vertelt Chauthi met trots. “Dat zegt wel iets over het talent in deze ploeg.”

De oefenmeester roemt ook de balans in het team, dat in oktober al de titel voor zich opeiste in de eerste fase van de hoofdklasse. “Normaal gesproken moet je als trainer puzzelen om wie waar in het veld te zetten. Met dit team hoeft dat niet. We hebben een natuurlijke verdeling in verdedigers, middenvelders en aanvallers. Heel uniek. We hebben daarnaast veel kwaliteit als team, maar beschikken ook over speelsters die een wedstrijd met een actie of in een flits kunnen beslissen.”

De Heer hoopt dat het elftal van Chauthi bij elkaar blijft en op termijn de hoofdmacht gaat vormen van de vrouwentak. “Onze eerste elftal speelt in de vierde klasse. Als we deze meiden behouden kunnen we misschien wel naar de tweede klasse.”

Chauthi hoopt op kortere termijn ambities te verwezenlijken. “Dit team bestaat uit voornamelijk eerstejaars en we hebben er meiden bij die van 2008 zijn. Ons doel is te promoveren naar divisieniveau. Dit seizoen of anders volgend seizoen.”

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

‘Je keert als degradant niet ‘zomaar eventjes’ direct weer terug’

vv Vivoo
-
0
‘Je keert als degradant niet ‘zomaar eventjes’ direct weer terug’

Degraderen en dan het seizoen erna direct weer de stap terug omhoog maken, het is niet altijd een vanzelfsprekendheid. Verre van zelfs, dat ondervindt ook vijfdeklasser VIVOO uit Huijbergen. Na de degradatie vorig seizoen uit de 4e Klasse B van het zondagvoetbal bevindt de ploeg van middenvelder Roel Paulus zich een treetje lager pas terug in de middenmoot.

“We hadden zeker wel de inschatting gemaakt, dat het niet eenvoudig zou worden dit seizoen. Maar dat het zo wisselvallig zou gaan, dat hadden we vooraf niet ingecalculeerd. We spelen in een competitie waar we bijna alleen maar onbekende tegenstanders treffen. Aan de ene kant een voordeel, maar het feit dat je de kwaliteiten van de andere teams niet kan inschatten is het niet zo simpel om te weten waar je als ploeg zelf staat. Toch is de klassering niet terecht als ik zie hoe we tot op heden hebben gespeeld. Al is het nu zaak aan ons om de weg naar boven weer terug te vinden. Het is alleen geen ABC-tje dat je na een degradatie automatisch titelkandidaat bent, want je keert als degradant niet ‘zomaar eventjes’ direct weer terug.”

De 21-jarige Paulus begon bij de Huijbergse club en speelde daarna één seizoen bij Meto en was actief binnen de jeugdopleiding van RBC in Roosendaal. Vijf seizoenen geleden keerde hij op het oude en vooral bekende nest weer terug.

“Dat was een bewuste keuze, want ik zie voetbal vooral als een plezierige hobby. En die wil ik beoefenen in een omgeving waar ik me prettig voel met vrienden om me heen. Het werd op den duur meer een verplichting en dan gaat de glans er snel vanaf. We hebben nu hier bij VIVOO een jonge ploeg en daarin probeer ik een zo goed mogelijke rol te vervullen. Qua veldspel en zeker ook qua coaching, al moet ik daarin zeker nog wel groeien. Want ik ben van nature niet iemand die constant loopt te roepen en spelers op hun plek zet. Als centrale middenvelder is dat overigens wel één van de taken die daarbij hoort en daarin probeer ik stappen vooruit te maken.”

Toen hij van RBC terugkeerde was het wennen om als tweede jaar B-junior aan te haken bij het seniorenvoetbal. Inmiddels heeft hij al was vlieguren gemaakt en maakt het voor hem niet direct uit dat hij op het laagste amateurniveau actief is. “Ik kan wekelijks lekker trainen en wedstrijden spelen met vrienden in een gezellige omgeving. Dat is soms veel meer waard dan de constante drang van het moeten presteren op een hoger niveau. Natuurlijk wil ik ook hier bij en met VIVOO elk week het beste resultaat eruit slepen, maar dat lukt nog niet altijd. We moeten samen veel constanter worden en onszelf vaker belonen.”

”Als dat lukt dan zullen we stap voor stap opschuiven richting de bovenste plekken. Ik vind zeker dat we daar thuishoren, maar je moet dat wel zelf afdwingen. Aan het eind van de rit sta je altijd waar je als ploeg thuishoort. Ik hoop in elk geval, dat dit in de buurt gaat komen van plekken die recht geven op promotie. Want dat is voor ons nog altijd de belangrijkste doelstelling.”

Het eerste seizoen in de senioren bij VIVOO speelde Paulus, nadat hij terugkeerde vanuit Roosendaal, ook vijfde klasse. “Dat was toen wel compleet anders. In die Zeeuws-Vlaamse klasse gingen ze er soms echt fysiek vol in. Dat was ik niet gewend, want ik was gewend dingen voetballend te doen. Het was wel een pittige vuurdoop, waar ik nu nog mijn voordeel mee doe. Ik kan me beter wapenen en probeer toch ook voetballend nog de oplossing te zoeken. In de zestien komen en het overzicht te houden. Veel spelen en belangrijk zijn voor de ploeg. En vooral plezier hebben, dat is voor mij het voornaamste.”

Klik op vv Vivoo voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Vivoo voor meer informatie over de club.

André Stafleu als trainer terug bij basis bij Sv Slikkerveer

sv Slikkerveer
-
0
André Stafleu als trainer terug bij basis bij Sv Slikkerveer

De B-jeugd van SV Slikkerveer mag zich gelukkig prijzen. In de persoon van voormalig profvoetballer André Stafleu hebben ze een ervaren rot aan het roer staan. Hij brengt niet alleen de ervaring van ruim anderhalf decennium profvoetbal mee.

Wat sommige voetballiefhebbers waarschijnlijk niet weten is dat de 67-jarige Stafleu al 50 jaar als voetbaltrainer actief is. Tijdens zijn profvoetbalcarrière combineerde hij zijn eigen trainingsuren bij onder meer Feyenoord, Vitesse en FC Haarlem met training geven aan jeugdelftallen. Stafleu: “Als 17-jarig jochie was ik al trainer van de C1-jeugd van SEV (Sport & Vriendschap in zijn geboorteplaats Leidschendam, red.). Een paar jaar later was ik met het volgen van trainingen overdag bij Feyenoord rond vijf uur klaar en ging ik vaak direct door om training te geven aan meerdere jeugdteams, van C1 tot A2. Dan eindigde ik soms na training geven aan een A1-team met een training aan A2 rond tien uur.”

Rond 2006/2007 was Stafleu een tijd voetbalagent en scout in China, waar hij ook als trainer werkte. “Daarna wilde ik een tijdje niets doen, maar één van mijn allerbeste vrienden vroeg me of ik niet twee á drie dagen per week bij zijn bedrijf in de Rotterdamse haven wilde komen werken. Uiteindelijk werden dat er vijf per week”, lacht Stafleu. “Ik was ‘radioman dek’ en moest communiceren met containerslossend personeel en chauffeurs. Het was goed opletten dat containers niet aan elkaar bleven plakken. We zaten met zes man op één radiokanaal, dus werd er natuurlijk ook regelmatig slap geouwehoerd.” Via een senioren FIT-regeling werd Stafleu’s werkweek weer korter. “Twee jaar geleden kon ik met pensioen. Zonder die regeling had ik nog tot 66-4 moeten werken.”

Ondertussen was Stafleu na een aantal seizoenen bij RCSV Zestienhoven bij SV Slikkerveer aan de slag gegaan als oefenmeester.
“Ik heb alle drie seizoenen bij het vlaggenschip helaas niet kunnen afmaken. Drie seizoenen geleden stonden we bovenaan met 30 uit 11, toen we opnieuw ingedeeld werden door de KNVB en er zes teams uit West I bijkregen. We begonnen toen gewoon weer op nul punten. In het seizoen erna stonden we tweede of derde toen de competitie stopte wegens corona.”

Stafleu vervolgt: “Gewoonlijk stop ik na drie jaar bij een bepaalde club. Maar ik gaf bij Slikkerveer nog clinics en floot junioren en seniorenteams om fit te blijven. Toen ik begin oktober gevraagd werd om de B1 te gaan trainen heb ik aangegeven dat ik tussendoor wel ruimte wil hebben om te genieten van mijn pensioen. Zo moeten ze me in januari een paar weken missen vanwege een reis naar Thailand die al geboekt was.” In het begin zette Stafleu vraagtekens bij de B-selectie van Slikkerveer. “Mijn doel is om te zorgen dat een paar spelers uit de eigen jeugd naar de hoofdmacht kunnen doorstromen.
Slikkerveer betaalt geen spelers en is dus voor een groot deel afhankelijk van de doorstroming. Ik vond het in eerste instantie een speeltuinvereniging en heb na twee weken zelfs even overwogen te stoppen. Na een gestaakte wedstrijd tegen CKC werden twee spelers geroyeerd. Ik zie na twee maanden nu 4 á 5 spelers die richting eerste elftal kunnen doorstromen. In het verleden stapten er wel eens in één keer tien tot twaalf spelers over naar Barendrecht. Dat moeten we nu voorkomen.”

Klik op Slikkerveer voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Slikkerveer voor meer informatie over de club.

RVVH geeft talent extra de tijd bij O23-elftal

RVVH
-
0
RVVH geeft talent extra de tijd bij O23-elftal

RVVH heeft dit seizoen voor het eerst een onder 23-elftal in de competitie. Het team is het vangnet van talentvolle spelers die nog even moeten rijpen voordat ze de stap naar het tweede of eerste elftal van de Ridderkerkse club kunnen maken. Brendon Tholenaars, oud-eerste elftal speler en erkend opleider bij RVVH, heeft zich over de talenten ontfermd.

Dat doet hij samen met zijn drie jaar jongere broer Mitchell (37), die ook bij de onder negentien van RVVH zijn rechterhand was. “We trainen en coachen al meer dan vijf seizoenen samen”, zegt Tholenaars (40). “We hebben dezelfde ideeën over voetbal.”

Voor Tholenaars neemt sport sowieso een centrale plaats in in zijn leven. Naast dat hij al jaren bij RVVH actief is als trainer probeert hij overdag als sportconsulent van de gemeente de Ridderkerkse jeugd te prikkelen om te gaan bewegen, het liefst op structurele basis. “We doen allerlei projecten en organiseren evenementen, alles met het doel om de jeugd tot dertien jaar in beweging te krijgen.”

Tholenaars kan zelf terugzien op een mooie actieve carrière die zich vooral bij zijn RVVH afspeelde. Hij was vijftien jaar toen hij van toenmalig trainer Steef Buijs mocht debuteren in de hoofdmacht. “Ik heb alles bij elkaar zo’n vijftien jaar in het eerste elftal gespeeld. De meeste jaren in de eerste klasse. Toen we degradeerden naar de tweede klasse kwam Mario Papavoine als voorzitter en werd er een andere koers ingezet.”

Tholenaars speelde in zijn nadagen als voetballer ook nog bij IFC (één jaar) en Slikkerveer (twee seizoenen). “Dat was meer op afbouwbasis”, kijkt de voormalig controlerende middenvelder op die periode terug. “Ik ben als voetballer geëindigd in het tweede elftal van RVVH.”

Op dat moment was Tholenaars, die ook in de jaren als voetballer bij IFC en Slikkerveer altijd lid bleef van RVVH, toegetreden tot het trainerskorps van de Ridderkerkse Voetbal Vereniging ‘Hercules’. “Ik heb diverse teams onder mijn hoede gehad en ben begonnen met de F- en E-jeugd. Daarna heb ik de D- en C-jeugd gedaan en van daaruit de sprong naar de onder 19 gemaakt.”

Het nieuwe onder 23-team bestaat voor een groot deel ook uit spelers die de afgelopen twee seizoenen in de JO19 speelde. “Aangevuld met jongens van het tweede en derde die nog even iets tekort komen. We hebben er als club bewust voor gekozen om dit elftal extra toe te voegen. Bij veel andere clubs zie je dat de onder 23 in plaats is gekomen van het tweede elftal. Bij ons hangt dit team, samen met het derde selectieseniorenteam, onder het tweede. We zien het als een extra platform om spelers op te leiden, spelers die nu nog net buiten de boot vallen bij het tweede en eerste en spelers die vanuit de onder 19 doorstromen en fysiek moeten doorgroeien. We zijn een opleidingsteam.”

‘Dat wil niet zeggen dat presteren niet belangrijk wordt gevonden. Tholenaars: “Presteren hoort op deze leeftijd ook bij het opleiden. Omdat we voor het eerst meedoen aan de competitie zijn we automatisch ingestroomd op het laagste niveau, de vierde divisie. De wens is om snel de stap naar de derde divisie te maken, het liefst nog deze winter. Weerstand in deze competitie is er maar in beperkte mate. We hebben regelmatige scores gehad van 6-0, 6-1, 9-2 en 10-0. In de derde divisie zullen we wekelijks weerstand ondervinden en daardoor worden spelers beter. We werken met een vaste groep van zeventien spelers. Ik durf gerust te zeggen dat al vijf, zes spelers het niveau hebben om in het tweede, dat reserve-hoofdklasse speelt, mee te spelen.”

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

1...491492493...1.537Pagina 492 van 1.537