Home Blog Pagina 493

‘Als trainer wil ik bijna nog liever winnen’, aldus Traets van RBC

RBC
-
0
‘Als trainer wil ik bijna nog liever winnen’, aldus Traets van RBC

Speler van het eerste elftal, maar toch vooral jeugdtrainer. Lars Traets staat bij RBC dagelijks op het veld. Want als trainer van de JO14, krijgt de 22-jarige Pabo-student maar geen genoeg van het spelletje. “Het enthousiasme van die kinderen, ze zijn zo fanatiek. Dat geeft zoveel energie!”

En in zijn vijfde seizoen als trainer bij de s t a d i o n c l u b , kan hij het weten. “Ik heb CIOS gedaan, toen moest ik voor het behalen van mijn UEFA C stagelopen, dat werd RBC. Toen zat ik binnen een paar weken bij de JO9.” Maar ook zelf, trapt hij dus een aardig balletje mee. “Vorig jaar ben ik begonnen in de O23, inmiddels ben ik aangesloten bij het eerste. Al maak ik daar op dit moment nog niet al te veel minuten.” Dus is er tijd genoeg om zich te focussen op het trainersvak, Traets geniet er al seizoenenlang van. “De meeste mannetjes heb ik al drie jaar, begonnen in de JO12. Dit is voor mij voorlopig ook wel de maximale leeftijd hoor, die onderbouw. Ik ben zelf ook nog niet zo oud, haha.”

HEEL FANATIEK
Maar voor het overdragen van kennis, ben je nooit te jong, heeft hij gemerkt. “Het is drie keer per week trainen en iedere keer, staan ze weer te stralen op het veld. We doen vooral heel veel met bal.” Want, zo weet Traets nog goed. “Toen ik zelf bij Gastel in de jeugd voetbalde, deden we ook heel veel zonder bal. Dat vindt niemand leuk.” Maar ook wedstrijdelementen komen altijd terug in zijn trainingen. “Echt willen winnen! Of situaties uit de wedstrijd, wat ging er op zaterdag niet goed? Dan gaan we dat proberen te verbeteren.” Want dat fanatisme, gaat er bij hem vermoedelijk nooit meer uit.
“Ik ben een rustige jongen, maar als voetballer heel fanatiek. Als trainer wil ik bijna nog liever winnen. Dat is wel grappig.” Die passie ontdekte de jongeling tijdens zijn opleiding op het CIOS. “Daar begon mijn interesse en eigenlijk vond ik het al snel echt heel leuk.” Vandaar ook dat de jongeling niet alleen actief is voor RBC, maar ook training geeft in bijvoorbeeld Amerika en in het verleden voor de Ajax Camps en Clinics. Al die ervaringen hebben hem ook als persoon doen groeien, vertelt hij. “Toen ik hier voor het eerst kwam, als zeventienjarig jochie, ben je heel rustig. Daarna krijg je steeds meer zelfvertrouwen.”

BETER WORDEN
En dat merk je. “Ik ben heel duidelijk en eerlijk, dat leer je wel op de PABO.” Bij de stadionclub zit Traets, in het bezit van UEFA B, dan ook helemaal op zijn plek. “Hier willen die jongens écht heel graag, die komen om beter te worden. Dat is een fijn stapje omhoog als trainer.” En dus moet hij, ook zelf, scherp en op de hoogte blijven. “De tactiek van bijvoorbeeld Pep (Guardiola) vind ik heel interessant. Dat probeer je, natuurlijk op een iets ander level, een klein beetje toe te passen.” Zoals? “Omschakelen, opbouwen, drukzetten, bepaalde looplijnen. Het is echt een leuke leeftijd, maar dat soort dingen moet je blijven oefenen. Veel herhalen en ook af en toe wel even stilleggen.”
Gelukkig hoeft hij dat niet allemaal alleen te doen. “Vanuit de Hoofd Jeugdopleiding volgen we een zes-wekenplan en onze trainingen laten we controleren bij de coördinatoren. Die kijken ook mee.” Qua niveau, zit het bij RBC dus wel goed. “Wat dat betreft hebben we nu een stabiele jeugdopleiding, met veel gediplomeerde trainers. Die ontwikkeling zie je echt.” Naast het veld is nog wat ruimte voor verbetering, denkt Traets. “Bepaalde randzaken, zoals kleding, zijn niet altijd even goed geregeld. Daar zijn dan ook te weinig vrijwilligers voor of wordt even niet aan gedacht.” Hoe dan ook, de Oud-Gastelaar zit bij de jeugd voorlopig prima. “Dat blijf ik echt nog wel even doen. Over twee jaar is mijn opleiding klaar, misschien ga ik dan wel naar Amerika of een BVO? Die ambitie heb ik zeker!”

Klik op RBC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RBC voor meer informatie over de club.

Aram Harms van Poortugaal is van de dubbele schaar

sv Poortugaal
-
0
Aram Harms van Poortugaal is van de dubbele schaar

Ze zijn er nog, de jongens die op pleintjes voetballen en daarmee aan hun techniek schaven. Pleintjesvoetballer Aram Harms (19) maakt met Poortugaal onder 23 grote kans om te promoveren naar de tweede divisie. “We gaan voor het hoogste.”

De onder 23 is bij Poortugaal de kweekvijver voor het eerste elftal. Om de aansluiting met de in de vierde divisie acterende hoofdmacht te verkleinen is het voor de fusieclub belangrijk dat de talenten veel weerstand krijgen in de competitie.

“Hoe hoger wij spelen en hoe hoger het niveau is, hoe makkelijker het voor ons wordt om door te stromen naar het eerste”, ziet ook Harms het doel in. En ook Harms, die net over de grens woont tussen Poortugaal en Hoogvliet, wil later graag in Poortugaal 1 voetballen.

Specifieke kwaliteiten heeft hij daarvoor voldoende, want Harms staat te boek als een klassieke rechtsbuiten. Eentje die zijn acties maakt op de vleugels, buitenom passeert en voorzetten aflevert op zijn spits. “Ik heb altijd zo gespeeld”, zegt hij. “Tegenwoordig zie je alleen maar buitenspelers die naar binnentrekken. Een echte rechtsbuiten met een rechterbeen zie je niet of nauwelijks meer. Ik speel vanwege tactische overwegingen ook wel eens op links.”

Een rechtsbuiten op rechts, die er met regelmaat de dubbele schaar uitgooit. Harms is er niet op getraind, maar heeft zich dat zelf eigen gemaakt. Daarvoor kijkt hij soms naar oude beelden van vroeger. “Ik heb onlangs nog met mijn vader naar het door Oranje gewonnen EK in 1988 gekeken. Daar werd het klassieke spel met buitenspelers nog gespeeld.”

Zijn goede techniek leerde hij op de pleintjes dicht bij zijn ouderlijke woning. “Ik heb altijd heel veel gevoetbald op dat pleintje. En dat doe ik nog steeds met vrienden. Tegenwoordig voetbalt iedereen op de Playstation. Als ik dat langer dan een uur doe word ik gek en moet ik naar buiten.”

Poortugaal onder 23 vaart wel bij de klassieke vleugelspeler. Spits Kay de Mooij hoeft niet te wanhopen dat hij niet bediend wordt. “Kay is een echte targetman. Hij is niet zo groot, dus de voorzetten moeten laag zijn. Dat lukt aardig”, reageert Harms, die met zijn elftal in de cruciale laatste fase van de competitie in de derde divisie zit.

De blauw-zwarten hopen achter koploper Kozakken Boys de tweede plaats vast te houden en daarmee promotie naar de tweede divisie te bewerkstelligen. “Na de winterstop start de nieuwe competitie. We zitten nu in een poule met acht ploegen. We spelen in totaal veertien wedstrijden. Het wordt spannend.”

Mocht Poortugaal promoveren dan wacht Harms en zijn ploeggenoten een avontuur door heel het land. “Ik vind het wel een uitdaging, maar eerst promotie behalen.”

Ook op school worden er van Harms prestaties verlangd, want is dit jaar begonnen aan hbo watermanagement. “Reuze interessant, vooral omdat het een zeer brede opleiding is. Maar het is wel aanpoten.”

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

Coen Baltussen hoopt met MOC’17 opnieuw op promotie

MOC 17
-
0
Coen Baltussen hoopt met MOC’17 opnieuw op promotie

De doelstelling van MOC’17 na de overstap richting het zaterdagvoetbal was helder: binnen drie seizoenen vanuit de vierde klasse doorstoten naar de tweede klasse. Vorig seizoen werd de eerste stap gezet door via de nacompetitie te promoveren. Nu als derdeklasser wil de ploeg van verdediger Coen Baltussen (19) de twee horde slechten. ‘Ik denk dat onze selectie sterk genoeg is om opnieuw voor promotie te kunnen strijden.’

Baltussen is al sinds de smurfen lid aan de Olympialaan en wist vorig seizoen vanuit de JO19 door te stoten richting het eerste elftal. “In de eerste seizoenshelft was ik geen basisspeler, maar na de winter heb ik mezelf in de basis weten te spelen en ook dit seizoen onder de nieuwe trainer Remco van Haaren krijg ik weer mijn kansen. Die probeer ik zoveel mogelijk te pakken. Want het was voor mij altijd het doel om het eerste elftal te halen. Nu me dat is gelukt, wil ik proberen om ook zo veel mogelijk te spelen en uiteindelijk zo lang mogelijk vaste basisspeler te blijven.”

Hoewel hij in de jeugd van de Bergse derdeklasser op hoog niveau speelde, was de stap naar de senioren vanuit de jeugd volgens de rechtsback een grote. “Ik heb zowel vierde als derde divisie gespeeld, maar dan is de vierde klasse toch wel even wat anders. We hadden bij de jeugd ook nog twee afgebroken coronaseizoenen en dan mis je die wedstrijdinspanningen echt wel. De stap naar de senioren bleek vooral in fysieke zin een pittige. Je komt tegen ploegen die het vaak minder voetballend oplossen, maar de fysieke strijd aangaan. Daar had ik in het begin veel moeite mee, moest ik ook slimmer worden in de duels. Waar ik vorig seizoen nog geregeld daarin mijn meerdere moest erkennen, win ik die duels nu wel en dat geeft aan dat ik me daarin nog altijd ontwikkel.”

Frequenter een bezoek brengen aan de sportschool om daar te werken aan de spierkracht en vooral ook op trainingen en tijdens wedstrijden luisteren naar de ervaren spelers in de selectie, het zijn twee zaken die Baltussen toepast om zichzelf door te ontwikkelen als voetballer en om steeds toe te groeien naar een hoger niveau. “Het grootste doel is om zoveel mogelijk speelminuten te maken, want je ontwikkelt jezelf alleen door in situaties te komen die je moet overwinnen. Ik ben altijd wel gemotiveerd om het beste uit mezelf te halen en probeer ook altijd hard te blijven werken. An hoop ik uiteindelijk vast basisspeler te worden en het liefst op mijn sterkste positie.”

De positie waarop Baltussen doelt is die van centrale verdediger, de plek waar hij in de jeugd meestal in de opstelling was terug te vinden. Momenteel moet hij zich vooral richten op de rechtsbackpositie, waar hij ook prima uit de voeten kan.

“In de jeugd werd ik, mede ook door mijn lengte, altijd centrale verdediger gezet en dat vind ik ook echt een fijne plek. Vanuit het centrum het spel voor je hebben en dan de opbouw verzorgen. Bij het eerste ben ik vooral rechtsback en is het mijn taak om er regelmatig in balbezit overheen te komen. Dat is een fijne manier van voetballen, maar daarin kan ik zeker nog stappen maken. Het juiste moment kiezen en ook qua inspeelpass vind ik dat het nog veel beter kan en moet. Ik ben nog jong en heb alles nog te leren en bewijzen. Ik hoop de trainer te kunnen overtuigen dat hij voor mij kiest en ik op die manier mezelf kan blijven verbeteren. En dan dit seizoen met MOC’17 opnieuw promoveren. Dan zou het seizoen helemaal compleet zijn.”

Klik op MOC’17 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MOC’17 voor meer informatie over de club.

Bouwman hoopt na winterstop zich écht te laten zien bij Halsteren

rksv Halsteren
-
0
Bouwman hoopt na winterstop zich écht te laten zien bij Halsteren

Na omzwervingen in onder meer Finland, Cyprus en België keerde in 2021 Pim Bouwman na negen jaar buitenland terug in Nederland. De oud-prof van onder meer NAC Breda koos voor de ambities van Vierde Divisionist RKSV Halsteren. Maar zijn terugkeer op de Hollandse velden is vanwege verschillende blessures nog niet geworden waarop hij hoopte.

“Dat is nog zacht uitgedrukt. Ik was enorm gemotiveerd toen in hier vorig seizoen begon, maar merkte wel dat ik langer nodig had om na trainingen en wedstrijden te herstellen. Toen kreeg ik er tot overmaat van ramp ook nog wat spierblessures en een langdurige blessure aan mijn hiel bovenop, dus sportief gezien heb ik mezelf nog niet helemaal kunnen tonen jammer genoeg.”

Dit seizoen was Bouwman fit en wilde hij met Halsteren de ambities waarmaken om mee te doen voor de bovenste plaatsen in de Vierde Divisie B van het zondagvoetbal. Tot het tegen Meerssen echter weer mis ging. “In een duel viel een tegenstander op mijn linkerenkel. Direct was wel duidelijk dat het niet goed zat, want zowel ik als mijn tegenstander voelden het knappen. Onderzoek wees ook uit dat de enkelband was ingescheurd. Dus opnieuw moet ik nu herstellen van een nieuwe blessure, wat toch ook best wel frustrerend is. Je wilt zo graag de ploeg helpen en jezelf laten zien, maar steeds loopt het anders.”

Een van de zaken die de routinier had onderschat sinds hij overstapte naar het amateurvoetbal, dat was het geringere aantal trainingsmomenten. “Mijn lichaam was een bijna dagelijkste inspanning en belasting gewend. Ik merkte en merk nog steeds, dat me dit soms nu wel parten speelt. Dat heb ik echt wel onderschat. Mijn lijf is gewend en heeft blijkbaar ook behoefte aan meer fysieke prikkels en belastbaarheid dan de twee trainingsmomenten die we nu hebben. Ik denk ook echt, dat sommige spierblessures die ik heb opgelopen, misschien daar wel verband mee houden. Niet deze enkelblessure, want dat is gewoon pure pech.”

Pech is ook wel van toepassing als het gaat over de prestaties van het eerste elftal, want volgens Bouwman, wiens vader Geert overigens in 1989 ook een seizoen voor Halsteren uitkwam, staat de vierde divisionist veel te laag. “Het rechterrijtje is niet een klassering die recht doet aan de kwaliteit die we in de selectie hebben. Maar we zitten in een flow dat de bal er soms niet in wil. De laatste paar weken zie ik echter wel een kentering en ik heb er ook zeker alle vertrouwen in, dat we in het verloop van de competitie nog gaat opschuiven.”

Voorlopig moet hij dus nog van de kant toekijken of bij de fysiotherapeut en thuis aan zijn herstel werken. “Ik krijg oefeningen en als ik die doe of heb gedaan, dan merk ik wel dat mijn enkel nog niet de oude is. Dus dat heeft nog tijd nodig. Ik mis het spelen van wedstrijden overigens we heel erg, want dat is toch waarvoor je traint en op voetbal zit. Na de winter hoop ik weer aan te sluiten en mijn waarde voor de ploeg te bewijzen met een stukje ervaring, rust en voetballend vermogen. Daar kijk ik wel naar uit, want ik hoop dan de blessures achter me te laten en de mensen te laten zien dat ik van waarde kan zijn en het voetballen nog niet ben verleerd.”

Klik op Halsteren voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Halsteren voor meer informatie over de club.

ZBC’97 vindt draai na knotsgekke promotie

ZBC 97
-
0
ZBC’97 vindt draai na knotsgekke promotie

ZBC’97 zorgde het afgelopen seizoen voor een van de meest memorabele promotiewedstrijden door uit schier ongeslagen positie alsnog het derdeklasserschap te claimen. Een niveautje hoger is het gewenningsproces nog gaande, maar vormde de 3-1 zege op plaats- en sportparkgenoot Groote Lindt een serieus teken van leven.

Terwijl op een steenworp afstand de andere plaatsgenoten Pelikaan en VVGZ elkaar troffen, had de competitieleider van de KNVB ervoor gezorgd dat een andere editie van de pure Zwijndrechtse derby zich ook voltrok. ZBC’97 en Groote Lindt kruisten namelijk tegelijkertijd de degens op sportpark Bakestein, met een prettige uitkomst voor de promovendus die de – op derde klasse niveau meer gelouterde – opponent het nakijken gaf.

Die overwinning was een serieus teken van leven in een kalenderjaar dat bijzonder is verlopen voor de hoofdmacht van de fusieclub. Eindelijk werd de zo driftig nagestreefde promotie naar de derde klasse bewerkstelligd, op een bijna heroïsche manier. En met een hoofdrol voor de grote kleine man aan Zwijndrechtse zijde, Elvis Verluis, die zich de afloop van het seizoen nog steeds volledig voor de geest kan halen. ,,Het begon op dinsdagavond met die 120 minuten durende wedstrijd tegen SV TOP, waarin ik twee keer scoorde. De eerste treffer was met een lob, de tweede uit een vrije trap in de verlenging waardoor we met 2-1 voorkwamen. Dat was uiteindelijk niet genoeg voor de overwinning, waardoor een strafschoppenreeks noodzakelijk was. Ik zat er zo doorheen dat ik geen strafschop meer kon nemen in die serie.’’ Toch ging ZBC’97 door: doelman Mike Kilsdonk stopte de laatste Brabantse strafschop waardoor de Zwijndrechtse ploeg zich plaatste voor de finale van de nacompetitie tegen weer een club uit Brabant: OSS’20.

Op het terrein van Roda Boys Bommelerwaard in Aalst volbracht ZBC’97 opnieuw een kunststukje. ,,Ik kon die wedstrijd eigenlijk niet spelen vanwege een liesblessure, maar ben toch gestart’’, draait Versluis de film terug. Jeffrey Gooshouwer tekende de 1-0 aan, maar daarna leken alle Zwijndrechtse inspanningen toch voor niets geweest. Met een 1-3 achterstand in de slotfase dreigde de promotiedroom uit elkaar te klappen. Maar het ongelooflijke gebeurde. ,,In blessuretijd zette ik nog één keer met een solo. Terwijl de tegenstander al stond de juichen omdat we inmiddels vijf minuten in blessuretijd zaten, krulde ik de bal in de bovenhoek en was het 3-3’’, schetst Versluis nogmaals het onvergetelijke scenario.

OSS’20 was daardoor mentaal geknakt, ZBC’97 sloeg dankzij Mo Auassar en wederom Versluis toe in de verlenging en kon feesten. De promotie maakte Versluis nog aan het twijfelen over zijn voetbaltoekomst. ,,Ik had al overschrijving naar de Dordtse tweedeklasser EBOH aangevraagd, maar heb die nog even heroverwogen. Ik heb besloten om eerst mee te gaan trainen bij EBOH om te kijken of het me beviel.’’ En dat bleek inderdaad het geval: met Eendracht Brengt Ons Hoger is Versluis prima gestart in de tweede klasse.

Voor trainer Robert Mohan werd het daardoor niet makkelijker op. Integendeel, het gemis van Jeffrey Gooshouwer – die een overstap maakte naar het naar de tweede klasse gepromoveerde Alblasserdam – en Versluis deed zich flink voelen binnen de selectie. ,,Want ik raakte in één klap flink wat doelpunten kwijt’’, stipte de oefenmeester, die met de promotie een grote wens in vervulling had zien gaan, aan.

De pijn zat hem in de openingsweken in de derde klasse dan ook vooral in het afmaken van de kansen, die er wel degelijk waren. ,,Want voetballend gezien was het in de eerste wedstrijden zeker niet slecht wat we lieten zien’’, liet Mohan optekenen.

Tegen Groote Lindt leek het wel of alle puzzelstukjes in één keer op hun plek vielen. De duelkracht was optimaal, de instelling perfect en het scorend vermogen toereikend. Hoewel in de slotfase een verdiende zege toch nog uit de handen dreigde te glippen, kroonde ZBC’97 zich (even) tot de Zwijndrechtse koning van de derde klasse. Invaller Joey van Axel Dongen maakte aan alle onzekerheid een einde en schonk zijn ploeg een levenslijn in de derde klasse. Mohan kon zijn lol niet op: ,,Hier kunnen we absoluut mee verder met elkaar.’’

Klik op ZBC’97 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ZBC’97 voor meer informatie over de club.

Opmerkelijke rentree van Amy Neefs

IFC Ambacht
-
0
Opmerkelijke rentree van Amy Neefs

De meiden en vrouwen die bij IFC bij de Girls Academy zijn aangesloten, zorgen voor mooie resultaten en een bloeiende lijn binnen de Ambachtse vereniging. Maar ze zorgen ook voor bijzondere verhalen.

Onder die categorie valt de rentree van Amy Neefs absoluut te scharen. De speelster van het tweede vrouwenteam van Ido’s Football Club maakte namelijk onlangs – onder grote belangstelling – haar rentree na een afwezigheid van drie jaar. Het leek een totale uitzichtloze situatie soms voor haar: met ziekenhuisbezoeken, revalideren, terugknokken, weer een tegenslag verwerken, doorzetten en uiteindelijk toch weer (kunst)gras onder de voetbalschoenen voelen. Haar terugkeer, compleet met spandoek en een daverend applaus van het talrijk opgekomen publiek dat de doorzetter een hart onder de riem wilde steken, is een voorbeeld voor sporters die na blessureleed of andere reden van absentie de moed en de wil hebben om zich helemaal terug te knokken.  De uitslag van de wedstrijd, waarin Amy haar terugkeer vierde, deed er helemaal niet toe: het feit dat zij weer op het veld stond was veel belangrijker.

En er ligt nog een mooi doel om te verwezenlijken: Amy wil graag het eerste vrouwenteam van IFC halen. En met haar doorzettingsvermogen kan het haast niet anders dat ook dat streven gerealiseerd gaat worden.

Foto gemaakt door: Jeroen van der Sman

Klik op IFC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op IFC voor meer informatie over de club.

Basil Camara: aanvoerder en international van sv TEC

sv TEC
-
0
Basil Camara: aanvoerder en international van sv TEC

Het land ligt in West-Afrika. Grenzend aan Guinee, Senegal en de Atlantische Oceaan. Guinee-Bissau telt twee miljoen inwoners en kent een economie die voor ruim negentig procent afhankelijk is van de export van cashewnoten. Basil Camara, centrale verdediger van sv TEC, is sinds vorig jaar international van het land. “Er heerst armoede, maar de inwoners zijn echt gelukkig en er trots op dat ze daar wonen.”

Hij had de moed al bijna opgegeven. Op zijn 21ste was Basil Camara benaderd door een delegatie van de nationale voetbalbond van Guinee-Bissau. Het land waar zijn vader is geboren en het land dat hij als kind diverse keren had bezocht. Camara speelde op dat moment voor Go Ahead Eagles. “Het was veel gedoe om alle papieren in orde te maken en een paspoort te kunnen aanvragen. De geboorteakte van mijn vader was nodig, maar die moest vanuit Bissau komen. Het lukte niet.”

Daarna bleef het tot eind mei vorig jaar stil. “Ik ben met mijn vader naar de ambassade in Brussel gereden om een paspoort te regelen. In Nederland is geen officiële instantie gevestigd. We kregen te horen dat het niet mogelijk was. Mijn vader pakte zijn telefoon, belde de bondscoach en gaf zijn mobiel aan de medewerkster van de ambassade. Ik moest direct foto’s maken en later op de middag had ik mijn paspoort.”

Nauwelijks een week later stapte hij in het vliegtuig en reisde via Marokko naar Bissau. “Ik bleef elf dagen. We zouden een oefeninterland tegen Kaapverdië spelen, maar die werd afgelast. Ben ik de laatste vijf dagen met enkele internationals het land ingetrokken. Het land ligt dertig jaar achter. Het stereotype beeld van Afrika klopt volledig. Op veel plaatsen is geen stroom aanwezig, er zijn favela-achtige wijken en door het land loopt maar één hoofdweg. Daarbuiten rijd je over zandwegen vol kuilen. Een pizza of een hamburger bestaat niet en pinautomaten zie je ook niet. Maar iedereen is gelukkig. Ze zijn er trots op om daar te wonen.”

Taal
Guinee-Bissau is een voormalige Portugese kolonie. “Veel inwoners spreken Portugees. Naast Creools de tweede taal. Met Frans kun je je ook redden. Ik spreek daar Engels. Bij de nationale ploeg vertaalt de assistent-trainer alles voor ons in het Engels. We hebben niets te klagen. We beschikken bij de nationale ploeg over een mooie bus en overnachten in het enige moderne hotel van het land. Het wordt hermetisch bewaakt. Al hoeven we ons niet ongerust te maken. Ik herinner me dat ik na een feestje alleen naar huis liep. Kwam er in een donker steegje een groepje jongens naar me toe. Ik schrok al, maar ze zeiden ‘Camara, Camara, picture, picture’. Voetbal is veruit de meest populaire sport van het land. Je ziet veel mensen wandelen in shirts van Benfica en Sporting. Er heten ook twee clubs in de hoogste divisie van het land zo. Helaas is het vaak onrustig in het land.”

Oktober vorig jaar speelde Guinee-Bissau zowel de heen- als thuiswedstrijd tegen Marokko, onderdeel van de kwalificatie voor het WK van 2022, bij de tegenstander. “We kennen één stadion met natuurgras. Helaas heeft de UEFA dat afgekeurd. Gelukkig wordt er nu druk gerenoveerd en kunnen we de volgende keer weer in eigen land spelen. In de nacht voor de eerste wedstrijd tegen Marokko werden zeventien jongens bij ons ziek. Voedselvergiftiging. Zelfs zo erg dat ze naar het ziekenhuis werden gebracht. De volgende ochtend zaten we met vijf spelers aan het ontbijt. Ik was een van hen. Ik had een dag eerder tijdens het avondeten geen vlees op. De FIFA kwam kijken in het hotel, om het verhaal te checken. Ze zagen ons zitten. ‘Vijf spelers zijn fit. Dat is voldoende. We gaan spelen’. Dat zou in Europa nooit gebeuren.”

Shirt
Guinee-Bissau verloor beide duels in vier dagen tijd en zag haar kans op het WK van 2022 vervliegen. “Ik sprak na afloop Sofyan Amrabat. Hij was verrast dat iemand hem in het Nederlands aanpraatte. Ik kreeg zijn shirt.” Zijn eigen tricot met rugnummer 28 mocht hij ook houden. “Die heb ik aan mijn vader gegeven.” In januari dacht Camara mee te gaan naar de Afrika Cup. “Enkele dagen voor vertrek kreeg ik te horen dat we niet met 26, maar met negentien spelers afreisden vanwege financiële redenen. Ik viel af.”

Daardoor kon sv TEC na de winterstop toch een beroep doen op haar linksbenige verdediger. “De nationale voetbalbond moet de club telkens officieel op de hoogte stellen. De club krijgt een vaste vergoeding van de FIFA op momenten dat ik afwezig ben. Na de Afrika Cup heeft Guinee-Bissau geen officiële wedstrijden meer gespeeld. Voor de oefenduels selecteren ze jongens uit de eigen competitie.” Camara bezit de ambitie om een brug te slaan tussen Guinee-Bissau en Nederland door een school te bouwen die gekoppeld is aan voetbal. “Hans van de Haar (trainer sv TEC), red.) helpt me daarbij. We willen een paar keer per jaar afreizen om de talenten te bekijken en de beste spelers een kans in Nederland te bieden. Van de overige talenten zouden we graag zien dat ze een diploma halen. We zijn ons nu aan het oriënteren. Een geldschieter zou bijvoorbeeld welkom zijn.”

Via Van de Haar kwam Camara in de zomer van 2020 in Tiel terecht. “Zes jaar eerder wilde hij me al van WHC naar FC Lienden halen waar hij destijds trainer was. Toen koos ik voor Go Ahead Eagles. Nu leek de stap me ideaal. Ik speelde met DVS’33 in de Derde Divisie. Ik merk in alles dat de Tweede Divisie een stap hoger is. Elke wedstrijd is een topwedstrijd. Vanuit Huissen bij Arnhem, waar ik woon, is de afstand goed te doen. Met Guido van Rijn, Bo van Essen en doelman Nick van den Dam carpool ik vier keer in de week vanuit Stadion GelreDome naar Tiel.”

Betaald voetbalambities heeft Camara, die afgelopen zomer de aanvoerdersband overnam van Mike Vreekamp, niet meer. Twee jaar speelde hij voor PEC Zwolle. “In de A’tjes ben ik door trainer Gert Peter de Gunst (nu trainer IJsselmeervogels, red.) weggestuurd. Mijn gedrag zat me in de weg. Het plezier was ik volledig kwijt. Ik ging weer lekker met vrienden bij WSV Apeldoorn in de Tweede Klasse voetballen.” Bij Go Ahead Eagles kreeg hij in het seizoen 2014/15 een nieuwe kans. “Na dat jaar kon ik blijven, maar opnieuw op een amateurcontract. Ik was inmiddels vader van een zoontje, Eljero. Als ik naar DVS’33 ging, verdiende ik meer en kon ik er nog iets naast doen. De keuze was snel gemaakt.”

Sinds ruim een jaar werkt Camara in de jeugdzorg. In Zetten als begeleider op een gesloten afdeling voor jongeren tussen twaalf en achttien jaar. “Er zitten elf jongeren op mijn afdeling. Ik ben mentor van twee jongens en onderhoud de contacten met familie, voogd en gemeente en kijk naar de doorstroom. Het is belangrijk om een band te creëren, te laten zien dat we er zijn om hen te helpen. Een functie die bij me past. Ik ga nooit een dag met een masker op naar mijn werk. Het helpt zeker dat ik voetbal. Op zondag of maandag krijg ik vaak reacties op de wedstrijd van een dag eerder.” Wat is het doel van sv TEC dit jaar? “Vooraf spraken we af de top 6 aan te vallen. Nu is rechtstreekse handhaving het doel.” (SB)

Bron: Tweede Divisie Krant

Klik op sv TEC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv TEC voor meer informatie over de club.

Errol Sint Jago nieuwe Hoofd Jeugd Opleiding MOC’17

MOC 17
-
0
Errol Sint Jago nieuwe Hoofd Jeugd Opleiding MOC’17

Hij had al een enorme staat van dienst binnen de geledingen van MOC’17, maar sinds dit seizoen heeft de Bergse derdeklasser Errol Sint Jago weten vast te leggen als nieuwe Hoofd Jeugd Opleiding (HJO).

“Daar zijn we enorm blij mee, dat Errol in deze rol de jeugdopleiding van de club gaan vormgeven Want hij heeft een uitgebreide schat aan ervaring als  profvoetballer, trainer (UEFA A), KNVB voetbaldocent, aangevuld met KNVB Hoofdopleiding C-niveau en Instructeur Advanced ASM, het Athletic Skills Model. Dat maakt hem voor ons als MOC’17 de juiste man op de juiste plaats”, zegt Roland Ruijters, die sinds begin 2022 de rol van Hoofd Technische Zaken vervult.

De HJO is een nieuwe functie binnen de club en we zijn er van overtuigd dat Errol daar op de juiste wijze vorm aan zal geven. De HJO heeft als doelstelling om samen met de TC-coördinatoren de jeugdtrainers binnen MOC’17 verder te ontwikkelen. Door het opleiden, begeleiden en ondersteunen van trainers zorgt een HJO indirect voor een verbeterde ontwikkeling van spelers binnen MOC’17. Errol zal daarbij tevens een belangrijke rol gaan spelen bij het door ontwikkelen van het jeugdvoetbalbeleid in lijn met de technische voetbalvisie van MOC’17.”

Sint Jago is afkomstig uit Bonaire, Caribisch Nederland, waar hij ook heeft gewerkt als sportambtenaar. Daarna was hij van 2003 tot 2015 docent bij de KNVB. Op tal van verschillende niveaus en in verschillende functies heeft Sint Jago door de jaren als coach gewerkt. Regiocoach, Clubcoach, Talentcoach, Kadercoach in de regio Zeeland, Roosendaal en Dordrecht. In District Zuid 1 was hij bovendien Projectmedewerker en Voetbaldocent  niveau 2 en 3. Verder was de voetbalman docent /instructeur Worldcoach voor de KNVB in het buitenland. Vanuit het KNVB Worldcoach ontwikkelingsprogramma verzorgde hij destijds tal cursussen op de eilanden Aruba, Bonaire, Curaçao en Sint Maarten. Sinds 2019 is hij in het bezit van het diploma KNVB Hoofd Opleiding C.

Bij MOC’17 was Errol jarenlang verantwoordelijk voor de coaching en begeleiding binnen de damesafdeling. Dit seizoen ligt de focus volgens Ruijters voor de HJO bij de gehele jeugdopleiding van de club. “Met zijn ervaring is het de bedoeling om de technische afdeling van MOC’17 te gaan ondersteunen en zodoende het voetbalniveau bij de jeugd naar een hoger niveau te brengen.”

Bij de start van zijn rol als HJO was hij duidelijk over hoe hij aan zijn nieuwe taak invulling zal geven.

”Ik ben al een tijd verbonden bij de vrouwen en meiden afdeling van MOC’17 als begeleider.

Gedurende deze periode heb ik samen met de commissie vrouwen/meiden aandacht besteed aan

een betere structuur binnen deze afdeling. Komend seizoen zal ik als HJO binnen de vereniging MOC’17 gaan fungeren binnen de jongens afdeling. Er verandert veel in het voetbal en je moet bij blijven. Daarbij kijken bij de jeugd naar andere manieren van training geven, het begeleiden en ondersteunen van kaderleden. Het zal geen makkelijke taak worden en alle kaderleden van de verschillende categorieën zullen hierin een zeer belangrijke rol gaan spelen. MOC’17 is een familieclub, dat betekent dat we het samen gaan oppakken.”

Klik op MOC’17 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MOC’17 voor meer informatie over de club.

Martijn Koolen wacht geduldig op zijn kans bij Grenswachters

vv Grenswachters
-
0
Martijn Koolen wacht geduldig op zijn kans bij Grenswachters

Met Peter van Oirschot als nieuwe trainer (hij keerde na vijf seizoenen bij competitiegenoot ODIO terug op het oude nest), zag op dit moment Martijn Koolen (22) zijn speelminuten bij RKSV Grenswachters flink teruglopen. Toch heeft de jonge verdediger het bij de Puttense vierdeklasser nog altijd prima naar zijn zin. ‘Ik speel nu vooral in het tweede elftal, want ik wil gewoon voetballen en dan maakt het voor mij niet uit waar.’

Natuurlijk speelt de centrale verdediger het liefste bij het eerste elftal, maar de nieuwe trainer heeft voor een andere speelwijze gekozen. “Vorig seizoen speelde ik als centrale man in een driemansverdediging. Deze trainer speelt met vier verdedigers en daarin maakt hij andere keuzes in de opstelling. Maar ik ben niet de persoon die daarover echt moeilijk doet. Ik heb nog voldoende te bewijzen en het is aan mij om de trainer te overtuigen tijdens de trainingen en de wedstrijden bij het tweede. Het viel wel even tegen dat de keuze niet op mij viel en dat ik daardoor minder speelminuten in het eerste maak. Maar ook bij het tweede elftal spelen een hoop vrienden waarmee ik in de jeugd ook heb gespeeld, dus ook daar heb ik het prima naar de zin.”

Het niveau van de vierde klasse kan de rechtsbenige verdediger naar eigen zeggen zeker aan. “Dat heb ik vorig seizoen denk ik ook laten zien. Ik heb in het begin van dit seizoen wat wedstrijden op de bank gezeten bij het eerste, maar dan heb ik gewoon te weinig ritme. Daarop heb ik aangegeven eerst bij het tweede te willen voetballen en als de nood daar is sluit ik daarna aan bij het eerste. Want ik ben een speler die deze wedstrijdminuten wel nodig heeft.”

Bij het tweede speelt hij nu vooral rechtsback, de positie waar hij in de viermansverdediging nu bij het eerste geregeld is ingevallen. “Ik ben van origine een centrale verdediger, maar voor mij maakt de positie in het elftal niet zo heel veel uit. Als ik speel vind ik het prima, want als je wel twee keer traint en dan in het weekend niet of nauwelijks voetbalt. Nee, dat is niks voor mij. Ik blijf er wel gewoon voor gaan, want ook in het tweede spelen is zéker geen straf.”

Koolen speelt al sinds zijn vijfde op sportpark De Buizerd en doorliep er alle jeugdlichtingen en is nu sinds een paar seizoenen vaste klant bij de eerste selectie. “Ik heb nu even een stapje terug gedaan om hopelijk straks weer een stap vooruit te zetten. Het klinkt cliché, maar zo zie ik het ook echt. Ik ben teveel een clubjongen om de handdoek in de ring te gooien als het minder loopt of om elders te gaan voetballen nu de keus even niet op mij valt. Daarvoor heb ik hier teveel vriendschappen opgebouwd en betekent de club teveel voor me. Het is alleen wennen, dat ik nu wat vroeger op zondag uit de veren moet om te spelen met het tweede. Het enige wat ik nu kan doen is om op trainingen te proberen de trainer te overtuigen om voor mij te kiezen in de toekomst.”

Want overtuigd van zijn kansen en aankomende speelminuten is Koolen zonder twijfel. “Tijdens een seizoen komt er altijd een moment dat je de kans krijgt. Als dat moment daar is, dan moet ik er staan en moet ik zorgen dat de trainer me laat staan. Verdedigend staat het nu bij het eerste ook goed en is er geen reden voor Peter om dat te veranderen. Ik ben geduldig en wacht af wanneer mijn kans komt om mijn sportieve bijdrage te kunnen leveren.”

Klik op vv Grenswachters voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Grenswachters voor meer informatie over de club.

‘Spelen in de veteranencompetitie is leuk om te kunnen doen’

rkvv Nieuw Borgvliet
-
0
‘Spelen in de veteranencompetitie is leuk om te kunnen doen’

Wat doe je als je d dertig bent gepasseerd, nog graag wilt voetballen, maar niet meer de drang hebt om wekelijks volle bak te trainen? Dan is een stap naar een lager elftal of wellicht de veteranen een prima optie. Bij Nieuw Borgvliet koos een groep generatiegenoten en oud-spelers van het eerste elftal voor allebei, waardoor ze nu op donderdagavond en zondagmiddag actief zijn.

Sebastiaan Tempelaars (42) is één van de actievelingen uit de groep oud-spelers, die voorheen in het eerste zondagteam speelden. Naast dat ze nu in een lager team spelen op zondag, binden ze op donderdagavonden de strijd aan tegen andere veteranenteams in competitieverband. “Dat is geweldig leuk om te doen. Spelers die je vroeger tegenkwam in de competitie met het eerste elftal, die tref je nu op donderdagavond en dat is echt gezellig. Je haalt herinneringen op met elkaar, terwijl je daarnaast ook wel gewoon sportief een potje voetbalt. En het fanatisme is er bij iedereen nog altijd wel, want wel willen toch gewoon zo goed mogelijk presteren.”

De vader van Sebastiaan, Sjaak Tempelaars, is voorzitter en bovendien ook coach/begeleider van het veteranenteam. “Dat is voor mij ook wel bijzonder. Toch leuk dat hij op deze manier zo betrokken is en blijft. Zelf heb ik toch mijn zevenendertigste in het eerste elftal gespeeld en daarna ben ik langzaamaan in lagere elftallen gaan spelen. Sinds we nu op donderdagavond spelen, trainen we niet meer. Want die wedstrijd is, samen met de wedstrijd op zondag wel meer dan voldoende. Het herstelt allemaal wat minder snel en soepel, maar het is gewoon nog zo ongekend leuk om te doen…”

Tempelaars speelt dus wekelijks ook nog op zondagochtend in het zevende van Nieuw Borgvliet, dat inmiddels een seniorenafdeling heeft met ácht heren- twee veteranen- en een damesteam. “We doen het zeker niet slecht als vereniging. En die veteranencompetitie in een 7×7 is echt heel leuk. We zitten in een poule met zes teams en spelen uit en thuiswedstrijden. Maar dan wel dubbel, dus in totaal spelen we tegen elke ploeg vier keer. Dat is het enige wat jammer is, want als de tegenstand dan wat minder is dan is dat voor beide teams niet leuk. We doen nu voor het vierde jaar mee en vorig seizoen zijn we glansrijk kampioen geworden, waarop we hadden gevraagd om een niveau hoger ingedeeld te worden. We zitten in de Zuidwesthoek-poule, wel een andere poule maar niet op een hoger niveau en dat is wel zonde.”

En hoewel Nieuw Borgvliet dit seizoen in op hetzelfde niveau is ingedeeld dan waar ze vorig jaar zo overtuigend kampioen werden, zal het wellicht flink aanpoten worden op het huzarenstukje te herhalen. “Het niveauverschil tussen de teams is soms groot, maar dat we opnieuw ‘eventjes’ kampioen gaan worden, dat is absoluut geen zekerheid. Onder andere bij Grenswachters zijn een groep spelers gestopt bij het eerste en die spelen nu ook mee bij de veteranen. Die zijn een stuk jonger dan wij en die zijn flink versterkt. We moeten dus flink aan de bak om de prestaties van vorig jaar te evenaren. Een leuke uitdaging in elk geval, die we met plezier willen aangaan.”

Klik op RKVV Nieuw Borgvliet voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKVV Nieuw Borgvliet voor meer informatie over de club.

1...492493494...1.537Pagina 493 van 1.537