Home Blog Pagina 471

Martijn Jochems eist veel van zichzelf bij VCW

rkvv VCW
-
0
Martijn Jochems eist veel van zichzelf bij VCW

Voor Martijn Jochems is er dit seizoen bij VCW veel veranderd. De 21-jarige inwoner van Wagenberg heeft niet alleen een nieuwe positie in het veld, maar is door de nieuwe trainer Tijs van Bragt ook gebombardeerd tot aanvoerder.

Jochems nam deze zomer de aanvoerdersband over van de gestopte Bram SchouwenRKVVaars. “Ik vind het eer en het is ook een verantwoordelijkheid, maar ik voel me er goed bij.”

Jochems speelde vorig seizoen voornamelijk in het tweede elftal. “Het boterde niet zo met de vorige trainer”, verklaart hij. “We waren het oneens met elkaar over bepaalde zaken. Dat zorgde voor een vervelende sfeer op de training. Op een gegeven moment ging het zo tegenstaan om te trainen dat ik er voor gekozen heb om in het tweede te gaan spelen. Dat was geen straf, omdat veel vrienden van mij in dat elftal spelen.”

Jochems maakte aan het einde van het seizoen zijn comeback in de hoofdmacht. VCW had zijn hulp nodig in de nacompetitie. “Voor VCW hebben wij, de trainer en ik, onze geschillen aan de kant gezet. Het belang van VCW stond voorop. Ik ben blij dat ik nog een steentje heb kunnen bijdragen aan het goede slot van het seizoen.”

Onder Van Bragt vertolkt Jochems een belangrijke rol. De oefenmeester zette de linkspoot vrijwel meteen op ‘tien’. “Ik heb bijna altijd op acht gespeeld, linksback of linksbuiten”, zegt Jochems. “Daarom is het wel even wennen deze positie. Je bent veel directer betrokken bij de aanval. Omdat we met drie spitsen spelen, wordt er van mij ook het nodige verdedigende werk verwacht.”

Hij is niet ontevreden over zijn start. “Maar er is nog behoorlijk ruimte voor verbetering. Ik eis meer van mezelf.” Hij haalt zijn cijfers erbij. “Ik moet meer gaan scoren en meer assists geven.”

Jochems speelt al sinds zijn zeventiende in de selectie. “Ik ben begonnen bij HZ’75. Toen we verhuisden ben ik lid geworden van VCW en daar heb ik op mijn zeventiende mijn debuut gemaakt in het eerste. Dit is dus al weer mijn vijfde seizoen in de selectie.”

Hij heeft er vertrouwen in dat VCW dit seizoen een rol van betekenis kan spelen in de vierde klasse. “Ik heb het idee dat we volwassener zijn geworden, maar of dat leidt tot een hoge positie zullen we zien.”

Zeker is dat VCW de nodige teams onder zich moet houden om nieuwe degradatieperikelen te voorkomen. “Pittig”, zegt hij over de versterkte promotie. “Ik heb geen idee hoeveel punten we moeten halen om ons direct veilig te spelen, maar ik heb wel het gevoel dat ieder puntje nog harder telt.”

Klik op de link voor meer artikelen over VCW
Klik op de link voor meer informatie over VCW

Focus’07 geeft de jeugd een stem

Focus 07
-
0
Focus’07 geeft de jeugd een stem

Focus’07 is bezig om ‘samen één Focus’07 te zijn’ steeds meer handen en voeten te geven. De jeugd heeft een belangrijke stem gekregen met de oprichting van de jeugdraad en er wordt gewerkt aan de invulling van het ambassadeursschap van de selectie.

De fusieclub zette vorig jaar een traject in met als doel één vereniging te zijn en om dat te bereiken wordt gezocht naar verbinding tussen de diverse geledingen. “We hebben inmiddels 725 leden”, zegt voorzitter Giel Smits. “We willen niet per se een grote vereniging zijn, maar vooral een leuke om zo de leden voor de club te behouden.”

Om dat te realiseren is gekozen voor een aantal speerpunten. Eén daarvan is de oprichting van een jeugdraad. In de raad zitten negen spelers in de leeftijd van twaalf tot en met achttien jaar plus twee ouders die een begeleidende rol hebben. “We willen graag weten wat de jeugd van bepaalde zaken vindt”, reageert Smits. “Tot de jeugdraad was opgericht, hadden ze ook geen stem bij de ledenvergadering, nu hebben ze die wel.”

De jeugdraad mag volgens Smits over van alles iets te vinden en meepraten. “Dat kan over de kantine gaan – gezondere snacks of iets dergelijks – maar ook over de manier waarop de club is georganiseerd en wat zij leuk vinden wat er georganiseerd zou kunnen worden.”

Het blijft niet alleen bij meepraten en ideeën opperen, verduidelijkt Smits. “Het is ook de bedoeling dat zij zelf samen activiteiten gaan organiseren. Op die manier krijg je binnen de club een groter draagvlak en we hopen uiteraard ook dat we door het bevorderen van deze betrokkenheid we de vrijwilligers van de toekomst binnenhalen.”

Eén van de plannen die zeker tot uitvoer komt is het organiseren van een jeugd-ALV, naast de bestaande ledenvergadering van de club. “Het bestuur gaat daar, in Jip- en Janneke-taal uitleggen wat we doen en wat we willen voor de toekomst. Ook daar hopen we weer ideeën op te halen.”

Smits vindt het heel normaal om de stem van de jeugd te laten horen. “Tweederde van onze club is jonger dan achttien jaar.”

Waar de club ook hard aan werkt is het ambassadeursschap van de selectie. Spelers van het eerste en tweede elftal gaan in duo’s een team adopteren. “Ze gaan gasttrainingen en clinics geven aan jeugdteams. We willen daarmee een band creëren tussen die jeugdteams en de selectie. Aan de ene kant kan dat kwaliteitverhogend werken – er wordt aan kennisoverdracht gedaan aan de trainer van het jeugdteam – en aan de andere kant hebben we de hoop dat jeugdspelers op zaterdagmiddag gaan kijken bij het eerste elftal omdat zij spelers kennen.”

“We hebben de spelers van de selectie allemaal een fitnessabonnement gegeven en als tegenprestatie verlangen wij dat zij zich inzetten voor dit ambassadeursschap.”

In lijn van het project is tevens de aankleding van het clubgebouw. Smits: “We hebben een paar maanden geleden een terras gebouwd waar we in november ook Sinterklaas hebben ontvangen. Daarnaast zijn we bezig om de kantine een nieuwe look te geven. Het doet nu wat klinisch aan en we willen de kantine een wat warmere uitstraling geven. Een soort huiskamergevoel. Ook daarvoor vragen we de input van de leden.”

Klik op Focus’07 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Focus’07 voor meer informatie over de club.

Kevin van Esch voetbalt vooral op intuïtie bij Wilhelmina ’26

Wilhelmina 26
-
0
Kevin van Esch voetbalt vooral op intuïtie bij Wilhelmina ’26

In zijn negende seizoen als speler van het eerste, hoopt Kevin van Esch nóg nadrukkelijker zijn stempel te kunnen gaan drukken. Want met een uitdagend jaar voor de boeg, kan Wilhelmina’26 zijn doelpunten en assists meer dan goed gebruiken. “Als je meer levert, krijg je uiteindelijk ook meer respect.”

Helemaal als captain, weet de 32-jarige ‘nummer tien’. “Die rol past wel bij me, helemaal naast het veld. Spelers goed opvangen, dingen organiseren.” Maar daarbinnen ziet de middenvelder bij de tweedeklasser dus nog wel ruimte voor verbetering. “Ik moet vooral meer gaan scoren, helemaal als oudgediende”, lacht hij. “Dit is mijn negende seizoen bij het eerste, mijn zesde als aanvoerder. Via Haarsteeg en de jeugd van FC Den Bosch, kwam ik hier.” Dat laatste klinkt logischer, dan het daadwerkelijk is. Of was. “Van de zondag naar de zaterdag. Mijn vriendin komt uit het dorp en Johan van der Werff, toen de trainer, had een mooi plan.”

Verfrissend

Spijt, heeft Van Esch dan ook zeker niet. “Het is een soort familie. Alles is een beetje ouderwets, maar dat heeft ook wel wat. Ik heb altijd een lekker gevoel als ik hier kom.” En dat is maar goed ook, vertelt hij. “Presteren, maar het ook gezellig hebben. Dat is heel belangrijk hier.” Dat viel vorig seizoen een beetje tegen, moet de routinier eerlijk bekennen. “Een lastig jaar. We kregen een andere trainer, verschillende types. Zoiets kost tijd.” Uiteindelijk kregen ze het bij Wilhelmina’26, met handhaving in de tweede klasse, toch net op het juiste moment op de rit. “Je begint op het einde wel een beetje te twijfelen… Maar de laatste wedstrijden hebben we echt goed gespeeld. Uiteindelijk mogen we tevreden zijn.” Met een elfde plek dus. “Als team waren we te wisselvallig. Een tijdje stonden we vierde, haalden we veel punten, daarna ineens zes weken niks. Als je het zo bekijkt, zat er misschien wel wat meer in.” Met oud-prof Ömer Kaya als nieuwe trainer voor de groep, moet die potentie er nu wel uit gaan komen. “Hij komt niet uit de regio en wil iets anders voetballen, dus dat is verfrissend. Ook zijn oefenstof is leuk.” Maar de lat ligt hoog, weet Van Esch. “Ömer wil voetballen, opbouwen en is alleen maar bezig met het spelletje. Hij zei laatst: Jullie betalen allemaal contributie, waarom zouden we dan zomaar ballen wegschieten?”

Aanvalsdrift

Toch spelen ze in Wijk en Aalburg, als het echt niet anders kan, de lange bal. Maar dan wel eentje met een idee. “Veel ploegen doen dat op de spits, wij juist op de middenvelder. Een middenlange bal dus eigenlijk!” Het idee daarachter? “Middenvelders kunnen de bal doorkoppen naar de spits en daar dan weer omheen bewegen. Dat zijn vaste patronen.” Na drie keer een 3-1 voorsprong weg te hebben gegeven, is het vertrouwen bij Van Esch nog altijd groot. “Onze eerste doelstelling is veiligspelen en ik verwacht wel dat we dat gaan halen. Tot nu toe scoren we veel, daar hadden we altijd moeite mee.” Maar: “We moeten beter gaan verdedigen. Zeker als je voor staat, moet je misschien wat slimmer gaan spelen. Dat heeft ook met ervaring te maken.” Al weet Van Esch wel een klein beetje waar die aanvalsdrift vandaan komt. “Achterin staan nu ‘aanvallers’, die denken toch automatisch aanvallend.” Dat doet hij zelf overigens ook, maar dan als ’10’. “Ik moet het echt hebben van mijn inzicht en trap, weten waar je moet lopen. Niet van de slidings of de duels, maar voetballen op intuïtie.” Soms, heel soms, laat die intuïtie hem in de steek. “Dan laat ik mijn mannetje lopen, in de hoop daarna zelf vrij te komen. Als dat mislukt, krijg je natuurlijk op je flikker.” Na al die jaren bij de club, hoopt Van Esch nog op een laatste hoogtepunt in de herfst van zijn carrière. “Tijdens mijn eerste seizoen werden we meteen kampioen, maar in de tweede klasse zijn we eigenlijk een beetje een grijze muis. Stiekem hoop ik nog een keertje op het linkerrijtje en nacompetitie, dat zou mooi zijn om mee te maken!”

Klik op Wilhelmina ’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina ’26 voor meer informatie over de club.

Guus Verbeek geeft met gerust hart stokje over bij OVV’67

vv OVV 67
-
0
Guus Verbeek geeft met gerust hart stokje over bij OVV’67

Guus Verbeek zwaait eerdaags af als voorzitter van OVV’67. Dat doet hij met een gerust hart, want de opvolging staat klaar. “OVV’67 moet vooral OVV’67 blijven, een vereniging waar prestatie belangrijk is, maar het sociale element nóg belangrijker.”

In januari van komend jaar is het precies acht jaar geleden dat de voormalige Poeldijker uit het Westland voorzitter werd van de club in Oosteind. “Ik was nieuw in het dorp en mijn vriendin en haar zoon speelden bij de club”, zegt Verbeek (59). “Ze kregen er lucht van dat ik ooit voorzitter was geweest bij een tennisvereniging. Die moeten we hebben, dachten ze waarschijnlijk, haha.”

Het was de bedoeling dat Verbeek ‘even een paar jaar’ voorzitter zou zijn, maar dat even werd dus bijna acht jaar. Mede door de coronaperiode en alle perikelen daaromheen bond Verbeek er nog een termijn aan vast. “Ik wilde de club niet verlaten in die lastige periode”, zegt hij. “Dat gold overigens voor nog twee andere bestuursleden. Een wisseling van de wacht is prima, maar op dat moment leek het ons beter om even te wachten.”

Toen hij in 2013 aantrad, had OVV’67 moeite om de financiële touwtjes aan elkaar te knopen. Er moest een wat steviger financieel beleid worden gevoerd, noemt hij dat. “De club schreef elk jaar rode cijfers. Het ging weliswaar niet om grote bedragen, maar we kregen de begroting niet sluitend. We zijn er wat steviger in gaan zitten en zijn met de hele club ook goed naar onze uitgaven gaan kijken. Wat is echt nodig en wat niet. We hebben ook geprobeerd om wat meer vat te krijgen op het bestellen van nieuwe spullen. Voorheen werden we als club daardoor wel eens verrast.”

Het nieuwe beleid heeft ervoor gezorgd dat OVV’67 een gezonde financiële huishouding heeft en een spaarpotje. En dat spaarpotje is volgens Verbeek altijd handig, zeker met wat OVV’67 nog te wachten staat. Al enkele jaren wordt gesproken over woningbouw in Oosteind en sportpark Uilendonck is aangewezen als één van de mogelijke locaties. “Het speelt, maar het heeft nog geen concrete vormen aangenomen”, zegt Verbeek over een mogelijke verplaatsing. “Het is afwachten wat er gaat gebeuren. Als club staan we niet onwelwillend tegenover een nieuw complex, mits dat aan het centrum van het dorp grenst.”

Woningbouw in Oosteind wordt door OVV’67 toegejuicht. Verbeek: “Het kan zorgen voor extra leden, vooral aan de onderkant. Die nieuwe aanwas kunnen wij gebruiken.”

Want OVV’67 is als club de afgelopen jaren wel een stukje ouder geworden, stelt Verbeek. “Toen ik voorzitter was hadden we jeugdspelers die nu spelen in de JO17 en MO17. Dat zijn onze jongste teams.”

Nog wel. “Toevallig hebben we onlangs een verzoek gehad van een opa die zijn kleinzoon graag wilde opgeven. Met één jeugdspeler kunnen we niet zo veel. Kom terug als jullie met meer zijn, hebben we gezegd. Dat is gebeurd. We hebben een stuk of negen spelertjes.”

Van de grote getallen heeft OVV’67 het nooit moeten hebben. Wél  van het sociale. Verbeek: “Het sociale is minstens zo belangrijk als het sportieve. Die waarden moeten we koesteren. Zoals ook het feit dat we een ‘echte’ voetbalkantine hebben. Gedateerd, maar wel supergezellig.”

De onzekere toekomst zorgt er ook voor dat OVV’67 goed kijkt naar investeringen op het sportpark. “We houden altijd in het achterhoofd dat we op den duur hier moeten vertrekken. Aan de andere kant leven we wel in het hier en nu. Je kunt niet alles gaan uitstellen. Vandaar dat we twee oude kleedkamers inmiddels hebben gerenoveerd. We hebben een tijdje geleden vier kleedkamerunits gekregen. Het dak daarvan ligt vol met zonnepanelen.”

Als hoogtepunten in zijn bijna achtjarige voorzitterschap noemt Verbeek de viering van het 50-jarig jubileum, maar ook de promotie van het eerste vrouwenelftal naar de eerste klasse. “Op verzoek van de spelersgroep hebben we dit seizoen bewust een stapje teruggedaan. De lange reistijden begonnen tegen te staan. Vandaar dat we nu spelen in de derde klasse.”

Klik op de link voor meer artikelen over OVV’67
Klik op de link voor meer informatie over OVV’67

Leo Klerks coacht al drie jaar met plezier het vrouwenelftal

sc Elshout
-
0
Leo Klerks coacht al drie jaar met plezier het vrouwenelftal

Positief en rustig coachen én de nadruk leggen op wat allemaal goed gaat. Dat is de manier waarop Leo Klerks (34) het vrouwenteam van S.C. Elshout begeleidt. Dit doet de voetballiefhebber inmiddels drie jaar, samen met collega-coach Ilse van Delft en trainer Erol Gedik. “We hebben de rollen goed verdeeld.”

Toen hij zeven jaar was, zette Klerks zijn eerste stappen op het groene gras van S.C. Elshout. Hij bleef actief tot een hardnekkige knieblessure het onmogelijk maakte nog te voetballen. “Ik ben 27 jaar lid van de club en ik heb zeventien jaar gevoetbald. Met veel plezier, dus ik vond het echt jammer dat ik moest stoppen.”

De coach heeft volgens eigen zeggen overigens geen noemenswaardig voetbaltalent. “Ik heb altijd in het laagste elftal gespeeld, maar had altijd veel lol. Dat vind ik het belangrijkste.”

Lol ziet Klerks ook bij vrouwen 1. “Genieten van het voetballen is een van onze kwaliteiten. We hebben het heel gezellig met z’n allen. Als we verliezen, wordt niemand boos. We winnen liever hoor. Maar als de tegenstander beter is, is dat oké. We drinken dan een biertje en het is weer goed. Niemand wordt persoonlijk aangesproken, je weet het zelf wel als je niet goed gespeeld hebt.”

Stille Kracht

Klerks coacht positief en laat zich weinig horen langs de lijn. “Ik laat het team voetballen. Als er echt iets is, hoor je me wel hoor. Wat voor dingen ik dan roep? Dat ze wakker moeten worden bijvoorbeeld.”

De taakverdeling tussen Klerks en de andere begeleiders verloopt prima. “We bespreken veel en zitten op één lijn qua begeleiding. Ilse regelt het meeste, wie er vlagt en wast, Erol geeft training. Als een wedstijd verplaatst moet worden, zorg ik daarvoor. Ik onderhoud ook het contact met de club.”

Lief

De coach ziet weinig verschil tussen het coachen van mannen en vrouwen. “ Je moet natuurlijk netjes kloppen als je de kleedkamer binnenkomt” grinnikt hij. “En bij mannen is er meer agressie, vrouwen zijn liever voor elkaar, de tegenstander en de scheidsrechter. Of ze me weleens voor de gek houden? Dat is nog niet gelukt.

Maar ik binnenkort voor het eerst mee op teamweekend met 27 vrouwen en drie mannen. Ik ben benieuwd of het dan lukt. Ik heb geen idee.”

Grootste ambities heeft Klerks niet. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen aan het einde van het seizoen, vind ik het prima. Ik denk niet dat we kampioen worden en dat is oké. Ik kan prima tegen mijn verlies, ik heb in mijn eigen voetbalcarrière vaak verloren, meer dan dat ik heb gewonnen”, klinkt het nuchter.

“Maar, ik houd van het spelletje. Als ik langs de lijn sta vind ik het tof om samenspel te zien. Ze maken er echt wat van, onze vrouwen.”

Klik op S.C. Elshout voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.C. Elshout voor meer informatie over de club.

Paul van der Donk Trainer hoofdmacht S.S.C. ’55

SSC 55
-
0
Paul van der Donk Trainer hoofdmacht S.S.C. ’55

Er was een tijd dat het leven van Paul van der Donk (45) nauwelijks om voetbal draaide en hij de voorkeur gaf aan een andere sport: motorcross. Op zijn 21e trok hij zijn voetbalschoenen weer aan en sloot hij zich aan bij SV Capelle in Sprang-Capelle. En in die plaats is hij sinds afgelopen zomer trainer van de hoofdmacht van die andere dorpsclub: S.S.C. ’55. “Binnen twee tot drie jaar staat er een mooi elftal dat herkenbaar voetbal speelt.”

Van der Donk heeft het uitstekend naar zijn zin bij zijn huidige club. De overstap van RFC in Raamsdonksveer – waar hij in de coronajaren 2020 en 2021 trainer was – naar S.S.C. ’55, biedt voldoende uitdagingen om met een sterk verjongde selectie aan een nieuw succesteam te bouwen. “S.S.C. ’55 is doorgaans een derdeklasser, maar komt nu uit in de vierde klasse”, vertelt Van der Donk. “Een aantal oudere spelers is gestopt en met de komst van veel jonge spelers werken we aan iets leuks.”

Dat ‘leuks’ moet op termijn resulteren in promotie naar de derde klasse. “Maar we krijgen tijd”, benadrukt de ervaren trainer. “Zonder druk krijg ik ruimte om te bouwen aan mijn elftal. De spelers zijn ambitieus, maar doordat er veel nieuwkomers zijn – ook van andere clubs – is het nog wat zoeken naar de juiste mix. Straks komen de punten vanzelf en komt ook promotie op ons pad.”

Van der Donk vertelt dat hij geen vaste speelstijl heeft, maar zijn visie afstemt op de kwaliteit en de beschikbaarheid van zijn spelers. “Het is belangrijk dat we spelen in een systeem waarbij iedereen zich prettig voelt en kwaliteiten het beste tot hun recht komen. Op dit moment is dat 4-4-2. Omdat mijn team relatief jong is, is het prettig om nu wat meer mensen achter de bal te hebben.”

Motorcross
Van der Donk combineert zijn trainerscarrière met het ondernemerschap. In Schijndel geeft hij als directeur enthousiast leiding aan beveiligingsbedrijf PB&U. In zijn jeugd ging hij voetballen bij VV Heeswijk, waar hij tot zijn 15e op doel stond. “Ik was ook lid van de tennisclub en zat op motorcross. Op een gegeven moment koos ik voor de motor omdat ik op zaterdag liever ging crossen dan voetballen. Toen ik op zondag bij de senioren mocht crossen, kwam het voetbal weer in beeld.”

De keuze viel op SV Capelle, waar Van der Donk jarenlang op meerdere posities in het eerste elftal speelde; de keepershandschoenen bleven onaangeroerd. Na SV Capelle volgden nog enkele clubs, zoals Wilhelmina ’26 en Achilles Veen, waar een blessure hem noopte met voetbal te stoppen. “Ik ben mijn trainersdiploma’s gaan halen en als assistent aan de slag gegaan bij Achilles Veen”, blikt Van der Donk terug. “Daarna was ik succesvol bij Roda Boys en Almkerk. Met de tweede elftallen van beide clubs werd ik kampioen in de reserve eerste klasse.”

Blauw of Geel-Zwart
Eind 2021 werd Van der Donk benaderd door S.S.C. ’55 en koos hij voor de overstap. “Omdat ik vroeger bij SV Capelle speelde, hoorde ik wel eens dat het vreemd is als iemand met een blauw hart kiest voor geel-zwart. Maar ook S.S.C. ’55 is een mooie club en ik houd wel van gezonde rivaliteit. Samen zetten we bij S.S.C. ’55 een mooie stip aan de horizon. Dat onze accommodatie binnenkort wordt opgeknapt, gaat bijdragen aan een nóg betere sfeer binnen de vereniging.”

Klik op S.S.C. ’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.S.C. ’55 voor meer informatie over de club.

NSVV-preses Arie Kruithof bundelde zijn clubverhalen

vv NSVV
-
0
NSVV-preses Arie Kruithof bundelde zijn clubverhalen

Arie Kruithof is ruim vijftien jaar voorzitter van NSVV. Inmiddels is hij aan zijn zesde termijn begonnen. Hij besloot zijn hobby en werk als voorzitter in boekvorm samen te vatten. In het voorjaar verscheen daarom ‘Dat vertelden ze er niet bij – Kroniek van een clubvoorzitter’.

NUMANSDORP – ,,Je doet het uit liefde voor de club en natuurlijk is het een hobby, maar er lekt wel twintig uur in de week tijd door weg. En ik merk dat het voorzitterschap steeds ingewikkelder wordt.” Kruithof (63) ervaart gelukkig veel commitment van zijn acht medebestuursleden en de overige commissieleden. Om voeling met club te houden maakt Kruithof deel uit van de sponsorcommissie, de financiële commissie en de technische commissie. ,,Met name de laatste groep heeft mijn interesse. Hierdoor hou ik contact met spelers en trainers. Zelf was ik geen groot voetballer. Ik kwam niet verder dan een gezellig vriendenteam.”

Arie Kruithof werkte vanaf 2020 samen met journalist Jasper van Everdingen aan een boek dat zijn leven als voorzitter van NSVV beschrijft. ,,Jasper is een voormalig ploeggenoot bij NSVV.” Kruithof schreef vanaf zijn start als voorzitter columns. ,,Ik vond dit een communicatiemiddel met mijn leden. Ik schreef er tien tot elf paar jaar. Bij mijn 15-jarig jubileum had ik het idee om die bijdragen te bundelen. Jasper heeft mij bewogen om dit unieke materiaal in boekvorm uit te geven. Het is een leesbaar en herkenbaar boek geworden. Het geeft weer hoe zo’n grote club binnen de gemeenschap functioneert. Het voorzitterschap van NSVV is meer dan zaterdags even naar het voetbalveld en doordeweeks af en toe je gezicht laten zien. Als voorzitter van een club met duizend leden heb je een maatschappelijke taak binnen de gemeenschap.”

Vrijwilligers

Het boek, verschenen op 14 juni, is een feest der herkenning voor al die andere voorzitters, bestuursleden, vrijwilligers, actieve en rustende leden van al de duizenden andere amateur(voetbal)clubs in Nederland. De titel is geworden: ‘Dat vertelden ze er niet bij – Kroniek van een clubvoorzitter’. Het ligt in de Hoeksche Waardse boekwinkels voor 16,50 euro, is verkrijgbaar bij NSVV en te bestellen via bol.com. Het boek, ruim 300 pagina’s dik, is een kroniek over het leven van een clubvoorzitter en zoals gezegd gebaseerd op de columns (of passages daarvan) van Kruithof, aangevuld met verhalen, interviews en anekdotes. Zonder vrijwilligers geen club. Zij maken NSVV waarvan Arie Kruithof nog altijd de trotse voorzitter is. Bij het maken en uitzoeken van de foto’s heeft clubfotograaf Cindy Vos een grote bijdrage geleverd. Ook leuk om te vermelden is dat Bas Abresch, oud-speler van NSVV, als eindredacteur een belangrijke rol speelde. De verkoop gaat via de genoemde kanalen gestaag door. Kruithof: ,,Ik help zelf ook mensen aan dit boek. Deze week heb ik er nog dertien verkocht.”

Arie Kruithof, voormalig bankdirecteur in het Westland, werd op 47-jarige leeftijd voorzitter van NSVV. ,,Ik vond het een morele plicht omdat de club in die periode geen voorzitter kon vinden. Eigenlijk moeten er nu jonge mensen opstaan om de oudere bestuursleden van nu op te volgen. De praktijk is helaas anders. Men staat niet in de rij om een bestuursfunctie te aanvaarden, laat staan voorzitter van NSVV te worden. Ik zeg wel steeds op onze ledenvergadering dat mensen echt over opvolging moeten gaan nadenken. Wij hebben immers niet het eeuwige leven.”

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

 

DVVC profiteert van vergroeningsslag

DVVC
-
0
DVVC profiteert van vergroeningsslag

In een tijd dat sommige clubs het gas hebben uitgezet om torenhoge rekeningen te voorkomen, zit DVVC er warmpjes bij. De club uit Dongen, die in het voorjaar nog het 90-jarig bestaan vierde, maakte de afgelopen jaren een verduurzamingsslag.

Bang dat het bestuur de gaskraan dichtdraait en de douches verboden terrein worden zoals bij bijvoorbeeld TVC Breda, hoeven de leden van de club niet te zijn. Ja, DVVC heeft ook last van de hoge energietarieven, maar slechts in beperkte mate, laat voorzitter Carla van Delft weten. “Alleen onze kleedkamers zijn niet gasvrij”, zegt ze. “Daar zijn we een oplossing voor aan het zoeken. We hebben al het eerste gesprek achter de rug met een bedrijf voor een warmtepomp-constructie. De oplossing is wel wat ingewikkelder dan bij nieuwbouw. We hebben op het piekmoment op zondag 4500 liter warmtetapwater nodig. Om kwart over vier komen zes elftallen het veld af. Gemiddeld vijftien spelers die per douchebeurt vijftig liter warm water gebruiken. Het doel is dat we halverwege volgend seizoen ook in de kleedkamers van de gas af zijn. Dat hebben we onze leden ook beloofd.”

Van Delft (61) trad in 2017 aan als voorzitter en verzamelde in die periode een aantal gelijkgestemden in het bestuur van de club. “Het was duidelijk dat er iets moest gebeuren aan de accommodatie”, zegt ze. “Er was veel achterstallig onderhoud en aan duurzaamheid deden we niet.”

Van Delft schrok zich een hoedje toen ze maandelijkse afdracht van DVVC voor energie was. “1400 euro. Een absurd bedrag, terwijl we hooguit zes, zeven maanden echt gebruik maakten van het complex.”

Van Delft en haar medebestuursleden maakten een uitvoering plan om de accommodatie te verduurzamen. “We hebben alles simpelweg één voor één afgepeld. We zijn begonnen in de kantine. Daar hingen wel vijftig spotjes en die hadden allemaal geen energiezuinige verlichting. De frietkachel en de koelingen vraten energie. Die hebben we allemaal vervangen door energiezuinige apparatuur. In de kantine hebben we het aantal spotjes in aantal teruggebracht en LED-verlichting aangebracht. Vervolgens zijn we gaan isoleren. Isoleren, isoleren, isoleren. De resultaten waren verbluffend. Keerzijde is dat het in de kantine erg warm kan zijn, terwijl de verwarming niet aan staat. Daarom hebben we airco’s nodig om het te laten afkoelen. We speelden onlangs de derby tegen Olympia’60. Het was aardig druk en buiten was het bijna twintig graden.”

Met zonnepanelen op het dak en LED-verlichting in de lichtmasten werd een volgende stap gezet in de vergroeningsslag. “Flinke investeringen, maar investeringen die het dubbel en dwars waard maken”, zegt Van Delft. “Je hebt het in een kleine tien jaar terugverdiend. We hebben uitgerekend dat we op basis van de situatie van vorig jaar, dus voor de huidige energiecrisis zeg maar vijftig procent besparen. We waren op jaarbasis zestienduizend euro kwijt. Voordat de prijzen omhoog gingen, betaalden we zeshonderd euro per maand. We betalen nu weliswaar tweeduizend euro door de hoge energieprijzen, maar dat was een veelvoud geweest als we de duurzaamheidsslag niet hadden gemaakt.”

Dat DVVC in Dongen wordt bestempeld als de ‘groenste club van de gemeente’ doet Van Delft goed, zoals de preses ook met een voldaan gevoel terugkijkt op de viering van het 90-jarig jubileum eerder dit jaar. “Vanwege de coronamaatregelen konden we geen grote activiteiten van tevoren plannen. We hebben elk team de mogelijkheid gegeven om iets te organiseren. Dat mondde uit in zestien, zeventien feesten. Daar bovenop hebben we nog een officiële receptie en groot jubileumfeest georganiseerd. Het was een uniek door de leden zelf georganiseerd jubileum.”

Klik op de link voor meer artikelen over DVVC
Klik op de link voor meer informatie over DVVC

Haast met verduurzaming bij vv ‘s Gravendeel

vv s Gravendeel
-
0
Haast met verduurzaming bij vv ‘s Gravendeel

’S-GRAVENDEEL – In een tijdbestek waarin de (energie)prijzen de pan uitrijzen, maakt voetbalvereniging ’s-Gravendeel haast met de verduurzaming van de accommodatie om zo een stuk (energie)zuiniger te kunnen zijn.

,,Hoewel goederen in deze periode moeilijker leverbaar zijn, hebben we toch een begin gemaakt met de verduurzaming’’, geeft penningmeester John Nobel aan. ,,We plaatsen ledverlichting op de twee trainingsvelden en we willen de douches in de kleedkamers vervangen zodat er minder water en gast wordt gebruikt. Douches zullen dan na een minuut automatisch uitgaan.’’

De Trekdamclub denkt verder na over andere maatregelen. ,,We denken nog na over zonnepanelen. De transitievergoeding gaat dadelijk naar beneden en we komen denk ik in een situatie dat we terug zullen moeten leveren omdat we minder verbruiken. Dat is een aspect waar we als club nog bij stil blijven staan.’’ De club is zich er echter van bewust dat het nemen van maatregelen de levensvatbaarheid alleen maar zal versterken.

,,Voor een dorp als ’s-Gravendeel zou het dramatisch zijn als een vereniging zou omvallen, want we hebben een sociale functie. We hebben corona overleefd, dus dat sterkt ons maar deze periode zal ook niet zonder slag of stoot voorbij gaan.’’

Klik op VV ’s-Gravendeel voor het laatste artikel van de club.
Meer informatie over VV ‘S-Gravendeel, klik hier.

Dennis Siemons zint op mooi slot bij vv ONI

vv Oni
-
0
Dennis Siemons zint op mooi slot bij vv ONI

Voor Dennis Siemons is het boek vv ONI 1 bijna uit. De 34-jarige routinier is dit seizoen bezig aan zijn laatste hoofdstuk als speler. “Gelukkig is het seizoen nog lang.”

Bij de club heeft hij inmiddels bekend gemaakt dat dit seizoen zijn laatste wordt in de hoofdmacht. “Als je in mijn voetbalhart kijkt, voetbal ik het liefst eeuwig door maar zo werkt het natuurlijk niet. Mijn vriendin en ik hebben een kleine van anderhalf jaar en nummer twee is op komst. Dat maakt dat selectievoetbal steeds lastiger in te passen wordt”, zegt Siemons, die in het dagelijkse leven salescontroller is.

Met dat nakende afscheid is Siemons op dit moment allesbehalve bezig. Het huidige seizoen lijkt op een doodnormaal seizoen met een bloedfanatieke Siemons binnen de lijnen die bovendien de aanvoerdersband terug heeft om zijn arm. Die band droeg hij de eerste acht jaar van zijn vv ONI-carrière ook al. “Ik heb ‘m overgenomen van Ferry van Kessel, die afgelopen zomer is gestopt. Ik voel me zeker niet anders door de band. Daar loop ik te lang voor mee. Het blijft natuurlijk wel een eer om de band van deze club te dragen.”

Als 21-jarige maakte Siemons de overstap van VV Dongen naar sportpark Het Wiel. In ’s-Gravenmoer kwam hij naar eigen zeggen terecht bij een ‘warme’ vereniging. “Die warmte voel ik tot de dag van vandaag. Hier lopen allemaal fijne mensen met een hart voor de club.”

De selectie van de derdeklasser is mede gebaseerd op die vriendschap. “De jongens die hier voetballen zijn allemaal gekomen omdat zij al iemand kenden. Dat zie je ook terug in het veld. Er is een groot kameraadschap. We kunnen een aardige pot voetballen maar ook een vechtmachine zijn.”

Het vlaggenschip werd ook deze zomer weer versterkt met een vijftal spelers van buiten de vereniging. “Daardoor zijn we weer wat sterker geworden”., stelt Siemons. vv ONI is anno 2022 een derdeklasser met ambities’. “We hebben met elkaar de doelstelling uitgesproken voor de top4, top5 te gaan.”

vv ONI was nog een bescheiden vierdeklasser toen Siemons zijn opwachting maakte. “Ik was destijds een kwaliteitsimpuls. Ik werd meteen aanvoerder en speelde op tien. Sindsdien zijn er veel goede voetballers bijgekomen. Mijn status is daardoor ook veranderd. Ik ben al weer jaren linksback, de positie waar ik ook bij Dongen in het tweede speelde.”

“We hebben een prima ploeg voor de derde klasse. Dat moet ook het doel zijn van vv ONI, vind ik: derde klasse spelen. De komende twee, drie jaren moet dat ‘heilig’ zijn. De vierde klasse wordt steeds sterker en met de inmenging van de zondagclubs is het geen vanzelfsprekendheid dat je even terug promoveert mocht je degraderen.”

Daarmee wijst hij op de hoge degradatiedruk waarmee ONI en de andere derdeklassers te maken hebben. De nummers dertien en twaalf degraderen rechtstreeks, de nummers elf, tien en  negen zijn voor handhaving veroordeeld tot de weg van de nacompetitie. Siemons: “Uiteraard kijken we liever alleen omhoog, maar je zult ook met een schuin oog naar beneden moeten kijken. Ik maak me geen zorgen hoor. We hebben een wat wisselvallige start gehad, maar dat kwam ook doordat we onregelmatig hadden gespeeld, al vroeg te maken hadden met een aantal zware blessures en nog wat beter ingespeeld moeten raken op elkaar.”

Klik op de link voor meer artikelen over vv Oni
Klik op de link voor meer informatie over vv Oni

1...470471472...1.536Pagina 471 van 1.536