Home Blog Pagina 336

“Pelikaan is een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen”

John Kik houdt zich als technisch jeugdcoördinator bezig met de groei van het aantal jonge leden bij Pelikaan. Het is volgens Kik de levensader van de club. Pelikaan hoopt de komende jaren de jeugd te blijven verleiden om op sportcomplex Bakestein te komen voetballen. “We zijn een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen.

“We zijn erg in trek”, merkt John Kik met een glimlach op. “De aanwas van nieuwe jeugdleden is gigantisch en dat is heel erg goed voor de club. Daaruit blijkt dat we dingen goed aan het doen zijn”, aldus Kik over Pelikaan, dat liefst 28 jeugdteams heeft rondlopen, waaronder diverse meidenploegen.

Het geheim van Pelikaan? “We zijn een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen. We hebben geregeld opa’s rondlopen die zelf jarenlang bij de club hebben gespeeld en nu bij hun kinderen en kleinkinderen komen kijken. Bij ons staat plezier en ontwikkeling voorop. Door de sfeer die we kweken, trekken we veel interesse van kinderen in de regio.” Bovendien zijn de voorzieningen voor de jeugd ten opzichte van andere clubs goed. “Heel veel teams hebben twee of zelfs drie trainers. Het is uniek om in deze tijden zoveel vrijwilligers op de been te krijgen”, vertelt de jeugdcoördinator van Pelikaan, waar jaarlijks succesvolle jeugdkampen en Sinterklaasvieringen worden georganiseerd.

Kik vindt het leuk om zich er mee bezig te houden. “Ik loop al mijn hele leven lang rond in de voetballerij. Bij de jeugd ben je continu bezig met ontwikkeling. Het is leuk om iets neer te zetten en te groeien.” Volgens Kik komen de kinderen bij Pelikaan niets tekort. “Voetbal is goed voor je ontwikkeling. De saamhorigheid en samen presteren is het leukste wat er is.”

Pelikaan speelt volgens Kik een belangrijke rol in de opvoeding van de kinderen. “Wij houden hier van discipline, dus proberen we bij te dragen aan het op de juiste manier opvoeden van de kinderen. Als je bij ons te laat komt, dan zit je gewoon op de bank tijdens de wedstrijd. Later, als ze gaan werken, moeten ze ook op tijd komen. Het is goed om dat nu al bij te brengen.”

De werkwijze van Pelikaan slaat aan. Gestaag neemt het aantal jeugdleden de laatste jaren toe. “Dat is heel leuk om te zien, want dat betekent dat we op de goede manier bezig zijn. We hebben ook wat oud-jeugdspelers rondlopen in de jeugd bij profclubs Feyenoord, NAC Breda, FC Dordrecht en FC Utrecht. Dat zijn leuke dingen.” Maar het liefst stoomt Kik de spelers klaar voor het eerste elftal van Pelikaan. “Het is onze ambitie om ons eerste team uit zo veel mogelijk eigen leden te laten bestaan. We willen die spelers kweken om uiteindelijk een belangrijke rol in het eerste elftal te gaan vervullen. Gelukkig zijn we wat dat betreft nu al op de goede weg en hebben we een flink aantal eigen jongens rondlopen in de selectie. Dat is het beste bewijs van dat we goed bezig zijn.”

Klik op Z.V.V. Pelikaan voor meer artikelen over de club.
Klik op Z.V.V. Pelikaan voor meer informatie over de club.

Dennis de Vette laat VDL niet los

Dennis de Vette ruilt komende zomer bij VDL het trainingspak in voor dat van een maatpak. De assistent van hoofdtrainer Henk Salari wordt als lid van de tweekoppige technische commissie verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de selectie van de Maassluizer derdeklasser.

De Vette is bezig aan zijn elfde seizoen als trainer in de selectie van VDL. Hij had acht seizoenen het tweede elftal onder zijn hoede en de oud-voetballer van Fortuna Vlaardingen assisteerde daarnaast de hoofdtrainers van de club. “Drie seizoenen geleden ben ik door mijn drukke baan gestopt als trainer van het tweede. Twee dagen in de week trainen ging niet meer. Sindsdien ben ik assistent-trainer van Henk Salari. Op donderdag ben ik altijd op de training.”

Omdat De Vette ook een periode de trainingen deed van het team van zijn dochter, die in de meisjes onder vijftien bij VDL speelt, was hij weinig dagen niet op het VDL-complex te vinden. “Daarom vond ik elf jaar mooi geweest”, zegt hij. Dat hij gestrikt is voor de technische commissie heeft te maken dat hij in die jaren zoals hij dat zelf noemt ‘een echte VDL-man’ is geworden. “Deze club laat je niet los. Als lid van de technische commissie ben je ook minder gebonden aan vaste tijden. Het is zeker niet minder werk, maar het past beter in mijn werk- en leefritme.”

Bij VDL was er geen technische commissie nadat James van der Kraan halverwege dit seizoen een stapje terug had gedaan. “James had het ook druk met werk. We gaan het nu samen doen, waarbij ik verantwoordelijk wordt voor de selectie.”

En omdat het einde van het seizoen nadert is De Vette al behoorlijk actief in zijn nieuwe rol. Hij had al een belangrijke stempel bij het aantrekken van de nieuwe trainer Gilbert de Wildt. “Dat zijn natuurlijk zaken die niet kunnen wachten”, zegt hij. “Toen bekend werd dat Henk zou weggaan na dit seizoen heb ik meteen een telefoontje gewaagd naar Gilbert. Ik heb zelf nog onder hem gespeeld bij Fortuna Vlaardingen. Gilbert is een trainer die op hoog niveau clubs heeft getraind, maar mijn gevoel zegt dat hij goed past bij VDL.”

De Vette weet waarover hij praat, want hij was in het verleden al vijf jaar assistent van Arwin  Verburgh en is dat nu ook voor het vijfde seizoen van Henk Salari.

Salari en De Vette staan in het resterende deel van dit seizoen nog wel voor de opdracht om VDL te behouden voor de vierde klasse. “Het wordt nog spannend”, omschrijft hij de stand van zaken in de derde klasse voor VDL. “Half maart was onze situatie vrij uitzichtloos, maar vervolgens hebben we een geweldige serie gemaakt, waardoor we toch weer kans maken om ons te handhaven.”

Het is De Vette veel waard om VDL te behouden voor de vierde klasse. “Maar als het niet lukt is dat ook weer geen ramp, dan gaan we proberen zo snel mogelijk weer terug te keren in de derde klasse.”

Degradatie verandert volgens De Vette ook weinig aan de uitgangspunten bij zijn club. “We zullen het van onze jeugd moet hebben. We hebben veel jeugd en daarin ook potentie. Het gaat erom dat we zorgen voor een goede doorstroming. Daarom ook is er dit seizoen gekozen om weer een tweede elftal te maken, met jongens van de onder negentien en onder 23.”

Klik op VDL Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VDL Maassluis voor meer informatie over de club.

Veel mutaties binnen bestuur FC Drunen

Binnen het bestuur van FC Drunen hebben zich de laatste maanden vrij veel mutaties voorgedaan. Aan het eind van dit seizoen volgt bovendien het afscheid van de hoofdcoaches Ali Albayrak (zondag) en Robbie Koole (zaterdag). Is er sprake van een exodus? Het is vooral tijd voor nieuw elan, volgens de teruggekeerde voorzitter Henk Cornelisse. 

Na het vroegtijdig vertrek van voorzitter Bas Bork en penningmeester Emiel van Elshout is oud-voorzitter Henk Cornelisse op verzoek teruggekeerd op zijn plek. “De roep om terug te keren kon ik niet weerstaan”, vertelt Cornelisse. “Het blijft immers een vereniging die mij aan het hart gaat. Veel mutaties in een maatschappelijk gezien roerige tijd leidt in de regel tot onrust. Door snel te handelen hebben we een dergelijke onrust voorkomen.”

Clubman Sjoerd van de Harst toonde zich bereid tot het bestuur toe te treden in de functie van penningmeester. Bestuurslid sponsorzaken Jaap Verstraate stelde zich, na een jarenlange inzet, niet langer verkiesbaar en is inmiddels vervangen door Gert-Jan Wiersma. Ook met de hoofdcoaches van de prestatie-elftallen werd gebroken.

Ali Albayrak neemt na afloop van het lopende seizoen een sabbaticalperiode en zal halverwege het seizoen 2023/24 in een andere functie zijn bijdrage aan FC Drunen blijven leveren. Robbie Koole zet zijn coachcarrière elders voort. “Wij zijn beide hoofdcoaches veel dank verschuldigd voor hun jarenlange verdiensten voor FC Drunen en wij wensen hen zowel in privé-als sportief opzicht alle goeds toe”, aldus Cornelisse, die bevestigt dat de zoektocht naar een vervanger reeds is geopend. 

“We willen een zo breed mogelijk draagvlak creëren voor deze aanstelling”, vertelt de voorzitter. “Zorgvuldigheid voor wat betreft de juiste keuze van de nieuwe hoofdcoach gaat mede daarom boven de snelheid.” Zaterdagcoach Koole hoeft in ieder geval niet te worden vervangen. “Na een evaluatie zijn we tot de conclusie te komen dat twee selectieteams, zaterdag én zondag, vooralsnog een te ambitieuze doelstelling is voor FC Drunen is. Daarom willen wij komend seizoen met één selectieteam aan de competitie deel gaan nemen.” Dat zal gebeuren in de zondagcompetitie, waar tijdens de oprichting van de club in 1969 ook al de prioriteit lag.

Plannen voor de toekomst heeft FC Drunen volop. Zo wil de club gaan deelnemen aan een 35+-competitie en hoopt het de komende maanden meer vrouwen te strikken voor het dameselftal. Bovendien zal het zaterdagvoetbal niet helemaal verdwijnen. Het tweede elftal gaat sowieso door en ook het derde zaterdagteam blijft komend seizoen mogelijk spelen. Ook de jeugdopleiding van de club zal een grondige renovatie ondergaan. “De komende maanden zal het nieuwe elan zichtbaar worden”, aldus Cornelisse.

Eerst moest de focus de afgelopen weken echter op het sportieve. Het eerste zondagelftal van FC Drunen streed dit seizoen om handhaving in de vierde klasse zondag. “De komende jaren willen we bouwen aan een sterke ploeg”, aldus Cornelisse. “Hierbij worden we gesteund door de vele enthousiaste vrijwilligers en sponsoren, en natuurlijk ook onze trouwe leden. Ik kijk heel erg uit naar de toekomst met de club.”

Klik hier voor meer artikelen over FC Drunen
Klik hier voor meer informatie over FC Drunen

Oud-keeper Bas Bevelander draagt nu als verdediger zijn steentje bij

Jarenlang was Bas Bevelander (24) een vaste waarde in het doel bij vierdeklasser Corn Boys. Tot bij in 2021 werd geopereerd aan en polsbreuk. De arts raadde af om ooit nog te keepen. Een flinke domper, maar inmiddels is de knop om en is hij bezig aan zijn eerste seizoen als centrale verdediger.

“Die mededeling die de arts me toen gaf, die kwam wel even hard aan. De polsbreuk was dusdanig, dat er een schroef in is gezet. Daardoor heeft het gewricht niet meer de maximale mobiliteit. Dan is het me ook niet waard om risico’s te lopen. Maar als je graag iets doet, zoals ik dus keepen, dan valt het extra tegen als dat niet meer kan of mag. Dan kan je blijven treuren of de knop omzetten en gaan kijken naar mogelijkheden. Ik heb dat laatste gedaan en zodoende heb ik de stap gezet om weer terug te gaan voetballen.”

Inderdaad ‘weer terug’, want in de jeugd was Bevelander tot zijn tiende ook voetballer. “Toen ben ik een keer op doel gaan staan en dat beviel zo goed, dat ik altijd keeper ben gebleven. Tot die polsbreuk eind 2021 dus. Dit is mijn eerste seizoen weer als speler en inmiddels kan ik toch wel echt zeggen dat ik het plezier volledig heb hervonden. Bovendien is het ook wel prettig, dat we niet meer zoals de laatste seizoenen stijf onderin spelen. We doen het tot nu toe meer dan behoorlijk en dat is natuurlijk wel erg prettig.”

Onder de nieuwe trainer Marino Dhooge en met de komst van een aantal nieuwe spelers, heeft Corn Boys toch al de nodige punten bij elkaar gespeeld en staat het onderaan de heel brede middenmoot in de 4e Klasse A. Met uitzicht op de veilige zevende plek die recht geeft op rechtstreekse handhaving als vierdeklasser. “Het is voor de buitenwacht misschien wel enigszins verrassend dat we het tot op heden vrij goed doen. Maar we hebben een aantal jongens erbij gekregen uit Oekraïne en dat zijn voor ons meer dan toegevoegde waardes. Zij maken het elftal echt beter en dat zie je ook terug in onze resultaten. We hadden vooraf de ambitieuze doelstelling om onszelf in de vierde klasse te handhaven. Dat we nu toch al flink wat punten hebben gehaald zegt dat het geen grootspraak was. Al zullen we nog een reeks punten nodig hebben om ons daadwerkelijk veilig te spelen. Want die versterkte degradatieregeling maakt het wel extra lastig allemaal.”

Wat het ook lastig maakt, dat is de onduidelijkheid over hoe de toekomst er voor de Zeeuws-Vlaamse clubs uit komt te zien na dit seizoen. “Dat is best irritant, want niemand weet exact hoe het zit en wat er gaat gebeuren. Veel clubs stappen naar het zaterdagvoetbal over, een optie die wij ook als club overwegen. De selectie staat daar best positief tegenover, al weet ik niet wanneer daar definitief uitsluitsel over komt. Zaak is voor ons in elk geval om dit seizoen zo hoog mogelijk te eindigen. Daar wil ik als voetballer mijn steentje aan bijdragen. Ik had nooit verwacht dat ik, na die harde boodschap, zoveel plezier weer zou halen uit mijn rol al veldspeler. Als reserve-aanvoerder is mijn rol dezelfde gebleven als voorheen en als veldspeler op enkele dingen na ook. Ik sta nu alleen een stukje verder in het veld en niet in maar voor het doel. En ik mag de bal nu niet meer met mijn handen pakken, al gaat dat met die pols toch niet meer zo soepel. Dus dat is dan weer een geluk, zodat ik me daarin niet meer kan vergissen haha.”

Klik op Corn Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Corn Boys voor meer informatie over de club.

Bij het zevende team van VVGZ staat plezier voorop.

Ron Schot speelt zelf al jaren niet meer, maar is toch nog altijd nauw betrokken bij het vriendenteam. Familie is misschien een zwaar woord, maar daar lijkt het inmiddels wel op.”

Of we hem de titel ‘coach’ kunnen toeschuiven? “Haha, dat zou echt teveel eer zijn, hoor. Ik noem mezelf eerder de ceremonieel begeleider. Als het uitkomt, coach ik wat. Maar heel veel verder dan de opstelling bepalen gaat het niet. Het belangrijkste is om de emoties tijdens de wedstrijd in toom proberen te houden. De meeste jongens hebben op een dusdanig niveau gevoetbald, dat echte coaching niet nodig is.”

Schot begeleidt de spelers van het huidige zevende team al jaren. Dat begon al in de jeugd, toen hij diverse spelers van zijn team onder zijn hoede had. “We zijn al jaren aan elkaar verbonden”, zegt Schot. “Dat zorgt ervoor dat het steeds hechter wordt. Familie is misschien een zwaar woord, maar daar lijkt het inmiddels wel op. We delen vrijwel alles met elkaar.”

Het is de kleedkamerhumor die de spelers van het zevende team van VVGZ bij elkaar houdt. “De flauwe grappen, het elkaar in de zeik nemen”, aldus Schot. “Een voorbeeld? Het lullige is dat die dingen juist zo grappig zijn als je erbij bent geweest. De mooiste momenten hebben we meegemaakt op trainingskamp. Dan is het gewoon een weekend lang grappen en grollen.”

Maar juist de verdrietige momenten in het leven maakt de band van het zevende elftal van VVGZ uniek. “Ook in ons team hebben we natuurlijk vervelende dingen meegemaakt, zoals het overlijden van mensen rond ons elftal. De saamhorigheid op zulke momenten is echt heel mooi. Iedere speler vindt steun bij ons. Dat merk je ook als andere spelers bij ons meedoen. Iedereen vindt het leuk om bij ons mee te doen en wordt meteen goed opgevangen.”

Het liefst zou Schot zelf ook nog op het veld staan. De zestiger is echter al ruim dertig jaar geleden gestopt. “Ik was drie maanden per jaar geblesseerd, dat vond mijn baas op een gegeven moment niet zo leuk. Sindsdien ben ik begeleider. Je wil niet weten hoe vaak ik de laatste jaren aan een rentree heb gedacht, maar inmiddels is dat wel weg. Toch kriebelt het iedere zaterdag weer om zelf tegen een balletje te trappen. Gelukkig heb ik als begeleider van het elftal nu een leuke afleiding. Hier hoop ik nog wel een paar jaar mee door te gaan.”

De spelers van het elftal zien hun voetbalpensioen echter ieder jaar weer wat dichterbijkomen. Inmiddels speelt het elftal in de vijfde klasse en staat het regelmatig oog in oog met jonge, gretige spelers. “Maar toch is het af en toe echt niet onaardig wat we laten zien. Je merkt dat de spelers lekker tegen een balletje kunnen trappen. Heel soms is dat ook nog wel genieten. Maar als we niet kunnen genieten van het voetbal, dan maken we er gewoon een gezellige dag van. Het is iedere zaterdag weer feest bij ons team.”

Klik op VVGZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVGZ voor meer informatie over de club.

Coen Baks en Remco Rook leiden hun opvolgers op bij VFC Vlaardingen

Coen Baks en Remco Rook staan nog midden in hun actieve voetballeven. Baks probeert doelpunten te maken voor de zaterdaghoofdmacht van VFC, Rook probeert ze juist te voorkomen bij de eerste keus van de zondagtak. Beiden zijn echter ook trainer in de jeugd van de Vlaardingse traditievereniging.

Baks maakt bij de JO16-1 van VFC deel uit van een uitgebreide trainersstaf. Naast de jeugdige aanvaller van het eerste zaterdagteam behoren ex-Sparta- en ADO-keeper Youri Schoonderwaldt, Sem van der Vaart en Max Broek tot de staf. Een luxe-situatie die echter ook is ingegeven door noodzaak, vertelt Baks. “We hebben allemaal zo ons programma op zaterdag. Soms lukt het voor mij niet door mijn eigen wedstrijd om bij de wedstrijd van die jongens te zijn. Er zijn er altijd wel twee van ons.”

Tegenover de wisselende samenstelling van de trainer staat de ervaring die de vier hebben. “Ik denk dat we alle vier iets kunnen toevoegen. Youri is keeper geweest, ik ben aanvaller. Elk specialisme is in de trainersstaf wel vertegenwoordigd. Daar profiteren die jongens volop van.”

En dat Baks (21) en zijn medetrainers nog relatief jong zijn, is volgens de VFC-spits ook een voordeel. “Ze hebben allemaal de leeftijd van pubers. En bij puberen hoort dat ze weerwoord geven. Ik heb het gevoel dat ze toch opkijken tegen ons.”

Rook (27) geniet als hij zijn pupillen bij de JO13-1 ziet voetballen. “Of het nou op de training is of in de wedstrijd, het plezier straalt er vanaf”, zegt de verdediger van zondag 1. “Dit is een mooie leeftijd. Ik train ze samen met Ruud Durinck, die veel ervaring heeft. Die ervaring komt goed van pas, want dit seizoen speelt deze groep voor het eerst op het hele veld. De overgang van half naar heel veld is best pittig, heb ik ook gemerkt. Toen ik zelf zo oud was, was ik me daar totaal niet bewust van. Je ging voetballen en dat was het.”

Rook en Durinck stoppen hun spelers niet vol met tactiek. “Nee hoor, dat heeft geen zijn. We zijn vooral bezig om ze zo effectief mogelijk te laten spelen op het grote veld, dat er goede aansluiting is en dat er compact wordt verdedigd. Druk zetten, en waar precies komt minder aan bod.”

En Rook is van de bal. “We doen geen trainingsvorm zonder de bal. Conditie is ook prima op te bouwen met de bal. Inhoud kweken de jongens door veel wedstrijden te spelen. We proberen wel zo veel als mogelijk in een 4-3-3 formatie te spelen. Dat is cultuurgebonden.”

Ook Baks vindt die clubcultuur in het voetbal belangrijk. “VFC staat voor mij voor vriendschap en inzet. Het is gezellig buiten de lijnen, maar ook daarbinnen. Je gaat voor elkaar door het vuur. We doen ons best om dat zo goed mogelijk over te brengen op die jongens.”

Goed beschouwd zijn Rook en Baks hun opvolgers aan het opleiden. “Die kans is heel groot”, reageert Baks. “Ik sluit niet uit dat ik met een aantal jongens ooit nog samenspeel in het eerste elftal. Ik ben ook pas 21 jaar, haha.”

Rook en Baks kunnen tot nu terugzien op een goed jaar met respectievelijk de zondag en de zaterdag. Rooks’ zondag 1 heeft in de tweede klasse een top3-klassering in handen. “Er waren mensen die hun twijfels hadden over de competitie en dan vooral de verre uitwedstrijden. Die uitwedstrijden zijn echter een feestje gebleken. De club heeft dankzij sponsors voor een bus gezorgd. Dat veraangenaamt de reis. Als we in de bus stappen bij de club begint ons uitje al. Bij de clubs in Brabant is er nog volop leven op zondag. Meestal is er live-muziek. Het is gewoon een straf om weer weg te gaan.”

Baks is met VFC-zaterdag een goede middenmoter in de tweede klasse. “Dat is natuurlijk prima na onze promotie vorig seizoen”, zegt de aanvaller, die voor de winterstop kwakkelde met blessures, maar inmiddels blessurevrij weer op scherp staat. “Ik heb er vertrouwen in dat we volgend seizoen richting de top4 kunnen.”

Klik op VFC Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VFC Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Vos Capelle is al meer dan 25 jaar trotse hoofdsponsor van SV Capelle

Ron Vos, die het familiebedrijf in 2010 overnam, heeft nog geen moment getwijfeld aan zijn sponsorschap en is vastberaden om de club ook de komende jaren te blijven ondersteunen. ”Ik voel dat ze het waarderen.”

Vos Capelle is al meer dan 25 jaar de trotse hoofdsponsor van SV Capelle. Ron Vos, die het familiebedrijf in 2010 overnam, heeft nog geen moment getwijfeld aan zijn sponsorschap en is vastberaden om de club ook de komende jaren te blijven ondersteunen. “Ik voel dat ze het waarderen.”

Vos Capelle was al de sponsor van de club toen het bedrijf nog niet in handen was van Ron Vos. Hij nam het in 2010 namelijk over van zijn vader, die het in het verleden weer had overgenomen van zijn opa. “Een echt familiebedrijf”, glimlacht Ron Vos. “Dus de exacte reden waarom wij de club sponsoren, kan ik je niet vertellen. Daar is mijn vader ooit mee begonnen. Maar ik ben heel blij dat hij dat heeft gedaan.”

Want SV Capelle gaat Vos aan het hart. Zelf voetbalde hij jarenlang in de jeugd van voetbalclub Wit-Zwart en SV Capelle, een club die sinds 1986 na een fusie met HNC door het leven gaat als SV Capelle. “Voor ons is het heel erg belangrijk om het lokale te sponsoren”, vertelt Vos. “Dat is 25 jaar geleden begonnen en hebben we eigenlijk iedere keer weer verlengd. Ik draag de club gewoon een warm hart toe, mijn zoontje voetbalt er ook. Eigenlijk is het sponsoren de laatste jaren een gewoonte geworden. Ik ben dol op de club.” 

Het familiebedrijf richt zich op diverse zaken. Vos Capelle levert advies met bijbehorende producten voor een gezonde groei van fruit, groenten, bomen, planten en gras. Zo ondersteunt het bedrijf betaald voetbalclubs en amateurverenigingen voor een piekfijne grasmat, maar levert het ook door het hele land robotgrasmaaiers en alles wat een kweker nodig heeft om iets te laten groeien.

En daar plukt dus ook SV Capelle de vruchten van. “Ik kom heel graag bij de club”, vertelt Vos. “Juist omdat ik er zoveel mensen ken. Het is ook leuk dat we met de clubs in de regio een gezonde rivaliteit hebben. Een vaste klant van ons is hoofdsponsor van SSC. Die onderlinge rivaliteit maakt het leuk.”

Vos maakte de laatste jaren diverse hoogtepunten mee met de club. “Het allermooiste was toen we in de tweede klasse speelden. Toen speelden we wekelijks tegen sterke tegenstanders uit de regio en zagen we heel mooie wedstrijden. Momenteel presteert het eerste elftal helaas wat minder. Ik denk dat de club prima in de derde klasse moet kunnen spelen en af en toe mee moet kunnen doen voor het kampioenschap. We spelen met jongens uit onze eigen regio en opleiding. Dat maakt de club juist zo mooi. Het allerbelangrijkste vind ik persoonlijk dat we eigen jeugd blijven laten doorstromen. Dan ben ik al tevreden.”

Vos Capelle blijft de club nog wel even sponsoren, zo verzekert Vos. “Ik zou geen reden kunnen bedenken om ermee te stoppen, ik voel me er altijd welkom en de club behandelt me heel netjes. Ik voel dat ze het waarderen dat ik de club sponsor. Dat is heel fijn.”

Klik op SV Capelle voor het laatste artikel over de club

Giacomo Dhooge heeft bij Steen het voetbalplezier weer hervonden

SINT JANSTEEN – Slechts zes trainingen en twee wedstrijden speelde Giacomo Dhooge (25) bij het derde elftal van Steen toen hij werd meegevraagd met het eerste elftal. Bij de derdeklasser viel de aanvaller in tegen Zundert en dat beviel zo goed, dat hij sindsdien direct aansloot bij de hoofdmacht.

Daar is hij inmiddels vaste waarde in het verrassend sterk presterende elftal van trainer Jesse de Waal. “Het is enorm snel gegaan, maar ik weet wat het niveau vraagt want bij enkele van mijn vorige clubs heb ik op vergelijkbaar niveau gespeeld. Bij FC Axel, mijn laatste club, was ik het plezier in het voetbal kwijtgeraakt en daardoor ben ik uiteindelijk gestopt net voordat corona het voetbal bovendien ook nagenoeg ‘lam’ legde.”

De uit Westdorpse afkomstige Dhooge begon bij het plaatselijke RIA W met voetballen, maar stapte over naar de jeugd van v.v. Terneuzen. “Daar debuteerde ik op mijn zestiende in het eerste, maar toen werd ik door de toenmalige trainer John Moes gevraagd of ik niet wilde overstappen naar Terneuzense Boys om met de JO19 in de hoofdklasse uit te komen. Dat leek me wel uitdagend en ben toen overgestapt. Ik heb even aan het eerste elftal mogen ruiken en besloot toen de stap te wagen naar FC Axel, dat uitkwam in de tweede klasse van het zaterdagvoetbal. Die stap heeft me helaas niet gebracht wat ik ervan gehoopt had. Het was zelfs zo, dat ik steeds meer en meer de lol in het spelletje begon te verliezen. Op een gegeven moment kon ik het niet meer opbrengen en ben gestopt.”

De voetbalschoenen verdwenen ergens diep in de kast en bleven daar zo’n drie jaar lang onaangeroerd liggen, totdat de linksbenige aanvaller in Hulst enkele spelers tegenkwam die actief zijn in het derde elftal van Steen. “Ik woon in Hulst en een aantal vrienden die bij het derde spelen die bleven maar vragen om eens mee te doen. Uiteindelijk ben ik gaan meetrainen en ik vond het stiekem weer heel leuk om op het voetbalveld te staan. Daarop ben ik nog een paar keer gegaan en heb me toen ingeschreven. Na een paar trainingen en wedstrijden vroeg de trainer van het eerste of ik eens op de bank mee wilde, want ze hadden weinig aanvallers beschikbaar. Dat heb ik gedaan en zo is het balletje écht gaan rollen.”

Momenteel is hij bij de derdeklasser vaste basisspeler en heeft hij in het spelsysteem een rol als zwervende aanvaller. “Dat is een enorm fijne positie, want ik kan mijn energie kwijt, en kan mezelf heerlijk vrij bewegen in de voorhoede om van daaruit medespelers te bedienen. In het verleden was ik overtuigd dat ik een echte buitenspeler was, maar nu voel ik me een soort ‘negenenhalf’, zwerven, onderweg zijn, het spel verleggen en proberen ook regelmatig voor de goal beslissend te zijn.”

“Ik ben blij dat die gasten me in de winter hebben overgehaald om weer de stap te zetten. Ik voel me net een jochie van achttien dat voor het eerst weer de kans krijgt zich te bewijzen. Een heerlijk gevoel en ik hoop dat nu zo lang mogelijk vast te houden. Enerzijds is het jammer, dat ik zo snel het derde elftal heb ingeruild voor de kans bij het eerste. Maar aan de andere kant snappen ze ook wel dat ik mezelf op een zo hoog mogelijk niveau wil uitdagen. Het fijn dat ik nog altijd in hun app-groepje zit, dat zegt me dat ze het wel snappen en het me gunnen gelukkig. Ik ben ze enorm dankbaar, want dankzij hem heb ik hier bij Steen mijn voetbalplezier weer hervonden.”

Klik op VV Steen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Steen voor meer informatie over de club.

Ricardo de Vries is waarschijnlijk de meest trouwe supporter van Heerjansdam

Wekelijks bezoekt hij de wedstrijden van het eerste elftal. Het biedt hem afleiding en houdt hem onder de mensen, na een heftige gebeurtenis in zijn jeugdjaren. ”Ik heb besloten om de draad weer snel op te pakken.”

Ricardo de Vries is waarschijnlijk de meest trouwe supporter van Heerjansdam. Wekelijks bezoekt hij de wedstrijden van het eerste elftal. Het biedt hem afleiding en houdt hem onder de mensen, na een heftige gebeurtenis in zijn jeugdjaren. “Ik heb besloten om de draad snel weer op te pakken.”

Het liefst had De Vries het zelf geschopt tot het eerste elftal. Als jeugdspeler behoorde hij tot de grote talenten en doorliep hij de hoogste jeugdteams, maar op vijftienjarige leeftijd spatte de droom van De Vries abrupt uiteen. Een tumor in zijn hersenvlies leidde al op jonge leeftijd zijn voetbalpensioen in.

De Vries werd gedwongen om te stoppen met voetballen en belandde in een rolstoel, waar hij nooit meer uit komt. “Dat was heel heftig, je leven staat op z’n kop”, vertelt De Vries ruim vijftien jaar later. “Ik heb vier jaar moeten revalideren. Ik weet nog heel goed dat ik mijn laatste wedstrijd tegen Groote Lindt heb gevoetbald. Sindsdien heb ik niet meer op het veld gestaan. Natuurlijk is dat heel jammer, maar het is iets wat je moet accepteren. Ik had al snel in de gaten dat ik er niet te lang over hoefde te treuren, want dat verandert toch niets. Ik heb besloten om de draad snel weer op te pakken.”

Juist daarom besloot hij gewoon bij Heerjansdam te blijven komen. “Ik ga iedere zaterdag bij het eerste kijken en houd tijdens de wedstrijden de social media bij. Ik verzorg Twitter, Facebook en Instagram. Daar zijn de mensen bij de club heel blij mee. Ik zit sinds 2012 in het jeugdbestuur. Ook organiseer ik de kerstquiz sinds 2017, een jaar nadat ik ‘m zelf met wat vrienden had gewonnen. Stoppen op mijn hoogtepunt, dacht ik meteen.”

Ook hield hij zich jaren bezig met de organisatie van het jeugdtoernooi in Heerjansdam. De Vries vervult zijn vrijwillige taken met liefde. “Ik word ervoor gevraagd, dan doe ik het graag. Er is toch iemand die het moet doen, dus dan steek ik graag mijn handen uit de mouwen. Zo blijf ik ook betrokken en onder de mensen. Dat is voor mij heel belangrijk.” De Vries hoeft er geen waardering voor. “Laat mij maar een beetje op de achtergrond mijn dingen doen, dat vind ik hartstikke mooi. Het is leuk om dingen te organiseren waar andere mensen plezier uit halen. Daar geniet ik zelf ook van. En ik heb er tijd voor. Ik haal er heel veel voldoening uit.”

Klik op VV Heerjansdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Heerjansdam voor meer informatie over de club.

Elina Schipper coördinator van de Kiddiez bij VDL

VDL is een dagelijks onderwerp in huize De Hooge in Maassluis. Zowel moeder Elina Schipper als vader Etienne de Hooge en hun zonen Gino en Romano zijn op meerdere vlakken actief bij de club van blauw en wit.

Elina is actief bij de Kiddiez (een groep van 4- t/m  6-jarigen) van VDL als coördinator en is daar inmiddels bezig aan haar tiende (!) seizoen. “Onze oudste zoon zei ‘ik wil op voetbal’ toen hij als 7-jarig jongetje zijn zwemdiploma’s gehaald had. Toen ik vroeg ‘waar wil je heen? antwoordde hij: ‘Met mijn vriendjes mee’. Zodoende kwamen we bij VDL terecht.” 

Elina raakte in eerste instantie betrokken bij bardiensten, het regelen van drinken voor spelertjes in de rust en helpen bij toernooitjes zoals onder meer het Pietentoernooi in december en andere activiteiten bij VDL. “Op een gegeven moment werd ik gevraagd om coördinator te worden bij de Kiddiez, toen iemand daarmee ging stoppen. Ik ben destijds begonnen met informatie te delen met de ouders via de mail;  ik startte maar met acht à tien kinderen. Later ben ik overgegaan op WhatsApp omdat dit veel makkelijker werkt en zijn we in de afgelopen jaren gegroeid naar soms rond de vijftig kinderen aan het einde van het seizoen. Na de zomerstop stromen er vaak flink wat spelers door naar de reguliere teams en denk je in het nieuwe seizoen met een klein aantal kinderen te starten. Maar in de zomervakantie krijgen we altijd alweer de nodige aanmeldingen.”

De grootste uitdaging voor Schipper ligt erin om elke woensdag om half zes genoeg trainers te hebben. “Kinderen kunnen tot drie uur afgemeld worden om welke reden dan ook. Rond drie uur weet ik of we met vier of vijf teams gaan werken en maak ik de indeling voor die training. De trainers zijn allemaal vrijwilligers en moeten zich vaak haasten om op tijd uit het werk bij VDL te zijn. Maar iedere week staan de trainers weer enthousiast hun best te doen op het veld. Als we een keer iemand tekort komen springt onze zoon Romano in om ook training te geven, als hij niet te druk is met toetsen voor school.” 

De inhoud staat verder als een huis. “De Kiddiez doen acht á tien minuten een bepaalde oefening en daarna rouleren ze. Dat doen ze in De Kooi  oftewel veld 4,  zodat ze niet her en der verspreid rond rennen. Ik ben ook blij dat we op kunstgras trainen, anders gaan sommige voetballertjes madeliefjes staan zoeken”, lacht Elina. “Vaak hebben we jarige kinderen die na de training mogen trakteren; dan zingen we een liedje en maken we er een klein feestje van . Als we geen jarigen hebben, maken we aan het eind van de training een lange trein en mag iedereen een penalty nemen en keepen.” 

Sommige Kiddiez spelen op de zaterdagen in de Westland Mini-F Competitie tegen regioclubs zoals Westlandia en Naaldwijk. “Romano startte een decennium geleden bij die groep en speelt nu zelf  in de JO17.” Elina’s oudste zoon Gino (20 jaar) speelt in het team van de JO23 en fluit af en toe een wedstrijd. Vader Etienne de Hooge doet onderhoudsklussen bij VDL. Met zijn bedrijf HBI installaties sponsort hij de teams JO17 en JO23 en er pronken reclameborden van HBI langs de weg én op het hoofdveld bij VDL. Elina: “Etienne springt ook in als er problemen zijn. Zo klapte de stroom er een keer uit tijdens het Robin van Persie-toernooi. Omdat hij toen aanwezig was, kon hij het snel oplossen.”

Klik op VDL Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VDL Maassluis voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.