Julièn Gret: ‘Ik verdiep me steeds meer in het trainersvak’
Julièn Gret is pas 32 jaar, maar denkt al voorzichtig na over een leven na het actieve voetballen. “Dat heb ik lang niet gedaan, maar alles verandert als je zoontje gaat voetballen. Hij is zes jaar en ik geef training aan zijn ploeg. Dat vind ik zó leuk dat ik mijn jeugdtrainersdiploma wil halen.”
De spits van Spijkenisse doet al ruim een kwart eeuw niet anders dan voetballen. “Je bent er toch drie of vier keer per week mee bezig. Het is een groot deel van je leven. Eerst in de jeugd, en nu al jaren in het eerste elftal, vooral bij Spijkenisse. Ik merk dat ik het ook leuk vind om zelf als trainer op het veld te staan en me verder te verdiepen in het vak.”
Om dat te doen, leest Gret onder meer boeken over voetbal. “Op dit moment lees ik De Trainer Maakt Het Verschil. Dat boek gaat echt over hoe je kinderen benadert op een voetbalveld en hoe ze reageren. En over welke invloed je woorden op ze kunnen hebben. Ik vind dat heel interessant. Als je kinderen van zes of zeven traint, ben je vooral bezig met het groepsproces. Je moet ze iets leren, laten ontdekken. Op die leeftijd is winnen minder belangrijk; het gaat om ontwikkeling. Als je twee jongens wisselt, zet dan niet de twee minste spelers op de bank. Dat voelen ze zelf. Zorg dat je een goede en een iets minder goede speler wisselt. Dat maakt een wereld van verschil.”
Peter Wubben
Gret werkt bij Spijkenisse al jaren samen met hoofdtrainer Peter Wubben. “Ik leer ongelofelijk veel van hem, maar onze relatie is niet altijd goed geweest. Hij is zelfs een reden geweest om jaren geleden te vertrekken. Toen ben ik naar SC Botlek gegaan. We botsten met elkaar, het plezier was weg. Dat hebben we later, toen we weer samen bij Spijkenisse zaten, uitgepraat.”
De aanvaller was begin twintig toen hij en Wubben het lastig met elkaar hadden. “Hij had een bepaalde manier van trainen en coachen waar ik toen slecht mee om kon gaan. Ik was jonger en kon niet goed tegen wat ik voelde als onrecht. Dan liep ik met mijn kop naar beneden en met mijn armen te zwaaien. Dat vond hij vervelend. Maar die lucht is geklaard toen we elkaar jaren later weer spraken. Ik was een andere jongen, hij een andere trainer. Ik ben heel dankbaar dat we die herkansing hebben gekregen.”
Bewondering
Vandaag de dag heeft Gret veel waardering voor Wubben. “Wat ik bewonder aan hem, is zijn manier van communiceren en hoe goed hij processen managet. Hij wordt komend seizoen technisch manager van Spijkenisse, en die rol past perfect bij hem. Dat is echt zijn straatje. Een voorbeeld: laatst sprak hij tijdens een sponsoravond. Hoe hij dat doet, met een duidelijke gedachte erachter, dat vind ik heel knap.”
“Ik leer nu op een andere manier van hem dan vroeger. Hij is ouder, maar ik ook. Ik ben dertiger, sta zelf als jeugdtrainer op het veld en kijk daardoor anders naar trainers. Hoe iemand voor een groep staat en praat, dat vind ik interessant.”
Gret ziet een groot verschil tussen de voetballer die hij tien jaar geleden was en de speler die hij nu is. “Toen ik begin twintig was, was ik bang om fouten te maken. Er stond altijd spanning op. Nu, met alle ervaring die ik heb, maak ik me niet zo druk meer als ik een fout maak. Natuurlijk liever niet, maar je weet dat er altijd een nieuwe kans komt.”
Afgelopen zomer keerde Gret na één seizoen bij Nieuwenhoorn terug naar de club waar hij is opgegroeid. “Ik had meer van dat avontuur verwacht. Maar ik heb bij Nieuwenhoorn ook dingen geleerd en nieuwe mensen leren kennen. Toch speel ik al zo lang bij Spijkenisse. De rol die ik hier heb, had ik daar niet.”
Klik hier voor meer artikelen van VV Spijkenisse.
Klik hier voor meer informatie over VV Spijkenisse.
‘Als we ons weten te handhaven dan hebben we het als ploeg goed gedaan’
S-HEERENHOEK – Een degradatie en een direct weer volgend kampioenschap bracht Patrijzen weer terug in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Daar bevindt het team van middenvelder Robin Hofkamp (27) zich in de brede middenmoot. Prima op koers naar handhaving, het is vooralsnog het enige wat voor iedereen binnen de club telt.
“Toch is het wel belangrijk dat we wekelijks op onze hoede zijn. Want deze competitie is behoorlijk sterk en telt heel veel ploegen die over enorm veel kwaliteit beschikken. Die kunnen wedstrijden op momenten beslissen en daar zijn we dit seizoen zelf al een paar keer tegenaan gelopen. Zelf een strafschop missen en dan diep in blessuretijd alsnog een goal slikken en met nu punten het veld aflopen. Doodzonde maar dat zorgt er wel voor dat je niet ‘zomaar eventjes’ de punten bij elkaar voetbalt op dit niveau.”
Hofkamp is samen met nog een viertal ploeggenoten de oudste in de verder vooral jeugdige selectie. Door blessures zijn belangrijke en ervaren jongens als Rick de Vos en Can Özgan voorlopig langdurig uitgeschakeld. “Dat is voor ons écht een aderlating. Die gasten zijn enorm belangrijk voor de manier waarop wij als ploeg willen voetballen. Daar zullen we nu een oplossing voor moeten gaan vinden, want met hun ervaring en kwaliteit zijn ze voor een ploeg als Patrijzen van grote waarde. Al moet worden gezegd dat hun vervangers het prima invullen, al hebben ze natuurlijk nog niet de ervaring en de status die jongens zoals Can en Rick hebben. Rody Wolse en Giel Traas voorin, maar zeker ook Roy van Craenenbroeck zijn voor ons enorme aanwinsten en doen het geweldig.”
Volgens de centrale middenvelder zal Patrijzen dit seizoen vaker dan het doorgaans gewend is op een andere manier moeten voetballen. “We zullen vaak de mindere ploeg zijn in deze klasse en daar moeten we ons tegen wapenen. Proberen om compacter te spelen en het tegenstanders lastig te maken om er doorheen te voetballen. Als ons dat lukt dan weet ik zeker dat we een vervelende ploeg zijn om tegenover je te hebben. Inzet tonen en voor elkaar blijven knokken. Als we dat kunnen opbrengen dan denk ik absoluut dat we nog flink wat punten zullen pakken.”
Zelf raakte de routinier geblesseerd aan het eind van de voorbereiding, speelde de eerste wedstrijd tegen SSV’65 mee en vertrok toen op vakantie naar Indonesië. Bij terugkomst wat zijn blessure nog niet hersteld en bleek het uiteindelijk een jumpersknee. “Daar heb ik nu nog last van, maar door de personele schaarste speel ik wel wekelijks de wedstrijden mee. Dat gaat goed, alleen de dagen erna kan ik nauwelijks fatsoenlijk lopen. Hopelijk gaat het snel weer beter maar dat zal langzaam gaan vrees ik.”
Tot die tijd zal hij waar hij kan het elftal zo goed mogelijk proberen te helpen en van waarde willen zijn. “Dat is wel het doel. Ik wil de boel goed wegzetten in het veld en proberen om uiteindelijk met de ploeg handhaving af te dwingen. Want dit niveau is wel wat perfect past bij deze club. Tegelijk is het ook het maximaal haalbare, zeker gezien het aantal beschikbare spelers. Zo eerlijk moeten we ook wel zijn. Weer terugvallen naar de vierde klasse moeten we ten kosten van alles zien te voorkomen. Dat verschil is echt heel groot gebleken. Dus als het even kan moeten we op dit niveau onze huid elke week zo duur mogelijk zien te verkopen. Als dat lukt dan hebben we het met z’n allen enorm goed gedaan.
Klik op vv De Patrijzen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv De Patrijzen voor meer informatie over de club.
Neal van Buuren: ‘Dit dorp is mijn hele leven’
Neal van Buuren gaat nooit weg uit Zuidland. “Dit hele dorp is mijn leven. Dat weet mijn vriendin ook, hoor. Toen we een relatie kregen, heb ik ook gelijk gezegd dat ik hier wil blijven. Ze is akkoord gegaan,” lacht de voetballer van Zuidland. Of dat ook betekent dat Van Buuren nooit meer vertrekt bij de voetbalclub? “Ik zou wel gaan luisteren.”
Maar dat betekent niet dat de aanvaller zeker ooit nog een stap wil maken. Een paar jaar geleden verkaste hij van Zuidland naar Spijkenisse. “Toen van de derde klasse naar de vierde divisie. Dat is best een stap, en het werd ook een beetje een moeilijk verhaal. Misschien was het te vroeg. Nou, het was gewoon te vroeg,” zegt de nu 24-jarige speler. “Ik was toen 21 jaar, echt jong. Ik was een vaste pinchhitter, dat was het. Om wat te forceren. En later speelde ik bij de onder 23, na de winterstop. Maar ik was niet heel doeltreffend. Ik miste ook het gevoel en het vertrouwen, denk ik. Het voelde niet alsof ik een echte kans had gekregen.”
Jeugdliefde
En dus bleef het bij dat ene jaar bij Spijkenisse en keerde Van Buuren terug naar bekend terrein: het vertrouwde oude nest van Zuidland, waar hij al sinds zijn vijfde rondloopt. “Misschien wel de makkelijke weg, ja. Zuidland betekent veel voor mij. De club, maar ook het dorp. Ook omdat ik eigenlijk niet beter weet of ken. Mijn vriendin en ik hebben nu al acht jaar een relatie. Ze is echt mijn jeugdliefde. Misschien dacht ze, toen ik zei dat ik hier nooit weg wilde, dat ik nog wel van gedachten zou veranderen. Maar heel eerlijk: dat gevoel is nog steeds hetzelfde. In Zuidland ben ik thuis. We zoeken nu ook naar een huis, maar we zijn er wel achter gekomen dat het lastig is. We werken allebei inmiddels, dat scheelt, maar met een huis moet je tegenwoordig ook een beetje geluk hebben.”
Het gevoel moet nu wel heel goed zijn wil Van Buuren ooit nog een stap maken naar een andere club in de regio. “Veel clubs spelen lager of op hetzelfde niveau. Dat is geen verbetering. Ja, Nieuwenhoorn en Spijkenisse spelen hoger. Ik had trouwens bij die laatste club bijna al op mijn zestiende gespeeld. Spijkenisse wilde mij hebben voor de landelijk spelende B1. Maar Zuidland wilde mij houden en stelde voor dat ik ging voetballen met mijn broer. Ja, dat vond ik geweldig.”
Aad Andriessen
Inmiddels speelt Neal met zijn broer Robin al heel wat jaartjes in de hoofdmacht van Zuidland. “De toenmalige trainer van Zuidland, Aad Andriessen, liet mij ook meetrainen en debuteren in het eerste team. Helaas is Aad een paar jaar geleden overleden. Een ongelooflijk vriendelijke man en een fijne trainer. Al zag ik dat toen zelf niet, of minder. Ik was een tiener, was me er niet zo van bewust dat hij het heel erg in mij zag zitten. Als ik er nu op terugkijk, had ik veel meer van hem op kunnen steken dan ik heb gedaan.”
Dat hoorde hij in de jaren erna ook van mensen binnen Zuidland. “Ik hoorde regelmatig: ‘Hij was zó vol van jou.’ Hij wilde me altijd testen en prikken, maar ik begreep dat niet op die leeftijd. Ik was geen moeilijk ventje, dat niet, maar wel een beetje bijdehand. En toen ik jonger was, dus een jaartje of zestien, vond ik andere dingen interessanter. Zoals veel jongens van mijn leeftijd. Aad kwam uit het profvoetbal, bij Sparta, en begreep dat niet. Nu begrijp ik waarom, maar toen niet.”
Robin en Neal spelen inmiddels al jaren samen in het elftal. “Maar ik denk niet zo gek lang meer. Ik zie Robin niet nog drie jaar doorgaan. Hij heeft ook een kleine, dingen veranderen. Ik blijf het bijzonder vinden om met hem samen te spelen, maar het went natuurlijk wel. Het wordt normaler na zeven of acht jaar. Wat ik wel leuk vind, is dat wij kritischer op elkaar zijn. Nou ja, ik vooral op hem, ik doe natuurlijk niet veel fout. Maar als een steekpass van Robin niet aankomt, hoort hij het wel,” lacht Neal.
Vijfde elftal
De broers Van Buuren hebben nog een broer. “Maar hij speelt in het vijfde elftal, een vriendenteam. Hij staat wel altijd langs de kant naar ons te kijken. Net als onze ouders. Het leuke is dat Robin zenuwachtiger was toen ik debuteerde dan ikzelf. Hij heeft mij in de beginperiode bij het eerste team heel erg geholpen. Hij coachte veel en was vooral met mij bezig, geloof ik.”
Luis Suarez
Van Buuren moet het onder meer hebben van de aanvoer van zijn broer. “Ik ben een aanvaller die op elk moment wel gevaarlijk kan worden. Soms zie je mij de hele wedstrijd niet, maar dan kan ik toch bepalend zijn of iets voor een ander creëren. Dat is een van mijn kwaliteiten. Ik heb mijn fysiek ook wel mee. Ondanks mijn 1.83 meter ben ik kopsterk en heb ik brede schouders van mezelf. Mijn vrienden vergelijken me weleens met Luis Suárez. Op een ander niveau natuurlijk, dat wel. Maar ook een friemelaar. Een klutsbal komt vaak voor mijn voeten. Ik keek vroeger ook echt vaak naar Suárez, ik vond hem bij Liverpool en FC Barcelona echt een mooie speler.”
Gewoon lekker ballen
Of Van Buuren ooit nog vertrekt bij Zuidland? “Zeg nooit nooit. Mijn zelfvertrouwen kreeg door dat ene jaar bij Spijkenisse echt wel een knauw. Ik voelde me niet echt een onderdeel van de ploeg en het heeft echt een tijd geduurd voordat ik weer op niveau kwam bij Zuidland. Dus ja, ik zou wel luisteren naar een andere club, maar de kans is wel minder groot. Ook door dat ene jaar. Aan de andere kant ben je natuurlijk ook wel benieuwd. Ik ben allang blij dat ik weer lekker draai. Vorig jaar maakte ik als linksbuiten zeventien goals in de tweede klasse. Dat vind ik veel leuker: belangrijk zijn, gewoon lekker ballen. Ooit nog hogerop komen is niet een doel op zich. Ja, met Zuidland!”
Klik op VV Zuidland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Zuidland voor meer informatie over de club.
Kans op seniorenvoetbal bij MZC’11 is Dominique Duine goed bevallen
ZIERIKZEE – De kans op en het vooruitzicht van seniorenvoetbal deden afgelopen seizoen Dominique Duine (20) kiezen voor speelminuten bij MZC’11. De keuze pakte goed uit en de jongeling veroverde bij de tweedeklasser uit Zierikzee een basisplek. Ook dit seizoen is hij als controlerende middenvelder verzekerd van de nodige speelminuten.
“Wat dat betreft is het voor mij een juiste stap geweest om na drie seizoenen Kloetinge niet te kiezen voor de O23 maar juist te besluiten om mezelf uit te dagen bij een mooie club in het seniorenvoetbal. Daarvoor ben ik MZC’11 enorm dankbaar en dat vertrouwen probeer ik in de wedstrijden nu zo goed mogelijk terug te betalen met goed prestaties.”
Voordat de middenvelder bij Kloetinge terecht kwam speelde hij een aantal seizoenen in de opleiding van JVOZ. Een leerzame tijd waar hij in de JO17 te maken kreeg met Istvan Bakx, zijn huidige trainer bij MZC’11. “Dat is natuurlijk mooi om weer onder Istvan te voetballen. Hij kent mijn kwaliteiten al ben ik inmiddels wel een andere voetballer geworden dan ik toen bij JVOZ was. Toen was ik nog een beetje een ‘luxepoes’, dribbelde veel met de bal en lag snel in de duels op de grond. Dat heb ik nu wel meer afgeleerd en ben een hoop slimmer geworden. Ik speel sneller mijn ballen en ook fysiek kan ik me nu wel beter verweren. Dat was in het begin misschien nog wel het grootste verschil dan het spelen in de jeugd.”
Bij Kloetinge speelde hij twee jaar in de JO19 en had het gevoel dat hij er niet heel veel meer leerde. “Dan moet je een goede afweging maken. Via mijn vader werd ik door MZC’11 benaderd en na een gesprek was ik wel overtuigd dat het een juiste stap kon zijn. Er wordt goed gevoetbald en we hebben een selectie met ervaren jongens en talentvolle spelers. Daar leer ik elke training en wedstrijd enorm veel. Op dit niveau wordt door tegenstanders ook heel goed gevoetbald wat ook blijkt uit het feit dat we het nu best lastig hebben. Op trainingen gaat het goed, maar in de wedstrijden zitten we vooralsnog vaak aan de verkeerde kant van de score en dat is natuurlijk klote. Zodra we wél ons niveau halen dan schieten we met scherp, zoals tegen VCK bijvoorbeeld die we met 6-1 wonnen.”
Waar het vorig seizoen qua prestaties heel goed liep daar is de tweedeklasser nu nog altijd zoekende naar de juiste vorm en resultaten. Ook Duine is daar zelf debet aan. “Doordat we niet de gewenste resultaten boeken zie je dat het vertrouwen broos is, ook bij mezelf. We hebben daarvoor ook zeker de kwaliteiten. Maar het komt er, mede door dat broze vertrouwen, niet wekelijks uit en dat is zonde. Ik maak zelf ook minder acties dan ik gewend ben en de handelingssnelheid moet omhoog. De durf moet weer terugkeren. Bij mij en ook teamgenoten. Want het zit er absoluut in’, zegt de uit Kapelle afkomstige Duine.
Voor nu is het belangrijk dat de jongeling en zijn ploeggenoten zien weg te komen bij de gevarenzone. “Wat daarvoor nodig is? Vertrouwen en gewoon een paar mooie resultaten. Het is een prima club, alles is perfect geregeld en er is voldoende kwaliteit aanwezig om hogere ogen te gooien. Het seizoen duurt gelukkig nog lang en er zijn nog voldoende wedstrijden te gaan om het tij te keren en de weg omhoog te vinden. Als eenmaal het gevoel weer terug is dan ben ik er van overtuigd dat gaan tonen zéker op dit niveau thuis te horen.”
Klik hier voor meer informatie over MZC’11
Klik hier voor meer artikelen over MZC’11