Nadat SNS afgelopen seizoen noodgedwongen de stekker uit het eerste elftal moest trekken, stond Paul Looij voor een lastig dilemma. Doorgaan of stoppen? Eenmaal de knoop doorgehakt, stapte hij over naar derdeklasser Den Bommel. Een keuze waar hij achteraf allesbehalve spijt van heeft. “Het is enorm goed bevallen!”
Iets wat de 33-jarige Looij stiekem op voorhand, eigenlijk ook al wel een beetje wist. “Stefan Klink is een vriend van mij, die vroeg al jarenlang of ik niet naar Den Bommel wilde komen. Maar ik was altijd te gehecht aan SNS…” Tot de club uit Stad aan ‘t Haringvliet met te weinig spelers kwam te zitten en besloot om het eerste elftal terug te trekken uit de competitie. “Dat was natuurlijk heel vervelend.”
Even aanpoten
In de eerste plaats natuurlijk voor de club, maar ook voor hemzelf. “Op dat moment dacht ik wel: ga ik nu stoppen of ga ik nog ergens anders door?” Het werd, dus ergens anders door. Bij de buurman notabene. “Toen het nieuws bekend werd, heeft Stefan mij meteen benaderd, en daarna zijn we gaan praten.” En was Looij er eigenlijk vrij snel uit. “Ik kende hier al wat jongens, dus het is echt goed bevallen. Den Bommel is net als SNS een dorpsvereniging, dat spreekt me aan.”
Toch was de eerste training van het afgelopen seizoen, wel even aanpoten, lacht de inwoner van Stad aan ‘t Haringvliet. “Met SNS heb ik ook ooit wel in de derde en vierde klasse gespeeld, maar dat was al even geleden. Al ga je daar uiteindelijk ook wel weer snel in mee.” Looij kijkt dan ook met een positief gevoel terug op zijn eerste seizoen in het blauw met zwart. “Ik ben super blij dat we op een gegeven moment een reeks hebben neergezet en erin zijn gebleven. Al had er meer in gezeten.” Meer, dan de uiteindelijke achtste plaats. “We begonnen best prima, alleen vielen sommige wedstrijden net de verkeerde kant op. Daardoor pakten we te weinig punten.”
Iets wat volgens hem overigens niet alleen, aan pech toe te schrijven was. “We hadden best wat nieuwe spelers, dan is het toch altijd weer even wennen. Sommige jongens moesten even hun positie vinden.” Eenmaal gelukt, begon het beter te draaien, kijkt Looij terug. “We hebben vooral stappen gemaakt als collectief, in hoe we staan. Maar natuurlijk ook in de individuele ontwikkeling van spelers.” In een derde klasse die naar eigen zeggen, behoorlijk aan elkaar gewaagd was. “Bruse Boys en MOC’17 staken er wel echt bovenuit, de rest kon van iedereen winnen.”
Zwakke plek
Met slechts zeven zeges in 24 wedstrijden, slaagde Den Bommel daar zelf uiteindelijk niet genoeg in. “We werkten wel hard, maar werden niet altijd beloond.” En ook het uitvallen van aanvaller Johnno Bakker, hielp de ploeg niet. “Dat merkte je meteen aan de doelpunten.” Helemaal, in het geval van de formatie van Dennis van Gils. “Tegenstanders waren over het algemeen voetballend beter dan ons, dus moesten we het van het collectief hebben.” Een collectief dat met slechts vier punten boven de nacompetitie, streed tegen degradatie. “We hebben er altijd vertrouwen in gehad dat we ons zouden gaan handhaven, maar natuurlijk zit het ergens wel in je achterhoofd. Zeker als je last hebt van blessures.”
Want ook dat, zat afgelopen jaar niet echt mee. “Gelukkig slaagden we erin om de fitte jongens heel te houden.” Ook Looij zelf, kwam niet helemaal ongeschonden uit de strijd. “Mijn linkerenkel is door de jaren heen wel een zwakke plek geworden. Door een enkelblessure die nooit echt goed is hersteld. Daardoor loop je een beetje achter de feiten aan. De laatste vier wedstrijden ging het eigenlijk niet meer, maar nu gaat het goed.” Gelukkig is er dit seizoen, iets meer concurrentie bijgekomen. “In de breedte zijn we sterker geworden, dus blessures kunnen we beter opvangen. Daarnaast hebben we er aanvallende impulsen bijgekregen, daar ben ik heel benieuwd naar. Op dat vlak kwamen we soms tekort, terwijl je juist daar het verschil kan maken.”
Een voorspelling, durft Looij nog niet meteen te doen. “We zijn naar een andere competitie gegaan, die is op papier sterker. Dus het is eerst nog even kijken hoe sterk die precies is. Het zou mooi zijn als we erin blijven, al hopen we natuurlijk een paar plekjes hoger te eindigen.” Met hem, als centrale verdediger. “Ik sta eigenlijk al heel mijn leven centraal achterin. Tegenwoordig links, ook al ben ik rechtsbenig.”
Iemand die graag duels speelt, de boel neerzet en ruimtes dichtloopt. “Zeker met mijn ervaring probeer ik veel te coachen.” Looij voelt zich dan ook als een vis in het water, bij zijn nieuwe club. “Als je ziet hoe die jongens me hebben opgevangen. Ik heb het enorm naar mijn zin en zie mezelf niet zo snel weggaan bij Den Bommel.” Tenzij, SNS ooit nog eens op de deur klopt. “Die club zit in mijn hart, dus dat moet je nooit afschrijven!”