Home Blog Pagina 1449

Innovatief v.v. Rijsoord stapt in de duurzame energie.

Ramon de Borst werd wel een beetje gek aangekeken toen hij in het bestuur voorstelde om in een innovatief project van zonne-energie te stappen. Anderhalf jaar later is nu ook de club om: vijftig vierkante meter aan boarding langs de kant moet straks de club veel energiekosten besparen. “Besparen én verduurzamen.”

“Mensen zeggen regelmatig tegen mij dat ik de club te zakelijk wil leiden. Die mensen vergeten wel dat we tegenwoordig in een andere tijd leven en dat een voetbalclub zakelijk geleid moet worden. We hebben als v.v. Rijsoord niet een paar elftallen meer, we zijn inmiddels uitgegroeid tot een organisatie van 650 leden en meer dan honderd vrijwilligers. Dat vraagt om een andere benadering.”

De Borst (44) ging eens goed nadenken toen hij de jaarlijkse rekening voor energie en gas zag. “We verbruikten per jaar ongeveer vijfentwintig duizend euro. Dat is een significant deel in de begroting van Rijsoord kan ik je vertellen. Die energierekening wilde ik graag omlaag brengen.” Daarom pakte hij de kans om in het Ridderkerkse Energie Sponsoring-Project van de gemeente en het Sliedrechtse bedrijf Softs te stappen met beide handen aan.

“De zonnepanelen, zogenaamde Softs Points, staan bij ons op twee plaatsen: op een gevel van ons bijgebouw en langs het hoofdveld. Eén kant zorgt daarbij voor zonne-energie, terwijl de andere kanten van de driehoek andere functies hebben, zoals luchtzuivering en reclame. Schijnt de zon, dan wekken de zonnepanelen energie op. Is het bewolkt, dan draait het systeem nog een slag en absorbeert het bijvoorbeeld vervuilde lucht.”

“Die borden kan je dus gewoon verkopen als reclamebord”, vervolgt De Borst. “Voor een sponsor is dat erg aantrekkelijk, ook al omdat er tegenover sponsoring een aanzienlijk tegenwaarde staat. De sponsor krijgt een certificaat maatschappelijk verantwoord ondernemen. De reclame is  zichtbaar als er gevoetbald wordt, maar als er niet wordt gespeeld, verschijnen er zonnepanelen.”

Inmiddels heeft v.v. Rijsoord vier borden verkocht. “We zijn net begonnen, maar we hebben er hoge verwachtingen van”, bekent De Borst. “Ze zijn wel iets duurder dan een normaal bord langs het veld. Softs denkt dat wij na vier jaar onze investering eruit hebben. Voor ons komt er dan extra financiële ruimte.”

Rijsoord is volgens De Borst de eerste voetbalclub in Nederland met deze vorm van opgewekte duurzame energie. “Bij de opening vorige maand waren twee gemeenten en twee clubs die geïnteresseerd waren. RTV Rijnmond heeft een reportage gemaakt, dagblad Trouw is langskomen. Dat is de bijvangst. Het heeft Rijsoord op de kaart gezet.”

 

‘Iedereen hier heeft echt hart voor vv Blauw-Wit’81’

© Foto: Ria van Beek

Frank van Beek speelt al zijn hele leven bij Blauw-Wit’81. Als jongen uit De Moer trok hij op zijn vijfde het tricot van de dorpsclub aan en 25 jaar later loopt hij nog altijd trots over het veld als aanvoerder van het vlaggenschip.

“Ik kom hier vandaan, ken iedereen en het is gewoon een leuke dorpsclub”, legt Van Beek (30) uit. De middenvelder heeft nooit gedacht aan een vertrek en ziet ook al jarenlang dezelfde medespelers om zich heen. “Bij ons spelen geen jongens die na één of twee jaar weer vertrekken. Iedereen hier heeft echt hart voor de club, niemand verkast voor een ploeg die één klasse hoger speelt bijvoorbeeld.”

Blauw-Wit’81 promoveerde in 2008 naar de vierde klasse en pakte vier seizoenen later zelfs een periodetitel op dat niveau: een unieke prestatie in de clubhistorie. Van Beek hoopt dat nog eens te kunnen evenaren. “Dat moet dit seizoen mogelijk zijn. De competitie is er niet makkelijker op geworden, maar we hebben zelf ook gewoon een hele goede selectie. Het is een prettige mix, met een aantal talentvolle jeugdspelers, goede twintigers en ervaren gasten. Ik vind dat we met onze selectie vol voor de periodetitel moeten gaan.”

Van Beek is dus een routinier, maar voelt zich tegelijkertijd ook nog altijd topfit. “Ik kan nog aardig mee. Mijn techniek is prima en daarnaast heb ik een goede werklust, zoals iedereen bij ons. Je weet gewoon: in die negentig minuten op zondag moet je er vol voor gaan.” Hij is niet de oudste, zijn neef Bart speelt ook nog in het eerste en die is 35 jaar. “Bart mag je wel een ouwe rot noemen, haha!”

Ook de derde helft gaat Van Beek nog aardig af. “Na elke wedstrijd leggen we allemaal geld in voor de pot en dan blijven we nog een uur of langer in de kantine hangen, ook bij uitwedstrijden. Op die manier smeed je een hechte ploeg, ik vind die derde helft echt een belangrijk onderdeel.”

De aanvoerder uit De Moer hoopt nog lang door te kunnen voetballen. “Als ik merk dat het in het eerste niet meer gaat, dan blijf ik in een lager elftal doorspelen. Ik hoop het nog 25 jaar vol te houden!”

 

Voetbalplezier hervinden bij SV Deltasport na turbulente periode

Jordao Pattinama (28) is de opvallendste nieuweling bij eersteklasser SV Deltasport dit seizoen. De ex-prof, die in de jeugdtak van de club speelde, wil er het voetbalplezier terugvinden, na een roerige periode in zijn leven. Met vader Ton als trainer en tweelingbroer Edinho, voor het eerst, als medespeler.

Bij een interview met Jordao Pattinama mag de datum 27 oktober 2015 niet ontbreken: op die dag schoot hij VV Capelle langs de profs van FC Dordrecht in de derde ronde van de KNVB-beker (0-1). En dat niet alleen: het was een afstandsschot van ongekende precisie, van een kleine vijftig meter, in de blessuretijd. De beelden staan op YouTube.

“Het moment kon niet mooier. Zeker de mooiste goal die ik ooit heb gemaakt. Er ging zo veel ontlading en blijdschap door mij heen.” Heel af en toe ziet hij de beelden terug. “Het staat op internet en vrienden van mij hebben er een filmpje van gemaakt. Het is soms nog wel met wat gasten van; weet je nog toen? Het was één van de meest bijzondere momenten uit mijn voetbalcarrière.”

Pattinama, opgegroeid in Spijkenisse, speelde een handjevol wedstrijden als prof bij Feyenoord en Excelsior, voordat de aanvaller in 2010 in de top van het amateurvoetbal belandde. Via SC Feyenoord, Nieuwenhoorn en RVVH sloot hij in 2015 aan bij topklasser VV Capelle. Afgelopen zomer volgde een terugkeer naar SV Deltasport, want bij Capelle voelde hij zich niet meer senang.

“Bij Capelle stelde de trainer mij elke keer maar niet op. Het was daar echt vriendjespolitiek. Ik had daar geen zin meer in.” Pattinama wilde het voetbalplezier ergens anders terugvinden en een tragische gebeurtenis in zijn persoonlijk leven versterkte dat gevoel.

,,Mijn beste vriend Fariet is een paar maanden geleden overleden door een motorongeluk. Ik kende hem sinds mijn tiende, al vanaf de basisschool. Hij was echt mijn beste vriend, mijn soulmate. Hierdoor besefte ik ook; het kan elk moment voorbij zijn, dus ik ga gewoon lekker met mijn vrienden en familie voetballen en genieten van het leven.”

Bij Deltasport waant Pattinama zich wat dat betreft in een warm bad. Naast trainer en vader Ton (ook ex-prof), gaat hij voor het eerst samenspelen met tweelingbroer Edinho. In de jeugd bonden ze al eens de strijd aan met elkaar. “Soms is het lastig omdat ze zó dicht bij mij staan, maar het is ook super leuk. En ik speel nu ook met Luigi Nunes die al jaren mijn beste vriend is.”

SV Deltasport lijkt de juiste keuze te zijn geweest. Sowieso was stoppen geen optie geweest, want de naam Pattinama is synoniem voor voetbal. “Met vrienden gaat het over voetbal, thuis gaat het over voetbal. Als ik zaterdag geen wedstrijd heb, weet ik ook serieus niet wat ik moet gaan doen.”

 

 

Veertigjarige Harthoorn van S.V. Apollo’69 is de productiefste speler in Zeeland

Op zijn vijftiende maakte Jean-Paul Harthoorn zijn debuut in het eerste elftal van S.V. Apollo’69. Inmiddels is de spits veertig jaar en kan hij nog altijd geen genoeg krijgen van het scoren van doelpunten. Dit seizoen vormt hij samen met de 49-jarige ex-prof Dennis de Nooijer het productieve spitsenduo. Harthoorn scoorde er al 36 en gezamenlijk zijn ze al goed voor meer dan zestig doelpunten. 

Veertigjarige Harthoorn van S.V. Apollo'69 is de productiefste speler in Zeeland
In CTV Voetbal vertelden beide heren dat ze in het begin wel even aan elkaar moesten wennen. “Jean-Paul is zo fanatiek, dat hij chagrijnig is als hij niet scoort. Ik scoorde toen wel en vond het niet leuk dat hij zo chagrijnig was. Toen heb ik gezegd, laten we nu echt gaan samenwerken, dan gaan we echt veel scoren. En dat blijkt”, vertelt De Nooijer.

Harthoorn kende in het verleden veel blessures. Al die blessures en interesse in het trainen van de jeugd zorgden ervoor dat de spits stopte met voetballen, totdat trainer Rohan de Geus hem vroeg terug te keren. Dat hij nu op veertigjarige leeftijd zo veel scoort, kan hij zelf soms ook maar moeilijk geloven. “Ik dacht er laatst ook over na en eigenlijk is het wel een beetje bizar.”

Volgend jaar stopt zijn collega-spits, maar dat wil niet zeggen dat Harthoorn dan ook zijn schoenen aan de wilgen hangt. “Ik ga zeker nog een jaar door. Het is jammer dat Dennis stopt, want we voelen elkaar heel goed aan en het is natuurlijk hartstikke leuk op deze manier.” Wat betreft het aantal doelpunten durft hij nog niet meteen een aantal te noemen, maar na enig aandringen komt hij dan toch met een einddoel. “Ik hoop vooral dat we de tweede periode winnen, maar als ik er veertig zou maken, mijn leeftijd, dan zou dat heel mooi zijn!”

 

‘Geen toeval dat dit team van HVC’10 komt bovendrijven’

De JO19-1 staat bij HVC’10 te boek als zéér talentvolle lichting. Maar voordat aan het einde van dit seizoen zeven spelers doorstromen naar de seniorenselectie moet eerst nog een klusje worden geklaard: promotie naar de hoofdklasse. “Dit is een unieke lichting”, zegt trainer Barry de Man.

“Alle spelers die volgend seizoen senior worden gaan naar de selectie. Dat komt zelden voor. Het is ook geen toeval dat dit team komt bovendrijven. Toen HVC’10 ontstond waren deze jongens E-tje of D-tje. De club is destijds gestart om beter te gaan opleiden, volgens de Meulensteen-methode. Deze jongens hebben die ontwikkeling helemaal meegekregen.” Voor de winterstop moesten de talenten van de fusieclub van Hoek van Holland zich eerst plaatsen voor de promotiepoule. Daarin slaagden zij moeiteloos.

“We zijn het seizoen heel goed begonnen”, stelt Max Kalisvaart, aanvoerder van de JO19-1 van HVC’10. “Maar op een gegeven moment ging het té gemakkelijk en werden we wat gemakzuchtiger. Daarom is het wel goed dat we nu meer tegenstand krijgen.” Zwervers, Poortugaal en de JO19-2 van Sportclub Feyenoord worden door HVC’10 gezien als de belangrijkste concurrenten in de strijd om promotie. “We beginnen weer op nul, maar dat geldt voor alle teams”, meent De Man.

“Ik ben echt benieuwd of het ons lukt om te promoveren. Ik vind dat we een goed voetballende ploeg hebben. We hebben een perfecte mix in alles. Goede aanvallers, robuuste verdedigers, jongens die, als het nodig is, er een schepje bovenop kunnen doen. Centraal achterin spelen twee jongens, Bjorn van Dijk en Bram Noordam, die overgekomen zijn van FC ’s-Gravenzande. Ook aan de zijkanten voorin hebben we de nodige kwaliteit. Het is een elftal waar je als trainer veel kanten mee op kan.”

“Barry wisselt ook regelmatig”, vult Kalisvaart, meestal spelend als verdedigende middenvelder, aan. “Het houdt niet op bij de eerste elf. Ook onze bank is sterk. Tachtig, negentig procent van ons elftal speelt al jaren samen. In al die jaren leer je elkaar als voetballer wel kennen.”

Kalisvaart kent de kwaliteiten van zijn ploeg. “We zijn heel goed in de omschakeling. Onze verdediging ‘staat’ en is altijd georganiseerd. Van daaruit zijn we heel lastig te bestrijden.”

De Man: “Het zou een enorme luxe zijn als we naar de hoofdklasse promoveren. Onze JO17-1 speelt in de tweede klasse, dus dat wordt voor die groep aanpoten. Aan de andere kant: hier doe je het als club voor. Je probeert zo goed en hoog mogelijk op te leiden.”

 

FC Dauwendaele moet weer opnieuw beginnen.

Na jarenlang bovenin de tweede klasse gespeeld te hebben, sloeg het noodloot voor FC Dauwendaele toe. De ploeg eindigde op de laatste plaats en degradeerde hierdoor naar de derde klasse van het zaterdagvoetbal.

Volgens aanvoerder Jaap de Kroo was de reden duidelijk. “De hele as viel weg en dit hebben de nieuwkomers en overige spelers nooit kunnen opvangen.” Vol goede moed begon Dauwendaele vorig seizoen aan een nieuw avontuur in de tweede klasse. Al snel kon de ploeg uit Middelburg de hoge ambities in de ijskast zetten.

De Kroo: “Zico Tomasoa, Davey Ernest en ik raakten ernstig geblesseerd en lagen er maanden uit. Daarnaast vertrok Mahboeb Rahimi naar Zeelandia Middelburg, besloot Luke Eversdijk een studie in Rotterdam te volgen en stopte Peter van Gorsel.”

FC Dauwendaele behaalde nauwelijks punten en scoorde zeer moeizaam. “Er was totaal geen cohesie binnen het team. Eén van de weinige lichtpuntjes was de ontwikkeling van Max Dagevos. Dat was helaas te weinig om in de tweede klasse te blijven.”

Dit seizoen begint de Walcherse formatie aan een nieuw avontuur in de derde klasse. “In vergelijking met vorig jaar zijn we nu een hechter collectief. Met de terugkomst van Van Gorsel en Hanno Kant hebben we nu meer ervaring in de as. Ik verwacht dat wij gaan voortborduren op het voetbal van twee jaar geleden. We speelden toen vanuit een 3-4-3 systeem, waardoor wij op het middenveld een man extra hadden en domineerden.” De centrale verdediger ziet het nieuwe avontuur positief tegemoet, maar is nog enigszins voorzichtig in de doelstelling. “Wij gokken op het linkerrijtje en als het meezit pakken we een periodetitel.”

Op persoonlijk vlak heeft de sterke verdediger ook zijn doelstellingen. “Ik wil minimaal negentig procent van de competitiewedstrijden meedoen en mijn doelpuntjes als centrale verdediger meepikken. Ik heb in de voorbereiding toch al vier doelpunten gemaakt.”

Voor het komende seizoen verwacht hij dan ook veel van zichzelf, maar zeker ook van anderen. “Ik speel nu al tien jaar in het eerste en zal dus de kar moeten trekken. Daarnaast verwacht ik dat Max Dagevos zijn goede lijn van het vorige seizoen doortrekt, Stefan Joosse definitief zijn talent laat zien en dat Remco van Welsum zijn JVOZ-opleiding tentoonstelt.”

De club heeft nu dus hele andere ambities dan de jaren daarvoor, toen FC Dauwendaele in de top van de tweede klasse meedraaide. “Stiekem heb ik altijd gehoopt met Dauwendaele de stap naar de eerste klasse te maken. Ik heb in de loop der jaren met uitstekende spelers gespeeld, zoals bijvoorbeeld een Julius Bliek, Maarten van Vooren en mijn broertje Mart. Helaas is dit er door verscheidene redenen nooit van gekomen.“

De inmiddels 28-jarige aanvoerder speelt al zijn gehele loopbaan voor FC Dauwendaele en is niet van plan om ooit nog te vertrekken. “Dauwendaele voelt als een warm bad, waarbij ik met veel vrienden speel. Daarnaast ben ik acht maanden geblesseerd geweest en nog niet in topconditie. Zodoende lijkt het mij ook niet reëel om na te denken over een andere club.”

 

 

CvdW: v.v. Roda Boys – Voorbeschouwing komend weekend

Deze editie was v.v. Roda Boys de Club van de Week en komend weekend speelt het eerste elftal van de club thuis tegen Wilhelmina’26. De uitwedstrijd tegen Wilhelmina’26 op 27 januari 2018 eindigde in een gelijkspel (1-1).

Na de winterstop heeft v.v. Roda Boys zes wedstrijden gespeeld, waarin de club 13 van de mogelijke 18 punten wist te behalen. De eerste wedstrijd na de winterstop was uit tegen Wilhelmina’26 en bleef met een eindstand van 1-1 onbeslist. De vier wedstrijden die hierop volgden, werden allemaal gewonnen. Zo werd er punten gepakt tegen: Brederodes uit(1-7), Meerkerk uit (1-2), Woudrichem uit (0-2) en Drechtstreek uit (0-4). De wedstrijd thuis tegen Papendrecht van afgelopen dinsdag werd met 2-3 verloren. Deze wedstrijd werd grotendeels afgewerkt op 24 maart, maar werd een kwartier voor tijd gestaakt vanwege een blessure van de scheidsrechter. De tussenstand was toen 2-2.

Wilhelmina’26 heeft na de winterstop negen wedstrijden gespeeld en wist 14 van de mogelijke 27 punten te behalen. De eerste wedstrijd na de winterstop was thuis tegen Roda Boys en bleef met een eindstand van 1-1 onbeslist. Uit de zes wedstrijden die hierna volgden, wist Wilhelmina vier keer te winnen, maar werd er ook drie keer verloren. De volgende wedstrijden werden gewonnen: Woudrichem uit (2-3), Brederodes thuis (3-2), Heukelum uit (0-1) en SVW thuis (3-0). De wedstrijden die verloren gingen, zijn: Papendrecht thuis (1-2), Tricht thuis (2-3) en Nivo Sparta uit (4-0). De wedstrijd van afgelopen weekend thuis tegen Pelikaan bleef onbeslist (0-0).

 

 

Deze week is er gesproken met Adrie van de Laar, Jeroen van Driel en Jan van Eijndhoven over hun betrokkenheid, de club zelf en over hun rol binnen de club. Daarnaast is er aan de bovenstaande mensen ook gevraagd om een voorspelling te doen voor de wedstrijd v.v. Roda Boys – Wilhelmina’26.

 

De voorspellingen van de clubleden
Over de wedstrijd van aankomend weekend tegen Wilhelmina, had Adrie van de Laar het volgende te melden: ‘’Ik denk dat komend weekend een lastige wedstrijd gaat worden. Wilhelmina is een goede ploeg, ze zijn een stugge en fysiek sterke ploeg. We hebben zelf een goede ploeg en scoren iedere wedstrijd. Daarnaast hebben wij de laatste wedstrijden ook de nul kunnen houden. Wij zitten op het moment echt in een goede flow.’’

 

Jeroen van Driel verwacht een mooie derby. ”Wilhelmina is altijd een lastige tegenstander voor ons geweest. We zullen volle bak moeten gaan om de punten in eigen huis te houden en daar heb ik alle vertrouwen in.’’

 

Jan van Eijndhoven gaf aan dat als Roda Boys donderdag een goede training op de mat leggen, dat hij verwacht dat Roda Boys zaterdag de bittere nasmaak van de wedstrijd tegen Papendrecht kunnen wegspoelen. ”Ik verwacht eigenlijk best veel van de wedstrijd tegen Wilhelmina. Blijkbaar leeft er flink wat rivaliteit tussen Roda Boys en Wilhelmina. Zelf heb ik hier weinig last van, aangezien ik nog best nieuw ben bij de club. Wij gaan uiteraard gewoon voor de 3 punten, dan kunnen wij nog een rol blijven spelen in de strijd om het kampioenschap.’’

De voorspellingen voor de eindstand:
Adrie van de Laar:     2-0 voor v.v. Roda Boys.
Jeroen van Driel:       2-0 voor v.v. Roda Boys.
Jan van Eijndhoven: 3-1 voor v.v. Roda Boys.

Op de ranglijst is het verschil tussen beide clubs slechts drie punten in het voordeel van Roda Boys. Hoewel Roda Boys twee wedstrijden minder heeft gespeeld dan Wilhelmina’26, zal het toch een zeer belangrijke wedstrijd worden voor de club uit Aalst. Een overwinning tegen Wilhelmina betekent namelijk dat Roda Boys mee blijft doen in de strijd om het kampioenschap.

Het VoetbalJournaal bedankt v.v. Roda Boys voor haar medewerking en wenst de club veel succes in de strijd om het kampioenschap!

 

 

S.V. Aarlanderveen – SPV’81: 7-1

Kansloos ging de ploeg uit Polsbroek ten onder in de wedstrijd tegen de ploeg met kampioens-aspiraties uit Aarlanderveen. Met een gehavend team betrad SPV’81 de zichtbaar slechte grasmat bij de voetbalvereniging Aarlanderveen in het gelijknamige dorp.

Toen na tien minuten op ongelukkige wijze, een van richting veranderd schot het eerste doelpunt aantekende leek er nog niet veel aan de hand. Een schot op de paal door Ivo Sluijs, had enkele minuten later de wedstrijd een heel ander verloop kunnen bieden, een doelpunt bleef uit. Toen Aarlanderveen na enkele snelle counters en een kopbal uit een hoekschop de ruststand van 3-0 lieten opmaken leek de wedstrijd eigenlijk wel gespeeld.

Toen na de thee enkele kansen voor de bezoekers met daarin één op één situaties voor de keeper van de gastploeg niet verzilvert werden, leek een flinke uitslag niet uitgesloten. Kwaliteit en conditie bleek de bottelnek te worden voor SPV. Met strijd hoog in het vaandel was het geen wedstrijd waarin schoonheid uitblonk. Een doelpuntenreeks tot de 85ste minuut bracht de stand op 7-0. De welverdiende eretreffer enkele minuten voor het fluitsignaal door Ivo Sluijs was meer dan verdiend voor een ploeg die letterlijk en figuurlijk strijdend ten onder was gegaan.

 

Purmersteijn weerstaat koploper SJC

Frustratie. Dat was na de wedstrijd tegen Purmersteijn het sleutelwoord. Want de frustratie droop er vanaf. Niet alleen bij de trainer. Zeker ook bij de spelers vooral ook bij veel supporters. Het verlies tegen  de club uit Purmerend kwam op de Lageweg aanvankelijk heel hard aan. Maar al gauw was ook een veel gehoorde opmerking: ‘verliezen is nooit de schuld van een scheidsrechter’.

Het leek een mooie middag te kunnen worden. Een lekker voorjaarszonnetje  en een heerlijke temperatuur. Hoewel iedereen vooraf al de nodige vraagtekens zette bij de conditie van het hoofdveld. Bepaald niet in optimale conditie gebracht voor dit belangrijke treffen. En hoewel spelers na de warming-up bedenkelijk keken geloofde niemand dat dit slechte veld een overwinning  van de zwart-witten in de weg zou kunnen staan.

Wel bleek dat er qua personele bezetting nogal wat  geïmproviseerd moest worden. Want de vorige week opgelopen blessures van Mike Verhoek en Marvin Sloos bleken toch zo ernstig dat spelen onmogelijk was. Waardoor Abbas Al Tamimy  samen met Juriaan van Duin, David Verweij en Jordy Groot de verdedigingslinie vormden.  Jeroen Dedel, spits Tom Duindam en Benji Broekhof  vormden de aanval. Bovendien ontbrak ook de geblesseerde Timo Ruigrok waardoor Rik van Dijk samen met Tom  Broekhuizen en Stef van der Zalm vanuit het middenveld de aanvalspatronen moesten gaan opzetten.

Purmersteijn liet al heel gauw blijken dat men niet van zin was om er een aantrekkelijke pot voetbal van te maken. Vanaf het eerste begin was vertragen troef. Bij iedere spel hervatting werd nadrukkelijk heel veel tijd genomen.  Bij spelhervattingen sjokten de middenvelders diagonaal over het veld om zich met de vrije trappen of corners bezig te houden. Een snel te herkennen strijdplan wat uiteindelijk ook nog eens de volle winst zou opleveren. Daartegenover stelde SJC vooral de eerste 20 minuten een redelijk aanvalsspel. Waarbij getracht werd Purmersteijn onder druk te houden.

In de 8e minuut al kreeg Jeroen Dedel een mogelijkheid op aangeven van Rick van Dijk. In die periode  was SJC de beter ploeg maar tot grote kansen kwam het niet. Pas in de 20e minuut deed zich voor Jeroen Dedel de 2e mogelijkheid voor en een minuut later een kans voor Stef van der Zalm. Maar resultaat  bracht dit niet. En plots stond er 0-1 op het scorebord nadat door matig optreden in de defensie een bal in eigen  doel werd gewerkt.

Na deze tegenslag  was het gebeurd met SJC.  Purmersteijn vertraagde zo mogelijk nog heviger en bij SJC ontbrak het niet aan strijdlust, maar tot aan de rust vooral aan creativiteit.

Wie had gedacht dat er na de thee een ander SJC het veld op zou komen kwam bedrogen uit.  De mannen van Polak vergaten de sterke punten te benutten, en  zochten heil in opportunistische pogingen. Naarmate de wedstrijd vorderde maakte de strijdlust bovendien plaats voor frustratie. Met als gevolg nauwelijks uitgespeelde mogelijkheden maar wel een waslijstje aan gele kaarten. Met als dieptepunt een rode kaart voor Dandy Steenvoorden nadat hij bij een luizige counter van Purmersteijn, met een wanhopige overtreding, erger moest voorkomen.

Ook het strijdplan van ‘alles of niets’ met eerst  David Verweij in de spits en later het volledig één op één  in de verdedigingslinie bracht niet het gewenste resultaat van een tegengoal. Het spel was en bleef fantasieloos en de verdediging van Purmersteijn  bleef eenvoudig overeind. En dus werd er opnieuw een nederlaag geleden.

De titel ‘man of the match’ moest in de ogen van veel  SJC-ers niet worden uitgereikt aan scheidsrechter Niels Zeeman uit Sneek. De man, die in 2008 nadrukkelijk in beeld  kwam nadat hij via cameraopnamen werd betrapt op het schoppen van een speler van SC Erica, leek SJC te willen benadelen door geen extra speeltijd toe te voegen aan de exact 90 minuten speeltijd. Mogelijk als gevolg van de heftige kritiek die hem tijdens de wedstrijd al ten deel viel.

Man of the match werd uiteindelijk de pupil van de week Ralph van Geldre. Hij was namelijk de enige SJCer die keeper Niel Post van Purmersteijn wist te verschalken. Na afloop was hij ook teleurgesteld over het resultaat maar liet weten deze middag tussen de selectiespelers wel veel plezier te hebben beleefd. Als fan van Messi en diens club Barcelona  houdt hij veel van technisch voetbal. En de bal met alle  handtekeningen van de SJC-spelers nam hij breed lachend in ontvangst.

 

 

Sander Fakkel streeft naar herkenbaar- en volwassenheid bij v.v. SHO

Bij v.v. SHO lopen dit seizoen korte en lange termijn door elkaar heen. De club zit midden in een omslag naar meer eigen jeugd in de hoofdmacht, maar wil dat schadevrij doen. “Op de korte termijn zullen we punten moeten pakken”, meent trainer Sander Fakkel.

De 37-jarige inwoner uit Hoogvliet maakt dit seizoen zijn debuut als hoofdtrainer. In Oud-Beijerland volgt hij Richard Middelkoop, die naar hoofdklasser Smitshoek vertrok, op. Fakkel, opgegroeid in Spijkenisse, heeft al een verleden bij v.v. SHO, waar hij vijf seizoenen werkzaam was. “Ik heb vooral de jeugd getraind en één seizoen ben ik assistent van toenmalig hoofdtrainer Jeroen Rijsdijk geweest”, vertelt hij.

“De club wist dat ik graag hoofdtrainer wilde worden. Mijn benoeming past in het beleid van de club om met meer eigen jeugdspelers te gaan spelen. Met een groot deel van die spelers heb ik in het verleden gewerkt, de club zag dat als een pré.”

Fakkel wist van tevoren dat het geen gemakkelijk seizoen zou worden. “Ik heb al eerder gezegd dat ik de eerste klasse B een ijzersterke competitie vind. Er zijn een paar sterke ploegen bijgekomen. Neemt niet weg dat de competitie tot nu toe voor ons teleurstellend verloopt. We hadden zeker niet verwacht dat we bij de onderste ploegen zouden staan. De realiteit is dat we degradatiekandidaat zijn.”

“We zitten midden in een omslag naar meer eigen jeugdspelers en dat proces is er één met vallen en opstaan. Als club willen we spelers ontwikkelen, maar tegelijkertijd moet je ook resultaten boeken. Punt pakken is korte termijn, een goed, georganiseerd elftal neerzetten is lange termijn, maar het moet wel allebei gebeuren. Daarbij hebben we bij SHO ook te maken met een bepaald verwachtingspatroon dat gebaseerd is op het verleden. Reëel is dat niet, omdat de situatie totaal anders is, maar SHO heeft die naam wel.”

Wat die ontwikkeling betreft zegt Fakkel eerlijk dat hij nog omvoldoende zijn stempel op v.v. SHO heeft weten te drukken. “Ik herken nog te weinig van mezelf in het elftal. We staan nog te ver af van een elftal dat zowel in verdedigend als in aanvallend opzicht domineert. Anders gezegd: er nog veel te veel verschil tussen de ene en andere wedstrijd. Het is té broos, niet volwassen genoeg.

Het gaat om vertrouwen, dingen durven. Zolang de resultaten uitblijven is het een lastig proces om spelers te overtuigen om in een spelsysteem te geloven. Die spelers zijn dan eerder geneigd juist aan dat spelsysteem te twijfelen. Daarin moeten we wat meer lef en durf tonen.”

Volgens Fakkel, die het hoofdtrainerschap van SHO combineert met een baan als leerkracht op basisschool De Plevier in Hoogvliet, is het voor spelers en trainer een leerzaam jaar. “Ik zeg bewust geen leerjaar, want dat is het niet. Het is leerzaam om de manier waarop het seizoen verloopt. Hoe ga je met  tegenslagen om, wat doe je met nederlagen. Dat geldt ook voor mijzelf. Ik denk dat ik als onervaren trainer nog beter mijn best moet doen om mijn spelers te overtuigen over het hoe en waarom van een speelwijze. Ik kan me voorstellen dat spelers eerder geneigd zijn trainers, met een reeks gerenommeerde clubs achter hun naam, sneller te volgen.”

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.