Home Blog Pagina 1389

Baardwijk VR1 promoveert naar de 2e klasse

Baardwijk had protest ingediend bij de KNVB vanwege het verkeerd toepassen van het aantal wissels bij de wedstrijd van Baardwijk VR1 tegen Bunnik ’73 VR1. Tijdens de wedstrijd zijn er namelijk meer wissels toegepast dan volgens de spelregels is toegestaan.

Na lang overleg bij de KNVB is er besloten om Baardwijk VR1 te promoveren naar de 2e klasse! Dames gefeliciteerd met de promotie!

Baardwijk VR1 gaat in het jaar dat het 100 jaar bestaat proberen zich te handhaven in de 2eklasse. Het team gaat met ingang van seizoen 2018-2019 getraind worden door Rudy Lee uit ’s-Hertogenbosch.

Woensdag 4 juli 2018 mochten de vrouwen van Baardwijk kennismaken met de nieuwe trainer van Baardwijk VR1 nadat er afscheid was genomen van Frans Maas.
Frans gaat bij Baardwijk het komende seizoen het team Vrouwen 2 trainen en coachen.

Kennismaken met: Rudy Lee

Woonplaats: ’s-Hertogenbosch

Burgerlijke stand: Getrouwd (30 jaar)

Vorige club?
– OJC Rosmalen

Indruk van v.v. Baardwijk?
– Klein, maar warm

Waar kunnen we je ’s-Nachts voor wakker maken?
– Goed, lekker eten!

Niet gepromoveerd naar de 2eklasse, is dat een teleurstelling?
– Niet echt. Het geeft mij de tijd om het team goed te vormen!

Wat zijn je verwachtingen voor het nieuwe seizoen?
– Kwaliteiten de meiden in één team bundelen!

Korte reactie:
Ronald Koeman                    –               Prima trainer! (Er is maar één voor mij, Cruyff)
Sarina Wiegman                   –               Ook goede trainster, maar zij heeft iets meer geluk dan R.K.
Kunstgras                              –               Voor mij, nee, dank je!
Maar voor de meiden wel, wat bijna elke tegenstander voetbalt op                                                               kunstgras.
Zaalvoetbal                           –                Leuk voor een keertje!
Spelregel aanpassingen      –                Zeker, dan wordt het voetbal een stuk aantrekkelijker.
Oranje Leeuwinnen             –                Zeker kans voor de WK!

CvdW: Excelsior Maassluis – Introductie

Deze editie is Excelsior Maassluis de Club van de Week. Deze week zullen er meerdere interviews worden afgenomen met betrokkenen bij de club uit Maassluis. In deze interviews zullen de betrokkenen meer vertellen over o.a. hun rol binnen de club, hoe ze bij Excelsior Maassluis betrokken zijn geraakt, het afgelopen seizoen en uiteraard wordt er ook vooruitgeblikt op het aankomende seizoen.

Excelsior Maassluis is een amateurclub uit Maassluis die opgericht is op 1 Juni 1918. Het eerste elftal speelde afgelopen seizoen in de Tweede Divisie waar ze op de 7eplaats eindigde. In 2006 kreeg Excelsior Maassluis als tweede amateurclub ooit een ster van de KNVB voor zijn jeugdopleiding. In 2010 is het hoofdveld van Excelsior Maassluis voorzien van kunstgras.

Op zaterdag 2 oktober speelde de hoofdmacht de eerste wedstrijd daarop. 2013 was een zeer succesvol voetbaljaar voor de hoofdmacht uit Maassluis. Zij werd 2 wedstrijden voor het einde van de competitie kampioen in de Hoofdklasse B, waardoor promotie naar de Topklasse (Nu Tweede Divisie) het hoogste amateurniveau, een feit werd. In oktober 2014 werd Excelsior Maassluis beloond voor het goede werk in de jeugdopleiding. Als eerste amateurvereniging in Nederland werd door de KNVB de status van Regionale Jeugdopleiding toegekend.

Het seizoen 2014/2015 verliep moeizaam. Na een inhaalslag werd degradatie uit de topklasse voorkomen. Het seizoen daarna was Excelsior Maassluis de revelatie. Nadat er sinds oktober 2015 geen wedstrijd meer verloren werd, pakte Excelsior Maassluis op de laatste speeldag de titel in de Topklasse zaterdag. Op 28 mei 2016 werd de club voor het eerst in zijn bestaan algeheel Nederlands Kampioen amateurvoetbal. Door de invoering van de open voetbalpiramide is Excelsior Maassluis (in ieder geval voorlopig) de laatste algeheel amateurkampioen.

“Saamhorigheid speelt hier een grote rol”

SV Achterveld is een echte dorpsclub in het gelijknamige dorp. Een vereniging waarin saamhorigheid een belangrijke rol speelt en vele vrijwilligers zich inzetten voor het reilen en zeilen binnen de vereniging. Eén van deze vrijwilligers is Joris Schouten (31) die al sinds zijn zesde lid is van de vereniging. “Op mijn twaalfde begon ik wedstrijden te fluiten. Inmiddels zit ik als secretaris in het bestuur”, zegt hij.

“Ik ben nu tien jaar samen met mijn vrouw”, begint Schouten zijn verhaal. “Toen ik haar leerde kennen heb ik meteen gezegd: Ik voetbal, dan weet je dat alvast. Dan kon ze daar later niet meer over zeuren.” In de praktijk valt dat zeuren wel mee. “Ze heeft zelf niets met voetbal, maar volgens mij vindt ze het wel leuk dat ik er veel plezier aan beleef.” Met name het gevoel van saamhorigheid kenmerkt de vereniging Achterveld. “We hebben ongeveer vierhonderdvijftig actieve leden en driehonderd vrijwilligers. Dat is best veel, maar dat moet je wel goed bijhouden.”

Op voetbalgebied zit het bij Achterveld ook prima. “We hebben twee eerste elftallen. Een mannenelftal en een vrouwenelftal”, zegt Schouten. “Voor de heren geldt dat we niet de ambitie hebben om hoofdklasse te spelen. We willen een stabiele vierdeklasser zijn en om de zoveel jaar meespelen om promotie naar de derde klasse. Belangrijker vinden we dat we een herkenbaar Achtervelds elftal hebben. Wij betalen onze spelers niet en zoeken ook geen versterkingen voor ons team. Natuurlijk zijn nieuwe mensen welkom bij de club, maar we doen het net zo lief met spelers uit onze eigen jeugd.” Aan deze jeugdopleiding wordt dan ook voldoende aandacht besteed. “We proberen de jeugd zo goed mogelijk op te leiden. We hebben nu vijftien elftallen en zijn bezig onze jeugdopleiding te professionaliseren. Vorig jaar hebben zeven leden een jeugdtrainerscursus gedaan en hun diploma behaald. Ook dit jaar zijn diverse trainers bezig met de cursus.”

Het andere vlaggenschip van SV Achterveld is het vrouwenelftal. “Zij zijn erg belangrijk voor ons”, vindt Joris Schouten. “De eerste wedstrijd van een Achtervelds vrouwenelftal vond al in 1971 plaats”. Inmiddels zijn dat drie seniorenelftallen.” Achterveld neemt de vrouwen net zo serieus als de mannen. Er is ook voor de vrouwen een betaalde trainer aangesteld. “Een hoogtepunt vond in 2016 plaats toen ons eerste vrouwenteam de districtsbeker won”, herinnert Schouten zich.

Als secretaris van de vereniging weet Joris Schouten als geen ander wat er op bestuurlijk vlak speelt bij Achterveld. “We zijn druk bezig de vereniging draaiende te houden. Dat lukt goed, maar ook wij hebben te maken met teruglopende subsidies”, zegt hij. Toch heeft de club onlangs een fikse investering gedaan in zonnepanelen op het dak van de kantine. “Soms moet je durven te investeren. Wij zijn er vrijwel zeker van dat dit op de lange termijn geld gaat besparen. Ik denk dat het voor iedereen goed is om daar onderzoek naar te doen, ook voor andere voetbalverenigingen.”

Ahmet Kuyucu is een ‘Vogel’

Hij zocht iets nieuws, maar vond wat hij al had. En juist daarom bevalt het Ahmet Kuyucu goed bij VVGZ. De voormalig voetballer van Alblasserdam is bezig aan zijn tweede seizoen bij de Zwijndrechters en dat verblijf mag van hem nog wel even duren.

ZWIJNDRECHT – “Bij Alblasserdam was ik de speler die de ideale weg bewandelde: begonnen in de jeugd en uitgegroeid tot speler van het eerste elftal. Maar na al die jaren in de hoofdmacht had ik alles wel eens meegemaakt. Promoties, degradaties, mooie en moeilijke tijden. Toen kwam het moment dat ik voor mijzelf besloot dat ik wel eens iets nieuws wilde meemaken, dat ik toe was aan een nieuwe omgeving’’, vertelt Kuyucu. Hij kwam uit bij eersteklasser VVGZ en het kwam hem daar bekend voor: “De gezelligheid is hetzelfde. Alblasserdam voelde altijd als mijn club, maar dat gevoel heb ik nu ook bij VVGZ. Dat ik in de tweede seizoenshelft van dit seizoen aanvoerder mocht zijn als jongen van buitenaf, maakte mij dan ook wel trots. Ik ben nu bezig aan mijn tweede seizoen en kwam in misschien wel negentig procent van de wedstrijden in actie en ik krijg van veel mensen binnen de club ook reacties dat het voelt alsof ik één van hen ben. Ik voel mij ook één van de ‘Vogels’.’’

Dat gevoel had Kuyucu al snel, maar nooit zal hij zijn eerste keer in de kleedkamer vergeten. “In al die jaren bij Alblasserdam zag ik als jongen van de club spelers komen en gaan. Nu was ík die nieuweling waar iedereen naar keek. Dat is toch anders. Je bent dan wel even bezig met hoe je je moet opstellen, maar uiteindelijk bleek dat helemaal niet zo moeilijk en vond ik snel aansluiting.’’

De 28-jarige Kuyucu denkt regelmatig na over zijn sportieve toekomst. Of hij nog eens gaat terugkeren bij Alblasserdam? “Dan zou de cirkel wel echt rond zijn. Maar ik weet het nog niet. Voor nu heb ik het nog heel goed naar mijn zin bij VVGZ. Maar ik heb ook nog veel contact en binding met spelers bij Alblasserdam. Nu voelt het nog niet alsof het tijd is om terug te gaan, maar misschien komt dat nog. Stel dat dat over twee jaar wel zo voelt, is het natuurlijk ook nog de vraag of ze dan bij Alblasserdam nog op mij zitten te wachten. Nu ben ik 28, dus normaal gesproken zou ik nog wel wat jaren voor me hebben in het voetbal.’’

In de eerste klasse B beleeft VVGZ geen gelukkig seizoen. De ‘Geluksvogels’ strijden tegen degradatie, maar Kuyucu toont zich optimistisch: “We strijden voor elkaar, zoals we dat bij VVGZ noemen. Er is geen reden tot paniek, want het spel is goed, We krijgen alleen soms vervelende doelpunten tegen, maar ik ben ervan overtuigd dat wij uiteindelijk boven de streep eindigen en dat de lange reeks van VVGZ als eersteklasser zal voortduren.’’

Ronald Cornet beleeft bij Vreeswijk een jaar van uitersten

Voor Ronald Cornet is het een seizoen van uitersten. De 56-jarige coach van Vreeswijk heeft het in Nieuwegein voortreffelijk naar zijn zin, maar kreeg eind augustus te horen dat één van zijn spelers was overleden op het trainingsveld. Het wegvallen van Shawn Sotong kwam kiezelhard aan in Nieuwegein. Ondertussen geniet Cornet bij Vreeswijk van de kruising tussen een dorpsclub en stadsvereniging, maar strijdt hij met zijn elftal ook tegen degradatie uit de derde klasse.

De datum 30 augustus 2017 staat gegraveerd in het geheugen van Ronald Cornet. Die avond zou hij met Vreeswijk oefenen tegen de zaterdagafdeling van Elinkwijk, maar de Utrechters belden af. Dat kwam Cornet niet eens slecht uit. Hij lag ziek op bed en besloot de training voor die avond dan ook maar te annuleren. Eén van zijn spelers – Shawn Sotong – ging toch met vrienden voetballen bij Vreeswijk. ,,Die avond kreeg ik om half tien een belletje dat Shawn een hartstilstand had gekregen en werd gereanimeerd. Twee andere jongens hielden me constant op de hoogte, maar helaas overleed hij.”

Die klap kwam kiezelhard aan bij Vreeswijk. De emoties liepen als een achtbaan door elkaar. De vader van Sotong moest halsoverkop terugkomen uit Suriname, de selectie van Vreeswijk lag op apegapen. Cornet zat diverse keren met zijn spelers om tafel om het verlies van de pas 20-jarige voetballer een plek te geven. ,,Er waren veel emoties. Eerst kreeg je de begrafenis, daarna was het de eerste bekerwedstrijd na het overlijden van Shawn en niet veel later het eerste competitieduel. De vriendin van Shawn liep bij één van de eerste wedstrijden met het team mee het veld op. We besloten om niet meer met nummer vijf te spelen.”

Cornet had in die tijd veel steun aan Frans Schultz, zijn elftalleider. Ook de wijze waarop Vreeswijk met het verlies van Shawn Sotong omging, gaf hem een warm gevoel. Het is precies die warmte die Cornet zo aanspreekt aan de club, die opereert in de schaduw van de grote Nieuwegeinse voetbalverenigingen Geinoord en JSV. “Vreeswijk is een kruising tussen een dorpsvereniging en een stadsclub. Met het dorpse karakter bedoel ik de gezelligheid en de spontaniteit van de supporters. De druk van het moeten presteren, is er niet. Vreeswijk heeft ook een stadskarakter. Ik heb best een paar mondige jongens in de selectie, maar dat vind ik alleen maar goed. Ik ben iemand die na trainingen of wedstrijden tussen de jongens zit.”

Het is een aanpak die Cornet geen windeieren legde. De Utrechter heeft negen clubs achter zijn naam staan en is het eens met de veelgehoorde kreet dat het trainersambacht een ervaringsvak is. “Op mijn 29ste had ik er nooit aan gedacht om voetbaltrainer te worden. Sinds de cursus ben ik heel erg gegroeid. Je loopt tegen situaties aan die je niet verwacht en neemt dat mee naar volgende clubs. Ik herken dingen sneller in het veld, zodat ik veel directer kan zijn in mijn besluitvorming. Als oud-speler weet ik dat voetballers soms gesprekken nodig hebben. In mijn actieve voetbaltijd twijfelde ik soms of ik wel zo goed kon voetballen. Dan is het prettig als je een trainer hebt die je daarin stimuleert.”

Bij Vreeswijk is Cornet bezig aan zijn tweede seizoen. In de vorige voetbaljaargang handhaafde hij zich na de promotie keurig met Vreeswijk, al plaatst Cornet daar direct een kanttekening bij. “Er zaten ploegen tussen die vroeger niet eens goed genoeg waren voor de zesde klasse.” Dit seizoen draait het stukken minder en is Vreeswijk hekkensluiter. Niet alleen het overlijden van Shawn Sotong is daar de oorzaak van. “Drie belangrijke spelers vertrokken naar buurvereniging Geinoord, onder wie mijn scorende spits Roland Truggelaar. Daarnaast merk ik dat het elftal moeilijker kan omgaan met tegenslagen. Bovendien maken we ook de kansen niet af. Het klinkt misschien gek, maar er zaten wedstrijden tussen waarin we gewoon tien open kansen kregen. Als je er dan maar eentje scoort, of helemaal niet, wordt het lastig wedstrijden te winnen.”

Voor Cornet geen reden om in paniek te raken. Als trainer maakte hij al te veel mee om zich met nog een halve competitie voor de deur grote zorgen te maken. Over zijn eigen ambities is de Utrechter duidelijk. “Al vijf jaar roep ik dat het mijn laatste club en mijn laatste jaar is, maar ik merk dat ik nog veel energie uit het voetbal haal. Het enige voordeel van mijn voortijdige vertrek bij Kampong was, dat ik een halfjaartje bij mijn zoons Don en Gino kon kijken.” Cornet heeft wel de beperking dat hij met zijn TC II-diploma alleen clubs tot en met de tweede klasse onder zijn hoede kan nemen. “Er zijn regelmatig mensen die aan me vragen waarom ik de TC I-cursus niet doe. Dat streelt me, maar het kost veel tijd en je moet stage lopen. Ik zat eens met een aanmeldingsformulier in mijn hand: zal ik het wel of niet doen? Uiteindelijk heb ik ook zonder TC I een mooi rijtje clubs achter mijn naam staan.”

Financieel dienstverlener Fundament is sportieve sponsor

Financieel dienstverlener Fundament, dat in Vlaardingen gevestigd is aan de Hoogstraat, onderhoudt een nauwe band met het voetbal. Het financieel adviesbedrijf, specialist in hypotheken, pensioenen, verzekeringen en bedrijfsfinancieringen is naast shirtsponsor van JO11 van CWO, lid van de businessclub van de Vlaardingse fusieclub.

“Daarnaast zijn we dit jaar voor het derde seizoen hoofdsponsor van het Vlaardings voetbalkampioenschap”, vertelt Jeroen Onderdelinden, financieel adviseur bij Fundament. “Als bedrijf zijn we graag maatschappelijk betrokken en dan doen we dicht bij huis.”

De vestiging in Vlaardingen is er één van totaal drie vestigingen. “De andere zijn in Schiedam en Bergschenhoek, in de gemeente Lansingerland. Daar ondersteunen we wielrenster Chantal Blaak, die in september wereldkampioen werd op de weg”, aldus Onderdelinden.

“We zijn lokaal sterk”, vervolgt hij. “Daarmee bedoelen we dat we weten waar iemand een woning wil kopen. We hebben hier allemaal mensen werken die uit Vlaardingen of de omringende gemeenten komen.”

Die sterke lokale betrokkenheid en verbondenheid komt ook tot uitdrukking bij de verschillende (nieuwbouw)projecten die worden gerealiseerd in Vlaardingen. “We werken voor onder andere voor de Nieuwe Vogelbuurt en werken nauw samen met andere projectontwikkelaars. We organiseren als Fundament  Advies jaarlijks de woonbeurs in de Grote Kerk. Daar komen gemiddeld drieduizend bezoekers op af. Op zaterdag 17 maart vindt de tiende editie plaats.” “Bij ons vind je terug wat Vlaardingen leuk maakt: we zijn een stad, maar hebben nog wel die dorpse herkenbaarheid in ons. Dat is een kracht van Vlaardingen en van ons.”

ODIO4 was dit seizoen zelfs even landelijk ‘wereldnieuws’

OSSENDRECHT – Met een ongekende monsterscore van 40-0 was het team van ODIO4 zelfs even landelijk ‘wereldnieuws’. Al ging de aandacht vooral uit naar de ‘verliezers’, tegenstander NSV uit Nispen. “Het was wel bijzonder, maar toch ook weer niet echt leuk om met zulke cijfers te winnen”, zegt aanvoerder Ludo Bolders.

Radio538
“Het was de eerste wedstrijd van het seizoen en bij NSV hadden ze een nieuw team in competitie. Met jongens die nog nooit, of heel lang niet hadden gevoetbald. Na een ruststand van 19-0 hadden we destijds niet verwacht dat NSV nog terug zou keren aan de aftrap. Toen ze dat wel deden hadden we twee doelstellingen afgesproken in de rust. Ten eerste om iedereen in het team te laten scoren en ten tweede zeiden we voor de grap dat we dan voor de veertig goals moesten gaan…. En dat gebeurde dus ook. De memorabele uitslag was zelfs op diverse radiostations terug te horen in nieuwsitems, ook bij Radio538 bijvoorbeeld. En bij NSV zijn ze volgens mij van Hart van Nederland zelfs nog opnames gaan maken.”

Bolders (36) speelt bij ODIO4 samen met een groep jongens waarmee hij al sinds de jeugd samen in een team actief is. Een groot deel was speler bij het eerste en allemaal zowat waren ze wel enige tijd selectielid. “De meeste spelers zijn half de dertig, sommige begin dertig en we hebben wat spelers die half de twintig zijn. Een echte en hechte groep zijn we wel, inmiddels ook regelmatig aangevuld met vrienden of familie van medespelers.”

Bovenin
Het vierde team van de Ossendrechtse voetbalclub is actief in de reserve zesde klasse van het zondagvoetbal en daarin draait het elftal steevast bovenin mee. “In de laatste vijf seizoenen zijn we vier keer tweede en een keer als derde geëindigd. Nog nooit hebben we een kampioenschap gevierd. Dat wil ons steeds toch net niet lukken. Het zou natuurlijk wel leuk zijn, maar het is voor niemand bij ons de insteek om te promoveren.”

Trainen dat doen Bolders en zijn medespelers niet meer. In het verleden stonden ze wel op het trainingsveld, maar door omstandigheden is dat opgehouden. “Het aantal spelers werd steeds minder, mede ook door veranderende gezinssituatie en drukte op het werk. Dus toen is dat steeds wat meer afgevlakt en uiteindelijk zijn we daarmee gestopt. Nu spelen we op zondagen onze wedstrijd en hebben het daarna en vaak ook daarvoor al gezellig met elkaar.”

Centrale plek in die gezelligheid, zeker bij uitwedstrijden, is Eetcafé De Boulevard, niet geheel toevallig de hoofd- en shirtsponsor van ODIO4. “Als we thuisspelen, dan is de kantine uiteraard na de wedstrijd een pleisterplek, en dan voor velen daarna wellicht nog het eetcafé. Maar bij uitwedstrijden verzamelen we vooraf altijd bij het De Boulevard en na afloop gaan we vaak ook nog daar naartoe. We zijn erg blij met onze sponsor in elk geval, en hij met ons want wij doen natuurlijk qua ‘sponsoring’ ook wel wat terug haha.”

Noodgedwongen samengaan
Het team heeft de intentie, net als Bolders zelf overigens, om zo lang mogelijk door te gaan met voetballen. Al zal het elftal vanaf volgend seizoen wel noodgedwongen samengaan met een ander team binnen ODIO. “Dat is uit nood geboren helaas. Er gaan sowieso een speler of vier wel stoppen. Werk en eventuele aankomende kinderen maakt dat ze andere keuzes maken. Daardoor gaan we samen met ODIO6 omdat ook zij wellicht te weinig spelers overhouden. Samen hebben we er dan voldoende om in de competitie weer lekker te kunnen voetballen. Dat is voor iedereen primair de insteek. Lekker op zondag op een leuk niveau wedstrijden spelen met elkaar. En dat gaan we zo lang mogelijk blijven doen.”

CvdW: V.V. Zuidland – Dave Chong

Dave Chong is sinds 2001 betrokken bij de club en de huidige voorzitter van V.V. Zuidland. Dit seizoen wordt zijn 6jaar als voorzitter. Voordat hij voorzitter werd bij de club was hij al jaren o.a. werkzaam als jeugdleider/trainer, actief binnen activiteiten- en feestcommissies en was Dave Chong ook vijf jaar jeugdvoorzitter.

Dave is betrokken geraakt bij de club door zijn zoons die op 7-jarige leeftijd begonnen met voetballen. “Het team waar ze toen in speelden hadden een leider en trainer nodig. Dan sta je als ouder gewoon op om te fungeren als vrijwilliger en voor je het weet sta je zes jaar lang als leider/trainer op het veld. Tussendoor kwam de vereniging op andere plaatsen ook handjes te kort en ben ik binnen verschillende commissies actief geweest. Vijf jaar geleden werd er gevraagd of ik voorzitter zou willen worden. En omdat ik als commissielid en als jeugdvoorzitter toch ook jaren in het bestuur had gezeten heb ik daar ja op gezegd.”

“V.V. Zuidland is op ons sportcomplex Groot Nibbeland uitgegroeid tot een middelgrote club met ongeveer 650 leden, waarvan zo’n 450 spelend. Het eerste elftal van onze vereniging komt uit in de Tweede Klasse Zaterdag en afgelopen seizoen zijn wij daarmee op een keurige vijfde plek geëindigd in de Tweede Klasse, dus als vereniging kunnen wij ons wel een stabiele Tweede Klasser noemen. Voorlopig is de visie gewoon dat we ook een stabiele Tweede Klasser moeten blijven, maar ieder uitstapje naar de Eerste Klasse zien we zeker weer als een bonus en gaan we in de toekomst niet uit de weg.”

Dit seizoen is V.V. Zuidland ingedeeld in de Tweede Klasse van Zuid I. Dave Chong zei daarover het volgende. “Wij begrijpen niet en zullen zeker ook niet accepteren dat Zuidland in een 2e klasse E (Zuid1) ingedeeld zal worden. De ligging van een groot aantal andere verenigingen, is namelijk veel gunstiger dan in ons geval. Maar de KNVB heeft ons al laten weten dat dit vooralsnog een conceptindeling is en ik ga ervan uit dat wij dan ook op 13 juli a.s., wanneer de definitieve indelingen bekend gemaakt worden, gewoon weer in 2D West 2 geplaatst zullen zijn.”

Wat is de toekomstvisie van jullie vereniging? “Bij onze voetbalvereniging gaan presteren en plezier in de voetbalsport hand in hand. Het eerste elftal heeft een voorbeeldfunctie voor de jeugd en senioren, op het gebied van prestaties, maar zeker ook op het gebied van teamgeest. De aantrekkingskracht en uitstraling van ons eerste elftal is dusdanig belangrijk voor de hele vereniging dat wij ieder jaar als initiële doelstelling hebben om minimaal tot de top vijf van de 2e klasse te behoren.”

“En onze jeugdleden zien wij letterlijk als onze toekomst. Wij besteden veel aandacht aan onze jeugd en werken ieder jaar naar een steeds betere jeugdopleiding. Daarvoor vinden wij het belangrijk om te blijven investeren in onze jeugd, jeugdtrainers, leiders, begeleiders en scheidsrechters. Een andere belangrijke pijler binnen onze vereniging is het dames- en meisjesvoetbal. Het enthousiasme en de toestroom van meisjes is groot en dat moet gekoesterd worden. Wij investeren in onze dames- en meidenafdeling en willen deze neerzetten met vertegenwoordiging in alle leeftijdscategorieën. Tevens besteden wij binnen al onze afdelingen veel aandacht aan hoe we met elkaar en onze tegenstanders omgaan. Besef van normen en waarden zijn voor onze vereniging een kernwaarde waar zeker niet aan getornd wordt.”

“Voetbalvereniging Zuidland heeft binnen de gemeente Nissewaard een centrale plaats en een duidelijk herkenbare positieve clubcultuur met een dorps karakter. Wij maken recreatief voetbal mogelijk voor iedereen en hebben de sportieve ambitie om optimale prestaties te halen met alle teams. Onze vereniging is een ontmoetingsplaats waar prestatie en gezelligheid hand in hand gaan, waar normen en waarden gelden en waar iedereen respect heeft voor elkaar, zowel binnen als buiten het voetbalveld. Dit alles vormt tevens de basis voor de maatschappelijke functie van onze verenging, en daar sta ik als voorzitter en wij als bestuur voor.”

Officieel wordt dit seizoen Dave Chong zijn laatste seizoen als voorzitter bij de club. Dat heeft Dave ook al een hele tijd geleden aangegeven. “Maar aan de andere kant zijn we als bestuur nu met zaken bezig op onze accommodatie welke dusdanig interessant zijn, en dan heb ik het over vrijwilligersbeleid, expansie van onze kleedkamers, de toestroom van nieuwe leden, de belastbaarheid van onze velden en de gesprekken daarover met de wethouders van onze gemeente etc. Dus ik kijk het nog even aan of ik mijzelf toch niet nog een keer herkiesbaar stel, want het nieuwe seizoen moet nog beginnen en duurt nog heel lang!”

Sil de Veer: van supporter naar basisspeler bij Uno Animo

Toen hij nog een kind was, stond Sil de Veer erg vaak langs de lijn bij duels van Uno Animo 1. Tegenwoordig heeft de 19-jarige middenvelder zelf een basisplaats bij de trots van Loon op Zand.

Stefan Brok noemt Sil de Veer ‘een aanstormend talent en een leuk manneke’. De hoofdtrainer van Uno Animo heeft een hoge pet op van zijn pupil en stelt hem dit seizoen bijna altijd op in zijn basiselftal. “Erg leuk en ik had zelf niet verwacht dat mijn ontwikkeling zo snel zou gaan”, zegt De Veer daarover. “Dit is mijn eerste seizoen in de selectie en ik had er ook niet van opgekeken als de trainer me eerst in het tweede liet rijpen. Maar aan de andere kant: vorig jaar trainde ik als speler van JO-19 1 vaak al mee met de selectie. Dus ik kon al wel wennen aan het niveau.”

Uno Animo spreekt al jaren een aardig woordje mee in de sterke tweede klasse. De club uit Loon op Zand speelt met alleen ‘eigen’ jongens en veel mensen uit het dorp hebben sowieso wel een band met ‘Uno’. “We mogen niet klagen over de publieke belangstelling, maar een paar jaar gelden kwamen er wel meer mensen kijken bij onze thuiswedstrijden”, aldus De Veer. “Ik was er zelf ook vaak bij. Bij belangrijke wedstrijden stonden mijn vrienden en ik dan met fakkels langs de lijn en nu speel ik zelf in het team. Dat is erg leuk en ik ben er ook wel trots op om in het eerste te spelen.”

Dat is ook wel terecht, want niet veel oude ploeggenoten van De Veer hebben een plekje gekregen in het team van Brok. “Joris van de Langenberg is een vriend van me, ik ken hem van de peuterspeelzaal. Met zijn tweeën hebben we alle teams van ‘Uno’ doorlopen en nu staan we samen in het eerste. Dat is erg tof. Verder bestaat het team voornamelijk uit jongens die al wat langer in het eerste spelen. Ik heb het goed naar mijn zin, maar het is wel wennen aan het niveau. Het spel gaat veel sneller dan bij de junioren, maar dit is goed voor mijn ontwikkeling.”

Uno Animo speelt dit seizoen niet om de prijzen. “Het gaat niet zo fantastisch”, bevestigt De Veer, die de studie technische bedrijfskunde volgt op de universiteit van Eindhoven. “We staan lager dan verwacht en hadden naar mijn mening ook hoger moeten staan op de ranglijst. Ik weet niet zo goed hoe dat komt, soms geven we veel te makkelijk doelpunten weg. Maar in oefenduels klopten we onlangs nog eersteklasser FC Tilburg en hoofdklasser Nuenen. Uit die resultaten blijkt wel dat we erg goed kunnen voetballen.”

Kagia hoopt met René Ras op ‘uitstapje’

Met René Ras en Dennis Hulst, respectievelijk trainer van het eerste en het tweede elftal, begint Kagia met een nieuwe technische staf aan het nieuwe seizoen. “Wij hopen dat de nieuwe trainers voor een frisse wind in de selectie kunnen zorgen”, zegt Mark Scholte, belast met de voetbaltechnische zaken van de club.

Kagia stond afgelopen winter voor een moeilijke klus om een geschikte opvolger voor Anton Wijsman te vinden toen duidelijk werd dat het verblijf van de trainer deze zomer zou eindigen. “De samenwerking met Anton is een succes geworden”, meent Scholte. “Normaal gesproken blijft een trainer als het van beide kanten bevalt een jaar of drie, wij hebben daar samen nog een jaartje aan vastgeplakt. Vier seizoenen is ook goed zo. Het klikte super, maar er komt ook een moment dat je afscheid van elkaar moet nemen. Dat moment is nu aangebroken.”

Met het vastleggen van René Ras denkt Kagia een trainer te hebben gevonden die volgens Scholte in dezelfde lijn werkt en denkt als Anton Wijsman. “Het is belangrijk dat onze trainer de dorpscultuur snapt. Prestatie en gezelligheid moeten hand in hand gaan. De zweep erover kan tot een bepaalde hoogte, maar er moet ook ruimte zijn voor een lolletje en ontspanning. Dat moet een trainer bij Kagia altijd snappen.”

Bij de keuze voor Ras en ook Dennis Hulst als tweede trainer luisterde de club goed naar de wensen en behoeften van de selectie. “De spelers moeten uiteindelijk met de trainers gaan werken. Dan vind ik het ook logisch dat zij een stem hebben bij die keuze”, stelt Scholte.

Uit 23 kandidaten die solliciteerden, maakte de technische commissie van Kagia een selectie. “Zes trainers die we hadden onderverdeeld in een bepaalde categorie. Ervaring en discipline waren er daar één van. Vanuit de spelersgroep kwam duidelijk het signaal dat zij het belangrijk vinden dat een trainer boven de groep moet staan en stevig in zijn schoenen staat.”

“Kagia stond al een tijdje op mijn lijstje om als trainer aan de slag te gaan”, reageert René Ras (49). “Ik hou van clubs als Kagia, waar een echte dorpscultuur heerst en waar vrijwilligers de mouwen opstropen. Ik ben zelf opgegroeid in zo’n cultuur, want ik kom oorspronkelijk uit De Zilk en ben als voetballer begonnen bij Van Nispen.”

“Ik heb bovendien altijd gewerkt bij dorpsclubs: Teylingen, Foreholte, WVC, Nicolaas Boys en FC Lisse-zondag ook”, aldus de 49-jarige oefenmeester, die onlangs zijn ‘oude liefde’ Van Nispen op zondag in de derde klasse hield. “Ik vind sowieso dat Kagia een spelersgroep heeft met potentie. Ze zijn niet voor niets vijfde geworden.”

“We willen graag een stabiele derdeklasser zijn, met af en toe een uitstapje naar de tweede klasse”, zet Scholte de doelstelling van Kagia voor de komende periode uiteen. “Daarnaast hopen we dat het tweede elftal nieuwe energie krijgt door de komst van Dennis Hulst en als springplank voor talenten kan fungeren voor het eerste elftal.  Vanuit de A-junioren stromen volgend seizoen een zestal spelers door naar de selectie en ook bij de B-junioren zit veel talent. De toekomst ziet er goed uit en mede daarom willen we stabiliteit binnen de selectie. Jeugdspelers moeten zin hebben om de stap naar de selectie te maken.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.