Het avontuur in de derde divisie lijkt nu pas echt begonnen. De bekerwedstrijd aan de Duinwetering en de bij voorbaat verloren strijd tegen DOVO op het vijfde veld achter de kantine kunnen we afvinken als onwenselijk en daarom maar heel snel vergeten. De geweldige entourage rondom de eerste wedstrijd op het hoofdveld tegen FC Lisse was er eindelijk weer eens een die past bij de club SJC. En waarover dus met heel veel plezier verslag kan worden gedaan.

Het begon met een heerlijke zomeravond waarop voetballen sowieso heel plezierig is. SJC begon de wedstrijd zoals van SJC verwacht kan worden. Fris en fruitig met de blik naar voren maar bepaald niet naïef. Hoewel FC Lisse via Siali de eerste kans kreeg toonde SJC zich vanaf minuut één, de minimaal gelijkwaardige tegenstander. Het was superspits Tom Duindam die na 12 minuten voor SJC een mogelijkheid kreeg. Maar zijn kopbal viel zomaar in de gelukkig grabbelende handen van Cummins.

In de 20e minuut was het dan ook Tom Duindam die de 1-0 liet aantekenen. Geweldige actie op rechts met een splijtende voorzet van Dario Lovechio. Waar Tom zomaar tegenaan kon lopen en het net liet bollen. Verrassend genoeg kwam er van de kant van FC Lisse nauwelijks zichtbare reactie. Kennelijk vertrouwde men toch wel op een goede afloop. SJC bleef waarschijnlijk mede daardoor de ploeg die het meest recht had op een voorsprong. Met enkele verrassende actie kwam Lisse wel een paar keer richting de 16 maar de SJC verdediging kwam nauwelijks in gevaar. En een enkel afstandsschot werd steeds een prooi voor Kevin Schelvis. De ruststand was dan ook 1-0.

Na rust aanvankelijk hetzelfde beeld. FC Lisse beschikt over een aantal balvaardige spelers maar als collectief staken de blauw-gelen schril af tegen de eenheid die de zwart-witten uitstraalden. De overtuiging waarmee bijvoorbeeld Baouchi een bijna kans afwisselde met een knal op het doel die maar net naast vloog, beloofde veel goeds. De 2-0 van alweer Tom Duindam, nu op aangeven van Mike van Toor, kwam nauwelijks onverwacht.

Maar dit bleek voor FC Lisse wel het sein om wat meer strijd te gaan leveren. Er kwamen voor hen ook een aantal mogelijkheden. Eerst kon Ayoub vrij aanleggen maar zijn schot was voor de uitstekend keepende Kevin Schelvis. Even later moest deze toch zwichten toen van der Putten een rebound verzilverde: 2-1.

Trainer Robbert de Ruiter, die vooraf meldde dat FC Lisse ambitieus wilde meedoen in de strijd om het kampioenschap, begreep dat er snel wat moest veranderen. Met een drietal wisselspelers probeerde hij de wedstrijd te laten kantelen. Ook Sjaak Polak reageerde en bracht Melvin van Stijn voor Demir Strojil. Het moet gezegd dat Lisse soms wel erg gevaarlijk door kwam. Maar verdedigend sloeg SJC, met Schelvis als betrouwbare sluitpost, er zich kranig doorheen. Op het allerlaatste moment dacht Lisse toch nog de gelijkmaker te kunnen noteren, maar een fantastische reactie van Kevin Schelvis voorkwam dit. Waardoor SJC 3 punten kan bijschrijven op het saldo wat nu op 6 uit 4 komt zodat de ploeg met veel vertrouwen de wedstrijd tegen AJAX tegemoet kan zien.

Twee dagen na zijn laatste wedstrijd voor Rijnsburgse Boys tegen Koninklijke HFC stapte Marciano Aalders op het vliegtuig naar Bolzano. De 26-jarige Amsterdammer, opgegroeid in Barneveld, emigreert naar Italië.

Zijn voornaam doet een Italiaanse link vermoeden. “Klopt”, zegt hij, kort voordat hij naar zijn nieuwe vaderland afreist. “Ik heb Italiaanse roots. Mijn ouders – mijn vader is overleden – zijn  allebei Nederlands, maar verder weg is er wel Italiaans bloed.”

De belangrijkste reden om naar het Zuid-Europese land te verkassen is zijn broer Marinio. “Hij woont er al tien jaar en heeft het ontzettend naar zijn zin. Ik ben natuurlijk regelmatig bij hem en zijn gezin op bezoek geweest en op die manier ben ik het land steeds beter gaan leren kennen en waarderen. De zon schijnt bijna altijd, het leven verloopt wat rustiger dan hier.”

“Ik heb natuurlijk wat met het land en ik was ook toe aan iets anders. Niet dat ik in Nederland niet gelukkig ben, maar door mijn scooterongeluk vorig jaar ben ik wat anders tegen bepaalde zaken aan gaan kijken”, vertelt Aalders, die door dat ongeluk in kritieke toestand in het ziekenhuis lag.

“Daardoor ben ik gaan beseffen dat het zomaar over kan zijn en daarom doe ik zoveel mogelijk dingen die ik leuk vind. Dit is er één van. Ik kan me voorstellen dat mensen het zien als een reuzenstap, maar ik heb er een goed gevoel bij. Ik heb er ook echt zin in.”

Aalders emigreert niet alleen, hij maakt ook meteen een loopbaanswitch. Hij gaat wonen en werken in Lazise, een bekende badplaats aan het Gardameer, dat zomers wordt overstroomd door Nederlandse toeristen. “Ik ga werken op de receptie van een vakantiepark. Dat is heel wat anders dan wat ik in Nederland heb gedaan”, zegt de middenvelder, die als accountmanager werkte bij Sharp in Almere, een bedrijf in scan- en printapparatuur.

“Op 1 juni, vier dagen na mijn aankomst in Italië, ben ik al begonnen in mijn nieuwe baan. Het wordt aanpoten, dat is zeker. In het hoogseizoen zal ik veel uren maken.”

Daarnaast gaat hij zaalvoetballen met broer Marinio. “Bij een Serie B-club op ongeveer een uur afstand van Lazise. Zaalvoetballen staat in Italië op een wat hoger niveau dan bij ons. De Serie B is te vergelijken qua niveau met onze Eredivisie”, aldus Aalders, die in het verleden al eens een ‘blauwe maandag’ actief was op het veld in Italië. “In de Serie C, maar dat was geen succes.”

“Het zaalvoetbalseizoen is vrij kort en valt in een periode om de winter, als het werk in het vakantiepark stilligt, te overbruggen. Het overlapt maar een maand. De intensiteit is vergelijkbaar met die bij Rijnsburgse Boys. We trainen drie keer en spelen een wedstrijd.”

Met zijn broer heeft hij voor de toekomst ook andere plannen. “Het is een droom van ons allebei om een eigen vakantiepark te beginnen of een bed en breakfast te runnen. Maar eerst moet ik goed geacclimatiseerd zijn. Het werkt daar toch net iets anders dan in Nederland.”

Hij spreekt al een aardig woordje Italiaans. “De taal gaat me redelijk goed af, maar ik wil het straks wel vloeiend spreken. Dat duurt nog wel even, denk ik.”

Zijn avontuur bij Rijnsburgse Boys blijft door zijn verhuizing naar Italië beperkt tot één seizoen. “Ik had me natuurlijk een ander seizoen voorgesteld. Door het scooterongeluk is de eerste competitiehelft volledig in het water gevallen. Ik heb uiteindelijk toch nog aardig wat wedstrijden gespeeld na mijn revalidatie. Ik heb daardoor het gevoel dat ik heb bijgedragen aan de mooie vijfde plaats van dit seizoen.”