Home Blog Pagina 1275

Martin van de Klundert: al bijna 12,5 jaar de trotste voorzitter van DHV

DHV loopt als een rode draad door het leven van de familie Van de Klundert. Piet was er jarenlang keeper en tegenwoordig zeer actief bij het klusgroepje, zijn zoon Martin (47) is bijna 12,5 jaar voorzitter van de club en zijn zoon Luc (18) is keeper van het eerste team. “De liefde voor DHV zit diep.”

Wie op een zaterdag het knusse sportpark De Hoekschop op wandelt, heeft een grote kans om iemand van de familie Van de Klundert tegen het lijf te lopen. Piet zorgt er samen met zijn kameraden Piet Rovers en Ad van den Langenberg dagelijks voor dat het complex spic en span blijft. Kleinzoon Luc keept in DHV 1 en meestal staat Martin als voorzitter én supporter langs de lijn aan de Bloemendaalse Zeedijk.

Doordeweeks is Martin druk in de weer als mede-eigenaar van het 80 jaar oude familiebedrijf Plaatwerk- en Konstruktiebedrijf Van de Klundert, dat metaalproducten levert voor verschillende marktsegmenten. Op zijn bedrijfskantoor langs de A16 praat hij zijn bezoek bij over zijn hechte band met DHV.

Die band bestaat al heel lang. Vader Piet maakte met zijn forse postuur furore als keeper van DHV en werd later leider van zijn zoon Martin, die als aanvaller alle jeugdteams van de club doorliep en daarna jarenlang in het eerste speelde van de zaterdagclub. Martin heeft twee periodes van drie jaar bij voetbalvereniging Seolto gespeeld. Na een mooie tijd in Zevenbergen, alwaar hij de eerste klasse bereikte, keerde hij op zijn 30ste terug bij DHV in Zevenbergschen Hoek, waar hij vanaf dat moment niet meer zou vertrekken.

Vervolgens rolde hij vanuit onder andere de functie ‘meevoetballende hoofdtrainer’ in de rol als bestuurder, waarvan nu bijna 12,5 jaar als voorzitter. “Het gaat goed met DHV en ik geniet enorm van de hechte verenigingscultuur bij de club.”

Het keepersvirus heeft Martin nooit gegrepen, maar zijn eigen zoon Luc erfde wél de genen van opa Piet. Luc verdedigt nu als jonkie op zijn achttiende al het doel van DHV 1. Martin begint helemaal te glunderen als zijn zoon ter sprake komt.

“Ik vind het geweldig dat Luc in het eerste keept en bij thuisduels zijn mijn vader en ik altijd aanwezig om hem aan te moedigen”, zegt hij. “Of ik zelf nog speel? Ik trap een balletje mee bij het 45+ team en soms bij DHV 3. En ik begeleid samen met Fred Mouwen op de zaterdagen DHV 2.”

In het knusse kantoor van Martin hangen gesigneerde shirts van Ajax, PSV en Feyenoord en hij heeft een seizoenkaart van NAC Breda. De ondernemer heeft een echt voetbalhart, dat vooral klopt voor DHV. “De liefde voor DHV zit diep. We zijn een kleine en hechte club, hebben iets meer dan 180 leden. We hebben een goed bestuur, een geweldige groep aan vrijwilligers, de betrokkenheid is hoog van de leden en hierdoor gaat er bijna nooit iemand weg. Gelukkig is ons ledenaantal licht gestegen, dus we kunnen stellen dat het goed gaat met de club.”

In gesprek met: Ferdy Barendse

Ferdy Barendse: hij is nog maar 21 jaar oud, maar nu al vijf jaar vaste waarde in het verdedigend centrum van Unitas’30 zondag 1. Door de geschorste eerste aanvoerder Jordy Bollaart,  werd hij voorafgaand aan de wedstrijd tegen SARTO 1, door trainer Kees de Rooij zelfs bekroond tot aanvoerder.

De club
Unitas’30 zondag 1, het uithangbord van een van de snelst groeiende voetbalverenigingen in Brabant. In het seizoen 2017/2018 heeft de club door middel van een knotsgekke nacompetitie toch nog lijfsbehoud in de 2e klasse kunnen bewerkstelligen. Waar ze een seizoen later in diezelfde 2e klasse na 14 wedstrijden op 26 punten staan. Waar het aan ligt? Barendse verteld: “er is gewoon minder gezeik binnen de club, trainer Kees de Rooij ontwikkeld zich goed. En door het aanstellen van assistent trainer Joris Hendrickx hebben we ook iemand in huis die tactisch subliem is.

Volgend jaar wordt bij Unitas’30 1 het roer overgenomen door twee hoofdtrainers: momenteel assistent trainer Joris Hendrickx en 019-1 trainer Eddie van Vugt. Barendse verwacht dat er in de speelstijl weinig gaat veranderen ‘’ik denk dat we ook volgend jaar gewoon aanvallend en mooi voetbal blijven spelen, dat willen wij als club aan de jeugd overdragen’’.

‘’Ik stond in partijtjes vaak tegen Sam Lammers of Frenkie de Jong, dan dacht ik wel eens hoe moet ik die gozers verdedigen’’

Jeugd
”Ik ben begonnen met voetballen toen ik 5 jaar was bij Unitas’30. Het was dicht in de buurt en al me vriendjes van het trapveldje zaten er al’’. Na 3 jaar bij Unitas’30 gespeeld te hebben werd de toen 8 jarige Barendse gescout door Willem II. ‘’ Het waren leerzame jaren vooral het tweede jaar was een jaar die ik nooit meer vergeet. We hadden een fantastisch team met onder andere Frenkie de Jong en Sam Lammers. We werden dat seizoen ook nog kampioen!’’

Na zijn jaren bij Willem II en RBC Roosendaal keerde Barendse weer terug bij Unitas 30, ‘’ik had wel een bepaalde voorsprong op de rest na vijf jaar lang 4 tot 5 keer per week trainen.  Die voorsprong merk ik op dit moment soms ook nog wel eens in mijn basistechniek of aannames’’

”Ik stond rechtsbuiten in de O15-1,  maar had nooit super veel moeite met verdedigen. Toen ik de overstap naar O17-1 mocht maken, werd ik door wat vervelend blessureleed van medespelers plots in de verdediging gezet. Wat eigenlijk vrijwel direct een goede keuze bleek te zijn. Het ging vrij aardig in de verdediging en vond het een leuke positie. Toen er datzelfde jaar wat blessures bij zondag 1 kwamen kreeg ik mijn kans, als rechtsback weliswaar maar dit maakte me eigenlijk niks uit. Vanaf dat punt mocht ik vast bijsluiten bij Unitas’30 zondag 1’’.

Toekomst
Barendse wordt vaak geprezen tot een van de sterkhouders van Unitas’30 zondag 1. Op de vraag waar zijn persoonlijke lat ligt in het voetbal, antwoord die koelbloedig als hij is “Ik heb geen idee joh, ik heb het naar me zin bij Unitas’30 en wordt iedere week opgesteld. Wel zou ik graag nog een keer in de hoofdklasse spelen en als dit met Unitas’30 mogelijk is, zou dat het droomscenario zijn. Misschien komt er wel wat anders op mijn pad. Maar ik wil ook nog een gezellig weekend kunnen beleven met mijn vrienden hoor!’’

Robbert Marijnissen en Mart van den Branden prijzenpakkers met SCW zondag 2

Het was de liefde die Robbert Marijnissen (50) negentien jaar geleden vanuit Zevenbergen in Welberg deed belanden. Daar neemt hij nu afscheid van de lokale voetbalclub.

Ik heb tot mijn vijfendertigste gevoetbald, totdat een onwillige knie het niet verder meer toeliet. Voorheen heb ik altijd bij Virtus gevoetbald. Nadat ik bij SC Welberg stopte ben ik eigenlijk in het ‘vrijwilligerswerk’ bij de club gerold. Mijn zoontje ging destijds voetballen en ik ben toen trainer/leider geworden bij de F’jes en later nog bij de E’tjes, D’tjes en de C-junioren. Toen die gasten uiteindelijk besloten om in een seniorenelftal bij elkaar te gaan voetballen als vriendenploeg en ze nog een trainer/coach zochten, toen heb ik dat opgepakt. Dat is zeven seizoenen geleden en nu vind ik het mooi geweest.

In die zeven seizoenen waar Marijnissen, samen overigens met Mart van de Branden, de tweede selectie van SC Welberg begeleidde werden de nodige successen geboekt. “We hebben in totaal twee keer de KNVB-beker gewonnen en zijn twee keer kampioen geworden. Niet slecht natuurlijk in zeven seizoenen tijd. Dit seizoen waren we twee wedstrijden voor het einde van de competitie niet meer in te halen en werden we voor de tweede keer kampioen. Mooi moment vond ik, net als Mart overigens, om ermee te stoppen. Het is nu tijd voor andere uitdagingen en een frisse wind voor de groep.”

Waar voetballen niet meer gaat, tot grootste spijt van de afscheidnemende trainer zelf, zal hij weer vaker zijn racefiets pakken om te gaan wielrennen. “Maar ook mijn dochter is een huis aan het bouwen en daar wil ik ook graag letterlijk mijn steentje aan gaan bijdragen. Bovendien is het na zoveel jaren van ‘verplichtingen’ in het weekend ook fijn om nu eens niet gebonden te zijn. Om met het gezin leuke dingen te gaan doen. Natuurlijk gaat dat in het begin wennen zijn, want je bent die routine in je weekenden en op trainingsavonden toch gewend. Al heb ik wel het idee, dat dit snel zal wennen. Natuurlijk zal ik nog wel eens langs de lijn te vinden zijn, maar dan puur als supporter en niet in een rol als vrijwilliger bij de club.”

In zijn tijd bij SC Welberg heeft Marijnissen vooral genoten van de saamhorigheid binnen de club. En wat de leden met zelfredzaamheid allemaal hebben gerealiseerd. “Als ik zie hoe die spelers allemaal met elkaar omgaan, hoe de verhoudingen tussen de verschillende elftallen onderling zijn, daar heb ik nog het meeste van genoten. Dat is prachtig om mee te maken. Ze gaan met elkaar op stap, sporten samen, helpen elkaar waar nodig. Dat zie je niet overal, maar dat is de kracht van onze club. Maar ook als je kijkt naar het sportcomplex. Dat is prachtig en is allemaal gerealiseerd door de zelfredzaamheid en inspanning van de leden zelf. Daar kunnen ze jarenlang mee vooruit.

Al is er wel een zaterdagstop ingesteld qua elftallen, omdat anders de capaciteit van velden en kleedkamers niet toereikend blijft. “Welberg is een groeiende en bloeiende vereniging, maar ik hoop wel dat het ook een vereniging blijft die hun activiteiten ook op zondag blijven volhouden. Je ziet een verschuivingstrend naar de zaterdag qua teams, maar toch vind ik persoonlijk dat het voetbal ook nog altijd op zondag thuishoort.”

Het is echter niet langer meer het ‘probleem’ voor de trainer/ coach, want hij heeft met een kampioenschap de dug-out kunnen verlaten. Maar toch is niet het kampioenschap datgene wat hem het meest zal bijblijven. “Nee, zo’n titel is natuurlijk mooi om te behalen, maar ik heb vooral enorm genoten van het feit dat die groep in de afgelopen zeven jaar zo is gegroeid. Allemaal verschillende karakters en personen, dat elkaar in de kracht heeft gezet. Een groep die naar elkaar is toegegroeid en elkaars sterke punten heeft weten om te zetten in resultaten. En een heel hechte vriendschap zowel binnen als buiten het voetbalspelletje om. Dat is misschien nog wel veel en veel mooier om deelgenoot van te zijn geweest dan het winnen van wat prijzen en bekers. Dat je al die jaren als trainer van een groep twintigers het respect heb gekregen. Dat ze je respecteerden, naar je luisterden en je vertrouwden. Dat is wat me na al die jaren zal bijblijven en me het meeste heeft geraakt.

Serge van den Hurk ook komend seizoen hoofdtrainer van Groote Lindt

De technische commissie (TC) van Groote Lindt is verheugd, dat Serge van den Hurk ook komend seizoen hoofdtrainer zal zijn. Afgelopen zaterdag heeft Serge direct na de wedstrijd Groote Lindt – Unitas zijn contract met één jaar verlengd. Serge begon in 2016 als assistent van Henk Dirven en heeft van Groote Lindt de afgelopen twee seizoenen een kampioenkandidaat in de derde klasse gemaakt.

Vanaf volgend seizoen zal Serge worden geassisteerd door Randall Neeskens. Randall is geen onbekende voor Groote Lindt. Randall heeft jaren bij Groote Lindt gevoetbald en is na zijn actieve voetbalcarrière trainer geweest van onder andere VVGZ 2 en ZBC’97 1. Met het aantrekken van Randall Neeskens is direct de beoogde opvolger van Serge van den Hurk bekend gemaakt. De intentie is uitgesproken, dat Randall na het komende seizoen Serge als hoofdtrainer zal opvolgen. Hiermee volgt de TC hetzelfde traject als eerder met Serge gevolgd is.

De TC heeft er alle vertrouwen in dat met de nieuwe technische staf Groote Lindt in de top van de derde klasse kan blijven spelen of – als we dit jaar al promotie kunnen afdwingen – een rol van betekenis in de tweede klasse kunnen spelen.

Zonder Gejo Bracht is Vuren Vuren niet

Als zijn gezondheid hem geen parten had gespeeld, had Gejo Bracht ook dit seizoen nog langs de lijn als grensrechter rondgehuppeld. VV Vuren hoeft niet bang te zijn dat de 62-jarige clubman op zaterdagmiddag ontbreekt, want hij heeft alweer een nieuwe functie: die van gastheer.

Het is twee uur voor aanvang van de competitiewed- strijd tegen NEO’25 (1-2) als Gejo Bracht een rondleiding geeft op het complex van Vuren. “Dit is mijn tweede thuis”, zegt hij, terwijl hij in de kantine naar de ‘Wall of Fame’ loopt.

Op de muur hangen tal van foto’s die herinneren aan het roemrijke verleden van de club. “Ik hang hier wel een paar keer”, lacht Bracht, die op menig elftalfoto is te bewonderen.

“Kijk”, wijst hij naar een foto in het midden. “Daar sta ik als voetballer, in mijn jonge jaren. Ik denk dat die foto begin jaren tachtig is gemaakt. In 1984 werden we kampioen bij Pelikaan. Ik deed toen overigens niet mee.”

Hij speelde zelf ongeveer een jaar of acht in Vuren 1. “Iemand van de club heeft onlangs uitgerekend dat ik bij meer dan duizend wedstrijden van Vuren 1 ben geweest.”

Want Bracht was 32 jaar toen hij grensrechter werd bij het eerste elftal. Dat was een functie die hij lang combineerde met andere werkzaamheden voor zijn club. “Ik heb in het hoofdbestuur gezeten, in de jeugdcommissie en ben ik ook wedstrijdsecretaris geweest. Je kunt beter vragen wat ik niet heb gedaan.”

Trainers kwamen en gingen. De grootste successen beleefde Vuren onder Bas van Peer. “Gejo is een geweldige vent”, zegt Van Peer. “Hij heeft een groot, sociaal hart. Ik had een goede band met hem. Ik kom hem buiten de club ook nog wel eens tegen. Die band blijft altijd, hoewel het al bijna zestien, zeventien jaar geleden dat ik trainer was van Vuren.”

“Dat was een fantastische periode”, reageert Bracht. “We hadden toen een geweldige lichting spelers. We promoveerden van de derde naar de eerste klasse. Ongehoord. Er vertrokken wat spelers naar ASWH en Kozakken Boys en daardoor redden we het niet in de eerste klasse, maar het was een geweldige belevenis.”

Dat hij zijn vlag heeft moet neerleggen doet hem pijn. In mei werd hij getroffen door een hartinfarct. “Het gebeurde gewoon thuis, aan de eettafel. Ik kreeg het opeens heel benauwd. Ik had daarvoor al hartritmestoornissen. Ik dacht dat het met een paracetamolletje wel over zou gaan. Niet dus. In het ziekenhuis zagen ze dat ik een hartinfarct had gehad.”

Hij wacht op een vervolgbehandeling. “Ze hebben me al twee keer geprobeerd te dotteren. Dat is nog niet gelukt. Binnenkort doen ze een nieuwe poging. Ik voel me nu snel moe. Als ik vanavond thuiskom, lig ik als een dood vogeltje op bed.” Rennen langs de lijn zit er voor Bracht, die 22 december zijn 63ste verjaardag viert, niet meer in. “Ik vertegenwoordig de club bij uitwedstrijden in de bestuurskamer en begeleid de scheidsrechter bij thuiswedstrijden”, zegt hij over zijn nieuwe rol. “Ik wil betrokken blijven. Ik reis ook met het eerste elftal mee, draag het kostuum nog en zit in de groepsapp. De serieuze groepsapp dan, want er is ook nog een tweede appgroep waarin allerlei onzin wordt gedeeld. Dat is van die jongens, daar hoef ik niet zo nodig aan mee te doen.”

‘Vrederust is voor mij de ideale club gebleken’

Met een totaal van veertien nieuwe overschrijvingen onderging vierdeklasser v.v. Vrederust uit Halsteren een ware metamorfose. Tel daarbij een nieuwe trainer en assistent-trainer op en het is logisch dat alles moest worden opgebouwd en gezaaid. Maar stilaan is men toch al aan het oogsten.

Zeker weten”, zegt aanvoerder Arjan van de Watering. Ook hij kwam begin dit seizoen nieuw over naar Vrederust en geniet wekelijks van het trainen en spelen in de bosrijke omgeving. “Door Jorn van Daele, een vriend van mij die een seizoen eerder de overstap had gemaakt van Halsteren naar Vrederust, heb ik ook de stap gezet. We hadden het er vaak over met anderen en we besloten met elkaar de stap te maken. We wilden als ´vriendenteam´ Vrederust ondersteunen om tot een voetballend team te komen. En nu zie je wekelijks dat dit steeds meer en meer begint te lukken.” Twee jaar geleden speelde Van de Watering voor het laatst een wedstrijd namens RKSV Halsteren gespeeld. “Daar heb ik de jeugdselecties heb doorlopen gedurende de jaren. Door meerdere blessures in korte tijd, waaronder gescheurde enkelbanden en een gebroken kaak, heb ik ervoor gekozen het dit jaar weer op te pakken. En daar heb ik nog geen moment spijt van gehad”, zegt de 20-jarige centrale verdediger.

Besef
Waar het in het begin van dit seizoen allemaal nog moeizaam verliep en de resultaten soms tegenvielen, daar kwam er halfweg ineens een ommekeer. “Als je ziet waar we vandaan komen, is dat prachtig om te zien. Voorafgaand het seizoen had niemand rekening met ons gehouden en dat was in de winterstop nog steeds het geval. Alleen de mensen bij de club bleven vertrouwen houden, maar dat het zo snel zou gaan had niemand verwacht. Na de belangrijke overwinning op Dwo´15 denk ik dat het besef is gekomen, dat we van iedereen kunnen winnen. Voetballen konden wel al, maar de resultaten bleven uit. We kunnen naar alle waarschijnlijkheid wel concluderen dat de doelstelling op het gebied van voetballen is behaald, maar dat het allemaal nog veel mooier kan worden.

Slotakkoord
Want dankzij de reeks sterke resultaten deed Vrederust nog mee voor een periode. En dus eventuele promotie naar de derde klasse. Op de laatste speeldag bleek een gelijkspel tegen SC Stavenisse voldoende om een ticket in de nacompetitie te grijpen. Een prestatie waar de trotse aanvoerder naar vooruitkijkt met de nodige hoop. “Die prestatie met deze club is al fantastisch. Het geloof en het vertrouwen was er, maar we wisten dat de laatste wedstrijden cruciaal zouden zijn. Dan pas worden de prijzen verdeeld en dat hebben we met zijn allen gerealiseerd. Een mooie en voor deze club historische prestatie. Nu gaan we onze huid zo duur mogelijk verkopen en we gaan zien waar het zal eindigen. Ons seizoen is al geslaagd en met dit toetje krijgt het nog een mooie verlenging.”

 

Nieuw bestuur wil vooral voor stabiliteit zorgen bij Sluiskil

Wie Sluiskil zegt in het Zeeuws-Vlaamse voetbal, die weet één ding: daar gebeurt altijd wel wat. De laatste jaren stonden niet altijd garant voor rust in de tent, maar daarin wil het nieuwe bestuur nu verandering gaan brengen. “We willen voor stabiliteit zorgen binnen de club, dát is onze belangrijkste doelstelling.”

Het zijn de woorden van Erwin de Bruin, sinds begin dit seizoen de nieuwe voorzitter van het zevenkoppige bestuur. “Oud-voorzitter Bram van Houcke had me gevraagd of ik de enige nog vacante positie, die van voorzitter, binnen het nieuwe Sluiskil-bestuur zou willen vervullen. Ik heb er eventjes over nagedacht, maar ik zag de uitdaging wel zitten. Ik kwam zelf wel regelmatig kijken bij de club, mijn kinderen voetballen ook in de jeugd, dus de club bleef wel trekken. Ik woon ook op het dorp dus alles bij elkaar vond ik het nu een mooi moment voor deze klus.”

De Bruin voetbalde zelf ook in het blauwwit, in het eerste en tweede elftal. Deed ook wat in de begeleiding rondom teams en gaat ook nu nog wekelijks met zijn kinderen mee naar wedstrijden. “De middelste speelt bij de mini’s en de oudste bij de JO10. Dus ik was sowieso wel op het veld te vinden. En dat ik nu in deze rol ook mijn steentje kan bijdragen aan de nieuwe koers van de club, dat vind ik alleen maar mooi. Ik had al eerder de vraag gehad, maar toen vond ik het niet het geschikte moment, of zag ik er geen heil in. Het was de laatste jaren ook niet bepaald rustig binnen de vereniging en dat zag en hoor- de je in alles terug.”

Sportief gezien kent de zondag-vijfdeklasser allerminst succesvolle jaren en bivakkeert het momenteel in de rechterrij van de ranglijst. Daarin moet verandering komen volgens de preses, maar wel geleidelijk. “Er zijn in het verleden al vaker grote sprongen gemaakt, met alle gevolgen van dien. Nu zitten we in een mindere fase en moeten we met elkaar zien te werken om de positiviteit rondom en binnen de club terug te brengen. Je merkt al stilaan dat er nu een kentering komt. Meer mensen zijn bereid om de schouders eronder te zetten. Zowel bij de jeugd als bij de senioren. Dat is een mooi gegeven. Want voor het dorp is de vereniging erg belangrijk en heeft het een grote sociale functie.”

Sportief wil De Bruin toewerken naar betere tijden. Bij de jeugd zorgen dat de zaken goed geregeld zijn en van daaruit de toekomst borgen voor de senioren. Want waar in het verleden vaak spelers van buitenaf naar Sluiskil kwamen, daar moet in de toekomst vooral een herkenbaar gezicht weer terugkeren. “Tot de JO14 hebben we eigen jeugd, daarna vallen we in een gat. Dat moeten we overbruggen. Daar gaan wat seizoenen overheen. Dus stap voor stap de weg omhoog weer inzetten, dat is wat we willen. Wellicht ook de ogen niet sluiten voor samenwerkingen met andere clubs, maar dat is toekomstmuziek. Nu eerst weer zorgen dat er positieve geluiden gaan klinken bij de naam Sluiskil. Daar zijn we hard mee bezig.”

Reünie 100 jarig bestaan v.v. Baardwijk

Er komt een heel mooi moment aan voor de voetbalvereniging Baardwijk. Een waar historisch moment, wat groots gevierd gaat worden. Namelijk het 100-jarig jubileum van v.v. Baardwijk.

De reüniecomité 100 jaar bestaan wil hier graag een extra bijzonder moment van maken. Want middenin het feestgedruis – dat zal plaatsvinden van donderdag 21 t/m zondag 24 maart 2019 – zal op vrijdag 22 maart 2019 de reünie plaatsvinden. Daarbij is oud, jong, vergeten en huidig lid van harte welkom.

De wens is dat zo veel mogelijk leden elkaar weerzien. Meld je aan via de link (https://www.vvbaardwijk.nl/623/aanmeldingreunie/). Hoe meer zielen, hoe meer weerzien, hoe meer herinneringen, hoe meer vreugd.

Baardwijk 100 Museum

Tijdens deze reünie gaat de organisatie er alles aan doen om een prachtig Baardwijk 100 Museum te creëren. De organisatie roept alle Borkse op om zo veel mogelijk spullen beschikbaar te stellen – denk aan oude krantenknipsels, clubbladen, shirts, trofeeën, sjaals, petten, tassen enz. Deze organisatie staat onder leiding van Frans van Helvoirt en de mede-organisatoren Michel Geers, Joris van Brunschot, Tonny Coenen, Wally Buys en Joep Klerx. Deze spullen kunnen ingeleverd worden in de kantine van v.v.Baardwijk. Achter de bar bij Johan en/of Luuk. Loop binnen, lever uw attributen in en draag bij aan een prachtige tentoonstelling tijdens het 100-jarig bestaan van Baardwijk.

Voetbalvereniging Spijkenisse is op zoek naar ambitieuze trainers voor de jeugdopleiding

Voetbalvereniging Spijkenisse is een vereniging met ruim 1200 leden, waar recreatief, prestatief en topvoetbal beoefend kunnen worden. Wij gaan altijd voor het hoogst haalbare, waarbij het opleiden en ontwikkelen van spelers en trainers binnen de vereniging centraal staan. Onze jeugdopleiding wordt ondersteund door een professionele organisatie en heeft een nauwe samenwerking met de Feyenoord Academy.

Door interne verschuivingen in de trainersstaf zijn wij voor volgend seizoen op zoek naar trainers voor de divisie teams van de jeugdopleiding. Wij zoeken ambitieuze jeugdtrainers die zich graag willen ontwikkelen en mee willen bouwen aan onze jeugdopleiding.

Wat zoeken wij:

  • UEFA B / TC 2
  • Pedagogisch en didactisch onderlegd
  • Een duidelijke visie op “opleiden van jeugdvoetballers”
  • Trainer / coach die wil werken met een gezamenlijk visie en doelstelling(en)
  • Verzorgen van 3 trainingen per week en coachen/begeleiden op zaterdag bij wedstrijden en andere activiteiten

Wat bieden wij aan:

  • Een uitdagende functie in een professionele organisatie
  • De kans om je verder te ontwikkelen binnen het trainersvak
  • Professionele begeleiding en werkwijze
  • Scholingsmomenten intern en extern
  • Passende beloning en kledingpakket

Interesse en/of vragen, reageer dan per mail naar onderstaande email voorzien van motivatiebrief en cv.

hoofdjeugdopleiding@vvspijkenisse.nl

Selectienieuws vv Spijkenisse

0

Eerder konden wij al melden dat van de huidige selectie Anthony Bentem, Daan Bourgonje, Eric Polet, Michael Termijn, Jesse Luijkx, Adam el Fazazi, Felino Jardim, Sander Baragan en Marvin van der Pluijm ook volgend seizoen op Sportpark Jaap Riedijk te bewonderen zullen zijn.

Met Justin Tromp, Glenn Rijsdijk en Demi Gosepa is tevens overeenstemming bereikt. Vanuit de v.v. Spijkenisse Academy zullen het komend seizoen Sirano Kartosonto en Alessandro Franzoso definitief aansluiten bij Spijkenisse 1. Youri Verschoor maakt de overstap van v.v. Zwaluwen naar v.v. Spijkenisse.

Sterkhouder Yassire Hamdani blijft ook volgend seizoen bij Spijkenisse. De ijzersterke en razendsnelle rechtsback bleek dit seizoen een versterking voor de club. Spreekt voor zich dat de technische commissie erg verheugd is met het besluit van Yassire Hamdani om te blijven.

De selectie van Spijkenisse krijgt voor het volgend seizoen steeds meer vorm. Topspits Michael van Dommelen speelt volgend seizoen weer met nummer 9 voor vv Spijkenisse.  De eerdere periode was van Dommelen al enorm waardevol voor de club en keert dus na 1 seizoen bij v.v Brielle terug. De honger naar succes en de ambitie is er nog. Wij kennen Michael, behalve als topspits, ook als een geweldige teamspeler en aanjager. De technische commissie van vv Spijkenisse is dan ook erg blij met de terugkeer van Michael op het oude nest.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.