TVC Breda slaat een nieuwe weg in. Met een vernieuwde spelersgroep en opgefriste staf moet de club uit Tuinzigt komend seizoen weer plezier uitstralen. Nijs Kivits is aangesteld als nieuwe trainer en heeft zin in de uitdaging.

De 46-jarige Nijs Kivits neemt aardig wat ervaring mee naar Tuinzigt. Zo trainde hij talentvolle jeugdteams bij TSC en Uno Animo, was hij oefenmeester van het vlaggenschip van DVVC én is hij momenteel technisch coördinator van de voetbalschool van UVV’40. Hij is heel blij met het jeugdige enthousiasme van Kevin Faas en Johan Rijndorp, die hem komend seizoen assisteren bij TVC Breda. De secondanten van Kivits zijn ook nog eens echte clubjongens. “Die mix kan ons ver brengen”, denkt Kivits hardop.

Hij kent zelf ook aardig wat mensen bij TVC, heeft familie en vrienden in Tuinzigt wonen.Na een aantal gesprekken besloot de trainer akkoord te gaan met het voorstel van declub, hij zag wel heil in de plannen. “Ze hebben nieuwe ideeen, willen vanaf nul beginnen met een nieuwe selectie. Die is ingericht met een combinatie van talentvolle jeugdleden en oudgedienden die nu lager voetballen. Het plezier moet voorop komen te staan, mensen moeten weer zin krijgen om naar de Kwakkelhut te komen om een goed voetbalwedstrijdje te zien.” Aan Kivits, zijn neef Rijndorp en Faas de taak om één team te smeden vanal die nieuwe gezichten en het publiek naar de Kwakkelhut te trekken.

TALENT
De talenten die doorstromen uit de jeugd hebben veel potentieel, heeft de nieuwe oefenmeester van TVC gezien. “Andere clubs trokken aan hen, maar ze zijn de club trouw gebleven.” Toevoegingen als bijvoorbeeld Diego Theunissen, de keeper die overkomt van TSC, zorgen voor extra ervaring. “Het wordt een leuke mix tussen de oudere jongens en jeugdspelers.”

Discipline en spelplezier komen voorop te staan bij Kivits. “Gewoon normaal doen, met plezier trainen en voor elkaar willen gaan. Dat zijn de pijlers voor mij. We beginnen extra vroeg met de voorbereiding om wat extra activiteiten met de selectie te doen, zodat we tijd hebben om naar elkaar toe te groeien. Er is genoeg werk te doen.”

HARTELIJK
De Oosterhouter voelt zich thuis bij TVC. “Ik ben vorig seizoen al diverse keren komen kijken, ook voordat bekend was dat ik de nieuwe trainer zou worden. Iedereen heet je heel hartelijk welkom en er hangt een leuke, gezellige sfeer op het sportpark. De kantine is altijd vol, die club leeft wel. Hopelijk kunnen we komend seizoen voor een extra impuls zorgen.”

Aan uitspraken over een eindklassering waagt Kivits zich niet. “Vraag me dat in de winterstop nog eens, laten we eerst alles maar eens goed regelen en organiseren. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in.”

De cirkel is rond voor Osman Erbas. En dat al op zijn 44ste. De Bredanaar keert als trainer terug bij ‘zijn’ Dongen. Bijna veertien jaar liep Erbas bij Dongen rond. Eerst ruim een decennium als speler, linksbuiten of in de spits, later nog drie jaar als assistent-trainer. Hij heeft altijd contact gehouden met de club. “Daar liggen zo veel fijne herinneringen. Ik ben twee keer kampioen geworden en heb de landelijke beker gewonnen met Dongen. Ik heb geen moment getwijfeld toen deze mogelijkheid zich voordeed.”

Na het ontslag van Ruud Kaiser ging het balletje rollen. “Er is geen sprake geweest van een sollicitatie. Ik heb mijn interesse kenbaar gemaakt bij wat bekende clubmensen, met wie ik nog regelmatig contact had. Ze hebben daarna geen andere kandidaten meer uitgenodigd.” Wat Erbas wel lastig vond, is de situatie bij Bavel. Hij had die club al zijn jawoord gegeven. “Dat vond ik heel vervelend, maar gelukkig gunden ze mij deze kans. Ik wist daarnaast ook wel dat er genoeg goede trainers op de markt waren om het bij Bavel over te nemen.”

Het wordt een pittige klus voor Erbas. De Dongense selectie is flink gerenoveerd en gaat een lastig seizoen tegemoet in de Derde Divisie. “Het wordt een moeilijk jaar, ik kom niet bepaald in een gespreid bedje terecht. Ik heb ook geen invloed gehad op de samenstelling van de selectie. De technische commissie heeft nieuwe spelers gehaald en jeugdspelers door laten stromen om de gaten van de vertrokken jongens in te vullen. De uitdaging is om van de grotendeels nieuwe groep een team te maken.” En dat het liefst met zo veel mogelijk eigen jongens. “Het belangrijkste wordt om de Dongense identiteit terug te krijgen, dat waar de club groot mee is geworden. We willen op termijn een bepaald percentage spelers uit de eigen opleiding in het eerste hebben staan, Dongen staat niet voor niets bekend om de goede jeugd.”
Het wordt hoe dan ook een mooie klus voor Erbas. “Sommigen denken zelfs dat ik uit Dongen kom, zo nauw is mijn naam aan deze club verbonden. Dat ik hier nu al de kans krijg om op dit niveau te trainen, maakt mij erg trots.”

Alkan Uzun zag met eigen ogen hoe zijn nieuwe club WDS’19 een spectaculair seizoensslot beleefde. De oudste club van Breda ging helaas voor hem in de finale van de nacompetitiereeks ten onder en speelt daardoor ook komend seizoen in de vierde klasse.

WDS’19 eindigde dit seizoen in de vierde klasse C op gepaste afstand van kampioen Be Ready en runner-up RFC als derde. De formatie van de vertrekkende coach Gijs Smulders mocht toch de nacompetitie in en zijn opvolger Alkan Uzun zag vanaf de zijlijn dat de club uit Haagse Beemden hierin een vreemde reeks afwerkte. WDS’19 versloeg GSBW na een 1-0 achterstand met 1-2 en tegen OVC’26 stonden de blauw-witten op uit de dood. In de 70ste minuut stond het nog 3-0 voor de Tilburgers, maar na een comeback tot 3-3 wonnen de Bredanaars via strafschoppen. In de finale verloor WDS’19 nipt van SC Emma, waardoor de club ook volgend seizoen in de vierde klasse speelt.

GOEDE KLIK
“Het is mooi om met deze groep te werken als coach van WDS’19”, zegt Alkan Uzun tevreden. “Ik constateerde in de nacompetitieduels dat de ploeg laat bij de les is, maar over enorm veel veerkracht beschikt. Dat stemde me uiteraard zeer tevreden en ik heb veel goede dingen gezien die me nog enthousiaster maken dan ik al was: ik kijk enorm uit naar de start van het seizoen.” De Dongenaar tekende halverwege het seizoen 2018/2019 een contract voor één jaar op sportpark Paradijs. “Ik heb in het verleden al gesprekken gevoerd met WDS’19, maar toen kwamen we er niet helemaal uit over een akkoord, nu was de goede klik er wel”, legt de gediplomeerde oefenmeester uit.

MOOI CV
Uzun begon zijn trainersloopbaan bij Barça, waarmee hij kampioen werd in de vijfde klasse. Na een periode bij DVVC, vertrok hij naar VCW en tijdelijk was hij tegelijkertijd ook nog coach van het zaterdagteam van Barça. “Ik ben een echte voetballiefhebber en wilde die jongens van Barça ook graag helpen”, zo blikt de coach terug op die periode. Hierna beleefde Uzun mooie jaren als assistent-coach van Baronie 1 en trainer van Baronie 2. Ook werkte hij bij Dosko als rechterhand van de hoofdtrainer. “Afgelopen seizoen had ik geen club, des te meer kijk ik uit naar het komende voetbaljaar”, zegt de Dongenaar. “Ik heb erg veel geleerd en ben er klaar voor om aan de slag te gaan bij WDS’19.”

PLEZIER
Bij WDS’19 hoopt de coach iets moois op te bouwen met zijn selectie, die grotendeels intact blijft. Uzun wil van het eerste en tweede team een hechte eenheid smeden en hij hoopt ook jeugdspelers ervaring op te laten doen bij het vlaggenschip van de club. “Ik wil zowel mezelf als de vereniging verder ontwikkelen en ik heb er erg veel vertrouwen in dat dit gaat lukken.” Uzun wil met zijn team er alles aan doen om wederom te strijden om promotie, maar volgens hem is dat niet het allerbelangrijkste. “Voetbal draait voornamelijk om plezier. Ik wil ervoor zorgen dat iedereen vrolijk naar de training komt en fluitend weer naar huis gaat. Ik doe de meeste oefeningen met de bal en wil dat iedereen zich vermaakt tijdens de trainingsuren. We blijven tenslotte amateurs.”

Sinds een halfjaar is Michel van Rij jeugdvoorzitter van WDS’19. De betrokken voetbalvader ziet dat het goed gaat met de club waar zijn kinderen voetballen en vindt het leuk om ervoor te zorgen dat de oudste vereniging van Breda ook een mooie toekomst tegemoet gaat.

Hij spreekt veel ouders en leiders, staat vaak langs de lijn op sportpark Paradijs en zit in verschillende WDS’19-WhatsAppgroepen. “Als jeugdvoorzitter wil ik betrokken zijn bij dingen die er gebeuren op de club”, zegt Michel van Rij. “We proberen er met een enthousiaste groep vrijwilligers voor te zorgen dat onze mooie vereniging draaiende blijft en gelukkig gaat het goed”, zegt hij. “Zowel op het gebied van recreatief als prestatiegericht voetbal beleven onze voetballers en voetbalsters hier mooie weekenden en dat stemt ons als bestuur zeer tevreden.”

Toen de kinderen van Van Rij een aantal jaar geleden wilden WDS’19 eindigde dit seizoen in de vierde klasse C op gepaste afstand van kampioen Be Ready en runner-up RFC als derde. De formatie van de vertrekkende coach Gijs Smulders mocht toch de nacompetitie in en zijn opvolger Alkan Uzun zag vanaf de zijlijn dat de club uit Haagse Beemden hierin een vreemde reeks afwerkte. WDS’19 versloeg GSBW na een 1-0 achterstand met 1-2 en tegen OVC’26 stonden de blauw-witten op uit de dood. In de 70ste minuutstond het nog 3-0 voor de Tilburgers, maar na een comeback tot 3-3 wonnen de Bredanaars via strafschoppen. In de fi nale verloor WDS’19 nipt van SC Emma, waardoor de club ook volgend seizoen in de vierde klasse speelt.

GOEDE KLIK
“Het is mooi om met deze groep te werken als coach van WDS’19”, zegt Alkan Uzun tevreden. “Ik constateerde in de nacompetitieduels dat de ploeg laat bij de les is, maar over enorm veel veerkracht beschikt. Dat stemde me uiteraard zeer tegaan voetballen, ging hij als betrokken vader op zoek naar een geschikte vereniging in Haagse Beemden. De Bredase wijk is de vijver waar Boeimeer, WDS’19 en The Gunners naar leden vissen en voor Van Rij viel de keuze op WDS’19. Waarom viel juist de keuze op de Willibrordus Demos Sportvereniging? “De sfeer op het sportpark sprak me aan en bovendien had ik goede verhalen gehoord over de club”, zegt Van Rij. “Gelukkig ben ik niet teleurgesteld, want zowel mijn twee zoontjes als ikzelf hebben het prima naar ons zin bij WDS.”

JEUGDVOORZITTER
Van Rij is geen ouder die zijn kinderen afzet bij de club en ze na de training weer ophaalt. “Ik ben al snel bestuurslid geworden en vind mijn rol in het jeugdbestuur ook erg leuk”, zegt hij. “Ik heb geen technische achtergrond als trainer, maar het geeft een kick om te werken aan de toekomst van de club”, zegt hij. De jeugdvoorzitter vindt het belangrijk dat elk team een trainer heeft en goede contactpersoon, waarmee hij in zijn rol als clubbestuurder af en toe kan praten over wat er speelt binnen de club. Van Rij geeft een voorbeeld van een situatie die hij heeft opgepakt: “Aan het einde van het seizoen hebben we altijd een wedstrijdje tussen jeugdspelers en hun ouders. Dat duel is altijd gezellig en de papa’s en mama’s leren elkaar beter kennen, waardoor ze samen een betere band met de vreden en ik heb veel goede dingen gezien die me nog enthousiaster maken dan ik al was: ik kijk enorm uit naar de start van het seizoen.” De Dongenaar tekende halverwege het seizoen 2018/2019 een contract voor één jaar op sportpark Paradijs. “Ik heb in het verleden al gesprekken gevoerd met WDS’19, maar toen kwamen we er niet helemaal uit over een akkoord, nu was de goede klik er wel”, legt de gediplomeerde oefenmeester uit.

MOOI CV
Uzun begon zijn trainersloopbaan bij Barça, waarmee hij kampioen werd in de vijfde klasse. Na een periode bij DVVC, vertrok hij naar VCW en tijdelijk was hij tegelijkertijd ook nog coach van het zaterdagteam van Barça. “Ik ben een echte voetballiefhebber en wilde die jongens van Barça ook graag helpen”, zo blikt de coach terug op die periode. Hierna beleefde Uzun mooie jaren als assistent-coach van Baronie 1 en trainer van Baronie 2. Ook werkte hij bij Dosko als rechterhand van de hoofdtrainer. “Afgelopen seizoen had ik geen club, des te meer kijk ik uit naar het komende voetbaljaar”, zegt de Dongenaar. “Ik heb erg veel geleerd en ben er klaar voor om aan de slag te gaan bij WDS’19.”

PLEZIER
Bij WDS’19 hoopt de coach iets moois op te bouwen met zijn selectie, die grotendeels intact blijft. Uzun wil van het eerste en tweede team een hechte eenheid smeden en hij hoopt ook jeugdspelers ervaring op te laten doen bij het vlaggenschip van de club. “Ik wil zowel mezelf als de vereniging verder ontwikkelen en ik heb er erg veel vertrouwen in dat dit gaat lukken.” Uzun wil met zijn team er alles aan doen om wederom te strijden om promotie, maar volgens hem is dat niet het allerbelangrijkste. “Voetbal draait voornamelijk om plezier. Ik wil ervoor zorgen dat iedereen vrolijk naar de training komt en fl uitend weer naar huis gaat. Ik doe de meeste oefeningen met de bal en wil dat iedereen zich vermaakt tijdens de trainingsuren. We blijven tenslotte amateurs.” club opbouwen. Erg leuk, maar nu opperde een ouder om die potjes niet alleen aan het einde, maar juist ook aan het begin van het seizoen te spelen, zodat de teams het hele voetbaljaar profi teren van de sterkere band. Dit vond ik een goed idee, dat we vanaf volgend seizoen gelijk in de praktijk brengen.”

WDS’19 staat bekend om de goede opleiding van zowel het jongens- als meidenvoetbal en bij de club van blauw en wit zijn ze trots op de waar Virgil van Dijk ooit begon.

De vereniging wil dat kinderen en hun ouders zich zo snel mogelijk hechten aan de club uit Haagse Beemden en gaat daarom vanaf volgend seizoen starten met Welpenvoetbal: voetbal voor kinderen vanaf vier jaar oud. “Hierin hopen we onderscheidend te zijn”, aldus Van Rij. “Bovendien: hoe eerder je begint, des te meer kans dat je snel beter wordt.”

Op zaterdag 15 juni werd de 46ste editie van het Bredase Bouwers Toernooi gespeeld. Voor het eerst was SV Advendo gastheer van het jaarlijkse voetbalevenement en bij de club was men te spreken over het toernooi.

Het vinden van een parkeerplekje in de Bastenakenstraat is moeilijk deze zaterdagochtend. Overal in de straten rondom het Kadijkje staan de auto’s rijen dik opgesteld en op het sportpark zelf is het ook een drukte van belang. De Hollandse feestmuziek schalt door de speakers, teams in allerlei kleurrijke tenues hangen in clubjes overal rond en op de kwartveldjes wordt fanatiek zes tegen zes gespeeld. De 46ste editie van het Bredase Bouwers Toernooi is omstreeks 10.00 uur al in volle gang: 32 teams strijden voor het eerst op het complex van Advendo om de titel van best voetballende bouwbedrijf van Breda en omstreken. “In feite zijn het in het dagelijks leven allemaal concurrenten van elkaar en dat zie je soms ook terug binnen de lijnen”, zegt medeorganisator Frans Knol grinnikend. “Maar het loopt nooit uit de hand”, verzekert hij. “Iedereen heeft altijd veel respect voor elkaar.”

Knol, die al dertig jaar betrokken is bij het toernooi, doet zijn verhaal vanuit de knusse bestuurskamer van Advendo. Voor zijn neus ligt een lang toernooischema en af en toe onderbreekt hij zijn verhaal om de volgende wedstrijden aan te kondigen door de microfoon. “Het is weer volle bak vandaag. We hebben zes teams helaas moeten teleurstellen, dus waarschijnlijk gaan we het toernooi volgend jaar uitbreiden.” Op de speciale website van het historische toernooi staat een regelement dat maar liefst 26 punten telt en dan is er ook nog een ongeschreven regel die belangrijk is. “Het is de bedoeling dat de spelers daadwerkelijk een link hebben met het bedrijf. We hebben deelnemers gehad die een half eerste elftal naar het toernooi stuurden, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling”, zegt Knol.

VASTE CLUB VRIJWILLIGERS
De organisator heeft het jaarlijks behoorlijk druk met de voorbereidingen voor het toernooi. Hij regelt scheidsrechters, livemuziek en beslist welke teams hem roulerend moeten helpen met de organisatie. Dit seizoen viel de keuze op het complex van Advendo. Knol en zijn compagnons hebben in alle vroegte de veldjes uitgezet, waarop zeer fanatiek wordt gespeeld door de vele teams, die maar wat graag de felbegeerde trofee willen winnen. Bij de club uit Breda-Noord hebben ze de vaste club vrijwilligers opgetrommeld die het toernooi faciliteren. Nancy van Houten (zie het andere artikel op deze pagina) beheert de kantine en uiteraard is Ger Brugman ook aanwezig.

De voorzitter, jeugdvoorzitter, oud-trainer en beleidmaker van Advendo zorgt ervoor dat het hun gasten aan niets ontbreekt. “We zijn druk bezig geweest en blij met het resultaat”, zegt Brugman. “Iedereen beleeft een mooie dag en voor ons is het ook en manier waarop we ons kunnen presenteren als nette vereniging. Op basis van het verleden bestaan er wat vooroordelen over Advendo, maar iedereen ziet vandaag dat wij een nette club zijn met hardwerkende vrijwilligers.”

Voormalig Oranje-international Mildred Baal is komend seizoen coach van JEKA Dames 1. De Bredase grootmacht geeft met de aanstelling van deze grote naam een signaal af: op sportpark Tussen de Leijen willen ze het dames- en meidenvoetbal naar een hoger plan tillen.

Mildred Baal begon in Raamsdonksveer met voetballen, speelde vele jaren op hoog niveau met de voormalige damesclub DVC Den Dungen en schopte het uiteindelijk tot negen interlands voor Oranje. Na haar carrière bleef haar passie voor het meiden- en damesvoetbal bestaan. Ze maakte naam bij de meidenacademie Breda Girlz United en behaalde vorig seizoen als trainster van JEKA MO14-1 haar diploma UEFA B (TC2). “We zijn blij dat Mildred komend seizoen verbonden blijft aan JEKA en we zijn er trots op dat zij ons eerste damesteam gaat coachen”, zegt Ton Schipperheijn, coördinator van het meiden- en damesvoetbal bij de club. “Het meidenvoetbal krijgt hopelijk net als twee jaar geleden een nieuwe boost door het WK in Frankrijk en het is prachtig dat wij een coach hebben die ooit voor Oranje heeft gespeeld.”

Plezier en ontwikkeling gaan bij JEKA samen met groei en ambitie. De vereniging is qua leden de grootste in Breda en omstreken, maar procentueel gezien blijft de club aan de rand van de stad qua vrouwelijke leden achter in vergelijking met andere clubs. Op sportpark Tussen de Leijen hopen ze in de toekomst veel meer meiden en dames te verwelkomen en dat kan volgens Schipperheijn door het aanscherpen van het beleidsplan. “Mildred gaat een rol spelen in de ontwikkeling van het meiden- en damesvoetbal binnen de club en we vertrouwen erop dat haar aanstelling een positief effect heeft. Deze tak binnen de club moet in de breedte gaan groeien bij JEKA. Als we meer aanmeldingen krijgen van meiden, dan groeit de kans dat ze in een team terechtkomen dat past bij hun niveau.”

JONGENSTEAMS
JEKA heeft komend seizoen meidenteams in elke leeftijdscategorie vanaf de categorie MO13. Speelsters voetballen tot die tijd in jongensteams en volgens Schipperheijn is daar helemaal niets mis mee. “Sterker nog: de KNVB juicht dit alleen maar toe”, aldus de coordinator. “De meiden ontwikkelen zich beter tussen de jongens. Het voetbal gaat sneller en is fysiek: daar plukken de speelsters de vruchten van als ze eenmaal meidenteams vormen. Vele speelsters van het huidige Nederlands elftal voor vrouwen hebben ook altijd met jongens gevoetbald en van hen hoor je alleen maar positieve verhalen over die periode.”

Schipperheijn heeft geen dochters die voetballen, maar vult de vrijgekomen vacature als coördinator van het meiden- en damesvoetbal al een tijdje met veel plezier in. “JEKA miste wat coördinatoren en deze functie sprak me direct aan”, zegt hij. “Ik wist dat er op dit gebied veel te winnen viel en het geeft een kick om te zien dat deze afdeling binnen de club stappen heeft gemaakt. Mijn voorganger Eric Martens heeft een hele mooie basis gelegd voor het meiden- en damesvoetbal en ik vind het leuk om zijn goede plannen door te zetten. Dit seizoen was er een hoop sportief succes. De MO13-2 won de beker en de MO15-1 kroonde zich tot voorjaarskampioen.”

Hij keerde oorspronkelijk terug naar zijn oude club om met vrienden in het zesde te voetballen, maar volgend seizoen is Dennis Peragon Jimenez weer speler van JEKA 1. De 29-jarige spits is topfit en bewees bovendien dit seizoen dat hij het scoren nog altijd niet is verleerd.

In mei kreeg Dennis Peragon een onverwachts telefoontje. JEKA-hoofdtrainer Bas Liebregts hing aan de lijn met een bijzondere vraag: of de spits alsjeblieft de laatste twee wedstrijden met zijn team wilde meespelen. De hoofdmacht was in een felle degradatiestrijd verwikkeld en de coach kon zijn ervaring goed gebruiken. Lang hoefde de topscorer van weleer, tegenwoordig woonachtig in Amsterdam, niet na te denken. “JEKA is mijn club en ik wilde het team graag helpen”, verklaart Peragon over zijn keuze. “Gelukkig pakte de beslissing goed uit. Van Beek Vooruit verloren we helaas met 3-1, maar de laatste wedstrijd was een succes. We versloegen VOAB met 2-0 en ik scoorde tweemaal. JEKA bleef tweedeklasser, de doelstelling was bereikt.”

De succesvolle rentree van Peragon krijgt een gevolg. Iedereen bij JEKA was razend enthousiast over de kortstondige terugkeer van de topschutter in de selectie en de spits zelf was ook tevreden. “Na die twee wedstrijden begon het bij mij te kriebelen. De trainer vroeg hierna of ik weer vast wilde aansluiten bij het eerste.” Over die vraag moest Peragon, die jarenlang in het eerste speelde van JEKA en hierna naar Baronie vertrok, even nadenken. “Ik heb een leuke en goed seizoen gehad met mijn vrienden in het zesde en twijfelde of ik die zondagochtenden wilde opgeven voor een terugkeer in de selectie”, zegt hij. Toch besloot hij om na de zomer weer vast aan te sluiten bij het eerste. “Die twee potjes gingen me goed af en het niveau was hoog. Met mijn ervaring en neusje voor de goal kan ik nog altijd belangrijk zijn voor het team.”

Bij JEKA is men blij met de definitieve terugkeer van Peragon in het eerste. Na zijn vertrek maakte het kind van de club furore in de hoofdklasse bij stadgenoot Baronie, waar hij ook de goals aaneenreeg. De aanvaller moet het jonge team volgend seizoen bij de hand nemen en bij de club weten ze precies wat ze aan hem hebben. “Dit seizoen had het eerste moeite met scoren. Nu ben ik niet de redder in nood die dit probleem oplost, maar ik kan in het zestienmetergebied gevaarlijk zijn. Ik heb er vertrouwen in dat we het volgend seizoen beter gaan doen, want we hebben een goed voetballende ploeg.”

Peragon woont in Amsterdam en door zijn drukke baan zal hij niet elke dinsdag en donderdag op en neer pendelen naar Breda voor de trainingen. In de hoofdstad speelt hij in een bedrijvencompetitie, dus de club hoeft zich geen zorgen te maken over de conditie van de aanvaller. “Ik probeer er zo veel mogelijk te zijn, maar gelukkig geeft de club me de vrijheid om af en toe een training te laten schieten.” Over schieten gesproken: hoeveel goals gaat Peragon maken volgend seizoen? “Minimaal vijftien moet lukken”, stelt de ambitieuze aanvaller.

The Gunners voelt als thuiskomen voor René van Nijnatten. Niet omdat hij er jaren in het eerste heeft gespeeld of al eerder trainer is geweest, maar wel door zijn familieband met de club. Zo prijkt een foto van vader Jan in de kantine op sportpark Het Hooghuys.

Het is een bijzonder rijtje clubs dat René van Nijnatten in de afgelopen vijftien jaar coachte als hoofdtrainer. Hij begon bij SAB als jeugdtrainer, werd daar vervolgens hoofdtrainer van het eerste, waarna hij de Bredase voetbalvelden in 2009 verliet. Via Hoeven, RSV, DEVO, Bavel en TVC Breda kwam hij vorig seizoen bij FC Bergen terecht. “Ik had daar totaal geen rust en continu stress door een gebrek aan spelers”, vertelt hij nu over afgelopen jaar. “Het was een vervelend seizoen.”

GUNNERS
Toen hij via een van de vele bekenden bij The Gunners gepolst werd om in de Haagse Beemden aan de slag te gaan, hoefde hij niet lang na te denken. “Ze hadden nog meer opties, maar ik ga erheen”, zegt hij trots. Hij overtuigde het bestuur met zijn ambities. “Ik vroeg: ‘Willen jullie promoveren? Dan moet je mij hebben.’” Het zijn gedurfde woorden, de 56-jarige oefenmeester weet dat hij keihard afgerekend wordt als het hem niet lukt. Daar is hij echter niet bang voor, Van Nijnatten heeft de bravoure die bij The Gunners past. “Het is een beetje een ruige club”,zo verwoordt hij het zelf. Hij weet waar hij over spreekt, de band met de club van het wit en blauw is hecht. “Mijn oudste broer Chris heeft hier jarenlang gevoetbald, net als mijn vader Jan. Die is negentien jaar geleden overleden, maar hangt nog steeds mooi in de kantine op een foto van tijdens een jubileum. Het is iedere keer weer bijzonder om die foto te zien.”

STRAATVOETBALLERS
Zijn omgeving was enthousiast. “’René, dat is een clubke wat bij jou past’, zeiden ze tegen me. Je hebt hier best wat straatvoetballers rondlopen en dat past wel bij mij, de grenzen mogen opgezocht worden. Maar ga je er overheen, dan ben je de pineut bij mij.” Hij hoopt de strijdlust van zijn spelers te kunnen richten op het voetbal. “De energie moet in de schoenen zitten en niet in de mond.”

Hij heeft een presentatie gegeven aan de spelers, met een enkeling een één-opééngesprek gevoerd en is van plan nog een activiteit voor de teambuilding te organiseren. “Ik sta echt te
trappelen. Ik heb in mijn vakantie al een beetje op het internet zitten koekeloeren. Als ik zie waar The Gunners afgelopen seizoen is geëindigd, dat kan echt niet.

We moeten promoveren. Dat is mijn uitdaging. Ik heb vier promoties meegemaakt, maar dat is inmiddels ook alweer een paar jaar geleden. Het wordt weer eens tijd voor een prijs.” En dat met eigen jongens van de zaterdag vierdeklasser. “Ik doe het met spelers van The Gunners, klaar. Ik weet wat hier rondloopt en ga daar het optimale uit halen.”

“Het is hartstikke mooi om iets terug te kunnen doen voor de vereniging.” Was getekend, The Gunners-voorzitter Mario van der List. De preses ziet dat zijn club op verschillende vlakken nog wel wat handjes kan gebruiken en stimuleert ouders, leden en andere clubmensen dan ook graag tot actie. Hij weet als geen ander hoeveel voldoening dat geeft.

Mario van der List (60) begint zelf aan zijn derde jaar als voorzitter bij de Bredase zaterdagclub. Het vervullen van een vrijwilligerstaak geeft hem een prettig gevoel. “Ik heb altijd met plezier gevoetbald bij The Gunners, dan vind ik het prettig om iets terug te kunnen doen. Dat voldane gevoel krijg je niet als je je kind voor de deur afzet en een paar uur later weer ophaalt.” Hij ziet dat het aantal vrijwilligers terugloopt. “De maatschappij is veranderd, mensen hebben het steeds drukker. Daardoor is het voor een club ook steeds moeilijker om genoeg vrijwilligers te vinden, of het nou gaat om de functie van bestuurslid of terreinknecht.”

MATERIAALMAN
Hij ziet dat de andere Bredase voetbalverenigingen ook met dit probleem worstelen, het is een belangrijk gespreksonderwerp tijdens de bijeenkomsten van het Overlegorgaan Bredase Amateurvoetbalverenigingen (OBA). “Wij hebben nu een duidelijk voorbeeld. Onze materiaalman Frans van Berlo is na jaren trouwe dienst gestopt, een vervanger voor hem vinden is nog niet gelukt.”

Van der List en zijn collega’s bij The Gunners denken graag creatief, blijven niet hangen in de problemen, maar gaan op zoek naar oplossingen. “Vanuit de gemeente werd geopperd dat het wellicht mogelijk zou zijn om mensen die langdurig een uitkering hebben te enthousiasmeren iets bij een voetbalclub te doen. Dat werkt twee kanten op: wij hebben een extra paar handen en zij krijgen energie door weer actief bezig te zijn in de maatschappij. In Rotterdam is zo’n pilot al eens gedraaid en daar was het een groot succes. Wij vinden het ook een erg goed idee.” The Gunners kan vrijwilligers op allerlei fronten gebruiken. Profielen van de functies zijn te vinden op www.gunners.nl en informatie opvragen kan via info@gunners.nl.

OPVANG
Een ander issue dat Van der List graag aankaart, is de financiële staat van de voetbalverenigingen. “Dat is ook een grote uitdaging, met zo veel voetbalclubs in Breda is het lastig om voldoende sponsorinkomsten te verkrijgen. Daarnaast gaat de huur van het terrein steeds verder omhoog en krijg je als vereniging meer en meer taken op je bordje. Wij zijn dan ook nog eens een club die de jeugd graag wat extra activiteiten biedt naast het voetbal, bijvoorbeeld een kamp.”

Daarom is The Gunners op zoek gegaan naar alternatieve financiële bronnen. Ook op dit vlak denkt Van der List weerbuiten het gebaande pad. “De naschoolse opvang van Kober zit bij ons in de kantine. Zij betalen daarvoor een soort huur, waardoor wij wat extra inkomsten hebben. Op die manier krijgen wij ons budget toch weer rond.”