Pagina 1169 – VoetbalJournaal

Club van de week: v.v. Baardwijk met Emiel Heefer

vv Baardwijk

-

15 oktober 2019

Club van de week: v.v. Baardwijk met Emiel Heefer

Emiel Heefer (44) voelt zich het lekkerst als hij voor een groep staat en leiding mag geven. Door de weeks als leraar en in het weekend als hoofdtrainer van v.v. Baardwijk 1. Inmiddels is Heefer al 13 jaar actief als trainer, waarvan dit zijn derde jaar wordt bij v.v. Baardwijk. Wij zullen met hem vooral kijken naar het eerste elftal, maar ook hetgeen waar de kracht van de club ligt.

Heefer had al een paar jaar eerder de trainer van v.v. Baardwijk kunnen zijn, maar door een ongelukkige fout bleef zijn aanstelling nog even uit. ‘’Een jaar of vijf geleden zat ik nog bij Gilze en toen heb ik al op deze functie gesolliciteerd, maar mijn brief die ik gestuurd had was blijkbaar nooit aangekomen. Op een dag moest ik tegen Baardwijk voetballen met RSC en toen kwam dit toevallig ter sprake. Hierna hebben we contact gehouden en het jaar erop werd ik benaderd door de club en heb ik de overstap gemaakt.’’

Inmiddels weet Heefer dat v.v. Baardwijk een echte volksclub is. ‘’De verwachtingen voor het eerste elftal zijn hoog, maar dit komt omdat iedereen zich er heel verbonden voelt. De meeste spelers voetballen liever iets lager bij Baardwijk dan dat zij het hogerop zoeken bij een andere club. Dit geeft wel aan hoe trots ze zijn om het shirt van v.v. Baardwijk te dragen.’’

Dit jaar maakt het team zijn debuut in een nieuwe competitie. Vorig jaar speelde v.v. Baardwijk nog in de competitie Tilburg, dit jaar zal er meer richting Den Bosch gespeeld worden. Het beloofd daarmee een seizoen met meer derby’s te worden waar het niveau nog een tandje hoger ligt. ‘’Wij richten ons nu in eerste instantie op handhaving. Je speelt natuurlijk altijd voor de prijzen, maar we weten pas of dit realistisch is na de winterstop. Dan hebben we tegen iedereen gespeeld en kunnen we weer opnieuw kijken waar we voor willen gaan.’’

Ook dit jaar kent de ploeg een goede mix van jong en oud. ‘’We hebben ervaren spelers als Rob van Ravestein, Guus Berens en Max van der Aa. Sterke jonge spelers als Luuk Koolen, Sjors Lombarts en Rob Klijn. Dat zijn jongens die soms nog wel is wisselvallig zijn, maar wel veel kwaliteit hebben om uit te groeien tot grootte waardes voor ons elftal. Het is aan mij dan de uitdaging de honger van de jonge spelers en de ervaring van de ouderen tot één lopend geheel te maken. We hebben en team die van iedereen kan winnen, maar die nog moeilijk omgaat met tegenslagen.’’

VV Trinitas Oisterwijk is de volgende tegenstander op het programma. Met de huidige speelstijl van Baardwijk zal Trinitas het zeker lastig krijgen. ‘’Ik ga er wel van uit dat we gaan winnen. We kennen de kwaliteiten van Trinitas, maar ook zeker waar onze kansen liggen. We hebben nu twee keer achter elkaar verloren en ik proef en voel dat de groep heel gedreven is om aanstaande zondag de drie punten mee naar Baardwijk te nemen. Ik schat een 1-2 overwinning voor ons.’’

In gesprek met Edwin Jaspers speler Rood-Wit 1

Rood Wit

-

15 oktober 2019

0

In gesprek met Edwin Jaspers speler Rood-Wit 1

De 24-jarige Edwin Jaspers voetbalt zijn hele leven al bij Rood-Wit. Hij doorliep zowel de selectie- elftallen als de jeugd bij de club uit Sint-Willebrord. Het begon voor hem, net als vele andere op een veldje met vrienden.

Hij mocht zich uiteindelijk onverwachts opmaken voor zijn debuut in het eerste elftal van de club. Het debuut in het eerste kan hij nog als de dag van gisteren herinneren. “Ik zat op de tribune te kijken als 15-jarige met vrienden naar de wedstrijd, waarna de trainer van het eerste naar mij toe kwam om mij van de tribune te halen. De trainer vroeg of ik me spullen bij had, waar ik op antwoordde: nee tuurlijk niet, het is zondag. Toen is mijn moeder mijn spullen komen brengen en toen heb ik toch nog een aantal minuten mogen maken.”

Over het huidige team is de 24-jarige spits heel tevreden over. “Het is een jong team, waar echt potentie in zit. Het heeft alleen wel even de tijd nodig om onze draai te vinden. Er zijn veel jongens doorgestroomd uit de JO19 en dat zal vast voor hun even wennen zijn, aangezien er eerste klasse gespeeld wordt. Zondag na de wedstrijd is het altijd even in de kantine zitten met z’n alle, uit of thuis. We drinken dan met z’n alle wat om gezellig de week af te sluiten met elkaar. Donderdags worden de selecties bekend gemaakt voor de wedstrijd op zondag, daarna drinken we ook nog wat samen gezellig op de Gagelrijzen.” In het bijzonder noemt Edwin, Boy van Steen. Hij is de leider binnen het team en de speler met de meeste wedstrijden voor Rood-Wit 1. “Dat is iemand binnen de ploeg die alles al wel een beetje heeft meegemaakt. Hij is vaak te vinden op de nummer tien positie, vlak achter Jaspers. Wij weten elkaar ook wel te vinden.”

Hij was er een jaar ertussen uit geweest in 2017, omdat hij voor de tweede keer zijn kruisband heeft afgescheurd bij dezelfde knie. Dit gebeurde drie jaar daarvoor ook al eens. Om terug te komen van die blessure speelde hij een half jaar onder Jordy Adan in het tweede van Rood-Wit. Na de winterstop sloot Jaspers dan weer aan bij het eerste elftal, waar Jack Sweres de leiding had. Het revalideren was voor Jaspers dubbel. “Ik houd ervan om te fitnessen, maar het is natuurlijk vervelend dat je je hele spiergroep daar weer moet opbouwen en daardoor niet kan voetballen.”

De promotie naar de eerste klasse was toch wel een hoogtepunt uit de carrière van Jaspers. “Toen ik vijftien jaar oud was, kwam ik bij het eerste van Rood-Wit na te zijn doorgestroomd vanuit de jeugd. Ik heb alle promoties vanaf de vierde klasse meegemaakt. De hele club leefde mee en je voelde aan alles dat het belangrijk was om die promotie te pakken.”

Wat hij nooit meer vergeet is het teamuitje naar Turkije. “Met de gehele selectie en begeleiding van Rood-Wit 1 en 2 gingen we vijf dagen naar het buitenland op trainingskamp. We zaten in een resort met alles erop en eraan, dat was super. Het was ook heerlijk om in goed weer te trainen. Het was genieten, overdag trainen en s ‘avonds gezellig met elkaar wat drinken.”

Nieuwe presentatiegids V.V. Papendrecht is uit

vv Papendrecht

-

15 oktober 2019

0

Nieuwe presentatiegids V.V. Papendrecht is uit

De nieuwe presentatiegids van voetbalvereniging Papendrecht is verschenen. De vijfde editie van De Rode V werd onlangs officieel gepresenteerd. De glossy geeft een indruk van wat de vereniging allemaal te bieden heeft. Alle geledingen van de club komen aan bod. Ook wordt aandacht besteed aan het naderende Eeuwfeest.

VV Papendrecht is bijzonder trots op het prachtige kleurenmagazine, dat tot stand gekomen is dankzij velevrijwilligers en sponsors alsmede de mediapartners NOSUCH en ZPRESS Media Group. Geïnteresseerden kunnen De Rode V 2019 afhalen op het Slobbengors. De pdf-versie kan gedownload worden van de website: https://vvpapendrecht.nl.

Kirsten Verdel waakt over de Monsterse benen

Niet gecategoriseerd

sc Monster

-

15 oktober 2019

0

Kirsten Verdel waakt over de Monsterse benen

Ze is al haast niet meer weg te denken in Monster. Kirsten Verdel is de vaste fysiotherapeut van de selectie en sinds kort heeft de 25-jarige Monsterse ook een eigen praktijk geopend op sportpark Polanen.

Haar praktijkruimte op de begane grond van het clubhuis zit er gelikt uit. De muren zijn vers gewit, op de vloer ligt grijs laminaat. “Dit was eerst een commissiekamer”, zegt Verdel. “Monster had er twee; één kon er wel gebruik worden voor een praktijkruimte.”

In de ruimte is behalve plaats voor een behandeltafel ook plek ingeruimd voor attributen voor de hersteltraining. Er staat een hometrainer, op de grond liggen gewichten en ballen. “Eigenlijk heb ik alles in de ruimte aangepast. De club wilde graag de trap houden. Dat is de verbinding met de eerste verdieping.” Voor Verdel was het een mooie kans om bij de plaatselijke voetbalclub een eigen praktijk te openen. “Het mes snijdt aan twee kanten. Ik kan een praktijk voor alle inwoners van Monster openen en de club heeft mij binnen handbereik.”

Verdel is al vier jaar aan SC Monster verbonden. “Ik ben begonnen, toen ik nog bezig was aan mijn opleiding voor fysiotherapie, als fysieke en hersteltrainer. Dat doe ik nog steeds. Ik begeleid spelers die terugkomen van een blessure. Soms is dat een zware knieblessure, soms een spierblessure. Afhankelijk van het traject is dat op het veld of binnen.”

Inmiddels is ze ook de vaste fysiotherapeut van de selectie. Op dinsdag en donderdag staat zij klaar voor de selectie van Monster. “Een enkele keer wil ik nog wel een speelster van dames 1 behandelen, maar in principe ben ik er voor de mannenselectie. Normaal gesproken zit ik niet op zaterdag op de bank bij het eerste, dat doet Frans de Jong, de vaste verzorger. Als hij er niet is, vervang ik hem.”

Voor Verdel ging met haar werk bij Monster een wereld voor haar open. “Ik had helemaal niks met voetbal”, geeft zij eerlijk toe. “Ik ben weliswaar van de teamsporten, ik heb zelf gehockeyd bij HDS in Den Haag, maar voetbal speelde buiten mijn gezichtsveld af. Dat is nu wel veranderd. Ik kijk nu regelmatig wedstrijden op televisie.”

“Ik kende de voetbalcultuur eigenlijk niet goed. Bij HDS speelde ik in een vriendinnenteam. Een nederlaag was snel vergeten. Bij Monster bepaalt de uitslag wel heel erg de stemming. Daar verbaas ik me wel over. Vreugde en teleurstelling zitten heel dicht bij elkaar. Dat heb ik de afgelopen twee seizoenen ook van dichtbij meegemaakt. Twee seizoenen geleden werd Monster kampioen, vorig jaar was er de degradatie. Toen dat een feit was, was het doodstil in de kleedkamer. Dat maakte wel indruk op me. Ik geloof dat ik er wel goed aan gedaan heb om mij mond toen even te houden, haha.”

De meeste tijd is de sfeer uitgelaten. “We hebben met elkaar veel lol en ik doe rustig mee. Ik ben one of the guys. Ik heb twee broers en die noemen me al jaren zo.”’

Verdel, die een vervolgopleiding kinderfysiotherapie volgt, vindt het best. “Ik zal nooit vergeten dat we met Monster een trip hebben gemaakt naar Newcastle. Vijfenveertig man en één vrouw. Die vrouw was ik dus. Ik heb een topweekend gehad.” Ze geniet ook van de typische voetbalhumor. “Jongens gooien er alles uit, zonder te nadenken. Ik kan dat wel waarderen. Ik lach me soms krom.”

Zweten en zwoegen in Oklahoma

VoetbalJournaal

-

15 oktober 2019

0

Angelo Leenderste was de afgelopen vijf seizoenen een niet meer weg te denken vaste waarde op het middenveld van Oranje Wit. Dat vertrouwde gezicht is – met vele andere spelers – deze zomer verdwenen. Sinds begin augustus komt de 22-jarige Dordtenaar uit voor het collegeteam USAO Drovers in Oklahoma.

DORDRECHT – Leendertse heeft Dordrecht verruild voor Chickasha, een plaats van 20.000 inwoners die zich op veertig minuten rijden bevindt van het grote Oklahoma City dat maar liefst 600.000 inwoners telt. Hij hield daarmee woord, nadat hij aan het begin van dit jaar maakte de knoop doorhakte hij zou gaan vertrekken naar de Verenigde Staten. Aan de andere kant van de oceaan is hij begonnen aan een studie business management die hij combineert met voetballen in een collegeteam.

HOE IS DE BEGINPERIODE VERLOPEN?
Toch wel flink wennen. Ik kwam hier begin augustus aan in de wetenschap dat ik hier vier jaar zou blijven zoals mijn planning is. De eerste anderhalve maand heb ik goed verteerd, al was het wel omschakelen qua klimaat.

De trainingen in het warme weer zijn loodzwaar en het voetbal is veel directer dan ik gewend was, maar de coach is erg tevreden. Hij is al 22 jaar succesvol als coach van het mannen- en vrouwenteam van dit college en heeft alles hier opgebouwd.

WAT VERWACHT DE COACH VAN JE?
,,Hij verwacht van mij een leidende rol, omdat hij weet dat ik al veel ervaring heb en een van de oudere spelers ben. Ik speel hier net als in Nederland als aanvallende middenvelder met nummer 10 en heb ook al gescoord. Dus er is niet veel veranderd, haha.’’

HOE ZIEN DE DAGEN ERUIT?
,,Het ritme is totaal anders dan ik gewend was in Nederland. We beginnen in de ochtend om 7 uur al met trainen, waarna om 9 uur de lessen beginnen.

’s Ochtends even rustig wakker worden is er hier dus niet bij, maar ik ben hier ook niet gekomen om te slapen. Ik geniet juist enorm van de sportmentaliteit, de enorme gedrevenheid. We hebben een team met jongens uit zeker tien verschillende landen. In ons team zit maar één Amerikaanse jongen, maar juist omdat iedereen een andere achtergrond heeft klikt het goed op en naast het veld.”

HOE IS HET WESTRIJDRITME?
,,Totaal anders dan ik gewend was. We spelen meestal twee wedstrijden per week, al heb ik nog niet echt een vast ritme kunnen ontdekken in ons speelschema. Ook de competitieopzet en het feit dat de coach mag doorwisselen is een complete nieuwe gewaarwording, maar ik raak er steeds meer aan gewend. Vooral de lange afstanden zijn anders. Begin september hebben we een uitwedstrijd in Houston gespeeld.

Dat is wat anders dan naar Heerjansdam of Sliedrecht: acht uur heen en acht uur terug met de bus. Een flinke reis voor een wedstrijdje natuurlijk, maar ook een mooie manier om veel van dit land te kunnen zien. Oklahoma City is maar een uurtje rijden, dus daar zal ik ook wel regelmatig heen gaan als we eens een vrije dag hebben. Dan hoop ik ook een basketbalwedstrijd van Oklahoma City Thunder mee te pikken.”

HOE VERLOOPT HET CONTACT MET NEDERLAND?
,,Bijna dagelijks zoek ik contact met mijn moeder en vriendin Amber en daarnaast volg ik natuurlijk wat er bij Oranje Wit gebeurt. Het staat in de planning dat ik op 9 december weer een maandje thuis in Dordrecht ben. Daar kijk ik naar uit, maar voorlopig wil ik eerst hier nog drie maanden vlammen en genieten in mijn nieuwe omgeving.’’