Eigenlijk was Ben Hoek van plan te stoppen als hoofdtrainer. 26 jaar was wel genoeg geweest. Alem wist hem echter te verleiden, de 56-jarige oefenmeester uit Sint-Michielsgestel ziet veel potentie in de vierdeklasser.

“Ik zou alleen nog maar openstaan voor dingen die ik echt leuk zou vinden en waar winst te halen viel. Alem heeft een talentvolle selectie. Smal, maar met talenten die het verschil kunnen maken”, aldus trainer Ben Hoek.

DORPSCLUB
Toen Alem-voorzitter Tonny van Lent hem belde, was Hoek al snel overtuigd. “Ik stond op het punt om bij Wilhelmina aan de slag te gaan als hoofd jeugdopleiding, maar kwam tot de conclusie dat ik nog te graag voor een spelersgroep stond. Ik vind niks mooier dan voetballers beter maken, dat ligt mij momenteel nog meer dan als hoofd jeugdopleiding een groep trainers aan te sturen. Dat komt na mijn actieve trainerscarrière wel. Alem gaf me ook gelijk een goed gevoel. Het een dorpsclub waarbij je je direct welkom voelt en vrijwilligers zetten samen de schouders eronder om iets van de club te maken. Ze voelen zich betrokken bij hun vereniging, er is ook weinig verloop qua spelers. Ik hou van dorpsclubs.” Als trainer van Hedel en Den Dungen speelde hij al tegen Alem in de voorbije seizoenen, waarna hij steeds concludeerde dat er muziek in het elftal van de tegenstander zat. “Er is heel veel werk te doen op tactisch en conditioneel gebied, maar de potentie ligt er. Vorig jaar is voor Alem in mineur geëindigd met tegenvallende resultaten en fl ink wat blessures, waardoor niet iedereen fit aan dit seizoen begon. We moeten opnieuw beginnen, conditioneel zijn we nu weer redelijk goed in orde.”

Het doel is om in de top vijf te eindigen, hopelijk kan Hoek met Alem ook om een prijsje te strijden. “We moeten op termijn een topper in de vierde klasse worden, die misschien nog eens een uitstapje naar de derde klasse kan maken. Dat baseer ik op de kwaliteiten die wij in huis hebben, met een voorhoede waar sommige derdeklassers u tegen zeggen.”

GEZONGEN
Eigenlijk zou Den Dungen al zijn laatste kunstje als hoofdtrainer zijn, maar op die beslissing is Hoek dus teruggekomen. Hij heeft de smaak weer helemaal te pakken. “Ik ben onlangs nog naar het trainerscongres geweest, om de benodigde punten te halen zodat ik mijn licentie kan verlengen. Dan heb ik dat in ieder geval achter de hand.” Hij doet alleen nog maar dingen waar hij zin in heeft, zoals Alem trainen dus. “Ik kijk per seizoen, de eerste indruk is van beide kanten goed. Over een maand of drie kijken we wel weer verder, in de regel blijf ik meestal drie jaar.”

De sfeer op sportpark De Oude Maas is goed, volgens Hoek. “Na de teleurstelling van eind vorig seizoen, wordt er nu weer gezongen in de kleedkamer. Het gaat volgens mij de goede kant op.”

Judith van Doremaele (43) heeft momenteel een dubbelrol bij DSC. Met veel plezier is de voetbalfanaat de nieuwe meidencoördinator bij de Kerkdrielse club en daarnaast is ze ook interim-trainer van het enige damesteam.

Als haar agenda het toelaat en er is een vol thuisprogramma, dan is Judith van Doremaele hele zaterdagen bij DSC. De Kerkdrielse club telt zes meidenteams en het liefst ziet de bevlogen meidencoördinator ze allemaal wekelijks aan het werk. “Ik kijk aandachtig naar de manier waarop ze spelen en de wijze waarop de meiden gecoacht worden”, legt ze uit. “Daarnaast let ik op de speelsters zelf. Staan ze op de juiste posities? Stralen ze plezier uit? Dat zijn ook belangrijke zaken. Ook bekijk ik af en toe trainingen, waarna ik met de trainers overleg voer. Als coördinator wil ik iedereen graag helpen en van advies voorzien, maar ik wil ook absoluut niet betweterig overkomen. Alle trainers hebben het beste voor met de meiden en ik vind het sowieso top dat zij zich inzetten als vrijwilliger.”

DUBBELROL
Van Doremaele zelf heeft ook veel ervaring als trainster. De oud-voetbalster van RKVSC, VV Hurwenen en RKVV Den Dungen trainde in het verleden het team van haar zoontje Julen, die bij DSC speelt. Die taak combineerde ze twee jaar lang met de rol van damescoach bij VV Alem, waarmee ze onder meer kampioen werd in de vijfde klasse. Toen Van Doremaele werd gevraagd om meidencoördinator te worden bij DSC, hoefde ze niet lang na te denken. En toen de trainster van het enige damesteam van de club er kort na de start van het huidige seizoen ineens mee stopte, klopte de vereniging ook bij Van Doremaele aan. Zodoende is de sympathieke vrijwilligster ook ineens interim-coach van de derdeklasser, ze heeft geen moeite met haar dubbelrol. “Voetbal is mijn grote passie, ik ben verslaafd aan het spelletje. Het kijken van wedstrijden vind ik super en met name het coachen is echt mijn ding. Bovendien wilde ik ons damesteam spreekwoordelijk niet in de kou laten staan na het vertrek van de coach. Ik vind het heel leuk om een elftal te smeden van een groep speelsters en wil de meiden graag helpen in hun ontwikkeling.”

DSC is geen hele grote club, maar tocht telt de gezellige dorpsvereniging dus zes meidenteams en een seniorenelftal. In de jongste leeftijdscategorieën spelen de meisjes in jongensteams, tot tevredenheid van Van Doremaele. “Dat is goed voor hun ontwikkeling. Hierdoor kunnen speelsters op fysiek, tactisch en technisch gebied veel leren. Maar het is natuurlijk heel leuk om daarna met alleen meiden te spelen. Met het damesteam zijn we bovendien afhankelijk van onze MO19, want we hebben namelijk slechts twaalf speelsters.”

GOEDE BASIS
Van Doremaele is tevreden over de manier waarop de meiden- en damestak van DSC zich tot dusver heeft ontwikkelt. Puur op voetbaltechnisch gebied ziet de kersverse coördinator genoeg verbeterpunten, maar volgens haar staat er een goede basis met talentvolle en enthousiaste meiden. Wanneer is ze tevreden over haar eerste seizoen in deze rol? “Als er amper verloop is in de elftallen en de doorstroming naar hogere meidenteams soepel gaat. En nog belangrijker: ik hoop dat de speelsters allemaal met veel plezier bij DSC spelen.”

Als piepjonge Feyenoorder stond hij ooit op het trainingsveld met Tonny Vilhena en Terence Kongolo, maar de inmiddels 24-jarige Anouar Saïd speelt nu bij Roda Boys. De zaterdag tweedeklasser heeft veel vertrouwen in de nummer tien uit Zwijndrecht, die zijn nieuwe club niet wil teleurstellen. ‘Ik ben hier gekomen om kampioen te worden.’

Met grote passen beent Anouar Saïd naar de kleedkamer van Roda Boys. De eerste thuiswedstrijd van het nieuwe seizoen is zojuist geëindigd in een teleurstellend 1-1 gelijkspel tegen Altena en daar is de nummer tien zichtbaar niet blij mee. Ook binnen de lijnen uitte de centrale middenvelder op deze regenachtige herfstmiddag op verschillende manieren zijn frustraties. Af en toe schreeuwde hij wat tegen een ploeggenoot, de scheidsrechter kon soms rekenen op een verwijtende blik en ook was Saïd regelmatig betrokken bij een klein opstootje met een tegenstander. Een halfuurtje en een warme douche verder is de glimlach terug op het gezicht van de spelmaker. “Ik kan soms erg fel en fanatiek zijn in het veld, maar na de wedstrijd ben ik al snel weer rustig”, legt hij uit. “Ik wil altijd winnen en kon het moeilijk verkroppen dat we zo veel balverlies leden. We hebben een heel goed team en daarom is het jammer dat we nu twee punten uit twee duels hebben. Maar laten we het positief inzien: we zijn nog ongeslagen”, voegt hij er grinnikend aan toe.

VERTROUWEN
Saïd is sowieso blij dat hij weer binnen de lijnen staat dit seizoen. De creatieve speler speelde vele jaren in de eerste en tweede klasse met ZVV Pelikaan, maar kwam na het afscheuren van zijn kruisbanden vorig jaar een volledig seizoen niet in actie. “Na een jaar of zes in Pelikaan 1 was ik toe aan iets anders, maar op 13 mei 2018 sloeg het noodlot toe. Vorig jaar heb ik alleen maar gerevalideerd en toch wilde Roda Boys me afgelopen zomer hebben. Dat waardeer ik enorm. Mijn kameraad Sharog Susani maakte vorig jaar dezelfde overstap en hij heeft me verteld dat Roda Boys een gezellige club is met een goede filosofi e en een prima selectie. Ik loop hier nu een paar maanden rond en kan concluderen dat hij gelijk heeft gehad. Ik wil het vertrouwen dat de club in me heeft terugbetalen met mooie prestaties. Ik hoop dat ik het hele seizoen fit blijf en veel scoor.”

FEYENOORD
Roda Boys is de zesde club in de loopbaan van Saïd. Als vierjarig ventje werd hij bij Groote Lindt weggeplukt door Feyenoord. Via jeugdteams van stadsgenoot Sparta Rotterdam en FC Dordrecht belandde hij bij de amateurs van ZVV Pelikaan, voordat hij bij Roda Boys neerstreek. “Mijn droom om te slagen in het profvoetbal is niet uitgekomen, maar ik heb wel getraind met jongens als Tonny Vilhena en Terence Kongolo, een leuke ervaring.” Tegenwoordig is voetbal slechts een hobby voor de vriendelijke Saïd, maar wel een hele belangrijke. “Ik ben hier gekomen om kampioen te worden en ik denk dat we goed genoeg zijn om dit voor elkaar te krijgen. Als iedereen fi t is, staat er een selectie die tot veel in staat is.”