Home Blog Pagina 1107

De bewakers van de toekomst van Wilhelmina’26

Het gaat goed met Wilhelmina’26 en dat wil de club graag zo houden. Daarom werd begin dit jaar een commissie in het leven geroepen, die puur gericht is op de toekomst van de club. Voorzitter Henk Treffers geeft tekst en uitleg.

Wilhelmina’26 mag op sportief gebied niet klagen. De ploeg voetbalt ook dit seizoen weer in de tweede klasse, een niveau waarop het graag acteert. Maar de club kijkt niet alleen naar de waan van de dag. Sterker nog, er is een commissie opgericht om de continuïteit op de lange termijn te waarborgen. Zowel op als naast het veld. Henk Treffers is voorzitter van Wilhelmina’26 en tevens lid van de commissie. Hij legt uit hoe die tot stand is gekomen. “Je kunt met het vaste stramien doorgaan of dingen vastleggen en meetbaar maken. Er komt tegenwoordig heel veel op een voetbalvereniging af en daarom is het belangrijk naar de toekomst te kijken. Hoe willen wij er in 2025 voorstaan? Met die gedachte in het achterhoofd hebben wij deze commissie begin dit jaar ingericht.”

CLUBMENSEN
De commissie wordt gevormd door een divers gezelschap, van tien tot twaalf personen. “Er zitten mensen in die zich met de jeugd bezighouden, vaste volgers van de club en bestuursleden. De leeftijden zijn ook divers: het varieert van pakweg 20 tot 65 jaar.” De onderwerpen die besproken worden binnen de commissie, lijken soms op die van het bestuur. Toch is er een groot verschil, merkt Treffers op. “Het is een veel bredere groep mensen dan de vijf bestuursleden, waardoor we de draagkracht binnen de vereniging vergroten. Dit gaat echt om de toekomst van de club.”

ONDERWERPEN
Wat doet de commissie zoal? “Ons eerste item is de vrijwilliger. We hebben tijdens de algemene ledenvergadering de grote lijnen van ons plan gepresenteerd om meer vrijwilligers aan te trekken. Dat doen we door het wij-gevoel te vergroten. Mensen moeten niet puur op zaterdagmiddag naar de club komen om een balletje te trappen, maar echt voelen dat dit hun vereniging is.

We willen meer ambassadeurs van Wilhelmina’26, door de binding te versterken.” Een ander belangrijk onderwerp is de jeugdspeler. “Die krijgt steeds meer andere activiteiten aangeboden dan voetbal. Denk dan aan andere sporten, maar ook baantjes. Wij moeten denken als zo’n junior om ze hier te houden. Het is een andere tijd dan twintig jaar geleden.”

TWEEDE KLASSE
Op sportief gebied heeft Wilhelmina’26 zeker ambities. “We zouden graag een stabiele tweedeklasser willen blijven. Je kunt af en toe eens een uitstapje naar de eerste klasse maken of bij een mindere periode degraderen, maar het gaat om de lange termijn. Het is de vraag hoe je dat doet: hoe vul je de selectie in, hoe richt je de jeugdafdeling in en hoe verloopt de doorstroming van je talenten naar de senioren?” Volgens Treffers zullen deze beleidsplannen een grote rol gaan spelen in de toekomst van de club. “We komen nu eens in de vijf of zes weken samen voor een vergadering, met de bewakers van deze beleidsplannen.”

Wil je meer informatie over de club Wilhelmina’26? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena

Verdediger van Gils voelt zich lid van de Wilhelmina’26-familie

De sfeer bij Wilhelmina’26 beviel Nick van Gils vanaf het eerste moment goed. Het familiegevoel binnen de club uit Wijk en Aalburg zorgt ervoor dat hij dit seizoen in het geel en zwart speelt. “Het verschil tussen de derde en tweede klasse is enorm.”

Hij begon met voetballen bij NEO’25, debuteerde daar op zijn negentiende in het eerste en ook zijn zoontje speelt nu in het rood-wit-blauw. En toch koos Nick van Gils er afgelopen zomer op 31-jarige leeftijd voor om van club te wisselen. “Ik heb nooit voor mezelf gekozen, hoewel ik eerder al wel aanbiedingen heb gehad.

Ik ben altijd bij NEO’25 gebleven om de club te helpen en toen Antoine van Pelt ons tussen 2013 en 2018 trainde, was vertrekken helemaal geen optie meer voor mij. Antoine is een vriend van me, ik heb nog met hem samengespeeld. Maar nadat hij vorig jaar wegging en er een nieuwe trainer kwam, kon ik het besluit wel nemen. Misschien had ik eerder al eens de stap moeten wagen, maar het is achteraf makkelijk praten.”

Wilhelmina’26 had een jaar eerder al aan de telefoon gehangen, toen wimpelde Van Gils de interesse nog af. “Afgelopen seizoen belden ze weer. Ik ben toen op gesprek gegaan en dat voelde direct goed. De club straalt een warm, familiair gevoel uit, dat gaf voor mij de doorslag. Ik heb geen moment spijt gehad van die keus.”

NIEUWE OMGEVING
In Wijk en Aalburg heeft ook niemand spijt van het aantrekken van Van Gils. De solide verdediger voegt daadwerkelijk wat toe aan de defensie van de tweedeklasser, terwijl hij toch echt zijn hele leven in de derde klasse heeft gespeeld. “Het verschil is heel groot. Je krijgt hier meer ruimte om te voetballen, de derde klasse is een stuk fysieker. Daar is ook niks mis mee, maar dit ligt mij beter. En met betere spelers om je heen, ga je zelf ook beter voetballen. Je kunt de bal bijna altijd kwijt.”

Hij heeft in zijn carrière op elke positie gespeeld, van linksbuiten en aanvallende middenvelder tot centrale verdediger. Hij hoopt de komende jaren vooral in het hart van de defensie door te brengen. “Daar krijg je als eerste de bal. Ik word ook wat ouder en het is op deze positie makkelijker vol te houden.” Hij geniet van het verzorgde voetbal dat Wilhelmina’26 tracht te spelen, een stijl die bij Van Gils past.

De Sprang-Capellenaar zegt NEO’25 wel te missen, maar de sfeer bij Wilhelmina’26 vergoedt veel. “Het is echt een hele leuke, gemoedelijke vereniging. Ik zei na anderhalve maand al tegen mijn teamgenoten: ‘Het is zo gek, maar het is net alsof ik hier al jaren voetbal.’ Iedereen kan goed opschieten met elkaar, het elftal is echt een geheel en we hebben een erg betrokken schare supporters.”

PENSIOEN
Van Gils tikte begin november de 32 jaar aan, maar denkt nog niet aan stoppen. “Ik ben voor mijn leeftijd nog vrij fi t en geniet enorm van het voetballen. Ik hoop in ieder geval tot mijn 36ste door te kunnen gaan, ben nog heel gemotiveerd en sowieso te fanatiek voor een lager elftal. Maar je weet nooit wat je lijf doet. Als ik merk dat ik het niet meer aan kan, stop ik liever op mijn hoogtepunt dan dat ik te lang doorga.”

Foto: HH Productions, Andel

Wil je meer informatie over de club Wilhelmina’26? Klik hier.
Lees hier ook de krant van Altena

In gesprek met Soraya van Eekelen van SC Kruisland

Soraya van Eekelen (23) is woonachtig in Steenbergen, waar ze tegelijk ook werkt. Doordeweeks werkt ze in de gehandicaptenzorg in het weekend voetbalt ze bij SC Kruisland dames 1. De ploeg komt uit in de vierde klasse op zondag.

Ze begon met voetballen op haar twaalfde bij Alliance in Roosendaal. “Ik was een latertje die op voetbal ging. Zelf heb ik drie broers dus ik ben altijd eigenlijk wel opgegroeid met een bal. Bij mij op de middelbare school hadden vriendinnen een ‘vriendinnenteam’, waar ik ook in terecht kwam. Uiteindelijk gingen we met het hele team voor een nieuwe uitdaging. Dit gebeurde bij de Rimboe in de Wouwse Plantage. Mijn ouders hadden later de beslissing gemaakt om te verhuizen naar Kruisland. Het duurde niet lang of ik werd gevraagd om bij SC Gastel te komen voetballen. Ik heb in Oud-Gastel toch nog een aardige tijd gevoetbald en het altijd naar mijn zin gehad daar. Veel vriendinnen van mij begonnen met voetballen bij SC Kruisland, waarna ik voor mezelf had besloten om daar lid te worden.”

De dames gaan goed met elkaar om verteld Soraya. “We hebben onderling nooit gezeur en doen naast het voetbal ook genoeg andere activiteiten met het team. Ik denk ook wel dat, dat een van de redenen is dat we zo sterk zijn. Dankzij de voetbal zijn we dan ook eigenlijk vriendinnen van elkaar.”

Voor de wedstrijd heeft ze altijd wel gezonde spanning. “Ik heb altijd wel last van een onderbuikgevoel, voor de wedstrijd. Tijdens de warming-up zetten we dan altijd de muziek lekker hard, met ons nummer: Nieuwe sokken. Tijdens het omkleden pakt iedereen ook altijd even haar momentje om zich voor te bereiden voor het duel.”

SC Kruisland is volgens Soraya een gezellige club, waar iedereen goed met elkaar opschiet. “Het eerste van de mannen en de vrouwen gaan ook gezellig met elkaar om. De mannen komen vaak bij ons kijken als wij moeten spelen en wij vaak bij de mannen, wanneer zij moeten spelen. Dat is ook iets wat de sfeer prettig maakt op de club.”

Het vrouwenvoetbal is upcoming en daar is ze heel erg blij mee. “Ik vind het super om te zien, dat het vrouwenvoetbal in de lift zit. Toch denk ik, dat je de verhoudingen tussen mannen en vrouwenvoetbal blijft houden. Vrouwenvoetbal zit zeker wel op een ander level dan mannenvoetbal, dat zal ik nooit ontkennen. Vrouwen daarentegen kunnen wel op hun eigen manier goed voetballen. Zelf volg ik ook vrouwenvoetbal en dat kan je gewoon niet met het mannenvoetbal vergelijken. De vrouwen van Barça kan je nooit vergelijken met het mannen elftal van Barça.”

Ieder jaar beleeft het team een teamuitje. Het teamuitje vindt plaats in Nederland of in het buitenland. Er vinden vrijwel altijd activiteiten plaats. “We zijn een aantal keer naar de Ardennen geweest wat heel erg leuk was. Het is bij ons altijd een groot gekkenhuis. Dit keer willen we ook weg, maar waar heen dat weten we nog niet. Dit jaar willen we wel heel graag het buitenland. De auto naar de bestemming zat altijd zo bomvol dat je krap zit, omdat er allerlei zooi in je rug loopt te prikken.”

Het moment dat Soraya goed kan herinneren is het moment van het kampioenschap met Kruisland. “Het was een avondwedstrijd op de zaterdag tegen VVR uit Rijsbergen. Het was of zij of wij die kampioen werden. Het was dus heel erg spannend. Uiteindelijk trokken wij aan het langste eind en waren wij kampioen. Het was een heel gezellige avond, laten we het daarop houden.”

Tijdens die kampioenswedstrijd was ze helaas geblesseerd. “Ik heb drie redelijk vervelende blessures gehad, waaronder ook tijdens dit duel. Het is drie keer mijn meniscus geweest. Het is eigenlijk ook een dieptepuntje. Ik heb er nu in anderhalf jaar tijd geen last meer van gehad, gelukkig. Het is altijd nog wel even schrikken, wanneer ik een pijntje heb in de wedstrijd aan mijn knie.”

Voor de vrouwen van Kruisland staat nog een bekerwedstrijd op het programma, aanstaande zondag. In Kruisland neemt het team van Soraya het op tegen de vrouwen van Wernhout. Na deze wedstrijd wordt er pas weer na de winterstop gevoetbald.

Wil je meer informatie over de club SC Kruisland? Klik hier.
Lees hier ook ‘In gesprek met Caner Ok van SC Kruisland.’

SC Emma door gemakzucht onderuit tegen hekkensluiter

Het in de derde klasse van het zondagvoetbal debuterende SC Emma kent kennelijk grote moeite met de kleintjes in het klassement. Vanmiddag werd thuis met 2-3 verloor van het Ulvenhoutse UVV’40 dat bij de aftrap nog te boek stond als de rode-lantaarn-drager.

Emma handelde te gemakzuchtig, leek het duel met de vingers in de neus met de volle buit te kunnen afsluiten. Een fatale instelling bleek voornamelijk na rust toen de gasten uit Ulvenhout wel strijdlust lieten zien en zo de 2-1 achterstand bij rust niet onverdiend omklapten naar een 2-3 triomf.

Emma’s trainer Roy de Bruin spuwt doorgaans verbaal vuur bij een tegenslag niet. Deze middag zat hij na afloop wat beteuterd in de massagekamer te analyseren en vooral na te denken. Hij hoefde zich deze keer niet in krachttermen af te reageren, het mankement bij Emma was vanmiddag met name in het tweede bedrijf overduidelijk. “Het was vanmiddag schandalig slecht. Er zat geen beleving in. Het blijft een kwestie van de juiste mentale instelling. Die was op drie, vier jongens na ver te zoeken”.

Ook bij vrijwel alle Emma-spelers stonden de gezichten na afloop op half zeven. De oren waren gespitst, maar de meeste monden bleven gesloten. Doorgaans symptomen van schaamte. Toch had het allemaal anders kunnen verlopen indien op slag van rust Michel van Pelt zijn ploeg vanaf de penaltystip naar een 3-1 voorsprong had geschoten. Michel koos de zelfde hoek als bij zijn eerdere, wel benutte strafschop. De intuïtie van de UVV-doelman bleek perfect. De keeper die de strafschop zelf had veroorzaakt door die in scoringspositie gebrachte Rowdy Nijenhuis onderuit te trekken, koos de goede hoek en solliciteerde zo naar de titel man of the match.

SC Emma kende een uitstekende ouverture van het duel. Al na twaalf minuten stond de 1-0 op het bord nadat Enes Ak de bal alert binnenkopte uit een hoekschop van Michel van Pelt. De openingsgoal bleek evenwel voor de thuisploeg niet dé inspiratie om de laag geklasseerde tegenstander definitief kansloos te maken. Gemakzucht kreeg de overhand met slordigheden en foutieve, te frivole inschattingen als gevolg. UVV profiteerde prompt met een fraai afstandsschot: 1-1. Even leek Emma op te veren. Bryan Stiegelis werd net binnen de zestien onderuit geschoffeld. Waarna Michel van Pelt de terecht toegekende strafschop probleemloos verzilverde voor de 2-1. Dat Michel zo’n tien minuten later een nieuwe terechte penalty niet benutte bleek achteraf een dure misser.

In het tweede bedrijf gaf UVV’40 de thuisploeg een lesje voorbeeldige inzet en vastberadenheid. Het resulteerde in het slotkwart van het duel in twee treffers voor de volhardende bezoekers waarvan de laatste zo’n zeven minuten voor tijd. En zo won UVV’40 op mentale kracht verdiend met 2-3. Mede omdat bij Emma structuur en zuiverheid in de aanvalspogingen ontbraken. UVV wakkerde dat nog aan door irritatie op te wekken bij de thuisploeg, ook een strategie. Late wissels (Maciek Dziedzic en Shendro Cristina) konden het tij niet meer keren. Emma bofte in de slotfase dat het niet met tien man kwam te staan toen de scheidsrechter een gevalletje rode kaart over het hoofd zag.
Voor Roy de Bruin en zijn manschappen is nu de winterstop aangebroken. Een mooie periode voor bezinning, bijstelling en aanpassing.

Opstelling SC Emma: Tom van der Leer, Randy van Eden, Thomas Vigelius, Johan Versluis, Jesse Harris, Rowdy Nijenhuis, Maikel Steenbakker, Lowell Barends, Enes Ak, Michel van Pelt, Bryan Stiegelis. Wissels: Roy Witter, Mzaciek Dziedzic, Shendro Cristina, Coen Cleef, Melvin Jansen.

Bron tekst en foto: SC Emma (Fred van Dongen)

Lees hier een ander artikel over SC Emma.
Meer informatie over SC Emma vindt u hier.

Wemmers droomt bij GOZ van de platte kar

0

Voor de tweede keer in zijn loopbaan maakte Ryan Wemmers deze zomer zijn entree bij GOZ. Na zijn eerste periode van drie seizoenen in Mijnsheerenland keerde hij afgelopen zomer terug van een uitstapje naar Bolnes. ,,De afgelopen twee jaar heb ik niet het plezier gehad dat ik eerder bij GOZ had. Daarom wilde ik graag terugkeren.’’

MIJNSHEERENLAND – Rotterdammer Wemmers doorliep de jeugdopleiding van Spartaan’20 en maakte zijn entree bij de senioren onder de lat van WCR. In 2014 belandde hij voor de eerste keer bij GOZ. ,,We hadden dat seizoen tegen elkaar gespeeld en de trainer van GOZ liet weten dat hij mij wel wilde hebben. Zo ben ik daar dus beland’’, blikt Wemmers terug op die eerste transfer. Na drie seizoenen liet hij Gemengd Oranje Zwart achter zich, maar na twee seizoenen bij derdeklasser Bolnes ging hij in op de uitnodiging uit Mijnsheerenland om terug te keren. ,,De club had door blessures een beetje een keepersprobleem. De spelers wezen de club op mij en zo is mijn terugkeer ter sprake gekomen’’, vertelt Wemmers. Met hoofdtrainer Pascal van den Hoek, bezig aan zijn derde seizoen, werkte hij nog niet eerder samen. Het grootste deel van de selectie bestond voor hem wel uit bekende gezichten.

,,Ik heb wel gemerkt dat het niet om het niveau gaat in het voetbal. De afgelopen seizoenen heb ik dan derde klasse gespeeld, maar zo’n groot verschil met de vierde klasse is dat niet’’, aldus Wemmers. ,,Voetballen doe ik meer voor het plezier en dat heb ik meer bij GOZ. Het was altijd een hechte groep in de jaren dat ik er speelde en dat is niet veranderd. Er is een groep wat oudere gasten, daar hoor ik ook bij, en veel jongeren. Het klikt gewoon goed en is gezellig. In mijn geval dan vooral op zaterdag, want ik kom natuurlijk uit Rotterdam.’’

Dat GOZ zo’n puike start zou hebben als nu het geval is, had Wemmers niet helemaal zien aankomen. ,,We zijn een leuk voetballend team, maar ik had niet verwacht dat we de koppositie in handen zouden krijgen’’, bekent de goalie. ,,Er zijn namelijk ook best wat andere goede ploegen in de afdeling, zoals SCO en Hekelingen. In de onderlinge wedstrijden hadden we tegen Hekelingen geluk dat zij een rode kaart kregen en van SCO had ik meer verwacht. Voor een periodetitel moet je in onze afdeling iets langer goed zijn dan in competities met een even aantal teams, maar we gaan er alles aan doen om die serie door te trekken zodat we straks ook een prijs pakken. Ik ga er wel vanuit dat dat haalbaar moet zijn, ik ga er alles aan doen om die jongens te motiveren’’, vertelt Wemmers lachend. ,,Ons doel moet toch op z’n minst zijn op een periodetitel te winnen. Wat er dan daarna gebeurt, zien we dan wel weer. Maar als het zo doorgaat is het ook goed mogelijk dat we dit seizoen op de platte kar belanden.’’

Pascal Van den Hoek vol lof over GOZ

0

In zijn derde seizoen in dienst van GOZ, hoopt Pascal van den Hoek serieus te kunnen bouwen aan en met de ploeg uit Mijnsheerenland. ,,Ik wilde graag iets opbouwen bij de club, maar eigenlijk lag de betonnen vloer er in eerste instantie niet eens. Misschien heb ik mij wel vergaloppeerd. Vorig seizoen is de fundering gelegd, een stevig fundament om op te bouwen’’, aldus de oefenmeester.

MIJNSHEERENLAND – De voortekenen zijn in elk geval goed. Na de negende plek van vorig seizoen kent Gemengd Oranje Zwart een goede eerste seizoenshelft. In vrijwel elke andere afdeling had de ploeg de eerste periodetitel reeds mogen vieren, maar omdat 4H uit een oneven aantal teams bestaat (namelijk dertien), kent de competitie twee lange perioden. ,,Dus we hebben na die goede start nog niks en moeten het even langer volhouden’’, aldus Van den Hoek.

Dat zijn elftal het zó goed zou doen, had ook de trainer niet verwacht. Wel zag hij al voor de start van de huidige jaargang de potentie. ,,We draaien lekker en de groep pakt de veranderingen goed op. We zijn overgestapt van een 4-3-3-systeem naar een 4-4-2-systeem. Vorig seizoen wisselden we goede wedstrijden af met slechte. In de aanloop naar dit seizoen hebben we goede gesprekken met elkaar gevoerd, we weten wat we aan elkaar hebben’’, analyseert de oefenmeester de omslag. Wat ook meespeelt is dat Van den Hoek in zijn eerste seizoen veel A-junioren voortijdig onder zijn hoede kreeg. ,,Je merkte dat die jongens toch minder prestatief gericht waren, bij een eerste elftal ligt die druk hoger. Inmiddels zijn de jonge jongens volwassener geworden, als voetballer en als mens. Nu staat er een mix van hen met oudere, ervaren jongens. Een ideale combinatie.’’

Van den Hoek is dan wel bezig aan zijn derde seizoen bij GOZ, hij ziet zeker nog perspectief bij de club. Na dit seizoen loopt zijn tweejarige verbintenis af. ,,Maar voor de winterstop wil ik daar helemaal geen beslissing over nemen. Het bestuur wilde onlangs graag een afspraak maken voor een gesprek. Het is altijd goed om oriënterend met elkaar in gesprek te gaan, maar voor de winterstop knopen doorhakken vind ik te vroeg’’, aldus Van den Hoek die het bestuur ook heeft geadviseerd om allereerst in de spelersgroep het draagvlak van de oefenmeester te peilen. ,,Want misschien zijn die jongens na drie seizoenen wel klaar met mij. Ik ben best een veeleisende trainer. Ik vraag veel van die jongens, verwacht ook steeds meer dat zij met mij meedenken. Elke donderdag voor een wedstrijd bespreek ik met twee jongens, elke week weer anderen, de wedstrijd. Daar bespreek ik de opstelling, leg situaties aan spelers voor, geef aan dat ik ergens over twijfel en vraag hoe zij dat zouden oplossen Die verantwoordelijkheid nemen ze ook mee het veld in en dat vind ik belangrijk. Het is mooi om te zien dat spelers zich daarin ontwikkelen.’’

Als club en spelers positief zijn, behoort een langer verblijf zeker tot de mogelijkheden. Want Van den Hoek heeft een goed gevoel bij GOZ. ,,Sportief gezien staat het op de rails en de organisatie is verder dan wat ik bijvoorbeeld eerder bij SSS heb meegemaakt. Omdat ik ook de A- en B-jeugd in de gaten houd, weet ik dat er ook talentvolle spelers aankomen. En ook zit er nog rek in de huidige selectie.’’

Metin Yavuz wil kampioen worden met Breskens

In de vierde klasse van het zondagvoetbal behoort VV Breskens tot één van de titelkandidaten. De ploeg van Soufi an Dooms wordt getipt voor het kampioenschap. Volgens routinier Metin Yavuz moet Breskens ook ambitieus zijn. “Met deze selectie moeten we voor promotie gaan.”

De 31-jarige Yavuz is geen onbekende in Breskens en heeft de club hoog zitten. “Ik ben op mijn dertiende vanuit Istanbul naar Breskens verhuisd. Ik woon inmiddels zeventien jaar in dit prachtige dorp en de voetbalvereniging betekent heel veel voor mij. Esad Osmanovski is voor mij een rolmodel geweest, die jarenlang, fanatiek en met liefde voor de club heeft gevoetbald. Daarnaast heeft de vereniging mijn integratieproces, indirect, zeer beïnvloed.”

De verdediger voelt zich inmiddels heel erg thuis in het dorp. “De vissersmentaliteit is bij sommigen nog sterk aanwezig. Ze hebben hun mening altijd klaar en zullen zeker niet verzwijgen om deze uit te spreken. Je moet er aardig wat tijd, geduld en energie in steken om hun respect te verdienen. Als je er eenmaal bij hoort, dan wil je nergens anders wonen.” De 31-jarige verdediger voetbalt al meer dan tien jaar bij Breskens en is zeer geliefd bij de club. “Ik voetbal al twaalf jaar bij deze club. Ik vind het schitterend om te zien hoe belangrijk de club voor het dorp is. Als je dan op de zondag goed speelt, word je op handen en voeten gedragen. Speel je niet goed, krijg je het ook direct te horen. Dat kan ik enorm waarderen.”

Yavuz heeft nog één grote droom bij Breskens en hoopt deze dit seizoen te kunnen verwezenlijken. “Ik ben al die jaren nog nooit kampioen geworden met deze club. We hebben een goede mix van jong en oud. Afgelopen jaar sloten Jordan Gouka, Joris Blaakman, Twan van Exter, Justin Houtzager als jonkies aan bij het team. Deze jongens zullen nu en in de toekomst veel voor de vereniging kunnen betekenen.“ Als de ploeg van Soufi an Dooms een serieuze gooi wil doen naar het kampioenschap, moet de ploeg op een aantal vlakken nog stappen maken.

“De nieuwe basiself van het team bestaat voor een deel uit nieuwe spelers die dit seizoen naar VV Breskens zijn gekomen. Het lijkt nog een zoektocht naar elkaars kwaliteiten. We zijn aardig op weg, maar zijn er zeker nog niet.

Als we kampioen willen worden, moeten we conditioneel beter zijn dan de rest. Ook daarin moeten we ons verbeteren.”

Daarnaast heeft Breskens het traditioneel lastig tegen de mindere ploegen. “Wij hebben het altijd lastig tegen ploegen die zich massaal ingraven. De huidige vierde klasse bestaat maar uit elf ploegen, dat betekent dat je niet teveel misstappen mag maken. Om ook van de kleintjes te winnen, is het belangrijk dat er genoeg strijd geleverd wordt.”

Wil je meer informatie over de club Breskens? Klik hier.
Lees hier de hele krant van Zeeuws Vlaanderen.

Marcel van Wieren geeft spelers de ruimte

0

“Vroeger werd alles voorgekauwd voor je als speler. Daar ben ik niet van”, zegt Marcel van Wieren als hij net terug is van de training uit Maasland. Normaal gesproken is vrijdag een vrije avond, maar deze vrijdag heeft de trainer van het tweede elftal van MVV’27 een extra training gegeven. “Mijn laatste man had deze week vanwege zijn werk een training gemist, maar wilde wel heel graag trainen. We zijn een half uurtje bezig geweest met zijn tweeën. Ik doe dat graag, zeker als het initiatief van een speler zelf uit gaat.”

Zelflerende en -corrigerende spelers. Van Wieren (53 en in bezit van TC II) is er gek op. “Ik draag altijd uit dat we het samen moeten doen. Het is niet de trainer vraagt en de spelers draaien. Dan krijg je alleen maar spelers die als een stel robots een opdracht uitvoeren. Ik wil juist dat ze bewust nadenken over waarom ze iets doen. Ze moeten zichzelf steeds de vraag stellen: waarom doe ik dit. Ik ben ervan overtuigd dat je op die manier betere spelers krijgt. Als trainer ben je een richtingsaanwijzer.”

Van Wieren streek afgelopen zomer voor het eerst neer op sportpark De Commandeur. “Het is prima toeven hier”, zegt hij over zijn verblijf bij de dorpsclub. “MVV is HVC-achtig. Het is gemoedelijk. Sfeer en prestatie gaan hand in hand. Dat is een cultuur waar je vooral vanaf moet blijven, maar ik denk wel dat spelers zich bewuster kunnen worden van het spel. Dat hoeft heus niet te bijten met die typische MVV-cultuur.”

Voor dat geluid werd Van Wieren, die assistent-trainer was van HVC’10, ook binnengehaald door MVV’27. “Wij vinden het heel belangrijk dat wij onze spelers, maar ook onze trainers goed opleiden”, reageert voorzitter Pieter van Rijs. “Marcel past qua mentaliteit en mens heel goed bij ons en is bovendien met zijn specifieke vaardigheden een aanvulling op de kwaliteiten die de andere leden van de technische staf bezitten.”

Niet spelsystemen, maar spelprincipes staan bij de training van Wieren centraal. “Je moeten spelers helpen in de wedstrijden de goede keuzes te laten maken. Dat kan alleen als je ze er ook over laat meedenken.”

Zo roept hij regelmatig twee spelers van MVV 2 bij de wedstrijdbespreking naar voren om te praten over de tactiek van de dag. “Ik dwing ze constant om na te denken over situaties. Wat doen we tegen twee spitsen? Hoe wordt je strijdwijze tegen drie aanvallers? Als je spelers onderdeel maakt van de oplossing zullen ze zich ook eerder betrokken voelen. Ik wil graag dat ze inzien van wat ze kunnen en hoe ze dat het beste kunnen benutten.”

Gezien de resultaten van zijn team lijkt Van Wieren en collegatrainer Arno van Nierop daarin snel geslaagd, want op het moment van het schrijven staat MVV 2 gedeeld eerste in de reserve tweede klasse. “Het team is vorig seizoen gedegradeerd. Resultaat is belangrijk, maar zeker niet het belangrijkste. Als tweede team heb je vooral als taak om spelers te laten doorstromen naar je eerste. Voor MVV, dat het van de eigen jeugd moet hebben, is dat erg belangrijk.”

Hij was zelf nog geen hoofdtrainer, maar zegt wel de ambitie te hebben om in de toekomst op eigen benen te staan. “Dat moet wel binnen een paar jaar gebeuren”, beseft hij dat de tijd dringt. “Ik hoop dat die kans nog komt.”

Polat geniet van taak als aanvoerder bij Corn Boys

SAS VAN GENT – Het was in de voorbereiding van het seizoen, dat Mustafa Polat van trainer John Moes de aanvoerdersband kreeg uitgereikt. Blij verrast was de Corn Boys-verdediger met de extra verantwoordelijkheid. “Het is toch een eervolle taak en ik geniet ervan dat ik dat vertrouwen krijg.”

Als aanvoerder ziet hij van achteruit daarin een taak om de medespelers te coachen en te sturen. En een verlengstuk van zijn trainer te zijn. “De nieuwe taak als aanvoerder zie ik vooral als een eer om te mogen vervullen. En om in het veld iets meer verantwoordelijkheid te nemen. Dat doe ik zo goed mogelijk en daar geniet ik van.”

Polat is bij de oranjehemden, uitkomend in de vijfde klasse A, bezig aan zijn tweede seizoen waarin de 24-jarige centrale verdediger voor een stuk ervaring en coaching moet zorgen. “Ik was zo’n vier seizoenen gestopt als voetballer, toen ik werd gevraagd om bij Corn Boys te gaan spelen. Daarvoor woonde ik in België en speelde voor Assenede. Maar na mijn verhuizing heb ik de voetbalschoenen bij Corn Boys terug aangetrokken. En tot op dit moment zonder spijt.”

Want ondanks dat dit seizoen de resultaten niet best zijn, heeft Polat het prima naar de zin. Een verklaring voor de stroeve start van zijn ploeg, die na twee maanden pas de eerste overwinning boekte tegen Hoofdplaat, kan hij wel enigszins vinden. “Er zijn in de zomerperiode een aantal nieuwe jongens bijgekomen. Vorig jaar dachten we na de winter de juiste vorm te pakken te hebben en dat resulteerde in nieuwe jongens die interesse hadden in het meerjarenplan bij de club. Ze kwamen uit Terneuzen en Sluiskil naar ons en dan kost het toch weer tijd om aan elkaar te wennen. Maar ik zie nu dat dit steeds beter gaat binnen het veld. Naast het veld was het al direct prima, al kwam het nog niet tot uiting in onze prestaties.”

Corn Boys beleefde een goede voorbereiding en bekerserie, maar in de competitie liep het niet. “We hadden moeite om onze vorm te vinden. Als we de kans krijgen om zelf ook te voetballen dan gaat het wel, maar in de vijfde klasse wordt soms wat anders gevraagd en daarin hebben we vooralsnog teveel fouten gemaakt. Ik heb er wel vertrouwen in, dat we eenzelfde scenario gaan beleven als vorig seizoen en na de winter weer naar boven kunnen kijken.

Op trainingen lukt het allemaal wel, maar in wedstrijden jammer genoeg niet. De club is weer opnieuw begonnen. Met jeugd en nieuwe spelers, een nieuwe meerjarige visie en dat proces is in ontwikkeling. We hebben nog altijd de ambitie om op termijn weer terug te keren in de vierde klasse. En dat gaat met vallen en opstaan. Ik heb echter de overtuiging dat we daarin gaan slagen.”

Wil je meer informatie over de club Corn Boys? Klik hier.
Lees hier de rest van krant Zeeuws Vlaanderen.

Kleedkamers sluitstuk renovatie MVV’27

0

MVV’27 verandert eind deze maand van een voetbalclub in een sloopbedrijf. Vrijwilligers van de Maaslandse vereniging maken de weg vrij voor renovatie van de zestien kleedkamers. Medio februari moet MVV’27 op sportpark De Commandeur in het nieuw zitten.

“We zitten er al een paar jaar tegen aan te hikken”, zegt voorzitter Pieter van Rijs. “Maar de renovatie is een dermate grote klus dat je dat niet in een paar weken geregeld hebt. De financiering vraagt gewoon veel tijd en moeite.”

De renovatie van de zestien kleedkamers (veertien teamkleedkamers, twee scheidsrechtersruimten) kost bijna vier ton. MVV deed een beroep op gemeentelijke en Rijkssubsidies en kreeg ook geld vanuit diverse fondsen. Een groot deel wordt door de club zelf, via een hypothecaire lening, bekostigd. “We hebben toevallig begin deze maand tijdens de ledenvergadering afscheid genomen van Arthur Paping. Hij is acht jaar penningmeester geweest en heeft enorm goed werk verzet. Toen hij aantrad, stonden we er als club een stuk minder rooskleurig voor dan nu.”

Mede door de verbeterde financiële positie zette MVV in op vernieuwing van het complex. “We hebben al het nodige gedaan”, vervolgt Van Rijs. “We hebben een nieuw terras, de kantine is aangepakt en ook de toiletgroepen zijn vernieuwd. De renovatie van de kleedkamers vormt eigenlijk het sluitstuk van de hele operatie.”

Een operatie die nogal wat teweeg brengt, want midden in het seizoen kleedkamers renoveren zorgt uiteraard voor overlast. “Ons originele plan was ook de zomer, maar we hadden toen nog niet de garantie van de subsidie van het ministerie, hoewel we die al in januari hadden aangevraagd. En zolang de kosten niet gedekt zijn, wilden we niet aan de slag. Omdat geld uit de fondsen binnen een jaar gebruikt moet worden, konden we niet tot volgende zomer wachten.”

Omdat het voetbalseizoen gewoon doorloopt, heeft MVV wel kleedkamers nodig. De aannemer zal daarom gefaseerd gaan renoveren. Daarnaast kunnen we gebruik maken van de accommodatie van korfbalvereniging ODO, dat naast veld vier ligt.”

Van Rijs weet zeker dat de verbouwing straks de moeite waard is. “Op tekeningen en 3D-printen ziet het er geweldig uit.” Alles wordt dan ook vernieuwd. “Alleen het casco blijft staan. Zelfs de binnenmuren sneuvelen. Er komt een volledig nieuwe indeling. Er zijn kleedkamers die zelf nog geen eigen douche hebben. Spelers moeten gebruik maken van een gezamenlijke douche. Daar zit ook onze winst. Als de kleedkamers zijn opgeleverd, hebben we een snelle doorlooptijd. Teams zijn sneller klaar met douchen. Zeker op piekmomenten kunnen we dat goed gebruiken.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.