Boeimeer 1 heeft een nieuwe boost gekregen door de overstap naar het zaterdagvoetbal en dat geldt ook voor Klifferd Bonofacia. De nieuwe trainer Lorenzo Boudewijns haalde de 22-jarige verdediger over om weer voor het eerste te kiezen en in dat elftal is hij een vaste waarde.

Rijen dik staan de toeschouwers opgesteld rondom het hoofdveld van sportpark Heksenwiel. Het is op deze zaterdagmiddag om 15.30 uur een drukte van belang op het complex van BSV Boeimeer en dat terwijl er geen elftal in een blauw-wit tenue op het veld staat. De club uit Haagse Beemden is gastheer van jeugdduels van NAC Breda en vandaag speelt de JO17 tegen de leeftijdsgenoten van AFC. Klifferd Bonofacia is op zaterdag altijd aandachtig toeschouwer van de duels, die voor hem mooie opwarmertjes zijn voordat hij zelf om 17.00 uur aftrapt. “Thuis spelen we altijd op dit tijdstip en dan ben ik al vroeg op de club. De wedstrijden van NAC zijn van hoog niveau en hierdoor krijg ik extra veel zin om te voetballen”, zegt hij, wanneer hij aanschuift in de kantine.

VRIENDENTEAM
Bonofacia is onderdeel van het vernieuwde vlaggenschip van Boeimeer. De blauw-witten braken afgelopen zomer met de clubtraditie om op zondag te spelen en met die keuze zette de club een streep onder drie tegenvallende seizoenen. Boeimeer eindigde hierin op de achtereenvolgend tiende, twaalfde en dertiende plaats in de vierde klasse en zowel de trainingsopkomst als de sfeer rondom het team liet te wensen over. Bonofacia kan het weten. “Ik heb de gehele jeugdopleiding doorlopen en speelde daarna twee seizoenen in het eerste. Het was enerzijds leuk om in het hoogste team te spelen, maar het team viel op een gegeven moment uit elkaar. Ik ben vertrokken naar zaterdag 5, waar al mijn vrienden speelden en daar heb ik een mooie tijd gehad. Vorig jaar werden we helaas net geen kampioen.”

NIEUWE ENERGIE
Lorenzo Boudewijns staat sinds dit seizoen aan het roer bij Boeimeer 1 en de clubman die overkwam van Molenschot haalde Bonofacia over om terug te keren bij het eerste. De trainer wilde van Boeimeer 1 weer een hechte eenheid maken vol clubjongens en dat verhaal sprak de ijzersterke verdediger enorm aan. “Met de keuze voor het zaterdagvoetbal is er veel nieuwe energie losgekomen binnen de hele club”, zegt hij. “Als eerste maken we een nieuwe start en ik vind het tof om op deze manier terug te keren.” Boeimeer is begonnen in de vierde klasse, logischerwijs het laagste niveau als nieuwkomer in het zaterdagvoetbal. Bonofacia vindt dat niet erg. “We presteren best goed, maar het is vooral belangrijk dat het plezier terug is. Als team raken we steeds beter op elkaar ingespeeld.”

Bonofacia is naar eigen zeggen een andere speler dan de jongen die jaren geleden debuteerde in Boeimeer 1. “Ik ben een betere voetballer geworden, heb veel stappen gemaakt. In de eerste acht duels ben ik steeds basisspeler geweest, een teken dat ik goed bezig ben. Ik heb daarom absoluut geen spijt gehad van mijn terugkeer in het eerste.”

Wil je meer informatie over de club Boeimeer? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.

Wout Horsten en Robin Adriaansen maken een mooie eerste seizoenshelft mee in Bavel. De eerste en tweede aanvoerder hoopten dit seizoen om de bovenste plekken te strijden, maar de eerste helft van het voetbaljaar heeft ook hun verwachtingen tot nu toe overtroffen.

Voetbalvereniging Bavel kende een chaotische zomer. Trainer Osman Erbas verliet de club halverwege juni voor Dongen, waardoor de groen-witten halsoverkop op zoek moesten naar een nieuwe oefenmeester. Die werd begin juli gevonden: Coen Rijppaert vult de functie dit seizoen in. En dan doet de trainer met verve, zo merken aanvoerders Wout Horsten (26) en Robin Adriaansen (31).

“Coen heeft de winnaarsmentaliteit in ons team gebracht, dat we echt alles voor de drie punten moeten doen”, vertelt Adriaansen. Beide aanvoerders merken dat die insteek nu al zijn vruchten afwerpt. “We zijn dit seizoen heel goed in het ombuigen van wedstrijden, schieten niet in de stress als we op achterstand komen. Het vertrouwen is heel groot.”

GEWAAGD
In de voorbereiding op het seizoen durfde slechts één speler in de selectie de ambitie uit te spreken om voor het kampioenschap te gaan, de rest had het over een plek in de top drie of top vijf. “Je merkt dat onze spelersgroep dit seizoen heel erg aan elkaar gewaagd is. We hebben achttien man die in de basis kunnen starten”, aldus Adriaansen. Horsten knikt. “Met Niek Akkermans en Shane Laurens hebben we er twee versterkingen bijgekregen, spits Sander van Gils zit een half jaar in het buitenland. Verder is de groep hetzelfde gebleven, maar we zijn allemaal een jaar verder en wat slimmer geworden.” De captain merkt een mentaliteitsverandering bij Bavel. “Vroeger kwamen ploegen hier nog weleens naartoe met de instelling: we gaan even de drie punten ophalen. Nu is dat anders, we zijn een lastige tegenstander geworden.”

Beide heren spelen hun hele leven al in het tenue van Bavel. Adriaansen maakt inmiddels vijftien jaar deel uit van de selectie en heeft de groei van de vijfde naar de derde klasse meegemaakt. “Ik ben nooit gedegradeerd en twee keer gepromoveerd”, vertelt hij trots. “Je merkt dat de hele club is gegroeid, alles is beter geregeld dan vijftien jaar geleden. Denk dan bijvoorbeeld aan een vaste fysiotherapeut voor het eerste. De randzaken zijn in orde.” Daarnaast is het ledenaantal van de club gestegen. “Dankzij de nieuwbouwwijk Nieuw Wolfslaar hebben we flink wat aanwas gekregen, vooral in de jeugd. Die spelers worden nu langzaamaan oud genoeg om door te stromen naar de senioren.”

KAMPIOENSCHAP
En toch blijft het die gezellige dorpsclub, merken Adriaansen en Horsten. De sfeer is gemoedelijk en dezelfde gezichten als tien jaar geleden staan ook nu langs de lijn. Voor hen zou een kampioenschap geweldig zijn. “Ik denk dat wij klaar zijn voor de tweede klasse. Als je er halverwege het seizoen zo goed voor staat, moet je ook vol voor het kampioenschap gaan”, aldus Adriaansen. Of hij volgend jaar nog in het eerste speelt, weet hij niet. “Ik twijfelde vorig seizoen al, maar toen heeft onder andere Wout me kunnen overtuigen om nog te blijven. Ik wilde graag voor een prijs spelen. Ik denk dat dit mijn laatste jaar is.” Horsten: “Onderstreep dat ‘ik denk’ maar.” Adriaansen: “Ik heb veel last van mijn lichaam op maandag en dinsdag, dan merk je dat je wat ouder wordt. En er is een leuk lager elftal met oud-ploeggenoten, waarin ik terecht kan. Ik wil de keus ook zelf maken, niet op een gegeven moment van anderen horen dat het misschien beter is om te stoppen. Maar mochten we promoveren, dan weet je het nooit.”

Wil je meer informatie over de club Bavel? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.

Sinds dit seizoen staat Michael Smits aan het roer van de technische commissie van Groen-Wit. De betrokken voetbalvader geniet van het fraaie voetbal dat de selectie-elftallen wekelijks op de mat leggen op het Haags sportpark en hoopt nog meer structuur aan te brengen aan het technisch jeugdplan.

Michael Smits is iemand die zijn duidelijke visie over voetbal ook graag omzet in daden. Zelf speelde hij zeventien jaar met veel plezier bij Groen Wit en hierna was hij tien jaar lang bestuurslid van de club. Sinds zijn zoontjes Dylan en en Keano ook bij de vereniging spelen is hij actief als jeugdtrainer en vanaf dit seizoen is Smits ook hoofd van de technische commissie van Groen-Wit. Naar eigen zeggen is dat een fi jne taak. “Groen-Wit kent een rijke historie in het opleiden van talenten en die status is door de jaren heen niet veranderd. Onze selectieteams spelen op hoog niveau en zowel ons eerste als tweede bestaat uit echte Groen-Witters met veel kwaliteit. We verrichten samen veel goed werk. Overigens draait het niet alleen bij ons om selectieteams: alle elftallen zijn net zo belangrijk.”

WACHTLIJST
Als hoofd van de technische commissie houdt Smits zich bezig met de indeling van teams, de opleiding van trainers en het aanleren van spelsystemen. “Groen-Wit staat voor aanvallend voetbal en dat willen we zo houden. In ons technisch beleidsplan voor de komende jaren schrijven we dat onze hoogste jeugdteams allemaal in hetzelfde spelsysteem gaan spelen, zodat de overstap naar hogere elftallen niet heel groot is voor talentvolle spelers.”

Groen- Wit telt zo’n zeshonderd leden en kent een behoorlijke wachtlijst. “Elke week word ik wel benaderd door ouders die hun kinderen hier willen inschrijven. Helaas hebben we hier maar twee velden en qua bezetting van teams zitten we bomvol. Maar het is duidelijk dat Groen Wit populair is, een teken dat we op de goede weg zijn.”

Groen-Wit heeft een sterk multicultureel karakter en volgens Smits is dat de kracht van de club. “Op ons kleine sportpark gaan onze leden, die allemaal uit verschillende milieus komen heel goed met elkaar om. Iedereen is hier welkom, we vormen als Groen-Wit een mooi voorbeeld voor de maatschappij”, stelt Smits, wiens kinderen in de JO15-1 (Dylan) en JO11-1 (Keano) spelen.

SCOUTING
Tweemaal in de week traint Smits het team van Dylan, zaterdag kijkt hij de duels van zijn kinderen en andere teams van Groen-Wit en daarnaast besteedt hij veel aandacht aan de begeleiding van trainers, leiders en spelers. “Iedereen moet het goed naar zijn of haar zin hebben, dat is het belangrijkste. Als hoofd van de technische commissie focus ik me natuurlijk vooral op de selectieteams, maar dat betekent niet dat we de lagere elftallen over het hoofd zien. Via een intern scoutingssysteem houden we onze jeugdspelers goed in de gaten, zodat we de talentjes in de beste teams kunnen plaatsen. Momenteel bevat de selectie bijna alleen maar echte Groen-Witters en daar zijn we trots op.”

Wil je meer informatie over de club Groen-Wit? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.

Na zes jaar niet te hebben gevoetbald, keerde Tonie Snoeren afgelopen zomer weer terug bij sv SAB. Hij wilde graag nog eens voetballen voor de ogen van zijn inmiddels 7-jarige zoontje Savi, maar werd de afgelopen maanden ook weer een gewaardeerde kracht op het middenveld van de Bredase vierdeklasser.

Jarenlang speelde Tonie Snoeren voor SAB. Hij groeide op bij die club en speelde er in het eerste. Tot hij in 2011 de kans kreeg eens te ruiken aan het hogere niveau, bij Unitas’30. Dat beviel hem echter niet. “Ik miste SAB al heel snel.” Hij vertrok na drie maanden uit Etten-Leur, om het seizoen in België af te maken. Daarna keerde hij weer terug op het sportpark Ruitersboslaan. “SAB was toen net met stevige cijfers gedegradeerd uit de derde klasse. We hebben vervolgens een heel zwaar jaar gehad, konden ons ternauwernood handhaven in de vierde klasse. Ik ben daarna helemaal gestopt.”

Savi
Niet per se omdat de middenvelder het niet meer naar zijn zin had, maar vooral door de geboorte van zijn zoontje Savi. Hij wilde graag meer tijd maken voor zijn kind. Zes jaar lang speelde Snoeren geen voetbalwedstrijd meer. In de eerste twee seizoenen ging hij nog weleens kijken bij SAB, de afgelopen vier jaar kwam hij nooit meer op het sportpark. Tot hij Joris van de Lande en Max Wigman tegenkwam. “Dat was afgelopen zomer. Ik was net 15 kilo afgevallen en gestopt met roken, voelde me dus echt fit. Zij zeiden: ‘Kom weer eens bij ons meedoen.’ Ik dacht: waarom niet. Daarnaast kon Savi mij zo nog eens zien voetballen. Ik ben weer gegaan en het voelde gelijk als thuiskomen.”

Snoeren merkte wel dat het weer even wennen was. “In de sportschool train je toch heel andere lichaamsdelen dan die je gebruikt op het voetbalveld. Ik had veel spierpijn in die eerste weken en merkte daarna dat ik toch nog niet zo fit was. We moesten in een van de eerste trainingen acht sprintjes van zestien naar zestien trekken. Ik dacht dat het wel lekker ging, maar toen ik naast me keek, bleek ik ergens achteraan te lopen.”

Liefde
Inmiddels groeit Snoeren weer naar zijn oude niveau toe. Hij merkte dat het kind in hem als 34-jarige wakker werd, toen hij het gras weer onder zijn voeten voelde. “Dat deed bij de eerste training toch meer met me dan ik had verwacht, dan merk je pas hoe diep de liefde voor het voetbal ziet.” Het eerste elftal is onherkenbaar geworden voor hem. “Ik speel nu met gasten die ik niet eens meer herkende, dat zijn echt mannen geworden.” Hij merkt dat de spelers bij SAB soms wat te lief zijn voor elkaar. “In mijn vorige periode ging het er regelmatig hard aan toe onderling en dat was dan na de wedstrijd klaar. Nu wordt er weinig gecoacht. Ik doe dat wel, maar moest mezelf eerst laten zien. Dat is wel gelukt en ik merk dat ze nu veel van me aannemen.”

Hij vindt dat SAB het beste voetbal van de vierde klasse C speelt, maar wel erg afhankelijk is van de doelpunten van Van de Lande. “We hebben echt moeite met wedstrijden tegen teams die met negen man op eigen helft staan.” Hij vindt dat SAB sowieso in de top drie moet eindigen en hoopt persoonlijk weer naar zijn oude niveau toe te groeien. Veel voetballers denken op hun 34^ste wel langzamerhand aan een afscheid, maar Snoeren is pas net weer begonnen. “Als mijn lichaam het goed houdt, ga ik sowieso door.”

Wil je meer informatie over de club SAB? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.

RKVV DIA heeft met Erik van Rooij (49) een ervaren én hoogopgeleide voetbaltrainer aan het roer staan. De Eindhovenaar verlengde zijn contract onlangs, aangezien hij het prima naar zijn zin heeft in Teteringen. Het niveau waarop Van Rooij werkt, is voor hem niet zo van belang. Als er maar een mooie uitdaging ligt.

Erik van Rooij voetbalde zelf in de jeugd van PSV en trainde verschillende jeugdteams van betaald voetbalclubs. Nu is hij bezig aan zijn eerste seizoen als hoofdtrainer van DIA. Hoe dat kan? “Het niveau zegt mij niet zo veel, heb van de vijfde tot en met de eerste klasse getraind. Ik vind het veel belangrijker wat een club uitstraalt, waar willen ze naartoe?

Ik ben een trainer die zich met de hele vereniging bezighoudt, begeleid ook trainers en kijk naar wedstrijden van bijvoorbeeld de JO12-1. Ook zie ik veel voetbal bij andere clubs, om te zien hoe ver wij staan ten opzichte van die verenigingen.”

DERTIG UUR
Het is wel duidelijk dat de 49-jarige trainer van de Teteringse vierdeklasser een voetbaldier is. “Het is mijn passie, ik steek twintig tot dertig uur in dit vak.” Hij stopte ook al vroeg als voetballer. Na PSV keerde hij terug naar de amateurs, om zich vanaf zijn 23ste volledig op het trainersvak te richten. “Ik doe liever één ding goed, dan twee half.” Inmiddels is hij al 35 jaar werkzaam als trainer. DIA deed eerder al een poging bij de Eindhovenaar, maar die had toen net bij MVC’19 getekend en moest het aanbod uit Teteringen dus afslaan. “Ik volg het voetbal heel breed en kende DIA daarom. Wat ik van de club wist, beviel me wel.” Toen hij vorige zomer na twee seizoenen bij MVC’19 vertrok en DIA ook zonder trainer kwam te zitten, was de optelsom snel gemaakt. “Binnen een paar dagen waren we rond.”

INVESTERING
Zo maakt de trainer nu regelmatig de reis van Eindhoven naar Teteringen. “DIA is bereid te investeren, wil naar een hoger niveau. Die instelling heb ik nodig. Ik ben in 35 jaar tijd zeventien keer gepromoveerd, maar dat lukt je nooit in je eentje. We willen met DIA ook graag promoveren, maar dat hoeft nog niet per se dit of volgend seizoen.” Het gaat namelijk om het proces, zo vertelt De Rooij. “De belastbaarheid van mijn spelers moet omhoog en ze moeten wennen aan mijn manier van trainen en spelen. Een promotie is mooi meegenomen, maar het gaat om de lange termijn.”

Van Rooij heeft niet voor niets zijn contract met een seizoen verlengd: hij heeft het naar zijn zin bij DIA. “Het is prettig werken met de spelers, trainers en technische commissie in Teteringen. Zij willen veel tijd en energie in de club steken en ik ook. Hopelijk betaalt zich dat in de toekomst uit.”

Wil je meer informatie over de club DIA? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.

Het einde van een tijdperk in Prinsenbeek is in zicht: Arno Gabriëls neemt na zes seizoenen afscheid van Beek Vooruit. De 52-jarige oefenmeester is bezig aan zijn laatste jaar als trainer van de oranje-zwarten, die hij liet evolueren tot een middenmoter in de tweede klasse.

In zijn eerste seizoen al een periodetitel, een jaar later het kampioenschap: de start van Arno Gabriëls als hoofdtrainer van Beek Vooruit was geweldig. Na zes seizoenen stopt hij er komend jaar mee, het is zowel goed voor club als trainer om verder te kijken. “Voor mij is de mening van de spelersgroep altijd het allerbelangrijkste geweest: als zij niet meer achter me stonden, was ik allang weggeweest. Ik vond het na zes seizoenen zelf wel genoeg en ook de club vond dit het juiste moment om verder te kijken.” Gabriëls begrijpt zelf ook wel dat het bijzonder is in het amateurvoetbal, een trainer die zes jaar op dezelfde post zit. “Dat is een aparte gewaarwording, misschien wel een zeldzaamheid.” Inmiddels is Gabriëls zelfs in Prinsenbeek gaan wonen, de club en het dorp hebben een plekje in zijn hart veroverd. “Ik had eerder al een seizoen in het zaterdagteam van Beek Vooruit gevoetbald met wat vrienden, maar moest daarmee stoppen toen ik trainer van Klundert werd. Ik ben weer begonnen toen ik hier trainer werd. De club heeft een speciaal plekje gekregen.”

KAMPIOENSCHAP
De hoofdtrainer mag trots zijn op de ontwikkeling die Beek Vooruit onder zijn leiding heeft doorgemaakt. “Toen ik instapte, waren we net gepromoveerd naar de derde klasse. Joost en Loek Schalk kwamen erbij, later ook Jorn Sweres en Menno Baremans. Dat zijn mooie kwaliteitsinjecties geweest, die er mede voor hebben gezorgd dat wij naar dit niveau zijn gegroeid.” Het kampioenschap in zijn tweede seizoen noemt hij het hoogtepunt. “Vooral door de manier waarop: we stonden twee wedstrijden voor het einde nog op een achterstand van drie punten.” Hij verklaart de groei van het team ook door de onderlinge sfeer. “De spelers kennen elkaars kwaliteiten, weten waar de krachten van de ander liggen en gaan voor elkaar door het vuur. Ik heb daar zelf de juiste beleving en spelopvatting aan toe proberen te voegen, de manier waarop je een wedstrijd in gaat. Of je nu tegen een ploeg speelt die veel hoger aangeschreven staat of niet, je moet altijd uitgaan van je eigen kracht. Dan kun je de favoriet verslaan en heel ver komen.”

De trainer gaat zijn spelers stuk voor stuk missen, net als de organisatie rondom de selectie. “Alles was zo goed geregeld, waardoor ik me alleen maar op het voetbal hoefde te concentreren.” Hij heeft een warme band met iedere speler. “Ik sta tussen ze in als het kan, drink een biertje met ze als we gewonnen hebben, maar weet ook wanneer ik de harde beslissingen moet nemen. Daar heb ik een goede balans in kunnen vinden. Het is vooral heel belangrijk dat je open en eerlijk communiceert.”

TOEKOMST
Wat hij volgend seizoen gaat doen, weet Gabriëls op het moment van schrijven nog niet. “Ik ben het liefst hoofdtrainer van een eerste elftal. Het niveau is voor mij dan nog niet eens zo heel belangrijk, als er maar een prestatiedrang is.”

Beek Vooruit maakte een moeilijke eerste seizoenshelft door, Gabriëls houdt echter vertrouwen in een goede afl oop. “Het allerbelangrijkste is nu dat we niet degraderen, ik weet zeker dat ons dat gaat lukken als we alles uit de kast halen. We hebben kwaliteiten genoeg, maar het zit niet mee. Een bal op de buitenkant van de paal of eentje die via de paal in het doel rolt: dat kan net de overwinning opleveren.

We moeten eens een paar wedstrijden op rij winnen, dan krijgen we ook weer het vertrouwen terug. Alles ligt in deze competitie dichtbij elkaar.” Het is Beek Vooruit en Gabriëls gegund: een mooi einde van een sprookjeshuwelijk.

Foto: Nathalie Pompe

Wil je meer informatie over de club Beek Vooruit? Klik hier.
Lees hier de krant van Breda.