Home Blog Pagina 1079

‘Unitasser in hart en nieren’ Jannus Deijkers van Huiskamer Hypotheken

Jannus Deijkers en zijn bedrijf Huiskamer Hypotheken zijn al een bekende naam in Etten-Leur. Huiskamer Hypotheken maakt van het kopen van je droomhuis een feestje. Met de uitgebreide sponsoring van Unitas’30 zijn Deijkers’ twee grote passies nu officieel aan elkaar verbonden.

Laagdrempelig, begrijpelijke taal, gastvrijheid en een faire prijs: dat is Huiskamer Hypotheken. ‘Verboden voor stropdassen’, is de leus, met een dikke knipoog. De klant moet begrijpen wat er gebeurt en welke stappen worden genomen. “Het persoonlijke contact van vroeger hebben wij in een modern jasje gestoken. We hebben een heel ruim aanbod, waardoor we altijd een passende hypotheek vinden voor onze klanten. Stap voor stap nemen wij de klant bij de hand totdat hij of zij de sleutel krijgt van zijn of haar nieuwe woning.”

Het concept slaat aan, de 39-jarige Jannus Deijkers heeft inmiddels vestigingen in Zeeuws-Vlaanderen, Moerdijk, Leeuwarden, Uden, Nijmegen en Etten-Leur. “Mijn rol als franchisegever is om te bewaken dat we onze kernwaarden blijven naleven. We maken het verschil op onze kantoren of bij de klant thuis aan de keukentafel.” Afspraken zijn snel digitaal gemaakt en de lijntjes zijn kort.

Sinds dit seizoen prijkt de naam Huiskamer Hypotheken op de reclameborden aan de lange zijde van het hoofdveld op sportpark De Lage Banken en op de hoofdtribune. Daarnaast sponsort Deijkers de jeugdteams van zijn twee zoontjes. “Ik ben een Unitasser in hart en nieren, voetbal hier zelf al sinds mijn vijfde. We wonen vlakbij het complex en ik ben er bijna dagelijks te vinden.” Hij ‘sponsort liever zijn lokale vereniging’, dan een grote, onpersoonlijke naam. Naast zijn werk is hij ook nog als vrijwilliger actief, bij Unitas’30 natuurlijk. “Ik ben selectiecoördinator van de JO19-1 en -2 en leider bij mijn oudste zoontje.”

Is je interesse gewekt? Neem dan zeker eens een kijkje op huiskamerhypotheken.nl

Meer informatie over Unitas’30 , klik hier.

Bristol neemt koppositie over

Bristol heeft de koppositie weer overgenomen van Mazzelstars nadat het vorige week nog hard onderuit ging in Zoetermeer. Door dit resultaat is de eredivisie zaalvoetbal weer binnen handbereik.

Het team van Hans Lauwen won in eigen huis met 5-3 De Roosendaalse meiden wisten dat uit een ander vaatje moest tappen om nog zich te houden op eventuele promotie. Bristol vr 1 had tegen Mazzelstars voor een iets verdedigend tactiek gekozen.  Hier had Mazzelstar al meer moeite mee dan vrijdag. Griffith Vaissaire  zorgde voor de 2-0 voorsprong,  maar Mazzelstars trok de teller weer vlot gelijk. Vlak voor rust kon toch nog de voorsprong worden bereikt.

De goed gevulde sporthal de Roos zag een zeer spannende 2e helft.  Verdedigend gingen de dames weer anders staan. Waar in de 1e helft in het midden nog wagenwijd open stond  was de speeltuin nu gesloten. Door een goed wegdraaiende Corina Luijks kwam de 3-2 op het bord. Een strafschop bracht de spanning weer terug. Met nog drie minuten op de klok was het rekenen of één punt genoeg was. Corina Luijks dacht hier anders over en haalde loeihard de trekker over 4-3. Mazzelstars ging nu met een extra veldspeelster proberen de gelijkmaker te maken. Door een gretige Bristol werd aan de zijlijn de bal veroverd. Opnieuw was het Luijks die haar derde in het doel schoot.

Een meer dan zeer verdiende overwinning tegen een zeer lastige goede ploeg. Bristol vr bedankt Jamie, Elsbeth en Elza van het tweede team. Aan Anisah en Fleur K de complimenten dat ze ondanks niet bij de selectie zaten toch aanwezig waren.

Bristol vr 1 bedankt Jamie, Elsbeth en Elza van het tweede team voor het meedoen. Aan Anisah Karahan en Fleur Kinderen de complimenten dat ze ondanks niet bij de selectie zaten toch aanwezig waren om hun teamgenoten te komen supporteren.

Meer informatie over Bristol vrouwen 1 vindt u hier.

Of lees hier een interview met speelster Wahiba Didi.

Foto: Luc van Leeuwe

Jorco de Kok kijkt uit naar de samenwerking

Jorco de Kok keert komende zomer terug op het trainingsveld. De 44-jarige oefenmeester gaat de selectie van Oosterhout weer leiden, samen met de tien jaar jongere Stijn Biemans. Hij kijkt uit naar die samenwerking.

Jorco De Kok werd afgelopen zomer vader en stopte daarom als hoofdtrainer. Eerder stond hij al aan het roer bij Oosterhout, afgelopen zomer keerde hij terug bij zijn voetballiefde als bestuurslid technische zaken senioren. “Maar inmiddels heb ik weer voldoende tijd voor het trainerschap.” Toen de huidige aanvoerder van Oosterhout 1, Stijn Biemans, als beste uit de sollicitatiegesprekken kwam om Richard van Gils volgend seizoen op te volgen als trainer, kwam ook De Kok in beeld. “Stijn kreeg geen dispensatie van de KNVB en had daarom iemand met een diploma aan zijn zijde nodig. Hij vroeg mij.”

De Kok blijft het bestuur ook adviseren over de technische zaken. Met de derdeklasser hoopt hij de
weg omhoog in te slaan. “We zijn ook dit seizoen nog niet uitgespeeld, hebben echt een leuke selectie. Er zit nog wat meer in, ik zie zeker kansen. Komende jaren willen we doorpakken, we zijn een sterkere vereniging dan een paar jaar geleden. We hopen binnen vijf seizoenen een stabiele tweedeklasser te worden, met een selectie vol eigen jongens, aangevuld met wat spelers van buitenaf.”

Meer informatie over VV Oosterhout? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over VV Oosterhout.

FC Right-Oh 3 gaat voor een tweede kampioenschap op een rij

Na een glorieus kampioensjaar is Right-Oh 3 ook dit seizoen volop in de race voor de titel. Het vriendenteam traint doordeweeks niet, maar bulkt van de voormalig selectiespelers die op zondag fraai positiespel op de mat leggen. De mannen van leider Adriaan Ermens zijn gefocust op scoren, want elke treffer levert het elftal een leuke bonus op.

Adriaan Ermens is bezig aan zijn tweede seizoen als leider van FC Right-Oh 3 en die rol bevalt de vrijwilliger meer dan uitstekend. Vorig jaar werd het elftal direct kampioen en de titel werd gevierd met een rondrit door Geertruidenberg in een partybus, inclusief een bordesscène bij een sponsor. “Stuk voor stuk zijn mijn spelers geweldige gasten. Bovendien bestaat ons elftal uit veel voormalige selectiespelers, dus met het voetballend vermogen zit het wel goed. Een gebrek aan trainingsritme compenseren we met een flinke dosis ervaring, hierdoor winnen we veel duels”, zegt Ermens. “Ook dit seizoen doen we volop mee voor het kampioenschap, dus uiteraard ben ik een tevreden leider.”

GEEN TRAINER
Ermens gebruikt bewust het woord ‘leider’. Een echte voetbaltrainer wil hij zichzelf namelijk niet noemen. “Daarvoor heb ik te weinig verstand van het spelletje. Mijn jongens voetballen al twintig jaar, terwijl ik er na één seizoen al helemaal klaar mee was”, zegt hij grinnikend. “Ik hoef bijvoorbeeld mijn rechtsbuiten echt niet uit te leggen hoe hij een mannetje moet passeren, de jongens weten hoe het spelletje werkt. Maar ik zorg er wel voor dat iedereen gemotiveerd aan de aftrap start en dat de organisatie rondom het elftal klopt. Toen ik startte als leider, heb ik er met sponsoren voor gezorgd dat het elftal in het nieuw werd gestoken. En ik ben er scherp op dat iedereen respect toont voor elkaar en voor de tegenstanders en scheidsrechters. Dat gaat allemaal erg goed. Ik vind het ook niet erg als mijn spelers op zaterdagnacht bier drinken, als ze er op zondagochtend maar voor gaan met z’n allen.”

VRIENDEN VAN 3
Bovendien heeft Ermens ervoor gezorgd dat zijn mannen ook bij een 3-0 voorsprong gefocust blijven op scoren. Ongeveer veertig sponsoren hebben zich aangesloten bij het clubje ‘Vrienden van 3’. Elke sponsor doneert voor iedere gemaakte treffer één euro. Een aantal donateurs staat bovendien op zondagochtend als supporters langs de lijn om het derde aan te moedigen. Aan het elftal de taak om voldoende geld bij elkaar te scoren voor een gezellig teamuitje na het seizoen, maar de centen worden niet alleen maar besteed aan bier. “We hebben vorig seizoen het jeugdkamp van Right-Oh gesponsord en het lijkt ons ook goed om andere maatschappelijke organisaties binnen de gemeente te steunen”, zegt Ermens. “De jongens zijn extra gemotiveerd om te scoren, dat merk je in het veld.”

FC Right-Oh 3 is dit seizoen ingedeeld in een sterke competitie en behoort tot de titelkandidaten. “Het wordt moeilijker om kampioen te worden. Maar als we het wederom flikken, bouwen we een nog groter feest dan vorig jaar.”

Meer informatie over FC Right-OH? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Oosterhout.

VV Dongen wil blijven bouwen aan eigen jeugdafdeling

Het vlaggenschip van VV Dongen is bezig aan het vierde jaar in de ijzersterke Derde Divisie Zondag. Dat is knap gezien de beperkte financiële middelen van de dorpsclub, maar aan de puike prestatie kleeft een nadeel. De kloof tussen de JO19-1 en het eerste is erg groot en de technische commissie wil deze de komende jaren graag dichten.

VV Dongen staat in de regio bekend als een gerenommeerde club, die op het landelijk vierde niveau van Nederland uitkomt met eigen jongens. De altijd meelevende toeschouwers op sportpark De Biezen zien het liefst een team met elf Dongense jongens, met wie zij zich kunnen identificeren. “Ik blijf erbij dat we vier jaar geleden een tikkeltje onverwachts gepromoveerd zijn naar de Derde Divisie”, zegt Wim IJpelaar, die sinds dit seizoen voorzitter is van de technische commissie. “Het kampioensjaar in de hoofdklasse was geweldig en ook in de afgelopen drie seizoenen deden we het telkens boven verwachting goed tegen clubs met veel grotere begrotingen. Maar het vertrek van enkele Dongense jongens hebben we helaas niet kunnen opvangen met eigen talent. De kloof tussen ons eerste en de JO19-1 is namelijk te groot geworden. Daar hopen we de komende jaren verandering in te brengen.”

TWEEDE JEUGDELFTALLEN
De jeugdopleiding van VV Dongen is gecertifi eerd door de KNVB, een blijk van erkenning die aangeeft dat de club die tak prima op poten heeft staan. “Onze teams spelen op divisieniveau en doen het inderdaad goed”, zegt IJpelaar. “Maar we willen nu graag in de breedte sterker worden. Onze tweede jeugdelftallen worden in de toekomst ook selectieteams, een strategische keuze. Nu is het vaak zo dat de JO19-1 spelers leent van de JO17-1 als ze weinig jongens hebben. Door onze JO19-2 beter te maken, verkleinen we de kloof tussen de teams in
dezelfde leeftijdscategorie.”Dongen wil ‘eigen’ trainers op deze elftallen zetten met mentoren, zodat de club niet alleen talenten maar tegelijkertijd ook coaches opleidt. “Zo maken we samen de hele vereniging sterker”, stelt IJpelaar, die tot vorig seizoen verzorger was van het vlaggenschip van de blauw-gelen.

Bij VV Dongen is iedereen welkom en de club doet er alles aan om zijn leden te binden. “Ook spelers met minder talent willen we de mogelijkheid bieden om tweemaal in de week te trainen. Bovendien zorgen we er met een intern scoutingsysteem voor dat ook talentvolle jongens in pakweg de JO13-5 niet over het hoofd worden gezien. Sowieso willen we de lagere elftallen professionele trainingen aanbieden. Fanatieke ouders moeten in de toekomst trainerscursussen kunnen volgen, zodat iedereen de kans krijgt om een zo goed mogelijke voetballer of voetbalster te worden.”

VV Dongen heeft de ambitie om elk seizoen twee jeugdspelers af te leveren aan het eerste. Vele talenten ‘rijpen’ in het tweede, de club heeft een nieuw selectieteam dat op zaterdag speelt en volgend jaar komt de club waarschijnlijk met een Onder 23 team uit in een nieuwe competitie. IJpelaar is blij met alle ontwikkelingen. “Door de verdere professionalisering van onze jeugdopleiding en de talentvolle seniorenteams verkleinen we de komende jaren de kloof met Dongen 1.”

Meer informatie over VV Dongen? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Oosterhout.

 

Joris van Duijnhoven is binnen en buiten het veld een creatieveling

Joris van Duijnhoven (26) geniet van de geur van vers brood en pas gemaaid gras. Overdag staat hij in zijn zaak Echt Brood in Breda, in zijn vrije tijd trekt hij graag zijn voetbalschoenen aan bij VCW. De ondernemer kan zijn beide passies combineren door de unieke wijze waarop hij broden en andere lekkernijen bakt.

De tijd is voorbij dat alle bakkers middenin de nacht al beginnen met werken. In zijn hippe zaak in hartje Breda begint Joris van Duijnhoven elke morgen ‘pas’ om 08.00 uur met werken. Dan gaat het deeg uit de koeling de oven in en vervolgens liggen de warme, verse broden vanaf 09.00 uur in de winkel. Op een doorsnee zaterdagochtend zoals deze is Van Duijnhoven ook de rest van zijn werkdag druk met het bakken van brood in zijn open keuken, waar klanten letterlijk over zijn schouder kunnen meekijken. “In sommige supermarkten en andere bakkerijen liggen de broden de hele dag in de schappen, bij ons moeten gasten soms even geduld hebben. Maar dan krijgen ze wel supervers brood rechtstreeks uit de oven”, zegt de ondernemer.

KLEIN ASSORTIMENT
Van Duijnhoven is gespecialiseerd in een beperkt assortiment van goede producten. Fijnproevers weten zijn bakkerij in de Boschstraat goed te vinden en ook horecaondernemers bestellen graag producten bij Echt Boord. Zijn desembroden bestaan uit meel, water en zeezout en bevatten geen broodverbeteraars of bakkersgist. Ook heeft Van Duijnhoven lekkernijen als ciabatta’s, haverkoeken, fougasse en stokbroden in zijn assortiment. De keuze om geen gist te gebruiken, heeft volgens Van Duijnhoven veel voordelen. “Ik verkoop ‘puur brood’. Dat wil zeggen: brood net zoals vroeger, zonder gist. Het deeg rijst minimaal 24 uur door middel van een natuurlijk desem, waardoor je meer smaak en karakter aan het brood geeft. Omdat ik de lekkernijen zo vers mogelijk maak en ‘s nachts niet werk, heb ik naast mijn werk ook tijd voor voetbal.”

RECHTSBUITEN
Dat gaat hem goed af. De aanvaller voetbalt speelt namelijk al ongeveer tien jaar in het eerste van zijn cluppie VCW. Onlangs speelde hij al zijn tweehonderdste duel in het rood-witte tenue van de hechte dorpsvereniging uit Wagenberg. “Ik heb voldoende energie over om driemaal in de week te voetballen”, zegt de rechtsbuiten, die bekendstaat om zijn snelheid en acties. “Ik geniet er nog altijd van om op zondag op het veld te staan. Lekker acties maken op de rechterflank en naderhand een biertje drinken met mijn vrienden: dat wil ik beide nog lang niet missen. Vroeger had ik een vrije rol in het team, toen lieten ze me mijn gang gaan als ik een creatieve actie inzette. Van onze huidige trainer moet ik de bal vaker naar achteren spelen, dat is jammer”, zegt hij grinnikend.

Toch blijft er zowel binnen en zeker ook buiten het veld meer dan genoeg ruimte over voor Van Duijnhoven om zijn creativiteit te uiten. Zijn bakkerij verhuist in 2020 naar een groter pand aan de overkant van de straat, waar hij Echt Brood gaat uitbreiden. “Deze stap geeft me meer mogelijkheden”, zegt hij. “Het wordt harder werken, maar ik zorg ervoor dat ik genoeg tijd overhoud om te voetballen. Ook VCW is belangrijk voor me.”

Meer informatie over VCW? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Oosterhout.

Ad Razenberg lapt spelers op bij Irene’58

Al zes jaar lang is Ad Razenberg actief als verzorger van Irene’58. Hij geniet met volle teugen van de warmte van de dorpsclub, het contact met de spelersgroep en het fit maken van geblesseerden. Toch houdt de 71-jarige gediplomeerde sportmasseur het na dit seizoen voor gezien. “Het is een keer mooi geweest.”

Oorspronkelijk was Ad Razenberg slechts één avond in de week te vinden op het complex van Irene’58. De sportmasseur lapte op dinsdagavond daar spelers op die in het weekend niet ongeschonden uit hun duels waren gekomen. Al snel was Razenberg ook op donderdagavond op de club. En kort hierna strikte Irene’58 de verzorger ook voor de zondagmiddagen wanneer het vlaggenschip een thuiswedstrijd speelt. Razenberg heeft inmiddels al zes seizoenen dit ritme. “Doordeweeks is iedereen welkom voor verzorging, op zondagmiddag ben ik er in principe alleen voor de selectie”, vertelt Razenberg in zijn huis in Oosterhout. “Uitwedstrijden sla ik over, maar ik kom dan wel even naar de club om niet fitte jongens te verzorgen.”

GEEN SPIJT
Razenberg is al 25 jaar sportmasseur. Jarenlang vervulde hij die rol bij TSC uit Oosterhout, maar op een gegeven moment vond hij het welletjes geweest. Na een periode van rust haalde iemand van Irene’58 hem toch over om de draad weer op te pakken. Daar heeft hij nooit spijt van gehad. “Irene’58 is een hele warme club, waar je snel vrienden maakt. De vereniging wordt gerund door trouwe vrijwilligers en de spelers laten de vereniging niet in de steek.” Door de jaren heen is Razenberg ook een echte Irene’58- man geworden. “Al snel werd ik onderdeel van het elftal en ik heb een goede band opgebouwd met veel spelers. Veel gasten zijn rond de twintig jaar oud. Het goede contact met die gasten houdt me jong. Je bent voor hen bovendien niet alleen een verzorger, maar ook een vertrouwenspersoon. Op de massagetafel bespreek ik allerlei dingen met de jongens en die informatie blijft tussen die vier muren.”

MOOI GEWEEST
Onlangs maakte Razenberg bekend dat hij na dit seizoen stopt bij Irene’58. Hij geniet met volle teugen van zijn vrijwilligerswerk, maar vindt het na vele jaren mooi geweest. “In al die seizoenen ben ik bijna nooit afwezig geweest, want dat kan niet als je onderdeel uitmaakt van een team”, zo stelt Razenberg. “Het is erg gaaf dat je er mede voor zorgt dat de selectie fit blijft of dat jongens herstellen van een blessure. Het kampioenschap in 2017/2018 in de vierde klasse was geweldig en zo kan ik nog vele andere hoogtepunten opnoemen die ik heb beleefd bij de club. Maar ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik in de weekenden vrij wil zijn, daarom besluit ik om te stoppen.”

Razenberg zeker dat hij zijn rol bij Irene’58 gaat missen. “Maar ik zal vaak genoeg op zondagmiddag te vinden zijn langs de lijn bij thuisduels”, verzekert hij. “Irene’58 heeft een bijzonder plekje gekregen in mijn hart. Ik ben een echte clubman geworden.”

Meer informatie over V.V. Irene’58? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Oosterhout.

Kantinepraatjes met Thierry Kortsmit van DHV zaterdag 3

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met een van de leiders van DHV 3.

Thierry Kortsmit rijdt door de weeks naar Frankrijk en Italië als internationaal vrachtwagenchauffeur en is op de zaterdag te vinden op het sportcomplex van DHV. Hij is de leider van DHV, wat hij nu ruim een half jaar doet. “Ik heb zelf altijd wel gevoetbald bij DHV en tussendoor in de jeugd drie jaartjes bij Seolto, alleen vorig jaar april, scheurde ik helaas mijn kruisband af. Door deze vervelende blessure ben ik het eigenlijk gaan doen samen met Jermaine en Jack. Jermaine en ik zaten in hetzelfde schuitje, want ook hij had zijn kruisband afgescheurd.”

“Het is een hele leuke groep om mee samen te werken, alleen is het vaak zaterdag ochtend even afwachten hoe ze eraan toe zijn als ze op de club komen” Grapte Thierry. “Er zijn er een paar die vrijdag avond lekker doorgaan en dan zijn ze op zaterdag iets minder fit, laat ik het zo zeggen. Vaak krijg ik te horen: ‘doe maar tien minuten, dat is lang zat voor vandaag.’ Vaak na de wedstrijd staan ze dan wel met een fles bier in hun handen. Dit vind ik soms dan ook wel lastig, omdat we soms maar met elf of twaalf man zijn.”

“Samen met de andere trainer en leider hebben we een visie en dat is dat plezier voorop staat, zeker bij een team als DHV 3. We proberen alles voor die gasten op zo’n leuk mogelijke manier te doen, zodat ze het naar hun zin hebben en blijven komen. Dat is voor ons het belangrijkste. Tuurlijk komt er nog wat tactiek bij, maar dat zijn vaak simpele dingen. We lachen heel wat af, zelfs tot een aantal seconde voor de aftrap. Wanneer er wordt afgetrapt dan zijn ze allemaal gefocust, dat moet ik ze toegeven.”

“Op dit niveau moet je eigenlijk meer doen met het team, dan alleen voetballen. Wij spelen voor het plezier. Een aantal van ons hebben daar ook speciaal voor gekozen toen ze aansloten bij dit team. Het is vooral de gezelligheid eromheen wat voor zo’n team als ons belangrijker is dan winnen.”

De derde helft wordt meestal direct na elke thuiswedstrijd ingeluid. “Vaak proberen we met z’n alle nog wat te drinken. Een aantal jongens komen uit Zevenbergen, dus met vervoer is het soms lastig. Vanuit de club laten we dan weleens een taxi komen om nog even te blijven hangen en als dat gebeurd, is het hek van de dam” lachte Thierry. “Zo staan er na 18:00 vier man op de bar te dansen, wordt er met krukken gezwaaid en zijn de kratten bier niet aan te slepen.”

Wilt u nou ook met uw team in de schijnwerpers staan bij het VoetbalJournaal stuur dan een mail naar voetbaljournaalnl@gmail.com

Meer informatie over DHV vindt u hier.

Of lees hier het vorige artikel uit de rubriek, met DHV 3 captain Maurice Ploeg.

Kantinepraatjes met Maurice Ploeg van DHV zaterdag 3

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met Maurice Ploeg. De captain van DHV 3.

Ploeg komt pas vijf jaar uit voor DHV, zo kwam hij voorheen uit voor Virtus. Door de weeks is Maurice werkzaam voor een bouwbedrijf en in het weekend houdt hij zich bezig met het nachtleven en de voetbal. “Ik ben in het weekend dj, wat aardig goed gaat, zo heb ik aanvragen van voetbalkantines tot feestcafé ’s tot zelfs in de zomer grotere projecten.”

Vorig seizoen waren er binnen het team twee sterkhouders ernstig geblesseerd geraakt, waardoor het voorbestaan van het derde, twijfelachtig werd. Maurice nam initiatief en vroeg een aantal jongens uit Zevenbergen om te komen voetballen. “Je redt het niet met dertien jongens, waarna ik er een aantal had benaderd om bij ons aan te sluiten. Het waren jongens die gestopt waren met voetbal of op een lager niveau wilde spelen. Uiteindelijk kwamen acht jongens over, wat nog meer sfeer geeft binnen het team.”

De sfeer is volgens de aanvoerder, aardig goed. “De sfeer binnen het team is perfect, alleen mag het soms iets serieuzer. Op tijd komen en ja dat soort kleine dingetjes. Ik zorg dat ik er vaak als een van de eerste ben, maar dat kan je niet van iemand anders verwachten. Na de wedstrijd doen we vaak een drankje in de kantine en waarna we vaak daarna nog even doorzakken in Zevenbergen.”

Iets wat hij niet zo snel meer zal vergeten was een teamuitje. “Als team gingen we op teamuitje naar Bergen op Zoom. Nou, daar kon echt alles. Het sloeg helemaal nergens op”, vertelde Maurice lachend. “Het was een weekend, wat écht gezellig was met het team.” Aankomende zomer staat er ook een uitje op de planning, vertelde Maurice. “We willen dit jaar lekker een stad in duiken, een hotelletje boeken en lekker gaan stappen met de jongens. Lekker als team zijnde het café in duiken, net als elke zaterdag. Ik zie het dan ook als plicht om als aanvoerder, het team bij elkaar te houden.”

Het elftal bestaat uit achttien man, met allerlei soorten leeftijden. “We zijn een elftal met allemaal haantjes, maar we laten elkaar uitpraten, luisteren naar elkaar en accepteren dingen van elkaar. We zijn dan ook DHV 3, omdat we allemaal niet geweldig kunnen voetballen natuurlijk. Toch ben ik van mening dat we soms maar vijftig procent inzet tonen, wat ik soms weleens jammer vind. Kijk van mij mag je gerust tot 06:00 doorgaan op de vrijdag nacht, maar zorg dan wel dat je volgende dag fit bent. Het is voor sommige af en toe even aanpoten op de zaterdag.”

DHV 3 wilt bovenin meedraaien en steekt dat niet onder stoelen of banken. “We willen graag bovenin mee doen. Als we allemaal fit blijven denk ik dat we langzamerhand mee kunnen doen om een plek bovenin. We hebben in ieder geval het materiaal.”

Wilt u nou ook met uw team in de schijnwerpers staan bij het VoetbalJournaal stuur dan een mail naar voetbaljournaalnl@gmail.com

Meer informatie over DHV vindt u hier.

Of lees hier het vorige artikel uit de rubriek met DHV 3.

 

Jordy Braber van echte naar valse nummer tien

0

Zijn nummer tien op de rug verraadt aanvallende intenties, maar dit seizoen is Jordy Braber ook regelmatig vóór de verdediging FC Vlotburg te vinden. De derdeklasser uit Hellevoetsluis heeft het lastig en voor de 24-jarig student sport en bewegen is het geen probleem om zichzelf een andere rol aan te meten.

Zijn nummer tien op de rug verraadt aanvallende intenties, maar dit seizoen is Jordy Braber ook regelmatig vóór de verdediging FC Vlotburg te vinden. De derdeklasser uit Hellevoetsluis heeft het lastig en voor de 24-jarig student sport en bewegen is het geen probleem om zichzelf een andere rol aan te meten.

Voor Vlotburg is in een klasse duidelijk wennen. De resultaten vallen tegen, erkent Braber eerlijk. “We hadden onszelf wat hoger ingeschat. Maar we wanhopen niet hoor. De competitie is nog lang.” Volgens hem maakte Vlotburg kennis met de wetten van de derde klasse. “Vorig seizoen konden we rustig een kansje weggeven. Die bal ging er negen van de tien keer toch niet in. Dat is nu anders. Het verschil tussen vierde en derde klasse is echt groot. Als we wat minder naïef gaan worden, zie ik het snel goedkomen”, heeft hij echter alle vertrouwen.

Braber keerde vorig seizoen terug bij Vlotburg. “Ik wilde mijn plezier terugvinden en ik dacht dat het beste te kunnen doen bij de club waar ik ooit ben begonnen.” De geel-zwarten kregen daarmee een forse kwaliteitsinjectie, want Braber kwam eerder uit op een flink hoger niveau. Hij behoorde zelfs enige tijd tot de selectie van de gerenommeerde tweededivisionist Excelsior Maassluis. “Ik heb mij daar als voetballer enorm kunnen ontwikkelen”, zegt hij. “Ik ben vooral completer geworden, rustiger aan de bal. De omgeving was sowieso heel prikkelend.” Toch stopte hij in Maassluis. “Ik had geen rijbewijs en was aangewezen op het openbaar vervoer. Het voetballen was top, het reizen een stuk minder.” Hij vond onderdak bij Nieuwenhoorn, waar hij al eerder had gespeeld. “Nieuwenhoorn was net overgestapt naar de zaterdag. Ik heb twee promoties meegemaakt. In het laatste seizoen ben ik halverwege vanwege privéredenen afgehaakt.”

Bij Vlotburg werd hij weer met open armen ontvangen. Hij beleefde een mooi, maar ook een beetje vreemd seizoen, zoals hij het zelf zegt. Dat kwam vooral door het vertrek van trainer Tom Larsen, die plotseling afscheid nam van de club ondanks een score van dertig punten uit tien wedstrijden. “Dat was een rare move”, kijkt Braber terug. “Ik heb het nooit goed begrepen. Wat mij nog het meeste stoorde is dat we donderdag nog gewoon trainden en dat we een dag later hoorde dat Tom stopte. Ik had het sjieker gevonden als hij dat ons die donderdag had verteld.” De huidige trainer Richard Koudstaal past volgens hem prima bij de ploeg. “Hij heeft het vermogen om in, maar ook boven de groep te staan. Het ene moment slaat hij een hand om je schouder, het andere moment is hij streng. Dat heeft deze groep ook nodig, want we hebben best wel mensen met een eigen willetje.”

Meer informatie over FC Vlotbrug? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Voorne-Putten.

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.