DZC’09 vierde vorig jaar haar tienjarig jubileum. De fusieclub uit Schouwen-Duiveland heeft als doel om zoveel mogelijk mensen uit de regio de kans te geven te laten voetballen. Volgens secretaris en spelend lid Peter van Eijk een lastige opgave. “Ook na de fusie zien we steeds meer leden afhaken.”

De inmiddels 55-jarige verenigingsman woont in Zonnemaire, maar komt oorspronkelijk niet uit Zeeland. “Ik heb jarenlang in Zuid-Holland gewoond en kende dus niet veel mensen in deze regio. Ik ben elf jaar spelend lid en daarnaast ook al tien jaar actief als secretaris. DZC’09 heeft mij de mogelijkheid gegeven om de sport uit te oefenen die ik graag doe. Daarnaast is de fusieclub zeer belangrijk geweest in het opdoen van sociale contacten, nadat ik in Zonnemaire ben gaan wonen.”

Vorig jaar heeft de club haar tienjarig jubileum gevierd. Desondanks kijkt van Eijk met een sceptische blik naar de toekomst. “Een aantal jaren geleden heb ik voorspeld dat we nog maar vijf jaar zouden bestaan. Inmiddels zijn die vijf jaar voorbij en zijn we nog steeds actief. De vooruitzichten zijn dat we het nog wel een paar jaar volhouden, maar eerlijk gezegd bekijken we het van jaar tot jaar. We zien het ledenaantal gestaag dalen. Dit heeft er in geresulteerd dat we dit seizoen van twee naar één seniorenelftal zijn gegaan. Voor wat betreft de jeugd is het ook ieder jaar weer puzzelen om teams bij elkaar te krijgen. We willen graag iedereen de gelegenheid geven bij ons te kunnen voetballen. Dit houdt wel in dat de leeftijdsverschillen binnen de verschillende teams groot zijn.”

Ondanks het dalende ledenaantal hoopt de 55-jarige secretaris op betere tijden binnen de club. “DZC’09 is een kleine vereniging die het belangrijk vindt om voetbal in de dorpen zo lang mogelijk te behouden. Door de kleinschaligheid is er aandacht voor iedereen. Met onze jaarlijkse deelname aan de Vlasdag en tot voor kort de Koningsdag brengen we onze vereniging onder de aandacht van de inwoners. Voor de jeugd wordt er ieder jaar een kamp georganiseerd en is er in de winterstop een uitje. “

Voorlopig zal de club er alles aan moeten doen om niet nog kleiner te worden. “Ik zie ons de komende jaren geen stappen maken. De energie gaat hoofdzakelijk naar het in stand houden van onze huidige aantallen. Nieuwe initiatieven ontstaan er hierdoor nauwelijks. Ook wij kampen met een tekort aan vrijwilligers en de club wordt door een klein aantal mensen overeind gehouden.”

Meer informatie over DZC’09? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Samen met enkele lokale partners omarmt SV Duiveland het sportgezondheidsprogramma Vitaal Schouwen-Duiveland 2020-2013. ,,Het biedt ons structuur én kans op samenwerking”, zo vertelt Duiveland-voorzitter Hans van der Have.

,,Toen ons werd gevraagd om deel te nemen, hebben we daar direct ‘ja’ op gezegd”, gaat Van der Have verder. ,,Vorig jaar hebben we wat activiteiten voor de dorpskern georganiseerd, en dat heeft de gemeente dus schijnbaar opgepikt. We organiseerden een bewegingsactiviteit voor de jeugd, niet eens voetbalgerelateerd. Daarbij kwam ook een stukje voeding kijken.” Van der Have ziet voor zijn club alleen maar voordelen aan het sportgezondheidsprogramma. ,,Zo was ik pas ook bij een bijeenkomst dat ging over ouderen met beginnende dementie. Ook daar krijg je als club mee te maken.”

Het programma is bedoeld voor alle leeftijden. Daarbij staat niet alleen het sportieve centraal, maar bijvoorbeeld ook gezondheid, welzijn en educatie. De coördinatie daarvan ligt in handen van buurtsportcoaches. Van der Have: ,,De focus ligt nu om eerst de jeugd meer aan het bewegen te krijgen. Buurtsportcoaches gaan aan de slag op basisscholen met gymlessen, maar verzorgen ook voedingslessen en andere activiteiten. Enorm goed dat er door de gemeente budget beschikbaar is gesteld.”

De voorzitter vindt het belangrijk dat er door de samenwerking anders tegen hem en de club wordt aangekeken. ,,Vaak dachten mensen: ‘Wat kom jij halen’? Nee, wij komen juist iets brengen. Die samenwerking met scholen en SMWO (Stichting Maatschappelijk Werk en Welzijn) is ideaal.” Wordt er nu ingezet op jongeren, daar wordt er door SV Duiveland ook nagedacht over wat men voor ouderen kan gaan betekenen. ,,Niet eens zozeer qua voetbal, maar denk bijvoorbeeld aan klaverjasavonden. We gaan onze evenementencommissie inzetten om leuke initiatieven voor elkaar te krijgen.”

Meer informatie over SV Duivenland? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Hij voetbalt al sinds zijn vijfde bij Bruse Boys, droeg nooit het shirt van een andere club, maar kende in die 26 jaar vooral heel veel blessureleed. Rudo van den Berge knokte zich na de nodige tegenslagen terug in het eerste elftal van ‘zijn club’, maar merkt dat de tijden zijn veranderd. “De mentaliteit is heel anders, de bereidheid voor elkaar is er nauwelijks meer.”

Als je op vijftig meter van sportpark Volharding woont, is de keuze voor een club natuurlijk snel gemaakt. De nu 31-jarige Van den Berge heeft van die beslissing tot op de dag vandaag nog geen seconde spijt gehad. “Het is een leuke dorpsclub, iedereen kent elkaar. Het belangrijkste is dat ik met mijn vrienden voetbal.” Dat doet hij nu sinds twee jaar weer bij het vlaggenschip, op zijn 26ste ging hij door aanhoudend blessureleed terug naar het tweede. “Het begon toch weer te kriebelen. Marco (Groeneveld) vroeg of ik terug wilde komen. Ik miste het competitieve en de tegenstand, dus dat zag ik wel zitten.”

Blessures
Toch is het in al die jaren minder vaak van voetballen gekomen, dan je zou verwachten. De verdediger kent namelijk een waslijst aan blessures, te beginnen met een knieblessure toen hij zestien jaar oud was. Die blessure kostte hem ongeveer negen maanden, maar dat was nog lang niet alles. “Daarna heb ik anderhalf jaar nergens last van gehad, maar toen begon het probleem met mijn lies.” Die liesblessure leek aanvankelijk eerst chronisch en vroegtijdig een einde te betekenen van zijn actieve voetballoopbaan, maar een wonderdokte in Almelo bracht uitkomst. “In drie jaar tijd speelde ik maximaal tien wedstrijden, eigenlijk zou die blessure nooit meer overgaan en moest ik stoppen met voetballen. Tot ik bij die dokter in Almelo kwam. Die had een oude techniek geleerd van de vader van Pieter van den Hoogenband. Hij trok aan die spier, ’s middags kon ik weer voetballen.” Zo bizar als het klinkt, was het voor hemzelf ook. “Ik was enorm sceptisch, want geloof eigenlijk niet in die onzin.” Dat probleem was dus achter de rug, maar drie jaar later begon de ellende opnieuw. Rudo, de neef van Bruse Boys spits Domenique van den Berge, had meermaals last van een schouder die uit de kom ging, moest geopereerd worden en keek opnieuw anderhalf jaar toe vanaf de zijlijn. Om het medisch dossier compleet te maken brak hij ook nog zijn teen, maar geloof het of niet, nu speelt hij zonder pijn. “Ik heb soms wat last van ‘ouderdom’ en in mijn tenen zit nauwelijks nog kraakbeen, dus als ik een bal verkeerd raak pis ik in mijn broek.”

Vroeger
De manager van een Accountantskantoor draagt dus al heel zijn leven het paars van ‘Bru’ en in al die jaren heeft hij het elftal behoorlijk zien veranderen. “Vroeger had je bijna alleen maar gasten uit ‘Bru’, nu ontkom je niet aan spelers van buitenaf.” Toch is dat niet het enige. “De bereidheid bij veel jongens lijkt een stuk minder te zijn. De mentaliteit van de jeugd is anders, daar kan ik mij wel aan ergeren. Je mag eigenlijk niks meer tegen ze zeggen.” Die bereidheid ontbreekt bij Van den Berge zelf in ieder geval niet. “Ik ben gewoon een pure verdediger. Ik kan niet veel, maar wel in de weg lopen zeg ik altijd maar. Bal afpakken en inleveren. Er zijn veel jongens die veel beter kunnen voetballen dan ik, maar die missen de juiste ‘mindset’. Die moeten zich eigenlijk schamen dat ik wel speel en zij niet.” Over een hoogtepunt in zijn Bruse Boys tijd hoeft hij niet lang na te denken. “Dat is zonder twijfel de winnende goal in de kampioenswedstrijd in 2015. Ik stond toen rechtsbuiten en scoorde nog ook.”

Promotie
De resultaten van Bruse Boys zijn dit seizoen wisselend, maar voorlopig draaien ze bovenin de tweede klasse mee. Al vroeg in het seizoen kwam er met René Scholts een nieuw gezicht voor de groep, maar het doel is nog steeds hetzelfde. Al bestaat daar binnen de groep wat onenigheid over. “De helft wil wel voor een periode spelen, de andere helft niet. Ik vind dat je altijd een doel moet hebben, top vijf en een periode moet het doel zijn. Alles valt of staat uiteindelijk met de bereidheid voor elkaar.” De nieuwe trainer bevalt hem in ieder geval wel. “René is recht voor zijn raap en straalt gezag uit. Hij zorgt met zijn persoonlijkheid voor een betere mentaliteit.” Voorlopig denkt de verdediger nog niet aan stoppen, maar dat had hij een aantal jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. “Op mijn 25^ste leek het einde in zicht, maar het blijft altijd kriebelen. Nu kan ik gewoon nog lekker voetballen, zolang Olaf Willemse, Michel Maaskant en Johan Vroegindeweij dat ook nog blijven doen, ben ik er bij!”

Meer informatie over Bruse Boys? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Foto: Dirk van Wolferen Sr

,,Zierikzee ja, je moet er wel tussen passen”, begint Dylan Adelaar over zijn nieuwe club MZC’11. ,,Dat gevoel heeft de aanvaller gelukkig wel, al speelde hij voor de winterstop weinig. Tijdens de winter werd hij geopereerd aan zijn enkel, waarna hij begin februari voor het eerst weer de volle negentig minuten speelde.

Dylan Adelaar kwam in Zierikzee terecht na een periode bij Kethel Spaland, waarmee hij uit de tweede klasse D degradeerde. Na één seizoen vond hij het genoeg bij de club uit Schiedam, waar hij terecht kwam via mede-Zeeuw Dimitri Hooftman. Zo ruilde hij het unieke complex in – bovenop het tunneldak van de A4 ligt de sportaccommodatie van de club, met voetbalvelden, handbalvelden, een sporthal, een ballet- en dansstudio, een fysiotherapiepraktijk en een buitenschoolse opvang – voor dat van Sportpark Den Hogen Blok. ,,Het op en neer rijden naar Schiedam was niet ideaal. Ik studeer nog één dag per week in Rotterdam (HBO Crossmediale Communicatie), maar ik werk ook vier dagen in Zeeland. Dat doe ik bij een bedrijf dat zich richt op Europese projectfondsen, op schoolniveau.”

Voor zijn periode bij Kethel Spaland speelde hij een half seizoen bij zijn oude liefde Bruse Boys. Die club verliet hij in 2017 voor een avontuur bij LSUS in Louisiana. Adelaar werd benaderd door King Talent, een bedrijf uit Eindhoven dat Nederlandse voetballers helpt om in Amerika te gaan spelen en studeren. Uiteindelijk kreeg hij zo’n vijftien concrete aanbiedingen clubs. Of hij de juiste keuze maakte? ,,Bij LSUS moesten we vijf tot zeven uur per dag sporten. De band die je creëert met je teamgenoten is echt zoiets speciaals; je leeft 24 uur per dag met elkaar. Nog steeds heb ik goed contact met die jongens en waarschijnlijk komen er deze zomer een paar uit Brazilië en Mexico hierheen. Ik hield er iets moois aan over, maar het avontuur werd niet wat ik ervan verwachtte.”
Net als veel teamgenoten verliet hij de club, na slechts een half jaar. ,,Er zijn wel twee jongens van dat team doorgebroken, en ze trainen nu bij een MLS-team. Maar de leefomgeving was niet optimaal. Ook de studie Sportmarketing viel wat tegen.”

Wat Adelaar niet tegenvalt is het niveau bij zijn nieuwe club MZC’11, waar hij met zijn 24 jaar één van de oudere spelers is bij de middenmoter uit de zaterdag tweede klasse. ,,Ik woon en werk in Burgh-Haamstede en dus is Zierikzee prima aan te rijden. Met Bruse Boys heb ik eigenlijk ook geen contact gehad.” Bij MZC’11 komt hij dit seizoen trainer Edwin Kriens tegen, die hij nog kent uit zijn DFS-tijd. ,,Hopelijk kan ik hem dit seizoen nog het nodige laten zien. En de planning is om volgend seizoen gewoon bij de club te blijven.”

Meer informatie over MZC’11? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.