Kees van den Berg is het type ‘niet lullen, maar poetsen’. De 27-jarige controleur van HSSC’61 heeft een hekel aan verliezen, is niet vies van een harde charge, maar stoeit ook vaak met zijn eigen lichaam. Hij viel afgelopen jaren van blessure in blessure.

“Ik hang aan elkaar van blessures”, vertelt Kees van den Berg, vol zelfspot. “Een verwaarloosde ontsteking in mijn lies, mijn kuitbeen gebroken, hamstrings gescheurd en enkels gebroken”, zo schudt hij een lijstje uit de mouw. “Als je overal je been tussen steekt, kun je weleens een schop verwachten.” Aan stoppen heeft hij nooit gedacht. “Ik vind het veel te leuk. Ik ga door tot het niet meer gaat, tot ik echt even langs de kant moet zitten. Maar ik sport veel te graag om ermee te stoppen.” Naast drie voetbaldagen in de week, twee trainingen en één wedstrijd, zit hij ook wekelijks drie keer in de sportschool.

Winnen
Van den Berg is een voetbaldier, dat kunnen we wel stellen. HSSC’61 mag dan slechts in de derde klasse spelen, dat betekent niet dat presteren minder van belang is. “Ik hou van lekker hard voetballen en zeker van winnen. Ik kan het eigenlijk niet aan om te verliezen. Daar word ik minder blij van, zeg maar. Oefenwedstrijden bestaan in mijn ogen ook niet. Als ik tussen de lijnen sta en die fluit gaat, dan wil ik gewoon winnen. Winnen is belangrijker dan meedoen.”

HSSC’61 is echt een familieclub. De vader van Kees, die net als zijn opa ook Kees heet, voetbalde bij de club van Hei- en Boeicop, zijn zussen en neefjes ook, Van den Bergs tante is verzorgster en zijn aangetrouwde neef leider. “Het is gezellig bij de club, ja.”

Hij geniet sowieso van het spelen in HSSC’61 1. “Het is een echte dorpsclub, met een paar jongens van buitenaf die er goed bij passen. Dat is niet makkelijk, want iedereen kent elkaar hier. We hebben het goed voor elkaar bij HSSC’61, zijn gezond en hebben een supermooi complex. Daarnaast lopen er veel handige mensen rond die graag wat voor de club doen.”

Berghuis
Wat sinds Van den Bergs terugkeer van zijn laatste blessure opvalt, is dat zijn voetbaltechniek een upgrade lijkt te hebben gehad. “Ik scoorde laatst met een stift à la Berghuis, maar dan vraagt iedereen of ik die bal verkeerd raakte. Dat kan ondertussen eigenlijk niet meer, want ik scoor dit seizoen vaker dan ooit. Normaal eentje per seizoen, nu al drie of vier. Het begint bijna te wennen, zijn nog mooie goals ook”, vertelt hij lachend. Zelfspot genoeg. “Ik ben prima voor de derde klasse, maar dat is het ook wel. Weggaan doe ik niet, ik ben een jongen van het dorp.”

Hij is blij dat HSSC’61 volgend jaar weer richting Brabant mag in plaats van de regio Utrecht. “In Utrecht en omgeving spelen we veel te veel op die oude kunstgrasvelden, dat is bijna zaalvoetbal en past totaal niet bij ons. Doe mij maar echt gras.”

Klik hier voor meer informatie over HSSC’61
Klik hier voor meer artikelen over HSSC’61

Jens Duizer voelt zich helemaal thuis bij ASH. Hellouw is een plaats van net duizend inwoners en heeft daarmee een kleine voetbalvijver om uit te vissen, waardoor de ploeg blijft steken in het rechterrijtje van de vierde klasse. Maar dat mag de pret niet drukken voor Duizer, die vooruitkijkt.

Jens Duizer is pas 21 jaar oud, maar debuteerde toch reeds vier seizoenen geleden in het eerste van ASH. Een groot deel van zijn jeugd beleefde hij op de sportvelden in Hellouw, een klein dorpje waarin niet veel te beleven is voor jongeren. “We zijn ook een van de kleinste clubs uit de regio, maar dat zorgt juist voor een heel prettige sfeer. Iedereen kent elkaar en het is heel gemoedelijk.” Het is veelzeggend dat Jens met broertje Bernd en neef Tjeerd van der Heuvel in het eerste team van ASH speelt: ons kent ons in optima forma. “Het heeft wel wat om samen met hen op het veld te staan. Wij voelen elkaar ook heel goed aan.”

Duizer vindt zich de afgelopen seizoenen terug in de voorste linie van ASH, als links- of rechtsbuiten. “In de jeugd stond ik altijd op het middenveld, ik was vaak zelfs de controleur. Trainer Ron Laros heeft me naar voren geschoven en dat is goed bevallen. Ik heb vanaf de flanken de vrijheid om een mannetje te passeren, dat ligt me wel.” Hij vindt het net steeds vaker. “Het verbeteren van mijn scorend vermogen is een doel. Ik scoorde in de jeugd en in mijn eerste jaren bij de senioren eigenlijk zelden.”

Hij moest sowieso enorm wennen aan het voetballen in de zaterdag vierde klasse. “Ik ben totaal geen speler voor het fysieke voetbal, had daar best moeite mee. Daar moet je in groeien, zeker als je nog maar 17 jaar bent bij je debuut. Het was een pittig begin.”

Inmiddels heeft Duizer zijn plekje gevonden. ASH vindt zichzelf de afgelopen jaren steeds terug in het rechterrijtje van de vierde klasse. Duizer kijkt omhoog. “We willen graag hoger eindigen en ons aansluiten bij de top vijf. Ik vind dat wij genoeg kwaliteiten hebben voor onze ambitie, we hebben een mooie mix van talenten en ervaren jongens. Maar we laten te veel punten liggen tegen de ploegen uit het rechterrijtje. Waar dat door komt, weet ik ook niet.”

Klik hier voor meer informatie over ASH
Klik hier voor meer artikelen over ASH

Drie generaties van de familie Van Arkel zijn nu lid van SVW. Michael, Dick, Leandra en Kyanos. Michael is de vader van de laatste twee en Dick is hun opa. Allemaal zijn ze op vroege leeftijd begonnen bij SVW en daar hebben ze nooit spijt van gehad.

Wij vroegen aan alle vier de personen om zich even kort voor te stellen. “Dick van Arkel, 71 jaar. Eigenlijk al met pensioen, maar toch weer een paar ochtendjes aan het werk als bezorger bij Bakker Bas. Op mijn 10^e werd ik lid van SVW bij het allereerste pupillenelftal van SVW ooit, dus nu al 61 jaar lid. Voor de liefde heb ik een kort uitstapje gemaakt naar Herovina, maar verder altijd bij SVW gevoetbald en altijd lid gebleven. Bij SVW speelde ik 1^e klasse Dordtse Bond met SVW-3, spelend tegen standaardteams”.

“Michael van Arkel, 44 jaar, getrouwd en twee kids. Werk bij een Duits bedrijf Rutronik (elektronica) als Account Manager. Uiteraard bij SVW begonnen, toen ik 5 was. Op 11-jarige leeftijd voor Willem II gekozen. Na meerdere  knieoperaties op mijn 16^e gekozen voor mijn studie en terug te gaan naar SVW, waar ik debuteerde in de Zondag-1. Twee keer een uitstapje gemaakt van 1 seizoen (Achilles Veen en Unitas-zondag) om uiteindelijk terug te keren bij de Streepjes”.

“Leandra van Arkel, 11 jaar, en dit jaar begonnen op het Fortes Lyceum. Dit is mijn derde seizoen bij SVW, eerst bij de jongens en nu bij de MO13-1. Net als opa en papa ben ik groot fan van AJAX”. “Kyanos van Arkel, bijna 9 jaar en dit is ook mijn derde seizoen bij SVW. Zit nu in de JO10-1. Zit in Groep 6 van De Regenboog en net als de rest ook fan van AJAX”.

Nu iedereen zich heeft voorgesteld, mochten de familie leden elkaars slechte en goed kwaliteiten benoemen. Eerst was het de beurt aan Dick. “Michael is heel sociaal en kan slecht tegen onrecht, in de sport altijd een winnaar geweest. Hij kon wel slecht tegen zijn verlies. Leandra is heel sportief, toegankelijk naar andere personen. Kyanos is een heel lieve jongen en graag erg actief met opa. Als opa ben ik zo trots op de kids, kan weinig slechte eigenschappen verzinnen en geniet volop van hen”.

Michael heeft zeker wel ‘slechte’ kwaliteiten over zijn kinderen. “Mijn vader staat altijd voor iedereen klaar en is nooit te beroerd om iemand te helpen. Erg sociaal betrokken en houdt net als mij erg van gezelligheid. Soms is hij wat eigenwijs, maar dat zeggen ze over mij ook. Leandra vindt familie erg belangrijk. Ze is erg betrokken en doet het super. Sociaal, sportief, lief. Kan soms wel kattenkoppen en ’s avonds is ze niet naar bed te krijgen. Kyanos is een lief ventje met erg veel humor. Altijd geintjes uithalen. Erg actief ook. Alleen in een klierbui af en toe niet te houden”.

Ook de jonge spelers van SVW hebben een sterke mening. “Opa staat altijd voor ons klaar en voor anderen. Hij is erg ondernemend met ons en regelt veel uitjes. Hij is nog ontzettend fit en gaat gewoon nog met ons van de waterglijbaan. Papa is altijd bezig met ons en erg zorgzaam. Houden van een dolletje met elkaar. Soms is hij wel te vrolijk, als wij dat niet zijn”. Dick ziet een goeie toekomst voor zich voor zijn kleinkinderen bij SVW. Hij kijkt ook terug op een mooie carrière van zijn zoon. En voor Michael en zijn kinderen geld bijna hetzelfde. “Met zijn werk doet Michael het goed en heeft een mooie baan. Sportief ook mooie dingen meegemaakt, maar door omstandigheden (blessures en ernstige ziekte) wellicht meer kunnen bereiken. Dan de twee kleine. Ze zijn net begonnen uiteraard, maar maken allebei flinke stappen en zie hen groeien bij SVW”.

“Ik heb de vroegere jaren van mijn vader (Dick) niet bewust meegemaakt, maar recreatief stond hij nog aardig zijn mannetje en was hij nog bloedfanatiek. Kyanos en Leandra. Nog een kortere ‘carrière’ uiteraard, maar vind het belangrijk dat ze plezier hebben en de ruimte krijgen zich te ontwikkelen. Dat doen ze goed, dus ben trots op hen”.

“Helaas hebben we opa nooit zien voetballen, maar weten we wel dat hij erg gek is op het spelletje en heeft ons ook nog weleens training gegeven. Ook de goede jaren van papa hebben we niet meegemaakt en hem alleen zien voetballen in een lager elftal met vrienden. Maar we weten wel dat hij veel mooie dingen heeft meegemaakt wat we met krantenknipsels hebben gelezen”.

Alle vier leden van SVW hebben veel hoogtepunten en een paar dieptepunten bij de club. Dit zijn die van Dick en daarna die van Michael.  “Een hoogtepunt is zeker dat ik tot Erelid ben benoemd bij SVW. Uiteraard de kampioenschappen met SVW en de beroemde lustrumfeesten in een grote feesttent elke 5 jaar. Dieptepunt dat het water bij SVW financieel tot aan de lippen stond en ons bestaan bedreigd werd. Gelukkig is SVW een sterke club met een grote achterban en hebben we dat ook overleefd”.

“Met de SVW E-jeugd zijn we Nederlands kampioen 4-4 geworden in Zeist, geïntroduceerd door Rinus Michels om straatvoetbal terug te brengen. Uiteraard de vele kampioenschappen op het veld en de zaal (tegenwoordig Proxsys Cup). Ook in de jeugd enkele interlands gespeeld bij het Nederlands Elftal O14 en O15. Minder genoten van enkele degradaties uiteraard en de knieoperaties, die mij ook langere periodes uit de running hebben gehouden”. De kinderen hebben natuurlijk nog niet veel meegemaakt bij SVW. Maar gelukkig genoeg om te vertellen. “Leandra: hoogtepunt is dat we met de meiden zoveel plezier hebben en gaan dit jaar erg goed qua prestaties. Dieptepunt is dat we bij de jongens veel verloren en heb een keer een meisje een lichte hersenschudding bezorgd door een bal tegen haar hoofd te schieten. Kyanos: Mijn hoogtepunten zijn dat we kampioen zijn geworden en diverse toernooien hebben gewonnen. Jammer is wel dat al een paar keer jongens zijn vertrokken”.

Wat maakt SVW eigenlijk zo speciaal en uniek? “De saamhorigheid is erg groot bij SVW. Bij wedstrijden van het eerste zie je veel SVW-ers langs de lijn, ook in mindere tijden. SVW heeft een mooie en lange historie, is van oudsher een echte volksclub en dat zie je nog steeds terug binnen de club. Binnen de club zie je nog veel echte SVW-families, die nog erg betrokken zijn en SVW zien als hun tweede thuis. Gezelligheid staat bovenaan en het mooie is dat iedereen gelijk is bij de club. Het mooie is dat bijna iedereen elkaar kent en we hebben zo veel vrienden leren kennen. Vaak kijken we ook bij elkaars wedstrijden. Er wordt ook wel veel georganiseerd voor de jeugd naast het voetbal”.

Als laatste vraag stelde we de vraag: waar denk je dat de andere persoon over 10 jaar staat? Dick: “Dat Michael en de kleinkinderen nog veel plezier mogen beleven bij onze mooie club in welke hoedanigheid dan ook. En als gezin goed voor elkaar blijven en ze een mooie toekomst tegemoet gaan”.

Michael: “Uiteraard hoop ik dat mijn vader in goede gezondheid nog veel plezier mag beleven aan zijn cluppie en we nog vele uitjes met elkaar hebben. Belangrijkste voor de kids is dat ze blijven genieten van wat ze doen, dat ze zichzelf blijven en dan komt het allemaal wel goed”.

Leandra en Kyanos: “Hopelijk is opa dan nog net zo fit dat we veel met hem kunnen blijven doen. Papa zal dan wel gestopt zijn met voetballen, maar dan zal hij zeker onze grootste supporter zijn”.

Meer informatie over SVW? Klik hier
Klik hier voor een ander artikel over SVW

SC Everstein is een voorloper in Nederland op het gebied van verduurzaming. In de Droom van Everstein was al geformuleerd dat de club graag energieneutraal wil zijn. Het initiatief De Groene Club van de KNVB kwam daarbij als geroepen en leidde in Everdingen tot de oprichting van de Groene Brigade.

De Droom van Everstein: een ontmoetingsplek vormen, veiligheid waarborgen, persoonlijke ontwikkeling optimaal faciliteren en energieneutraal zijn. Het laatste deel van die droom is in een stroomversnelling beland, sinds het initiatief De Groene Club van de KNVB. “Een initiatief dat verenigingen helpt te verduurzamen, onder het motto: ga voor een volle clubkas en lage broeikas”, vertelt Perry Bloks, voorzitter van SC Everstein. “Dat sprak ons wel aan. Na een energiescan is onze eigen Groene Brigade, die we zo hebben genoemd ter voorkoming van verwarring met het initiatief van de voetbalbond, aan de slag gegaan met het verlagen van de energiekosten. Denk aan afvalscheiding, goedkoper energie inkopen, energieverbruik verlagen en zelf stroom opwekken.”

Naast dat dit direct voordelig is voor de clubkas, heeft het ook een indirect effect. “Bepaalde type sponsoren vinden het heel interessant om samen te werken met een duurzame vereniging. Daar kun je elkaar in vinden.” Uit het Coöperatiefonds van de Rabobank ontving Everstein al een cheque van 2500 euro.

Vriezers
Dat de Groene Brigade streng is, ondervond het bestuur ook al. “Ze attendeerden ons erop dat de stekker wel uit de koelkast in de bestuurskamer kon. We kunnen het drinken namelijk ook gewoon in de kantine halen, dan hoeft die koelkast niet zeven dagen per week aan te staan. Die bewustwording scheelt al heel veel. We hebben in juli vorig jaar een energiescan gedaan. Dan ligt de club helemaal stil, maar toch draaiden er alleen al in het onderste gedeelte van ons clubgebouw maar liefst vier vriezers. Dat is het deel waar de kleedkamers en bijkeuken zitten. Die apparaten waren dus nagenoeg leeg, maar werkten wel op volle toeren. De stekkers konden er wel uit.”

Verduurzaming is misschien wel het belangrijkste onderdeel in de uitdaging om je club op de lange termijn levensvatbaar te houden. Dat Everstein goed bezig is, viel de nationale voetbalbond ook al op: Bloks heeft een presentatie gegeven aan zo’n vijftig geïnteresseerde voetbalverenigingen op de KNVB Campus. “Wij zijn sinds de zomer van 2019 al heel actief bezig met een groep heel enthousiaste mensen. Een van de belangrijkste dingen waar we ons momenteel hard voor maken is afvalscheiding.” De achterliggende reden daarvoor is simpel, vertelt Bloks. “Het plastic afval wordt gratis opgehaald. Als wij er met elkaar in slagen daardoor de hoeveelheid restafval terug te dringen, hoeft de vuilophaaldienst minder vaak te komen en daarmee besparen we geld dat we beter aan leuke dingen kunnen uitgeven.”

Belang
Veel leden van Everstein zijn al enthousiast, Bloks verwacht iedereen mee te krijgen als de resultaten voor de lange termijn zichtbaar zijn. “Als je het voor elkaar krijgt de kosten terug te schroeven, ziet uiteindelijk iedereen er wel het belang van in.”

De volgende stap: het plaatsen van een groot aantal zonnepanelen op het dak van de kantine. De club komt in aanmerking voor een subsidie. “Dit levert direct een positieve bijdrage aan de clubkas”, zo besluit de voorzitter.

Klik hier voor meer informatie over Everstein
Klik hier voor meer artikelen over Everstein