SVV is als herboren het nieuwe seizoen ingegaan. Het zondagvoetbal is terug bij de Schiedammers. “We moeten weer een sexy vereniging worden”, vindt voorzitter Pim Koning.

De coronaperiode mag dan voor veel clubs reden zijn geweest om op de rem te trappen, bij SVV werd de voetballoze fase gebruikt om de club van een nieuw hart en andere organen te voorzien. Met Pim Koning als nieuwe voorzitter van wat hij noemt een ‘schitterend’ bestuur lijkt de oud-profclub van sportpark Harga ‘gereïncarneerd’ te zijn.

“Ik kan me voorstellen dat dat voor de buitenwacht zo oogt. Er is inderdaad in korte tijd veel ten goede gekeerd en daar mogen we met de SVV-familie best trots op zijn”, zegt Koning (56), die in maart voorzitter werd van SVV.

“Ik ben vorig jaar benaderd om voorzitter te worden. In eerste instantie stond ik niet te juichen en uit beleefdheid heb ik het verhaal aangehoord. Ik had net tien jaar voorzitterschap van VVK’68 en  later Kethel-Spaland achter de rug en stond niet meteen te springen om in een nieuw avontuur te stappen.”

Koning werd echter enthousiast gemaakt door de verhalen en de toekomstplannen van SVV, dat zich in een bestuurscrisis bevond. “Net als ieder ander had ik ook mijn vooroordelen over SVV, maar eenmaal in de club zag ik een grote groep vrijwilligers en veel knowhow op voetbalgebied.”

Wat ontbrak was een stevige voorzitter, die voorop gaat in de nieuwe weg die SVV wilde inslaan. “De club was overgestapt van de zondag naar de zaterdag. Dat was niet heel goed bevallen. Je kan gerust zeggen dat de heimwee naar het zondagvoetbal groot was. SVV is van origine een zondagclub en geen voetbal op zondag werd als een groot gemis ervaren.”

SVV had nog maar één recreatie-elftal op zondag. “We zijn hard aan het werk gegaan en hebben met elkaar ons gezamenlijke netwerk in werking gezet. Als bestuur hebben we gezegd: we tekenen op de muur lichtjes en daar willen we naar toe.”

Het harde werk was niet zonder resultaat. In het nieuwe seizoen is SVV gestart met zes seniorenelftallen op zondag. Ook lukte het de club om een volledige nieuwe selectie samen te stellen. Daardoor komt de grote wens van vele SVV’ers uit. “Rinus Schrijver, die ik kende van Kethel Spaland, is trainer geworden. We hebben de ambitie om snel door te stoten naar de tweede klasse. We zijn ontzettend blij met die zes teams. Er is een compleet elftal van Excelsior’20 gekomen. Ook door de historie van SVV gaan deuren open.”

Dan was er in hartje zomer nog een korte en hevige flirt met het Rotterdamse Leonidas. “Ze waren op zoek naar een partner en een nieuwe locatie en het was de bedoeling dat de leden van de recreatie-elftallen bij ons werden ondergebracht. Een zogenaamde nul-fusie. Voor het eerste van Leonidas zou eerst een overbruggingsjaar komen. Voor ons was het interessant omdat we dan meteen hoofdklasse zouden spelen,. Leonidas kon echter op korte termijn geen zekerheden bieden. Daardoor stemden onze leden tegen het plan.”

“We bouwen rustig verder op eigen kracht”, vervolgt Koning. “We willen heel veel, maar dat zal nu moeten gebeuren in kleine stapjes. Binnenkort starten we met Walking Football, we willen ook graag damesvoetbal. Alles op zijn tijd.”

De rol van Koning is ook duidelijk. “Ik zie mezelf als een verbinder. Ik ben geen voorzitter die in een hoekje gaat zitten en afwacht. Ik stap naar de mensen toe. Ik kan het niet alleen, ik heb geweldige mensen naast mij in het bestuur. Ik ben dan wel het gezicht naar buiten, maar SVV is van iedereen.”

Klik hier voor meer informatie over SVV
Klik hier voor meer artikelen over SVV

Zijn kinderen hockeyen (‘dat is ook een leuke sport’) bij Pollux, maar de liefde van Lex Boers gaat uit naar voetbal en in het bijzonder naar Zwaluwen. Sinds  dit seizoen hanteert de 47-jarige financieel expert de voorzittershamer aan de Zwaluwenlaan. “Het was hét moment om in te stappen.”

Zwaluwen heeft een vernieuwingstraject in gang gezet, waarbij extra aandacht voor de jeugd, maatschappelijke betrokkenheid en de inzet van vrijwilligers speerpunten zijn. “Ik was al zijdelings betrokken bij de organisatie”, vertelt Boers. “Ik heb in het verleden meegeholpen bij sponsorzaken en heb altijd in mijn achterhoofd gehad dat ik een keer voorzitter zou worden.”

Die plichtsdrang is terug te voeren op de liefde voor de club die hem van jongs af is bijgebracht. “Ik ben bijna geboren op het voetbalveld. Mijn vader speelde in het eerste elftal en ik was altijd op de club te vinden.”

Jarenlang holde hij ook zelf achter een bal aan. “Dat blijft het allerleukste om te doen.” Hij stopte drie jaar geleden. “Mijn lichaam schoot in de nee-stand, plus dat ik last kreeg van blessures.”

Boers bleef zijn club echter trouw. In moeilijke tijden – ook bij Zwaluwen hakte de coronaperiode er financieel in – besloot hij voorzitter te worden. “Het voorzitterschap is niet niks, maar ik kan rekenen op veel rugdekking. Er staat een mooi bestuur met zeer capabele mensen die op hun vakgebied enorm veel kennis hebben en enthousiasme tentoonspreiden. Dat is voor mij ook een belangrijke reden om het te doen.”

“Peter van Buitenen, die waarnemend voorzitter was, is gelukkig in een andere functie in het bestuur gebleven. Daarnaast hebben we twee nieuwe bestuursleden, voor de dames en de communicatie. We zijn bijna compleet, alleen de vacature van jeugdvoorzitter staat nog open. Die hopen we snel te hebben ingevuld. Een vicevoorzitter zoeken we ook nog, maar een jeugdvoorzitter heeft prioriteit.”

De belangrijkste taak van het bestuur is om het ingezette beleid verder uit te werken. Vorig jaar lieten de leden in een enquête duidelijk weten welke kant het in de toekomst uit moet. Meer aandacht voor de jeugd was de belangrijkste uitkomst. Boers: “Er is door de leden een duidelijke richting gekozen. De leden bepalen. Zij zijn de club, als bestuur gaan we proberen de gekozen koers zo goed mogelijk tot uitvoering te brengen.”

Vijftig procent van de spelers van de A-selectie moet in de toekomst een verleden hebben bij de eigen jeugd. Boers: “Dat is inderdaad één van de onderdelen van de koerswijziging, maar er zijn er meer. Zo focussen we ons op de allerkleinsten, de mini’s. Dat was een beetje doodgebloed. Voor de coronaperiode hadden we er bijna geen één meer. Een groep enthousiaste leden heeft dat weer opgepakt. Inmiddels lopen hier weer bijna veertig mini’s te springen.”

“We zijn ook volop bezig de structuur van de jeugdopleiding te verbeteren. We willen de middelen die we hebben zo effectief mogelijk inzetten.”

“Corona heeft ervoor gezorgd dat oudere vrijwilligers even een stapje terug hebben gezet, maar tegelijkertijd zien we ook dat veel nieuwe mensen de handschoen hebben opgepakt. Het gevoel om met elkaar de kar te trekken is groot. Ik hoop ook dat we dat blijven uitstralen als club.”

Waar mogelijk wil Zwaluwen de activiteiten op maatschappelijk gebied uitbreiden. “We hebben nu al twaalf activiteiten die bij ons de hele week door plaatsvinden. We zijn het buurthuis van de wijk Vlaardingen-Holy. We willen meer zijn dan een voetbalvereniging.”

Klik hier voor meer informatie over Zwaluwen
Klik hier voor meer artikelen over Zwaluwen

Ze worden door VFC als het kostbaarste bezit beschouwd, twaalf mannen en twee ‘dames’ die het fraaie clubgebouw aan de Sportlaan netjes, schoon en up-to-date houden. “Wat moet je thuis doen?”

Op deze maandagmorgen zijn ze met zes aanwezig: Wim Groen (71), Henk van Rij (74), Nico van Beveren (70), Hennie Meder (66), Sjaak Bergeman (69) en de 73-jarige Cor de Ligt. De sfeer zit er meteen goed in. “Ik zie eruit als vijftig, maar ik ben 71”, gniffelt Wim Groen. “Ach, het moet maar hé, met die gasten. Die twee komen van de sociale werkplaats en die drie zitten in therapie.”

“We hebben altijd lol”, zegt Henk van Rij. “Een lolletje trappen hoort erbij. We werken ook hard hoor.”

Drie ochtenden in de week zijn ze met een ploegje op de club. “Maandag, woensdag en vrijdag”, zegt Groen. “Maandag is normaal gesproken altijd de drukste dag.”

“Dan is het schoonmaken, de schade opnemen van het weekend”, vult Cor de Ligt aan. Hij en Groen coördineren de werkzaamheden. “We verdelen ons maandag in drie groepjes. Je hebt een buitenploeg, een schoonmaakploeg en een technische ploeg.”

“In totaal hebben we een mannetje of twaalf”, zegt Groen. “Er zijn er nu een paar op vakantie. Oud-voorzitter Jan Stijger helpt ook altijd mee, maar hij moest met zijn vrouw mee naar de camping.”

Ze zijn allemaal gepensioneerd. “Als je de hele dag thuis zit, word ik gek”, geeft Groen aan. “Mijn vrouw trouwens ook. Die is blij dat ik even weg ben.” Na een paar seconden: “Mijn vrouw is trouwens om te stelen.”

Ieder lid van de werkploeg heeft zo zijn eigen beweegredenen om te helpen. “Ik was op zoek naar een vrijwilligersfunctie”, vertelt De Ligt. Van Beveren wilde tussen de mensen zijn. “Zoals je ziet: het is erg gezellig.”

Hennie Meder is de benjamin van het gezelschap. “Toen ik een tijdje geleden de AOW inging, wisten ze niet hoe snel ze mij moesten binnenhalen.”

Meder is een trouwe clubman. Hij is al jaren begeleider bij de G-tak van VFC. “Dat doe je niet voor een paar jaar, maar voor eeuwig.”

Henk van Rij is nog zo’n trouwe VFC’er die in het verleden diverse (bestuurs)functies bekleedde. “Op deze manier blijf ik betrokken.”

Groen benadrukt dat er ook twee dames zijn. “Die helpen mee met schoonmaken van de bar en kantine. Daar mogen er best meer bij.”

De mannen van de maandagploeg zitten ‘keurig’ op afstand van elkaar. “Met corona moet je niet dollen”, weet Groen. “We zitten allemaal wel in de risicogroep.”

Toen het voetbal in maart, april en mei stillag, gingen de werkzaamheden ‘gewoon’ door. Van Rij: “We hebben die periode aangegrepen om onderhoud te plegen. We zijn aan schilderen geslagen en hebben klusjes gedaan waar je normaal geen tijd voor hebt.”

Dat het werk dat ze doen voor een groot deel van de vereniging onzichtbaar blijft, is een gegeven, zegt Van Rij: “De betrokkenheid bij voetbalclubs was vroeger groter, maar we leven nu eenmaal in andere tijden.”

Groen laat in de entree van de kleedkamers bij het hoofdveld met trots een grote foto van het oude clubgebouw, dat elf jaar geleden werd ingeruild voor nieuwbouw, zien. “Dat was een zeer karakteristiek gebouw. De ronde vormen zitten ook in dit gebouw. Dat vind ik mooi. Het is een verwijzing naar het verleden.”

Klik hier voor meer informatie over VFC
Klik hier voor meer artikelen over VFC