Bart Barendregt (22) heeft zich in de afgelopen jaren ontwikkeld tot belangrijke waarde voor vv LRC Leerdam. Hij voelt zich op de rechterflank optimaal thuis en kijkt uit naar het nieuwe seizoen.

Als jeugdspeler stond Bart Barendregt op de radar bij verschillende profclubs in de regio. Hij voetbalde twee jaar in de opleiding van RKC en kreeg daarna nog een aanbieding van FC Dordrecht om in de JO17-1 te komen spelen. Barendregt koos echter verstandig en gaf de voorkeur aan het afronden van zijn middelbare school. “Met alle respect, maar Dordt is het toch net niet. Je traint vier keer per week, moet steeds op en neer naar Dordrecht en speelt niet op een heel hoog niveau. Ik vond het mooi dat zij dachten dat ik het niveau had, dat was een bevestiging voor mezelf, maar ik vond het goed afronden van mijn havo belangrijker.”

Fysiek
Verder speelt Barendregt zijn hele leven al voor LRC. “Ik ben een jongen van de club.” Hij maakte vijf seizoenen geleden zijn debuut, toen de club uit Leerdam degradeerde uit de Hoofdklasse. “Het seizoen daarna ben ik definitief overgeheveld naar selectie en vanaf 2017-2018 had ik een basisplaats.” Hoe hij die heeft veroverd? “Ik ben er altijd, train hard en doe mijn stinkende best. Er waren een aantal blessures en toen heb ik mijn kans gegrepen.” Ook hij moest, net als iedere speler, wennen van de stap van de jeugd naar de senioren. “In de JO19-1 was het verschil tussen tegenstanders heel groot, sommigen konden er gewoon niet zo veel van. Bij het eerste is dat anders, ligt het dichterbij elkaar. Daarnaast sta je tegen fysiek sterkere gasten.”

Na één seizoen als spits onder trainer Rob Hilbers, is hij nu terug op zijn vertrouwde stek. “Ik als spits naast Arwin van Soest was een noodoplossing en dat liep goed, maar ik voel me als rechtsmidden het meest thuis. In de jeugd stond ik ook altijd op het middenveld. Ik heb afgelopen seizoen tot de coronabreak alles gespeeld en het ging gewoon prima.” Hij merkt dat zijn rol binnen het team is veranderd. “Waar ik in het begin nog heel dienend was, durf ik nu bepalender te zijn. Daardoor ben ik belangrijker en sta ik ook hoger in de hiërarchie. Ik ben als speler fysiek sterker geworden.”

Periodetitel
Barendregt vindt de eerste klasse een goed niveau voor LRC. “We willen heel graag onze eigen identiteit behouden en het met spelers uit de regio blijven doen, niet te veel jongens van buitenaf halen. Dan moet je wel accepteren dat dit je niveau is. Het zou natuurlijk heel mooi zijn om naar de Hoofdklasse te gaan.”

Barendregt sluit een stap omhoog in de toekomst niet uit. “Nog een paar jaar rijpen en dan ben ik wel klaar voor een hoofdklasser of hoger. Profvoetballer worden zit er niet meer in, daar ben ik gewoon niet goed genoeg voor. Het is voor mij sowieso niet makkelijk om LRC te verlaten: ik hou van de club, ken iedereen en het ligt vlakbij mijn huis. Hoofdklasse spelen met regionale talenten bij LRC zou natuurlijk het allermooist zijn.”

Klik hier voor meer informatie over LRC Leerdam
Klik hier voor meer artikelen over LRC Leerdam

Michel Smits (36) de elftalleider van Achilles Veen 1. Hiervoor is hij secretaris geweest van de club. Ook heeft Michel erg lang bij de club gespeeld. Van de F-pupillen tot aan het vierde, ook wel het ‘bierteam’ genoemd. De selectie heeft Michel nooit gehaald. Sinds vorig seizoen is hij elftalleider van het eerste, waar hij zoveel mogelijk randzaken voor zijn rekening neemt.

De band die Michel met de club heeft is erg goed en hecht. ‘’ Ik noem Achilles Veen ook regelmatig mijn 3^e kind.  De club vormt een belangrijk onderdeel van mijn leven. Mijn vrije tijd wordt dan ook veelal (met veel plezier) opgeslokt door de club. Vanaf mijn zestiende ben ik begonnen in het jeugdbestuur. Vanaf mijn 25^ste neem ik ook plaats in het hoofdbestuur als secretaris. Daarnaast ondersteun ik de penningmeester vanuit mijn financiële achtergrond bij haar werkzaamheden. Iedere donderavond bij ik op de club alsook heel de zaterdag. Tijdens de wedstrijden van Veen 1 neem ik tevens plaats op de bank.’’

In deze tijd wil Michel heel graag de club financieel op de been houden. ‘’ De coronatijd drukt een grote stempel op de maatschappij. Dit is niet alleen in het bedrijfsleven duidelijk merkbaar, maar ook binnen het verenigingsleven. Financieel staan de clubs voor een grote opgave om alles gezond te houden. Dit speelt uiteraard bij Achilles Veen ook. De kosten zoveel mogelijk beperken en waar mogelijk extra inkomsten genereren is mijn speerpunt. Achilles Veen is een gezonde vereniging is dat wil ik koste wat kost zo houden. Wij werken dagelijks met 10-tallen vrijwilligers binnen de club om zoveel mogelijk betaalde krachten buiten de deur te houden. Daar ben ik enorm trots op!’’

Michel geeft een blik op komend seizoen en dat is er niet zomaar één. ‘’ Ik zou graag een keer met Achilles Veen 1 promoveren naar de derde divisie. Dit is een langgekoesterde wens binnen onze club. Gezien ons huidige spelersmateriaal zou het dit jaar dan ook zeker tot de mogelijkheden moeten behoren. De competitie zijn we in ieder geval al prima begonnen. De komende weken gaat blijken of we de aansluiting bij de top kunnen behouden.’’

Tot slot vragen we nog om een blik op de toekomst te geven. ‘’Ik hoop voor alle sportverenigingen dat de overheid en KNVB besluiten dat alle competities dit seizoen wel ‘gewoon’ afgemaakt kunnen worden. Als dit niet het geval is vrees ik voor  het voortbestaan van veel clubs. Ik heb er vertrouwen in dat het dit jaar niet zover gaat komen.’’

Klik hier voor meer informatie over Achilles Veen
Klik hier voor meer artikelen over Achilles Veen

Zoon van de oprichter, zelf af en toe nog voetballend en vader van een speler uit de jeugd: Martijn Heerkens heeft het rood-wit-blauwe bloed van vv Vianen door zijn aderen stromen. De 48-jarige vrijwilliger gunt iedereen een zaterdag zoals die op sportpark Blankensteyn.

Hij is bestuurslid, leider/trainer van de JO14-1 en JO15-1 en trapt zelf af en toe nog een balletje bij de 35-plussers. Martijn Heerkens is een clubmens. “Vianen voelt als een familie voor me.” Het was zijn familie die aan de wieg stond van de club. “Mijn vader Bob heeft de vereniging samen met Hein de Blok en Siebolt Nieuwenhuis opgericht, als afsplitsing van Brederodes in 1983. Ze wilden liever op zaterdag gaan voetballen. Sindsdien loop ik al bij de club rond, ik ken dus echt iedereen.” Inmiddels speelt zoon Aidan in de jeugd en dochter Nikee en vrouw Carola helpen als vrijwilligers mee bij de club. “We wonen op rolafstand van het sportpark.”

Als speler maakte hij de gouden jaren mee, toen Vianen tegen de eerste klasse aanschurkte met een mooie lichting. “Ik mocht toen af en toe meedoen in het eerste, maar was vooral actief in het tweede. We hadden een ijzersterke selectie.”

Een jaar of dertien geleden trad hij toe als bestuurslid. “Het ging minder met de vereniging en ik ben met een groep vrienden het bestuur gaan vormen. We hebben structuur in de vereniging gebracht.” Hij is nu nog altijd verantwoordelijk voor de inkoop. Zijn belangrijkste stimulans? “Ik wil voor iedereen het dagje vv Vianen mogelijk blijven maken. Bij onze club draait het voornamelijk om gezelligheid en vriendschap, sport is onderdeel van die beleving. Prestaties zijn leuk, maar niet het belangrijkst bij ons. Als wij moeten kiezen tussen selecteren op kwaliteit of vriendjes samen laten voetballen in de jeugd, dan gaan we altijd voor dat laatste.”

Hij gunt de club de komende jaren wat meer groei. “Vianen wordt groter, er wordt gebouwd en dan is het te hopen dat het ledenaantal ook groeit. Vanzelfsprekend is dat niet, want de jeugd heeft tegenwoordig meer keuzes qua sporten dan vroeger.” Sportieve groei voor het eerste elftal zou een mooi gevolg zijn. “Want presteren met een club van zo’n 170 leden is lastig. Gelukkig hebben we een goede staf, die de juiste beleving in ons team brengt.”

Klik hier voor meer informatie over Vianen
Klik hier voor meer artikelen over Vianen