Het is de tweede zaterdag van augustus en het kwik stijgt rond het middaguur tot over de 32 graden. Spelers van Deltasport werken zich op het trainingsveld in het zweet. Jeffrey Groenendijk maakt de ene na de andere foto als trainer Ton Pattinama opdracht gegeven heeft tot een zes tegen zes-partijtje.

“Die komen straks op de Facebookpagina van de club”, zegt de 16-jarige scholier als hij rustig en onverdroten ‘doorklikt’ en menig actieplaatje schiet. “Ik heb een Nikon D3100. Die werkt prima. Ik heb twee lenzen, eentje van 18-55 en een telelens van 300 millimeter.”

Groenendijk is al ruim een jaar de hoffotograaf van de Vlaardingse club. “Toen ik dertien was, maakte ik voor mezelf al heel veel voetbalfoto’s. Het is echt een hobby van me, ooit hoop ik mijn beroep er van te maken.”

Dit schooljaar is hij op het Grafisch Lyceum in Rotterdam gestart met de fotografieopleiding. “Mijn droom? Fotograaf worden bij de Champions League en eredivisie.” En even later na een korte stilte. “Maar de Keuken Kampioen Divisie en Tweede Divisie is ook prima.”

Zijn eigen voetbalcarrière staat even op een laag pitje. “Ik train wel eens mee met het vierde”, zegt hij. “Ik heb veel blessures gehad, zoals hielspoor en hamstring. Dus ik ben voorzichtig. Dat is ook de reden dat ik gestopt was.”

Hij droeg het shirt van DVO’32 en Victoria’04, maar de liefde voor Deltasport, waar hij bij de F-jes begon als klein voetballertje, bleef. “Mijn vader is materiaalman van het eerste. Ik help hem ook regelmatig met het klaarleggen van de kleding voor de wedstrijd. Ik ben er bij thuis- en uitwedstrijden altijd bij. Ik ken de spelers ook goed en heb een goede band met ze. Ze vragen ook regelmatig of ik een foto wil maken die ze kunnen gebruiken voor hun profielfoto voor whatsapp.”

Tijdens wedstrijden van het eerste maakt hij zo driehonderd foto’s. “Daarvan selecteer ik de twintig beste en die zet ik op Facebook van de club. Soms worden de foto’s ook gebruikt bij een wedstrijdverslag op Waterwegsport en het AD.”

Meestal nestelt hij zich rond de zestien van de tegenstander. “Ik maak liever een foto van een doelpunt van ons dan van de tegenstander. Ik ben fotograaf, maar ook supporter. Eerst maak ik de foto van het doelpunt en juichende spelers, dan juich ik.”

Het afgelopen, afgebroken, seizoen viel er voor Deltasport en Groenendijk niet veel te juichen. Toen de competitie werd stilgelegd stonden de Vlaardingers laatste in de tweede klasse. “Maar we hebben nu een goede selectie. Er zijn veel jongens teruggekomen. Dat vind ik wel heel leuk.”

Zijn optreden als fotograaf beperkt zich niet alleen tot het eerste elftal. Groenendijk: “Ik maak ook regelmatig foto’s van het tweede, derde, vierde en vijfde. Ik ben vaak de hele dag op de club.”

Klik hier voor meer informatie over Deltasport
Klik hier voor meer artikelen over Deltasport

Luca van Staveren begint aan zijn vierde seizoen als speler van de zondaghoofdmacht van Kethel-Spaland. Hij doet dat in de wetenschap dat er veel spelers zitten te dringen voor een plekje in de basis. Angstig wordt hij daar echter niet van. “Het is alleen maar goed dat de concurrentie is toegenomen. Je weet dat als je in de basis staat niet mag verzaken. Doe je dat wel, dan staat een ander klaar. Uiteindelijk gaat het om het teamresultaat.”

Van Staveren is gezegend met zoals hij het zelf zegt een ‘gezonde dosis voetbal-ADHD’. Als de scheidsrechter op zijn fluitje blaast, begint de voormalig speler van Hermes-DVS met lopen om er pas na negentig minuten mee op te houden. “Ik sta niet voor niets op het middenveld”, zegt hij. “Ik ben een lopertje. Ik hou ervan om meters te maken.” In wedstrijden heeft hij de drang om de korrels uit het kunstgras te lopen, op de training is dat minder. “Daar hoef ik niet per se vooraan te lopen. ”Ik vind trainen leuk, maar een wedstrijd spelen nóg leuker.”

Hij zegt zijn plaats in het elftal te kennen. Hij is een balveroveraar. “Als ik de bal heb geef ik ‘m zo snel mogelijk aan een speler die er verstandigere dingen mee doet dan ik. We hebben een paar zeer verfijnde spelers.” Glenn van Troost is er zo eentje. “Ik heb er geen probleem mee om de bal direct aan hem te geven. In negen van de tien gevallen gebeurt er dan wat goeds en moois mee. Glenn is onze beste voetballer.”

Ook dagelijks zit Van Staveren in de voetbal. Hij werkt als verkoper bij Sima Sport. “We bedrukken ook de kleding voor Kethel-Spaland. Ik bedruk dus mijn eigen shirt.”

Hij heeft hoge verwachtingen van komend seizoen. “We zijn vooral in aanvallend opzicht flink versterkt. Als we ingespeeld zijn geraakt, kunnen we ver komen. Hoe ver is lastig te zeggen, want we spelen tegen een aantal onbekende tegenstanders. Zo spelen we tegen Emma uit Dordrecht en Virtus uit Zevenbergen en SC Gastel. Er geen zinnig woord te zeggen over hoe sterk die teams zijn.”

Klik hier voor meer informatie over Kethel-Spaland
Klik hier voor meer artikelen over Kethel-Spaland

MSV’71 viert komend jaar het vijftig jarig bestaan en als het aan Jack van der Vlugt ligt, gaat dat gepaard met promotie van de hoofdmacht naar de derde klasse. “We staan op scherp”, aldus de 23-jarige aanvalsleider.

Van der Vlugt, in het dagelijkse leven opleidingsadviseur, laat voor de oefenwedstrijd tegen Woerden het zwartwitte jubileumshirt zien. “Mooi, hé”, zoekt hij naar bevestiging. “Het is het Juventus-shirt van afgelopen seizoen met een gouden baan in het midden.”

Hij kijkt er verliefd naar. “Ik heb ‘m zelf ontworpen. De gouden baan illustreert het vijftig jaar bestaan. Het is een sjiek shirt.” Het is ook een bijzonder shirt omdat op diverse plekken namen staan van sponsors. “Trouwe bedrijven die al jaren de club steunen. Er staat er één op de rug, op de mouwen, op de borst en eentje zelfs op het broekje.”

Van der Vlugt is behalve speler van het eerste team lid van de pr-commissie van de club en zit in die hoedanigheid ook in het comité dat de jubileumactiviteiten voor dit seizoen voorbereidt. “Vanwege corona en alle maatregelen zal het programma er mogelijk iets anders gaan uitzien, maar we willen wel groot uitpakken. Het is een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de club.”

Zelf meldde Van der Vlugt zich als f-je aan bij MSV’71. “In de D-tjes ben ik overgestapt naar Excelsior Maassluis. Daar heb ik onder leiding van trainer Jan Everse in de B nog in de tweede divisie gespeeld. Als eerstejaarssenior heb ik een jaartje bij VDL gespeeld, maar MSV is altijd mijn club gebleven. Vandaar dat ik na vier seizoenen ben teruggekeerd.”

De hoofdmacht van MSV’71 speelde toen in de derde klasse. “Qua teamprestaties was dat geen best jaar, want we degradeerden met twaalf, dertien punten. Desondanks maakte ik twaalf doelpunten.”

Het jaar derde klasse was voor Van der Vlugt de herontdekking als aanvaller. “In de F- en E-jeugd was ik aanvaller, maar bij Excelsior Maassluis stond ik altijd op de backpositie. Ik was meer bezig met aanvallen dan verdedigen, dat wel. Dat werd me wel eens verweten.”

Bij MSV’71 keerde Van der Vlugt meteen terug in de spits. “Ik ben rechts- of linksbuiten. Aan de zijkant komen mijn kwaliteiten het beste tot hun recht. Ik ben snel, heb een goed uithoudingsvermogen en heb  ook oog voor mijn mede-aanvallers. Ik kan ook spelers met een steekpass vrij voor de keeper zetten.”

Zijn grootste roem vergaarde hij de afgelopen jaar echter met scoren. Na zijn debuutjaar in de derde klasse ging hij in het tweede seizoen in de vierde klasse helemaal los met vijfentwintig goals. “Het afgelopen seizoen liep het in de eerste competitiehelft voor geen meter, na de winterstop vond ik mijn draai wel. Toen de competitie in maart stopte had ik toch alweer twaalf inliggen.”

Na zijn 25 goals in het seizoen 2018/2019 werd Van der Vlugt benaderd door andere clubs. “Ik zat nog in mijn opleiding en heb vriendelijk bedankt voor de eer. De ambitie om het op een hoger niveau te proberen heb ik zeker nog wel, maar ik weet ook wat ik hier heb. MSV is een echte familieclub. Er zit leven in. Kijk maar eens naar de verbouwing die we achter de rug hebben. De beste optie is promoveren met MSV.”

Dat moet dan gebeuren met een nieuwe trainer. Paul van Loenen, voormalig hoofd jeugdopleiding, heeft het roer van Harry van Kapel overgenomen. “Zichzelf voorstellen hoefde hij zich niet en dat gold ook voor ons. Hij kent alle jongens en hun kwaliteiten. Dat is een enorm voordeel.”

Klik hier voor meer informatie over MSV’71
Klik hier voor meer artikelen over MSV’71

Ray Lubrecht stond jarenlang te boek als talentvol doelman, maar hij is niet meer onder de lat bij Victoria’04 te bewonderen. Zijn zangcarrière kwam in een stroomversnelling en dat ging ten koste van zijn voetballoopbaan. “Het was niet te combineren.”

Lubrecht maakt vorig seizoen nog deel uit van de zaterdagselectie van de Vlaardingse club. Dat verliep mede door een blessure moeizaam. “Ook dat heeft meegespeeld om er een punt achter te zetten”, zegt Lubrecht (20). “Als het geweldig was gegaan had ik wellicht meer moeite gehad om voor het zingen te kiezen.”

Selectievoetballen en zingen bleken in de praktijk een lastige combinatie. “In het begin viel het nog te doen, omdat ik nog niet zo veel optredens had, maar op een gegeven moment werd het steeds drukker. De trainingen doordeweeks waren geen probleem, maar de optredens zijn altijd in het weekend. Dan moest ik meteen na de wedstrijd als een gek naar een optreden. Soms in de buurt, maar ook vaak verder weg. Dat is gewoon niet prettig.”

Hij neemt afscheid van Victoria’04 met een tas vol goede herinneringen. Hij maakte deel van de talentvolle JO19-groep. “Daarmee zijn we nog Vlaardings kampioen geworden. Dat was wel een hoogtepunt.”

Drie jaar geleden begon hij met zingen. “Het kwam nooit in mij op om daar mijn geld mee te verdienen. Ik zong wat op verjaardagen en wat feestjes. Van het één kwam het ander. Ik kreeg steeds meer boekingen en optredens.”

Lubrecht is vertolker van het Nederlandse volkslied. Hij wordt geroemd vanwege zij warme ‘basstem’. “Ik zong voorheen altijd covers van andere artiesten. André Hazes, bekende nummers die door iedereen meegezongen kunnen worden.”

Vorig jaar bracht hij zelf twee nummers uit: ‘Ik kan jou niet vergeten’ en ‘Kan ik maar bij jou zijn’. Op Spotify is ‘Ik kan jou niet vergeten’ te vinden bij de nummers van Sterrenparade, een verzameling van Nederlandse artiesten. “Ik kan jou niet vergeten’ is inmiddels meer dan tweehonderdduizend keer gestreamd van Spotify. Dat is wel kicken.”

Vroeger was de barometer van een succesvol nummer een verkochte plaat of cd in de winkel, tegenwoordig is dat het aantal streams. Lubrecht: “Niet dat je rijk wordt van die streams. Sterker, als artiest krijg je maar een paar cent per stream. Vroeger deed een artiest een optreden om ervoor te zorgen dat de platenverkoop omhoog ging, nu is dat precies andersom. Streams zijn er vooral voor je bekendheid om te zorgen dat je optredens krijgt.”

Een clip maakte Lubrecht ook al. Voor ‘Ik kan je niet vergeten’ bleef hij dicht bij huis, in Vlaardingen. “Bij café Mes, vrienden van mij.” De clip is te zien op Oranje TV, dat 24 uur per dag Nederlandstalige muziek uitzendt.

“Mijn optredens zijn tegenwoordig overal in het land. Ik doe veel covers, maar ik zing ook mijn eigen twee nummers. Het is de bedoeling dat ik elk jaar twee nieuwe nummers uitbreng, maar door corona staat dat even stil.”

De muziekwereld werd hard getroffen door de pandemie en ook voor Lubrecht kon een streep door de optredens. “Ik woon gelukkig nog thuis dus de gevolgen voor mij waren op dat gebied beperkt, maar het was wel opeens afgelopen. Heel vreemd. Inmiddels is het weer een beetje opgestart. Optredens zijn echter wel voor kleinere gezelschappen.”

“Ik heb één keer een Facebook-optreden gehad. Voor de camera, maar geen publiek. Je hebt geen interactie met de mensen. Dat voelt erg vreemd aan, geef mij maar gewone live-optredens.”

Klik hier voor meer informatie over Victoria’04
Klik hier voor meer artikelen over Victoria’04