Home Blog Pagina 843

WDS’19 slaat weg omhoog in met nieuwe organisatie

De afgelopen weken was WDS’19 volop in beweging. De steeds kleinere groep mensen die zich vrijwillig inzette voor de mooie club uit de Haagse Beemden was voor het jarenlange lid Wouter van de Vendel reden om contact op te nemen met veel vrijwillig kaderleden en in overleg met het bestuur een nieuwe organisatie weg te zetten. Gewoon ouderwets en simpel. Een flink aantal commissies die elk een eigen verantwoordelijkheid gaan krijgen over een stukje van de club. Het voorlopig resultaat dat in twee weken opgetuigd is mag er zijn.

het uitzendbureau

Het motto “veel handen maken licht werk” wordt hierbij zeker van toepassing, want inderdaad hebben we veel mensen bereikt die allemaal mee gaan doen om WDS’19 uit te bouwen van nu al heel gezellige voetbalclub naar een club met een goede organisatie die zoveel meer is dan een gewone voetbalclub in de Haagse Beemden. Na een voor iedere voetbalvereniging rustige coronatijd mag er nu in de leeftijd tot 27 jaar al weer in teamverband getraind worden en mogen onderlinge wedstrijden worden gespeeld. Hopelijk mogen de spelers van 27 jaar en ouder ook snel aansluiten bij hun teamgenoten. Zodat we in de KNVB Regio Cup nog dit seizoen met al onze teams weer echte wedstrijden kunnen voetballen en zo het seizoen toch nog leuk afsluiten. Volgend seizoen hopen we de coronatijd echt achter ons te hebben en dan wordt er weer wekelijks gevoetbald en gaan we voor een groei van alle afdelingen binnen WDS’19.

We zijn en blijven de enige zondagvoetbalclub in de Haagse Beemden met de ambitie om met spelers uit onze eigen jeugdopleiding een herkenbare selectie op de been te brengen en op termijn in de 3e klasse te gaan spelen (komend seizoen sluiten weer een flink aantal spelers uit onze JO19 aan bij de selectie van WDS’19 1 en 2). Maar selectievoetbal is zeker niet het enige op zondag. Afgelopen seizoen is onze seniorenafdeling flink gegroeid en die groei gaat zich voortzetten. WDS’19 is de club in Breda waar nog een ouderwets voetbalsfeertje heerst op de velden en waar ook een echt familiegevoel is waar iedereen zich snel in opgenomen voelt. Waar veel senioren die eerder op de dag hun pot gevoetbald hebben in de middag blijven hangen om het eerste elftal aan te moedigen en na de praten over de eigen wedstrijd. Voor iedereen die interesse heeft om komend seizoen daar ook onderdeel van te zijn. Iedereen is welkom. Van prestatiegericht tot recreatief. Ook spelers die erover denken om een vriendenteam te starten zijn zowel op zaterdag als zondag welkom bij WDS’19 op sportpark Paradijs.

De jarenlange vrouwenvoetbalhistorie is terug te zien op sportpark Paradijs. WDS’19 is de enige club in Breda waar een onafgebroken vrouwenvoetbaltraditie is van inmiddels 40 jaar.  Het Vrouwen 1 team timmert hard aan de weg en krijgt de komende jaren flinke instroom van onze grote meisjesafdeling. Het is onze ambitie dat er snel een tweede vrouwenteam bij gaat komen. Er is een meerjarenplan opgesteld voor het vrouwen- en meisjesvoetbal dat namens de KNVB (door bondscoach Sarina Wiegman van het Nederlands vrouwenelftal) en ING Bank is bekroond met een sponsorovereenkomst voor 3 jaar. Hiermee hoopt WDS’19 de meiden- en vrouwenafdeling uit te bouwen naar zo’n 150 spelende leden. Overigens is nu al bijna 20% van ons ledenbestand vrouwelijk, dat kom je bij geen andere vereniging in Breda tegen. We mogen ook ons Vrouwen 30+ team niet vergeten dat wekelijks op de woensdagen traint en op de vrijdagavonden de wedstrijden speelt. Ontstaan uit vooral moeders van jeugdleden vormt dit een zeer hechte groep die veel plezier hebben in het trainen en voetballen. Vrouwenvoetbal bij WDS’19 is er echt van jong tot oud. We hopen zelfs snel een aantal dames toe te voegen aan de Walking Football (60+) afdeling.

Dan onze jeugdafdeling. Vanaf komend seizoen hopen we niet alleen onze jeugd te laten trainen (elk team traint bij ons twee keer per week) en voetballen zoals dat voor de coronatijd ook al het geval was. We hebben ook ambities. We willen de komende jaren weer “speciaal” worden met onze jeugdafdeling. In de Haagse Beemden zijn daar volop mogelijkheden voor. We gaan middels een meerjarenplan een weg inslaan waar zowel de recreatieve jeugdvoetballer als de prestatiegerichte jeugdvoetballer zich thuis zal voelen. Waar behalve voetbal ook veel aandacht is voor het spelen van aantrekkelijke toernooien aan begin en eind van het seizoen (waaronder het eigen Koos Hoogenboomtoernooi in augustus) en voor tal van (al dan niet voetbal gerelateerde) activiteiten. Dit allemaal om het clubgevoel te vergroten en te verbinden. Onze nieuwe jeugdcommissie is nu al bezig om plannen te maken voor het seizoen ‘21-‘22.

Al met al veel ambitieuze plannen voor de sympathieke vereniging op Sportpark Paradijs spelende vereniging. Wil jij je ook oriënteren op een lidmaatschap bij WDS’19? Je bent van harte welkom!

Stuur een e-mail naar secretaris@wds19.nl en wij zorgen dat je direct antwoord krijgt!

Wil jij bijvoorbeeld meedoen aan ons Girls Only (5 tegen 5) toernooi, waar ieder meisje lid of geen-lid aan mee kan doen? Meld je dan vooral aan en kom die unieke meidenvoetbalsfeer bij ons ervaren! Of doe je liever op 12 juni mee aan ons Voetbalfestival? Iedereen tussen de 4 en 12 jaar kan hieraan mee doen, dus meld je snel aan via bovenstaand emailadres en doe lekker mee!

Tot snel op Sportpark Paradijs!

Aad de Mos: “voor ADO staat de deur altijd open” / Hélène Hendriks gaat vrachtwagenrijbewijs halen

Aad de Mos vertelde vanochtend in de Veronica Inside Ochtendshow dat hij al lang geleden is gevraagd door ADO Den Haag. De Mos bevestigde, waarna hij niks meer te horen kreeg. Desondanks houdt de Mos nog altijd de deuren open voor ADO. Hélèné Hendriks heeft haar eerste rijles gehad in een vrachtauto en verteld waarom ze dit is gaan doen.

Rick Romijn opent het onderwerp door te vragen of Aad niet iets met ADO moet doen, Wilfred Genee reageert daarop en zegt dat Johan daar ook al over mopperde. ‘’Dat is al lang gebeurd jongens. Ze hebben me al een paar keer gevraagd. Eerst als trainer met Kees Jansma, daarna om iets voor de jeugd te doen. Nou dat had ik bevestigd bij Jan-Herman de Bruijn en die heeft nooit meer iets van zich laten horen, tot een week of twee geleden. Toen belde hij me op om zijn excuses te maken. Laat me maar eerst proberen om te kijken of de club nog bestaat over twee maanden als we een nieuwe eigenaar hebben.’’ Reageert de Mos. Niels van Baarle vraagt daarop of hij nog in gesprek is met ze. De Mos verteld dat dat niet het geval is en hij zich van deze inlichting gedistantieerd heeft.  ‘’Maar als het nodig is, zou je ADO een handje willen helpen?’’ vraagt Genee. Waarop de Mos reageert ‘’Ado ligt in m’n hart. Voor ADO staat de deur altijd open.’’

Ook sprak Wilfred vanochtend met Hélèné Hendriks. De presentatrice gaat haar vrachtwagenrijbewijs halen. Aan de heren van Veronica Inside vertelde ze waarom ze deze nieuwe stap in haar carrière maakt.

‘’Hoe zit het allemaal, je zat in een vrachtauto?’’ vraagt Genee aan Hélèné, waarop ze reageert dat dat inderdaad het geval was. ‘’Het was mijn eerste les en ik heb maar drie stoepranden geraakt en één klein deukje achterin. Dus dat valt reuze mee.’’ Verteld Hélèné. Waarom ze bezig is met haar vrachtautorijbewijs legt ze ook duidelijk uit. ‘’Ik ben ambassadeur van TVM verzekeringen en die richten zich dus heel erg op transportveiligheid. Ik vind het nergens op slaan als je ambassadeur bent van beroepschauffeurs, dat je daar zelf geen feeling mee hebt. Vandaar dat ik dacht: Ik wil mijn rijbewijs halen. Vandaar die eerste les. Ik heb er zo een 28 nodig, dus ik ben nog wel even bezig. Maar het is wel tof hoor.’’ van Baarlen vraagt verbaasd aan Hélèné of ze echt van plan is haar officiële rijbewijs te halen of dat ze het gewoon als proefje heeft gedaan. Hélèné reageert hierop dat ze haar rijbewijs echt gaat halen maar dat ze waarschijnlijk wel nog even bezig is. ‘’Als ik mijn rijstijl heb gezien gister… ik rijd veel te hard. Ik heb er denk ik wel een stuk of 40 nodig. Ik ben voorlopig nog wel even bezig.’’

Bron: https://www.radioveronica.nl/veronica-inside

VoetbalJournaal Alblasserwaard, voorjaar 2021

Lees hier de krant</

VoetbalJournaal Zeeuws Vlaanderen, Voorjaar 2021

Lees hier de krant</

DBGC-jeugd heeft streepje voor bij Teun van Noord

“Ik hoop dat we snel weer wedstrijden kunnen spelen”, zegt Teun van Noord. “Gebeurt dat niet, dan ben ik bang dat een deel van de jeugdspelers gaat afhaken. Dat zou zonde zijn.”

Ook bij DBGC is het op een zaterdag in coronatijd een stuk rustiger dan voorheen. Een overvol programma heeft plaatsgemaakt voor een handjevol wedstrijden. Onderlinge wedstrijden. “In het begin ging dat prima, maar je merkt nu wel dat spelers en teams het allemaal wat minder leuk beginnen te vinden. De combinaties van teams die het tegen elkaar op moeten nemen, zijn op een gegeven moment ook op”, stelt Van Noord, die onlangs nog voor wat afleiding zorgde. Toen de buurman van DBGC om wat hulp vroeg bij het rapen van brandhout en oude takken had het jeugdcommissielid in een mum van tijd een legertje jonge vrijwilligers bij elkaar gevonden. “We konden zo wat terugdoen voor die man. Hij stelt altijd zijn terrein vrij beschikbaar voor ons jaarlijkse jeugdkamp. Daar zetten we dan onze tenten op. Voorheen gingen we altijd het land in, maar de kosten van de accommodatie rezen op een gegeven moment zo de pan uit dat het niet te betalen meer was.”

Elk ‘baantje’ dat er in de jeugdafdeling van DBGC is, heeft Van Noord (60) wel gehad. Hij was in het verleden leider, trainer, voorzitter van de jeugdcommissie en stond ook klaar voor jeugdspelertjes met klachten en pijntjes. “Dat doe ik nog steeds trouwens. Ik ben 25 jaar masseur/verzorger geweest van de selectie. Dat deed ik op dinsdag en donderdag en bij de wedstrijden op zondag. Op de andere dagen was ik er voor de jeugd.”

Van Noord maakte zelf tien jaar deel uit van het eerste team. “Ik was geen fijnbesnaarde technicus, wel iemand die vol werklust was. Als je een wedstrijd speelt, is het minste wat je kan doen hard werken. Ik zeg niet dat de generaties na mij dat niet deden, maar ze leven wel minder voor het voetbal. Als ik zondag een wedstrijd had, dronk ik op zaterdag geen druppel en lag op tijd op bed. Ik wilde uitgerust aan de wedstrijd beginnen.”

Er was een periode dat hij zeven dagen in de week op de club was. “Dat heeft me op een gegeven moment ook opgebroken. Ik nam te veel hooi op mijn vork. Ik ben ook een tijdje niet geweest op de club omdat ik het niet eens was met een aantal zaken.”

Dat hij weer terugkeerde bij de trots van Oude-Tonge, heeft te maken met zijn grote clubliefde. Hij heeft daarbij een zwak voor de jeugd. “Ik vind het heel belangrijk dat ze plezier uitstralen. Op plezier moet ook de nadruk liggen en niet op prestatie, vind ik. Ik heb jarenlang zelf teams getraind en vond het totaal niet belangrijk of de spelers getalenteerd waren. Ik wilde ze beter leren voetballen en wist tijdens een wedstrijd niet eens de stand. We hebben nu weer een enthousiaste groep trainers die goed in de gaten heeft waar het omgaat. Zeker in deze tijd is dat extra belangrijk.”

Transfertalk met Cas van Oers

Cas van Oers maakte deze week bekend te gaan vertrekken bij SC Gastel. Toekomstig trainer Bas Antens verleidde de 20-jarige voorhoedespeler voor een transfer naar BSC Roosendaal, de club waar hij in een eerder periode ook al voor uit kwam. Met Van Oers voegt de Burgerhoutse Sportclub een echte killer in de 16 toe aan de selectie voor het komende seizoen.

HappyPoint_desinfectie
Van Oers begon zijn carrière bij RKVV Roosendaal, waar hij in meerdere jeugdelftallen speelde. Als B-junior verruilde hij het rood voor de clubkleuren van stadsgenoot BSC Roosendaal. “Ik koos op dat moment om samen met mijn vrienden in één elftal te spelen.” De Roosendaler kende twee succesvolle seizoenen op Sportpark Vierhoeven, maar koos toch voor een stap hogerop bij SC Gastel. “Het elftal ambieerde niet om als selectie-elftal verder te gaan, wat ik op dat moment zelf wel graag wilde.” Van Oers maakte deel uit van de selectie van de dorpsclub, maar maakte veelal minuten bij het tweede elftal.

SC Gastel was niet geheel onbekend voor Van Oers. “Ons pa voetbalde er vroeger heel wat seizoenen en hij is er trainer van de Jo19-1, waardoor ik de club al een beetje kende.” In Gastel kende Van Oers heel wat pech met blessures, maar kijkt hij wel terug op een leerzame en mooie periode. “Het is een hele gezellige vereniging en kon het met iedereen goed vinden.” Ondanks zijn zwak voor SC Gastel koos de aanvaller afgelopen week toch voor een overstap naar BSC Roosendaal.

“We hadden bij SC Gastel een grote groep met veel concurrentie.” Bij BSC Roosendaal hoopt Van Oers op meer speelminuten en kijkt hij er naar uit om zich te bewijzen tijdens wedstrijden. “Persoonlijk denk ik ook dat ik in de vierde klasse beter uit de voeten kan.” Van Oers is blij met zijn transfer en is erg te spreken over zijn nieuwe club. “Het vernieuwde hoofdveld ligt er prachtig bij, wat natuurlijk een mooi pluspunt is.” Daarnaast is de aanvaller ook erg te spreken over zijn nieuwe team. “Ik ken al een aantal jongens bij de selectie en het is denk een leuke groep, daarnaast waren de gesprekken met Bas erg positief bevallen.” Persoonlijk heeft Van Oers mooie doelstellingen met zijn nieuwe club voor ogen. “Allereerst wil ik fit blijven, maar daarnaast wil ik graag belangrijk zijn voor het team en natuurlijk zoveel mogelijk minuten maken,” sluit hij mooi af.

Meer artikelen lezen over BSC Roosendaal? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over BSC Roosendaal.

In gesprek met Bas van den Besselaar van S.C. Elshout

Bas van den Besselaar is een echte clubjongen. Hij is bij S.C. Elshout begonnen op zesjarige leeftijd en gaat hier het liefst nooit meer weg. Dit wordt nu zijn vijfde seizoen in de hoofdmacht. Hij hoopt nog zo lang mogelijk fit te blijven en een aantal jaren lekker te kunnen voetballen op de zondag. We praten met hem over zijn voetbalcarrière, het huidige seizoen, zijn passie voor het spelletje en de toekomst.

HappyPoint_desinfectieVan den Besselaar studeert Strategic Management en is werkzaam bij J.M. van Delft & zn. We vragen hem hoe zijn voetbalcarrière is begonnen. “Ik begon mijn carrière als atletische keeper en ik heb dit tot mijn 12evolgehouden. Toen we naar een groot veld gingen bleek echter dat er meer gegadigden waren voor deze positie. Uiteindelijk heb ik toen gekozen om veldspeler te worden. In het veld werd het middenveld en de aanval al gauw uitgesloten en vanaf dat moment heb ik de gehele jeugd als laatste man gespeeld. In de selectie heb ik de meeste tijd als rechtsback gespeeld. Ik bestreek dan de gehele rechterflank en was de angst van iedere linkshalf of -back. De laatste twee jaar speel ik meer centraal en sta ik daarom tegenwoordig als voorstopper opgesteld. Daarnaast train ik sinds mijn 16e de F1 pupillen en ben ik vanaf mijn 19e leider /coach van de A1.”

Het huidige seizoen ging Bas en zijn team goed af. “Na vier gewonnen wedstrijden, stonden we bovenaan totdat de competitie stilgelegd werd. Ik denk dat je over het huidige seizoen alleen maar kunt zeggen dat het jammer, maar begrijpelijk is dat we weinig hebben gevoetbald.” Maar gelukkig heeft hij genoeg mooie momenten meegemaakt bij zijn club. “Een hoogtepunt van mij, is de bekerfinale met de A1 junioren. Er was veel publiek bij en ondanks het verlies hebben we goed gefeest na afloop. Persoonlijk hoogtepunt is dat ik bij mijn basisdebuut binnen twee minuten scoorde. Uiteindelijk wonnen we deze wedstrijd met 8-1 van SC Emma.” Voor een wedstrijd heeft hij ook nog een ritueel. “Soms gooi ik een natte spons in mijn nek om wakker te worden. Verder eet ik twee bananen een voor de wedstrijd en een in de rust.”

Voetbal zelf vindt hij leuk, maar het belangrijkste vindt hij het geklets en de feestjes in de kantine. “Dit mis ik dan nu ook het meeste tijdens Corona. Verder vind ik het binnen het training geven en coachen belangrijk dat iedereen gewaardeerd wordt op zijn of haar eigen kwaliteit.” Binnen de club zijn er veel personen die een steentje bijdragen. “Dit is denk ik ook de kracht van een kleine dorpsclub. Als ik een persoon moet noemen in het bijzonder is het Gerard van Mook. Hij traint al ongeveer 30 jaar de jongste jeugd en ik vind dat hij dit als de beste kan.”

Tenslotte praten we met de 23-jarige verdediger over de toekomst en zijn ambities. “Ik kan nog niet echt een inschatting maken voor het volgende seizoen. Ik hoop dat er dan weer wedstrijden gevoetbald kunnen worden en dat de kantines weer open kunnen. Daarnaast wordt ons sportpark binnenkort opgeknapt waardoor de club er weer een poos tegen aan kan.” Zelf hoopt hij nog zo lang mogelijk te kunnen blijven voetballen op de zondag. “Daarnaast zou het leuk zijn als we met dit elftal ooit een keer dicht tegen promotie aan kunnen zitten,” sluit hij hoopvol af.

Wil je meer artikelen over de club SC Elshout? Klik hier.
Wil je meer informatie over de club SC Elshout? Klik hier.

 

 

 

 

OFB van nostalgisch naar modern onderkomen

OFB maakte tijdens de coronaperiode van een nood een deugd. De al geplande verbouwing hoefde vanwege de overheidsmaatregelen niet plaats te vinden in een krappe maand, maar kon worden uitgesmeerd over bijna vier maanden. Het leverde de club een onderkomen dat als nieuw oogt, op.

Bij de rondleiding door het complex gebruiken oud-voorzitter Arie van Vliet en bestuurslid commerciële zaken Martijn Dorsman vijfmaal het woord ‘trots’. En dat in combinatie met de vele vrijwilligers die zich de afgelopen maanden inzetten om iets fraais te maken van het onderkomen. “Het vernieuwde complex symboliseert de saamhorigheid bij OFB.”

De verbouwing zat er al een tijdje aan te komen en was toevallig gepland de afgelopen maanden. “Alleen kwam corona er doorheen fietsen”, zegt Dorsman. “Het was ons plan om half november na de laatste speeldag voor de winterstop te beginnen met de werkzaamheden. We hadden een kleine maand gepland, want half januari moesten we weer klaar zijn voor de hervatting van de competitie. Het zou flink doorwerken zijn geweest.”

Doordat corona het competitievoetbal stillegde en de kantine op slot moest, kon OFB eerder starten met de verbouwing. “Het grote voordeel was dat we meer handjes tot onze beschikking hadden. De trainers en andere vrijwilligers hadden de tijd om te helpen bij het klussen. Daardoor konden we veel meer werk zelf doen dan vooraf gepland. Met het bespaarde geld konden we weer projecten doen die eigenlijk niet op onze planning stonden.”

 

OFB had van de gemeente Goeree-Overflakkee een budget gekregen voor de verbouwing. “Een mooi bedrag, waarvoor we de gemeente ook zeer dankbaar zijn”, zegt Van Vliet, die jarenlang bij het proces tot harmonisatie van de voetbalverenigingen betrokken was.

Dat het hard nodig was om de boel goed op te knappen was ook duidelijk. “Op de vloer lagen hiervoor nog van die gele plavuizen met dikke voegsels ertussen”, trekt Dorsman een vies gezicht. “Dat was toen ‘in’.”

Toen was in 1963. In dat jaar nam de club uit Ooltgensplaat haar intrek in het huidige complex aan de Sportlaan. “De kantine was nostalgisch”, geeft Van Vliet er nog een mooi woord aan.

Wie nu een voet zet in de kantine waant zich in een nieuwe kantine. Op de vloer liggen grote zwartgrijze (antracieten) tegels, de muren zijn gesausd en ook het interieur is deels vernieuwd. Ook de bar is aangepakt, al is de stenen muur waarop de bar rust op dezelfde plaats gebleven. “We kunnen met een trots gevoel onze gasten ontvangen”, zegt Van Vliet.

Ook in de gang en in de kleedkamers ligt er een nieuwe vloer. “We hebben heel veel meer kunnen doen”, zegt Dorsman. “Waar geen geld voor was, is voor nieuw tegelwerk in vier kleedkamers. Er moet wat te wensen overblijven.”

Zo’n twee jaar geleden werd er een stuk aan het complex aangebouwd waar als vervanging van de porto-cabins twee nieuwe kleedkamers zijn herrezen. “De stijl loopt door in de andere kleedkamers.”

De aanbouw was destijds hard nodig.  Dorsman: “We hebben nu geen dameselftallen meer, maar dat was voor die verbouwing een probleem met de kleedkamers. Speelsters moesten zich, als de jeugd ook thuis speelde, omkleden in de bestuurskamer.”

Ook het straatwerk voor de kantine is de afgelopen periode vernieuwd. Wat OFB betreft mag het voetballen weer beginnen. Dorsman: “We staan te springen om de leden het nieuwe complex te laten zien. Het heeft een héle andere uitstraling dan eerst.”

Voor meer artikelen over OFB klik hier

In gesprek met Rik Visser van SV Bolnes

Yorik die op de voetbal eigenlijk Rik genoemd wordt, maakt al heel wat jaren deel uit van verschillende selectieteams. Hij heeft eerder ook bij RV & AV Overmaas gevoetbald, BZC/Zuiderpark en nu voetbalt hij met veel plezier bij SV Bolnes. We praten met hem over zijn werk, hoe zijn voetbalcarrière is begonnen, hoogte- en dieptepunten en de toekomst.

 

TukTukijs

Visser heeft bewegingswetenschappen gestudeerd aan de VU. “Maar ik ben begonnen in de onderzoekswereld en uiteindelijk terecht gekomen in het HagaZiekenhuis, waar ik nu zes jaar met veel plezier werkzaam ben als Research Coördinator. Mijn functie bestaat uit het opstarten en coördineren van wetenschappelijk onderzoek op de afdeling Interne Geneeskunde, met name op de Oncologie. In deze functie begeleid ik ook patiënten die deelnemen aan de oncologische onderzoeken. Ik heb veel plezier in mijn werk en het geeft veel voldoening om de patiënten met kanker te helpen en ondersteunen in de behandeling van hun ziekte.”

We vragen Rik hoe zijn voetbalcarrière is begonnen. “Ik ben begonnen met voetballen bij RV & AV Overmaas toen ik vijfenhalf was. Ik heb de hele jeugdopleiding doorlopen en maakte op 15-jarige leeftijd mijn debuut in het eerste elftal. Vanaf mijn 16de speelde ik drie wedstrijden in de week zowel bij de A-junioren op zaterdag, bij de senioren op zondag en op dinsdagavonden bij O23. Ook gaf ik voetbal clinics op scholen en had ik op vrijdagavond een voetbalschool. Ik ben daarnaast ook hoofdtrainer geweest van E1, D1, B1 en gediplomeerd sportmasseur bij de jeugd. Kortom; ik was zes dagen in de week op de club te vinden en voetbal was dan ook een belangrijk onderdeel in ons gezin. Mijn vader is jarenlang jeugdvoorzitter geweest en moeder was secretaris.” Tot zijn 23ste heeft hij bij Overmaas gevoetbald. “Vervolgens ben ik overgestapt naar SV BZC/Zuiderpark, dat op de zondag afdeling speelde. Daar heb ik vijf jaar gespeeld. En op mijn 28ste de overstap gemaakt naar SV Bolnes. Dit wordt mijn derde seizoen bij de club. Op het veld sta ik overal waar de trainer mij nodig heeft, ik heb ook echt overal gestaan van keeper tot linksback en van centrale middenvelder tot spits. Maar aanvallend op het middenveld of in de spits zijn wel mijn favoriete posities.”

De kleine dingen, zijn de dingen waar Visser van geniet. “Ik ervaar dit als hoogtepunten, een mooie assist of een doelpunt vind ik al een hoogtepunt. Ook om gewoon een lekkere wedstrijd te spelen is een mooi moment.” Maar ook kent hij minder mooie momenten. “In mijn carrière heb ik toch wel enig blessureleed meegemaakt. Mijn voorste kruisband heb ik afgescheurd toen ik 14 jaar was.  Dit werd drie jaar later bij een meniscusoperatie ontdekt.Ik heb vervolgens na deze meniscusoperatie nog twee meniscusoperaties gehad. Bij elke operatie is mij dan ook verteld dat ik moet stoppen met voetballen, maar de liefde voor het voetballen overwint alles.”

Vroeger was voetbal altijd heel belangrijk en heeft heel lang naast school op nummer een gestaan bij de fanatiekeling. “Maar naarmate je ouder wordt en enkele blessures hebt gehad, ga je het spelletje waarderen. Er is geen sport zo leuk als voetbal en ik kan er helemaal in opgaan. Ik kan even alle drukte van het werk vergeten en me druk kan maken om onbelangrijkere zaken.” Zolang hij kan lopen wil hij blijven voetballen. “Het liefst in een selectieteam, want ik wil wel elke wedstrijd winnen. Als ik wedstrijden ga spelen waar het niet draait om de eindstand, dan kan ik net zo goed stoppen. Ik vind het wedstrijdelement in de sport erg belangrijk.”

Tenslotte blikken we met de 31-jarige voetballer vooruit op de toekomst. “Ik hoop dat we dit jaar nog een aantal wedstrijden kunnen spelen, maar ik ben bang dat dat er niet meer inzit. Voor volgend seizoen gaan we er alles aan doen om alle wedstrijden te winnen en dus hopelijk lukt het om te promoveren met SV Bolnes.”

Klik hier voor meer informatie over Bolnes
Klik hier voor meer artikelen over Bolnes

 

 

 

 

Stan Melissant heeft portie ellende al gehad

Zijn voetballeven als senior bij De Jonge Spartaan was amper begonnen toen Stan Melissant in oktober 2019 een zware knieblessure opliep. Zijn revalidatie verliep voorspoedig totdat nieuw leed hem trof. “Ik heb een lot uit de loterij gewonnen die ik liever niet wilde winnen.”

Melissant heeft sinds kort zijn studie ‘creative business’ in Rotterdam weer opgepakt. Vanwege de coronamaatregelen is dat anders dan dat hij zich daarbij had voorgesteld. “Het is puur zelfstudie. Ik ben in januari weer ingestroomd. Mijn mede-studiegenoten ken ik alleen van het computerscherm. Het lijkt mij wel aardig om elkaar fysiek te ontmoeten.”

Melissant (20) moest zijn studie eerder afbreken vanwege zijn fysieke malheur. “Revalideren én studeren, dat was niet te combineren. Vandaar dat ik een halfjaartje als assistent-manager bij de LidL heb gewerkt.”

Hij leidde tot oktober 2019 een zorgeloos voetbalbestaan. Nadat hij op zijn zeventiende zijn debuut had gemaakt in de hoofdmacht van De Jonge Spartaan voetbalde hij zich snel naar een basisplaats. Op een donderdagtraining ging het echter mis met de rechtsbuiten van DJS. “Ik verdraaide tijdens een actie mijn knie en die schoot uit en meteen weer in de kom. Na de training gebeurde dat nog een keer. Toen wist ik dat het fout was. Ik ben de volgende dag naar de dokter geweest maar die kon geen diagnose stellen want de knie was dik en zat vol vocht. Uit de mri-scan, die twee weken later is gemaakt, bleek dat ik de kniebanden van mijn linkerknie had afgescheurd.”

Na een operatie in december, waarbij een stukje pees van zijn hamstring in zijn knie werd gezet, volgde een revalidatieperiode van negen maanden. “Dat ging eigenlijk voorspoedig. Ik was bezig om mijn knie weer iets meer te belasten en trainde op het veld om te wennen aan een andere ondergrond. Toen zakte ik er plotseling doorheen. Ik had de volgende dag toevallig een controleafspraak. De dokter constateerde dat de kniebanden weer waren afgescheurd.”

Die klap kwam heel hard aan. “Ik heb toen wel even gedacht: waar doe ik dit allemaal voor. De dokter gaf aan dat het pure pech was en dat het niets te maken had met de oefeningen die ik had gedaan. Dit gebeurt één op de honderd, zei hij. Een lot uit de loterij dus.”

Na een nieuwe operatie, waarbij dit keer spierweefsel uit zijn bovenbeen voor zijn knie werd gebruikt, begon Melissant aan zijn tweede revalidatieronde. Hij heeft er inmiddels alweer een aardige tijd opzitten, maar mentaal blijft het zwaar, geeft hij aan. “Corona helpt ook niet. In de eerste periode ging ik vijf keer in de week naar de sportschool. Nou, die sportschool is nu dicht. Gelukkig kan ik twee keer bij de fysiotherapeut terecht.”

Zijn herstel verloopt voorspoedig, maar het moeilijkste moet voor hem nog te komen, zegt hij. “De eerste training, de eerste wedstrijd, het vertrouwen moet ik daarvoor nog vormen. Het blijft spoken in mijn hoofd dat het weer fout gaat. Dat is een proces waar ik doorheen moet. Eerst fit worden, dan mentaal alles op een rijtje krijgen.”

Aan voetballen denkt hij daarom nog lang niet. “Een doel, dat ik weer wil aansluiten bij de selectie, stel ik bewust niet. De dokter heeft gezegd dar het goedkomt. Daar hou ik mij aan vast, maar het vertrouwen moet nog wel flink groeien.”

Voor meer artikelen over De jonge spartaan klik hier